Praca dyplomowa



Pobieranie 0,79 Mb.
Strona3/11
Data24.10.2017
Rozmiar0,79 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

WADY POSTAWY

Postawa człowieka z ortopedycznego punktu widzenia oznaczamy sposób jego trzymania się w pozycji stojącej. Jest ona pionowa. Postawę człowieka najbardziej charakterystycznie wyraża jego sylwetka. Jest on jego indywidualną cechą. Po sylwetce oceniamy, czy ktoś trzyma się dobrze, czy źle. Proste trzymanie się określamy jako dobre, ładne. Niedbała, zapadnięta postawa jest nieładna, zła. Postawa człowieka zmienia się. Ktoś, kto trzyma się źle, może — gdy zechce, albo gdy go do tego wezwiemy — poprawić swą postawę na dobrą. U tej samej osoby odróżniamy postawę spoczynkową, tj. taką, którą przybiera on nawykowo, od postawy bacznej. Postawa zmienia się w ciągu dnia pod wpływem najróżniejszych bodźców. Dobre samopoczucie, radość, chęć dobrej prezencji, słowem wszystko, co tonizuje człowieka, pobudza do przybierania lepszej postawy; odwrotnie - zmęczenie, przygnębienie, złe samopoczucie usposabiają do zapadania się postawy. Gdy jakiś stan psychiczny przybierze u kogoś cechy trwałe, może decydować o kształtowaniu się postawy. Widzimy często złą postawę u osób z bojaźliwym usposobieniem, niepewnych siebie, nie chcących zwracać uwagi na siebie. Przybierają one skuloną, jakby obronną postawęError: Reference source not found.



3.1.ANALIZA BŁĘDÓW W POSTAWIE l ICH SKUTKÓW

W dobrej postawie poszczególne odcinki ciała zachowują harmonię we wzajemnym ułożeniu, zapewniając płynność ruchów i stabilność podporu z najmniejszym zużyciem energii. Każda zmiana układu jednego odcinka względem drugiego wywołuje oddźwięki w innych odcinkach.



Hiperlordoza szyjna. Masa głowy jest ważnym czynnikiem w postawie ciała. Zmusza ona do stałego utrzymywania głowy ponad punktem ciężkości. Wytworzenie się umiarkowanej lordozy szyjnej ułatwia to zadanie. Zwiększenie lordozy szyjnej skraca wysokość części szyjnej kręgosłupa, a więc także skraca mięśnie mające przyczepy na kręgach szyjnych bądź na podstawie czaszki. Napinanie się mięśni leżących po stronie wklęsłości wygięcia szyjnego, a więc mięśni karku, zwiększa lordozę. Podobny efekt wywołuje odchylenie głowy do tyłu. Napinanie się mm. Przedkręgowych zmniejsza lordozę. Mięśnie, których przyczepy zbliżają się ku sobie, tracą na sile. Są to przede wszystkim mm. Scaleni, sternocleidomastoideus i częściowo górna część m. Trapezius, i to po obu stronach. W następstwie osłabienia tych mięśni górna część klatki piersiowej zapada się, a cała przednia część klatki opada, przez co obniżają się górne przyczepy mięśni brzucha, zwłaszcza m. Rectus abdominis. Przyczepy mięśni brzusznych zbliżają się do siebie, a więc mięśnie te tracą dobre warunki działania i nie unoszą należycie przedniego brzegu miednicy, który opada (rys. 5). Zwiększenie lordozy szyjnej prowadzi więc do kompensacyjnego zwiększenia kifozy piersiowej oraz lordozy lędźwiowej. Wskutek zwiększenia kifozy piersiowej żebra ustawiają się bardziej ukośnie, klatka piersiowa spłaszcza się i obniża, co rozluźnia mięśnie brzucha. Powiększają się przeto skutki zwiększenia lordozy szyjnej. Zwiększona lordoza lędźwiowa jako kompensacyjne następstwo hiperkifozy piersiowej, pozbawiona antylordotycznego działania mięśni prostych brzucha, pogłębia ten stan. Zwiększenie lordozy szyjnej pogarsza wentylację górnej części klatki piersiowej, zluźnia zawieszenie tchawicy, ponadto obniża przyczep więzadła wieszadłowego osierdzia (lig. Suspensorium), które przyczepia się wg Goldthwaita do przedniej części dolnych kręgów szyjnych. Zluźnienie tego więzadła wieszadłowego wpływa pośrednio na zawieszenie przepony, a ta znów — na położenie wątroby i żołądka. Zwiększenie lordozy lędźwiowej obniża przyczepy krezek trzew, których masa przemieszcza się ku dołowi i przodowi, wypuklając ścianę brzucha i wpływając na ułożenie punktu ciężkości dała. Przyczyny zaburzeń postawy i ich skutki w narządzie ruchu wywołują łańcuchową reakcję w układzie trzew, nie sprzyjając ich funkcjonowaniuError: Reference source not found.

Rys. 5. Schemat układu sił mięśniowych mających znaczenie dla postawy.



Rys. 6. Schemat zapadania się postawy. Wada jednego odcinka tułowia wywołuje wady w innych odcinkach.




3.2.PROFILAKTYKA WAD POSTAWY

Dobra postawa jest wyrazem zdrowia i harmonii w budowie ciała. Wszystko, co narusza podstawy zdrowia i burzy harmonię budowy narządów ruchu, jest potencjalnym niebezpieczeństwem dla dobrej postawy i powinno być zwalczane.

Podstawowym czynnikiem profilaktyki wad postawy jest stworzenie dzieciom dobrych warunków rozwoju i chronienie przed chorobami przewlekłymi. Ważnym czynnikiem jest prawidłowe odżywianie dziecka od początku jego istnienia (chronienie przed krzywicą itd.). Małe dziecko ma normalnie duży, wystający brzuch. Phelps-Kiphuth-Goff podkreśla, że nie można dzieciom małym przesadnie wypełniać brzucha stałym podawaniem mleka, kleików i kaszek.

Rozumne przejście na ilościowo mniejsze, lecz bardziej treściwe odżywianie nie dopuszcza do trwałego rozciągnięcia żołądka i osłabienia powłok brzusznych dziecka, powodujących w następstwie zwiększone pochylenie miednicy i hiperlordozę. Dziecko musi mieć w swym rozwoju zabezpieczoną swobodę ruchów.




  1. BOCZNE SKRZYWIENIE KRĘGOSŁUPA

Skolioza, czyli boczne skrzywienie kręgosłupa, jest deformacją, a właściwie chorobą, występująca znacznie częściej, niż oceniano w przeszłości na podstawie zdjęć małoobrazkowych przy masowych kampaniach wykrywania gruźlicy, lub też opierając się na analizach materiałów przychodni i szpitali, do których zgłaszali się chorzy ze skoliozą w celu leczenia.

Z zasadniczych względów praktycznych i klinicznych musimy oddzielić skoliozy funkcjonalne od strukturalnych.

Skolioza funkcjonalna nie osiąga nigdy dużych rozmiarów, jest odwracalną i można ją skorygować czynnie przez dowolne napięcie mięśni kontrolujących postawę lub biernie, np. w pozycji leżącej usunięcie bólu powodującego odruchowe skrzywienie itp. Skoliozy funkcjonalne cechują się jednołukowym wygięciem bocznym kręgosłupa w płaszczyźnie czołowej (w kształcie litery C), bez wyraźnej torsji kręgosłupa. Tzw. skoliozy statyczne można również zaliczyć do skolioz funkcjonalnych. Najczęściej występują w związku ze skróceniem jednej kończyny dolnej albo przykurczem przywiedzeniowym lub odwiedzeniowym w biodrze. Lokalizują się w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Wyrównanie skrócenia lub usunięcie przykurczu powoduje ustąpienie skoliozy, jeśli się nie utrwaliła przez wiele lat zaniedbaniaError: Reference source not found.

Skoliozy strukturalne wykazują utrwalone zmiany w budowie poszczególnych kręgów, całego kręgosłupa i tułowia, stwierdzane zarówno klinicznie, jak radiologicznie. Skrzywienie boczne występuje zawsze z torsją kręgosłupa wzdłuż i jego osi długiej. Dewiacje kręgosłupa pociągają za sobą zniekształcenie klatki , piersiowej z upośledzeniem funkcji oddychania i krążenia, a często również, zniekształcenie miednicy. Skoliozy strukturalne mogą osiągnąć dużą wielkość i stwarzają często trudne problemy leczniczeError: Reference source not found.

Istnieje wiele klasyfikacji skolioz, lecz najpowszechniej przyjęta jest etiologiczna klasyfikacja CobbaError: Reference source not found. Oto jej schemat:



  1. Skoliozy funkcjonalne (wady postawy, skrócenie kończyny, skrzywienie reflektoryczne, bólowe itp.)
      1. Skoliozy strukturalne

1)kostnopochodne (osteopatyczne)


a) wrodzone (kręg klinowy, zrosty żeber, kręcz szyi, zespół Sprengla i in.),

b) torakogenne (ropniak opłucnej, torakoplastyka),

c) inne kostnopochodne (zespół Morquio i in.)

2) nerwopochodne (neuropatyczne)



  1. wrodzone,

  2. po poliomyelitis,

  3. inne nerwopochodne (nerwiakowłokniakowatość Recklinghausena, porażenia spastyczne, ataksja Friedreicha)

3) mięśniopochodne (miopatyczne)

  1. wrodzone,

  2. dystrofie mięśniowe,

  3. inne mięśniopochodne

4) idiopatyczne.


  1. WRODZONE WADY KRĘGOSŁUPA KLATKI PIERSIOWEJ I SZY

Wrodzone wady kręgosłupa, klatki piersiowej i szyi powstają w równie wczesnym okresie rozwojowym zalążka (embryo) oraz na skutek działania takich samych czynników, jak wszystkie inne wady wrodzone układu kostno-stawowego. Z uwagi na segmentarną budowę rdzenia kręgowego, kręgosłupa i tułowia oraz związane z tym segmentarne unerwienie i unaczynienie wady te są stosunkowo częste i występują zarówno u chłopców, jak i u dziewcząt. Stopień nasilenia omawianych wad oraz ich znaczenie kliniczne jest różne. Jeżeli powodują zmiany kształtu i proporcji ciała, uwidaczniają się po urodzeniu dziecka i są natychmiast rozpoznawane. Niekiedy jednak omawiane wady pozostają ukryte i niewidoczne, nie powodują żadnych objawów klinicznych i w związku z tym mogą pozostać nie rozpoznane przez całe życie lub stwierdza się je przypadkowo na radiogramach wykonanych z innych powodów lub uwidaczniają się dopiero w pierwszych latach życia dzieckaError: Reference source not found.

Wady wrodzone kręgosłupa mogą niekiedy być również ściśle związane ze zmianami wrodzonymi układu nerwowego. Omawiane pierwotne zaburzenia rdzeniowo-nerwowe występują jedynie wówczas, gdy zmiany wrodzone nie ograniczają się tylko do kręgosłupa, lecz obejmują również rdzeń kręgowy (np. myelodysplasia w spina bifida) i manifestują się klinicznie niedowładami i porażeniami oraz spowodowanymi przez nie zniekształceniami kończyn. Jedynie w bardzo rzadkich przypadkach zmian wrodzonych kręgosłupa zaburzenia neurologiczne mogą się pojawić, a niekiedy nasilić dopiero w okresach wzmożonego wzrostu dziecka na skutek mechanicznych przeszkód w kanale kręgowym w swobodnym przemieszczaniu się dolnego odcinka rdzenia ku górze (ascensus medullae), gdyż kręgosłup kostny rośnie na długość szybciej niż rdzeńError: Reference source not found.

Wszystkie wady wrodzone, nie są nigdy bezpośrednią przyczyną bólów. Jednak zmianom kształtu i wielkości poszczególnych części układu kostnego towarzyszą również odpowiednie zaburzenia statyczno-dynamiczne, zmieniające w niekorzystny sposób warunki pracy najbliższych, a niekiedy i odległych stawów, prowadząc w miarę upływu czasu do ich przedwczesnego zużycia (arthrosis deformans), a w następstwie do okresowych dolegliwości bólowych. Dodatkowym czynnikiem ułatwiającym przedwczesne zużycie się stawów jest niedorozwój i zmniejszona wartość biologiczna chrząstki pokrywającej powierzchnie stawowe oraz krążków międzykręgowych w obrębie wrodzonych zmian kostnych. Wprawdzie dzięki wyrównawczym i reparacyjnym procesom biologicznym stawy mogą sprostać niekorzystnym warunkom przez wiele lat, jednak w końcu po przekroczeniu granic ich wytrzymałości pojawiają się dopiero w wieku dojrzałym (40—50 rż.) wtórne objawy kliniczne w postaci dolegliwości bólowych oraz ograniczenia ruchomości, jako wyraz spondyloarthrosis, spondylosis deformansError: Reference source not found.

Wadom wrodzonym kręgosłupa mogą towarzyszyć również wtórne zmiany układu nerwowego. Pojawiają się one najczęściej w wieku dojrzałym i są spowodowane drażnieniem rdzeniowych korzeni nerwowych, np. w związku z pociąganiem i uciskiem ich w miejscu nadmiernej ruchomości między dwoma kręgami lub przemieszczeniem się kręgu w kręgozmyku oraz w związku z kostnymi procesami wytwórczymi, prowadzącymi do zwężenia otworów międzykręgowych lub do powstania wyrośli kostnych uciskających korzenie nerwowe. Również zmniejszona wartość biologiczna krążków międzykręgowych ich zwyrodnienie mogą być przyczyną rwy kulszowejError: Reference source not found.

Wrodzone wady kręgosłupa mogą dotyczyć jednego lub więcej kręgów i obejmować:



  • cały kręg (kręg przejściowy, blok kręgowy, całkowity rozszczep kręgosłupa;

  • trzon kręgowy (kręg klinowy, zaburzenia zawiązkowe trzonów, rozszczep przedni;

  • łuk kręgowy (rozszczep łuków kręgosłupa, kręgozmyk).




1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna