Podczas pierwszej sesji prezentację pt



Pobieranie 51,63 Kb.
Data02.11.2017
Rozmiar51,63 Kb.

Podczas pierwszej sesji prezentację pt. Kontrola wykorzystania dotacji „oświatowych” udzielanych przez jst1 niepublicznym i publicznym szkołom, przedszkolom i placówkom oświatowym prowadzonym przez osoby fizyczne i prawne inne niż jednostka samorządu terytorialnego w świetle doświadczeń Urzędu Miasta Lublin przedstawiła Pani Anna Morow, dyrektor Wydziału Audytu i Kontroli w Urzędzie Miasta Lublin. Pani Dyrektor na wstępie wyjaśniła, że wykorzystanie dotacji oświatowych podlega kontroli, a nie audytowi, gdyż ustawa o systemie oświaty wyraźnie mówi o kontrolach, a ponadto kontrolowanymi są podmioty spoza sektora finansów publicznych. Natomiast audytowi podlegać może proces udzielania dotacji przez jst.

Do kwietnia 2009 r. kontrole dotacji oświatowych obejmowały wyłącznie kontrolę liczby uczniów, gdyż dotacje miały charakter podmiotowy, tj. były udzielane w zależności od liczby uczniów. Od kwietnia 2009 r. przepisy ustawy o systemie oświaty umożliwiły także kontrolę wykorzystania dotacji przez organy prowadzące2. Slajdy 3 – 4 wskazują podstawy prawne dotyczące obowiązku i prawa do kontroli wykorzystania dotacji. Koniecznym warunkiem do przeprowadzania kontroli jest uchwała rady gminy (dla przedszkoli, szkół podstawowych i gimnazjów) lub rady powiatu (dla szkół ponadgimnazjalnych). Pani Dyrektor podkreśliła, że z uwagi na proces legislacyjny dot. podjęcia ww. uchwał, kontrole w obecnym kształcie w praktyce są prowadzone dopiero od 2011 roku. Już pierwsze wyniki kontroli przeprowadzonych za lata 2011 – 2013, potwierdziły zasadność prowadzenia kontroli wykorzystania dotacji (slajdy 6 - 7).

Omawiając problemy pojawiające się w trakcie przeprowadzanych kontroli (slajdy 8 – 9), Pani Dyrektor zwróciła szczególną uwagę na fakt, że kontrolowane mogą być jedynie operacje na rachunku bankowym, na który została przekazana dotacja i kontrolujący nie są uprawnieni do dostępu do operacji dokonywanych z rachunku organu prowadzącego. Zasadą, od której kontrolującemu nie wolno odstępować, jest kontrolowanie dowodów zapłaty, a nie tylko faktur. Faktura bowiem bez dowodu zapłaty nie dokumentuje dokonania wydatku, który jest warunkiem wykorzystania dotacji.

Ważnym problemem są również nieprecyzyjne przepisy ustawy o systemie oświaty, które w przypadku wnoszenia odwołań przez organy prowadzące w praktyce prowadzą do rozstrzygnięć na ich korzyść, czyli w istocie do stawiania interesu strony nad interesem publicznym. Problemem jest też brak wymiany informacji pomiędzy jst, jest to szczególnie istotne w przypadku szkół tzw. „sieciówek”3. Ponieważ jst może kontrolować wyłącznie dotacje udzielone przez siebie, a nie ma dostępu do informacji nt. kontroli wykorzystania dotacji przez kontrolowany organ prowadzący szkoły w innych miastach, nie ma więc możliwości sprawdzenia, czy np. te same dowody zapłaty nie są przedstawiane do rozliczenia wielokrotnie. Taka sytuacja podwyższa ryzyko nieprawidłowego wykorzystania dotacji i utrudnia pełną i rzetelną kontrolę wykorzystania środków publicznych.

Pani Dyrektor zwróciła też uwagę na szczególnie kontrowersyjny nowy zapis ustawy o systemie oświaty, który obowiązuje od 1 stycznia 2014 r., zgodnie z którym z dotacji można finansować wydatki m. in. na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, jeżeli odpowiednio pełni ona funkcję dyrektora szkoły lub prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego. Według Ministerstwa Edukacji Narodowej udokumentowanie takiego wydatku może następować na podstawie oświadczenia woli ww. osób. Bardzo istotnym jest tu brak ograniczenia wysokości przedmiotowego wynagrodzenia. Prowadzi to do sytuacji, w której wynagrodzenia są niewspółmiernie wysokie i mogą pochłonąć całą kwotę dotacji. Inną wadą obowiązujących przepisów jest brak dookreślenia w katalogu wydatków, czemu zakupy dokonywane z dotacji mają służyć, np. zapis ograniczający się wyłącznie do określenia zakupu jako „sprzęt rekreacyjny i sportowy”, czy „meble”, nie wskazuje, że zakup ten ma służyć uczniom, którzy są beneficentami dotacji. Stwarza to pole do nadużyć.

Na slajdzie 17 Pani Anna Morow prezentuje typowe ryzyka, na które kontrolujący wydatkowanie dotacji muszą zwrócić szczególną uwagę. Metodyka i organizacja kontroli wykorzystania dotacji została przedstawiona w dalszej części prezentacji (slajdy 18 – 21).

Kolejną kwestią omówioną przez Prelegentkę jest zwrot dotacji w przypadku ich nieprawidłowego wydatkowania (slajdy 22 – 25). Prelegentka zwróciła uwagę na przypadki nieprawidłowości dotyczących dokonania wydatku z innego rachunku bankowego, niż zgłoszony we wniosku o dotację. W praktyce stosowanej przez Urząd Miasta Lublin, w takich przypadkach konieczne są oględziny – jeśli zakup znajduje się w szkole/przedszkolu, wówczas nie jest kwestionowany przez kontrolujących.

Na zakończenie wykładu Pani Anna Morow podkreśliła, że warunkiem adekwatnej, efektywnej i skutecznej kontroli jest przede wszystkim dobre przygotowanie osób prowadzących kontrole, oraz osób prowadzących postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu dotacji, a także dobra komunikacja i przepływ informacji w jst pomiędzy wszystkimi zainteresowanymi w tym procesie (slajd 27).

W części poświęconej dyskusji, na pytanie o refundację wydatków dokonanych w styczniu następnego roku na opłacenie składek ZUS za grudzień roku poprzedniego, Pani Dyrektor odpowiedziała, że powinny one być rozliczane z dotacji na bieżący rok.

Na pytanie dotyczące sposobu kontroli liczby uczniów, Pani Dyrektor powiedziała, że liczbę uczniów kontrolują z reguły wydziały oświaty, głównie na podstawie programów komputerowych opartych o numery PESEL. Kontrola liczby uczniów ze względu na swoją specyfikę powinna być prowadzona oddzielnie od kontroli wydatków. Szkoły często zawyżają liczbę uczniów i pobierają podwójnie dotacje na jednego ucznia Umożliwiają to zapisy ustawy o systemie oświaty, że frekwencja ucznia na zajęciach ma wynosić 50%.


W drugiej sesji spotkania wystąpiła Pani Monika Organa - główny specjalista w Wydziale Kontroli i Audytu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego w Katowicach. Zagadnienia dotyczące „Audytu dotacji celowych udzielonych jednostkom sektora finansów publicznych” omówiła na podstawie dotacji celowych udzielanych samorządowym jednostkom kultury i podmiotom leczniczym.

Część wstępną swego wystąpienia poświęciła podstawom prawnym w zakresie prawa dotacyjnego (slajdy 2 – 4). Jako przepisy zawierające podstawę do udzielania dotacji celowej z budżetu jst ww. jednostkom, tzw. tytuły dotacyjne, Prelegentka wskazała: ustawę o działalności leczniczej oraz ustawę o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (slajd 5).

Pani Monika Organa przedstawiła i omówiła podstawową definicję dotacji, którą należy rozumieć jako środki z budżetu, m.in. z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, podlegające szczególnym zasadom rozliczania. Prelegentka podkreśliła, że o ile administracja rządowa ma w tym zakresie określone przepisy, to w przypadku jst sytuacja nie jest tak jednoznaczna. Szczególny charakter dotacji wynika z faktu, że:


  • podstawą udzielenia dotacji musi być wyraźnie sformułowany przepis prawa,

  • udzielona dotacja służy realizacji zadań publicznych (na finansowanie lub dofinansowanie zadań publicznych),

  • dotacje podlegają szczególnym zasadom rozliczania, które określone są przepisem prawa, na podstawie którego są udzielane.

Ze względu na rodzaj dofinansowania lub finansowania, ustawa o finansach publicznych4 (dalej uofp) wyróżnia 3 grupy dotacji:

  • podmiotową (art. 218 uofp),

  • przedmiotową (art. 219 uofp),

  • celową.

Dotacje podmiotowe z budżetów jst służą finansowaniu lub dofinansowaniu działalności bieżącej (podstawowej) określonego podmiotu wskazanego ustawą. Przykładem takiej dotacji jest dotacja dla samorządowej instytucji kultury.

Dotacje przedmiotowe są to środki przeznaczone na dopłaty do określonych rodzajów wyrobów lub usług. Z budżetów jst mogą być udzielane dotacje przedmiotowe dla samorządowych zakładów budżetowych (kalkulowane wg stawek jednostkowych lub innym podmiotom niż ww., o ile odrębne przepisy tak stanowią). W tym przypadku kwoty i zakres dotacji określa uchwała budżetowa. Stawki dotacji przedmiotowych ustala organ stanowiący jst.

Dotacje celowe - jest to taki rodzaj dotacji, które udzielane są na konkretny cel publiczny w związku z realizacją zadania. Jst może przyznać m.in. dotację celową przeznaczoną na wkład własny ww. jednostek dla realizacji projektu unijnego.

Jst udzielając dotacji celowej musi podpisać umowę. Umowa ta powinna określać w szczególności:



  • wysokość dotacji, cel lub zapis zakresu rzeczowego zadania, na którego realizację są przekazywane środki dotacji,

  • termin wykorzystania dotacji (nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego),

  • termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji oraz termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji celowej.

W trakcie prelekcji omówiono dotacje i zasady ich udzielania dla podmiotów leczniczych. Z racji tego, że Województwo Śląskie jest podmiotem tworzącym dla 44 podmiotów leczniczych, aby usprawnić proces udzielania dotacji celowych, Zarząd Województwa Śląskiego przyjął zasady udzielania tego typu dotacji. Pani Monika Organa, na przykładzie ww. zasad wskazała, jak szczelne powinny być to procedury, aby zapewniały prawidłowe i dokładne rozliczenie dotacji (slajd 14).

Prelegentka podkreśliła, że sama faktura nie jest potwierdzeniem wydatków, tylko faktycznie dokonana zapłata (potwierdzona odpowiednim dowodem) jest wydatkiem dotacji.

Pani Monika Organa zwróciła także uwagę na istotne znaczenie umowy zawieranej pomiędzy beneficjentem (ten, kto otrzymuje dotacje) oraz organem jst (czyli donatorem). Umowa taka powinna m.in. :


  • mieć formę pisemną,

  • określać jak jst będzie przekazywać środki z dotacji,

  • wskazać do kiedy należy złożyć ostatni wniosek o wypłatę dotacji,

  • określać ostateczny termin przekazania przez benficjenta środków na konto wykonawcy,

  • określać szczegółowe warunki dotyczące rozliczenia dotacji.

Prelegentka omawiając sposób rozliczenia dotacji podkreśliła, że proces ten obejmuje zarówno działania beneficjenta, jak i czynności kontrolne oraz decyzyjne organu jst. Odpowiedzialność za prawidłowe rozliczenie dotacji ponoszą obie strony.

Typowe rozliczenie wypłaconej dotacji ma na celu skontrolowanie i ustalenie:



  • czy beneficjent był uprawniony do otrzymania dotacji,

  • czy dotacja została wykorzystana zgodnie z jej przeznaczeniem,

  • czy wysokość wypłaconej kwoty dotacji była prawidłowa,

  • czy i w jakiej wysokości organ powinien dopłacić środki beneficjentowi, albo beneficjent zwrócić środki organowi.

Czynności rozliczeniowe po stronie organu obejmują sprawdzenie i weryfikację dokumentów rozliczeniowych przedstawionych przez beneficjenta oraz dalsze czynności kontrolne w jst obsługującej udzieloną dotację. Po czynnościach sprawdzających musi zapaść rozstrzygnięcie (decyzja wewnętrzna) w postaci akceptacji (zatwierdzenia) przedstawionego rozliczenia dotacji. Pani Monika Organa zwróciła uwagę na fakt, że czasami beneficjent rozlicza dotacje z kilkoma wydziałami w urzędzie jst (np. zdrowia, kultury, inwestycji itp.), zawsze jednak należy rozliczyć dotacje do końca danego roku budżetowego, chyba że zostanie podjęta uchwała o wydatkach, które nie wygasają z upływem roku.

Kolejnym z poruszonych tematów był zwrot dotacji do budżetu jst. Przepisy art. 251-253 uofp regulują zwrot dotacji niewykorzystanych, wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości (slajdy 19 - 25). Prelegentka omówiła liczne przykłady nieprawidłowości leżących po stronie beneficjenta dotacji celowych.

Następnie Pani Monika Organa omówiła zasady ewidencjonowania dotacji udzielonych z budżetu jst, wskazując, że właściwymi do ewidencji są następujące konta:


  • 221 - „Należności z tytułu dochodów budżetowych”,

  • 224 -„Rozliczenie dotacji budżetowych oraz płatności z budżetu środków europejskich”,

  • 810 – „Dotacje budżetowe, płatności z budżetu środków europejskich oraz środki z budżetu na inwestycje”.

Prelegentka wskazała ryzyka i błędy przy ewidencjonowaniu udzielonych dotacji i zaliczyła do nich:

  • niedostosowanie prowadzenia ksiąg rachunkowych do zasad wynikających z ustawy o rachunkowości oraz z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad rachunkowości,

  • nieaktualny zakładowy plan kont,

  • księgowanie udzielonych dotacji na niewłaściwych kontach,

  • zastosowanie niewłaściwej klasyfikacji budżetowej,

  • nierzetelne prowadzenie ksiąg rachunkowych.

Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie dotacji regulują art. 8 i 9 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych5 (slajd 27).

Zdaniem Pani Moniki Organa audyt wewnętrzny powinien czuwać nad procedurami w obszarze udzielania, przyznawania i rozliczania oraz ewidencjonowania dotacji.


Trzecią sesję poprowadzili wspólnie audytorzy wewnętrzni pracujący w Urzędzie Miasta Lublin: Pan Krzysztof Żórawski oraz Pani Magdalena Pociecha. Prelegenci przedstawili prezentację pt. „Formułowanie przez audytora opinii i ocen dotyczących kontroli zarządczej na przykładzie praktyk stosowanych w Urzędzie Miasta Lublin”.

Prezentacja składała się z 7 bloków:



  1. Dlaczego audytorzy muszą wydawać oceny i opinie.

Prelegenci, w oparciu o obowiązujące w Polsce przepisy prawa oraz standardy6, omówili rolę audytu wewnętrznego oraz wyjaśnili, dlaczego ich zdaniem audytor wewnętrzny jest zobowiązany do wydania ocen i opinii (slajdy 3 -12). Przytoczone w prezentacji standardy (slajd 3) nie wyczerpują w pełni pojęcia ocen oraz opinii, ale zdaniem Prelegentów są najistotniejsze w tym kontekście. Pan Krzysztof Żórawski przedstawił proces tworzenia ocen i opinii ogólnej (slajd 30 przedstawia omawiany proces w formie graficznej).

  1. Sposób postępowania, gdy system kontroli zarządczej w organizacji nie jest jeszcze dojrzały.

Prelegenci przedstawili oczekiwany model systemu kontroli zarządczej tzn. taki, w którym cele i zadania służące ich osiągnięciu są mierzalne oraz sprawnie działa system zarządzania ryzykiem (pkt 1 slajdu 13). W takim przypadku w opinii prelegentów rolą audytu jest dokonanie oceny, czy faktycznie ryzyka dobrane do celów są na poziomie akceptowalnym. Natomiast dyskusyjny wydaje się sposób postępowania audytora wewnętrznego w sytuacji, gdy nie zostały określone mierzalne cele oraz nie funkcjonuje system identyfikacji ryzyk (pkt 2 slajdu 13). Zdaniem Prelegentów należy wówczas odwołać się do standardu 2210.A3, z którego wynika, że „do oceny ładu organizacyjnego, zarządzania ryzykiem i mechanizmów kontrolnych niezbędne są odpowiednie kryteria. Audytorzy wewnętrzni muszą ustalić, w jakim stopniu przyjęte przez kierownictwo i/lub radę kryteria oceny realizacji celów i zadań są właściwe (odpowiednie). Jeżeli kryteria są właściwe, audytorzy wewnętrzni muszą wykorzystywać je w swoich ocenach. Jeżeli kryteria są nieodpowiednie, audytorzy wewnętrzni muszą wspólnie z kierownictwem i/lub radą wypracować właściwe kryteria oceny”.

  1. Jaką rolę w ocenie kontroli zarządczej w Urzędzie Miasta Lublin przypisano audytowi wewnętrznemu?

Audyt wewnętrzny został zobligowany do przedstawiania raz w roku ogólnej opinii o stanie kontroli zarządczej w Urzędzie Miasta Lublin w oparciu o przeprowadzone zadania audytowe (slajd 14). Prelegenci omówili sposób, w jaki formułowano kryteria oraz oceny przed wejściem w życie obecnie obowiązującej uofp (slajd 15).

  1. Wspólny język kontroli zarządczej w Urzędzie Miasta Lublin.

Prelegenci zwracają uwagę, że w Urzędzie Miasta Lublin przyjęto pojęcia, kryteria oraz klasyfikację ocen wynikającą z obowiązującej uofp oraz oświadczeń o stanie kontroli zarządczej (slajd 16). Ocena działa w oparciu o 7 celów kontroli zarządczej wymienionych w uofp, a klasyfikacja ocen jest zgodna z trzystopniową klasyfikacją zastosowaną w wydanym przez Ministra Finansów wzorze oświadczenia o stanie kontroli zarządczej i przedstawia się następująco:

  • funkcjonuje w stopniu wystarczającym (A),

  • funkcjonuje w stopniu ograniczonym (B),

  • nie funkcjonuje (C).

  1. Uzyskiwanie porównywalnych opinii w audytowanych obszarach.

Prelegenci zwrócili uwagę, że w przyjętym przez nich rozwiązaniu w każdym obszarze (w tym przypadku za obszar należy uznać komórki organizacyjne Urzędu Miasta Lublin) audytowane są te same obiekty (obiekty to inaczej 7 ustawowych celów kontroli zarządczej). W Urzędzie Miasta Lublin wprowadzono stały sposób formułowania opinii o funkcjonowaniu kontroli zarządczej w każdym audytowanym obszarze i w każdym sprawozdaniu z zadania zapewniającego (slajd 17). Jednakże należy zaznaczyć, że ww. Urzędzie nie traktuje się wszystkich celów kontroli zarządczej (obiektów) w sposób równoważny. Dokonano analizy i ustalono, że za najważniejsze kryteria należy uznać:

  • skuteczność i efektywność działania,

  • legalność,

  • ochrona zasobów.

Opinia z zadania jest uzależniona od ocen dla poszczególnych obiektów audytu (celów kontroli zarządczej).

Elementy, które są brane pod uwagę w trakcie dokonywania oceny funkcjonowania 7 ustawowych celów kontroli zarządczej przedstawiają slajdy 18 - 24.



  1. Sposób formułowania oceny dla poszczególnych obiektów audytu.

Prelegenci wskazali, że testowaniu podlegają wyłącznie ryzyka, które zostały uznane za potencjalnie najistotniejsze. Ich istotność zostaje określona w wyniku analizy ryzyka przeprowadzanej podczas przeglądu wstępnego.

Natomiast kryteria oceny testowanych ryzyk są formułowane zgodnie ze wskazówkami Departamentu Audytu Sektora Finansów Publicznych MF z lipca 2012 r. (dokument pt. „Kryteria oceny ustaleń stanu faktycznego oraz sposób klasyfikowania wyników dla poszczególnych kryteriów”).

W Urzędzie określono założenia do sformułowania opinii o funkcjonowaniu systemu kontroli zarządczej, które przygotowano w oparciu o wskazówki Ministerstwa Finansów do sporządzenia oświadczenia o stanie kontroli zarządczej (slajd 27). Generalna różnica pomiędzy wskazówkami MF, a założeniami określonymi przez Urząd Miasta Lublin polega na innym sformułowaniu oceny na poziomie A. Zgodnie z założeniami Ministerstwa Finansów ocena na poziomie A funkcjonuje, jeżeli w odniesieniu do żadnego z 7 ocenianych obiektów audytu nie wydano oceny żadnego z ryzyk na poziomie C (mogą być oceny na poziomie A lub B), natomiast w Urzędzie Miasta Lublin ocena na poziomie A jest wydawana, jeśli w żadnym z 7 obiektów nie wydano oceny na poziomie C oraz nie wydano oceny na poziomie B w odniesieniu do: skuteczności i efektywności działania, zgodności działalności z prawem oraz ochrony zasobów (łącznie).

Prelegenci przedstawili sposób formułowania oceny dla poszczególnych obiektów audytu na przykładzie Zgodności działalności z przepisami prawa oraz procedurami wewnętrznymi (slajd 28), a także przykładowe opinie nt. adekwatności, efektywności i skuteczności kontroli zarządczej w audytowanym obszarze (slajd 29).



  1. Co udało się uzyskać, a z czym nadal są problemy?

Zdaniem Prelegentów przyjęte rozwiązanie generuje zarówno korzyści, jak i problemy.

1. Do korzyści zaliczono:



  • porównywalność ocen z audytowanych obszarów,

  • posługiwanie się tą samą klasyfikacją opiniowania co audytowani w oświadczeniach o stanie kontroli zarządczej,

  • możliwość porównania przez kierownika jednostki opinii audytorów z samooceną kierowników komórek i jednostek organizacyjnych,

  • gotowy materiał do sformułowania przez audyt opinii ogólnej.

2. Problemy wynikające z tego rozwiązania to:

  • pracochłonność zadań zapewniających dotyczących całości kontroli zarządczej w komórkach organizacyjnych urzędu,

  • oceny i opinie stają się najważniejsze, co może obniżać zaangażowanie audytowanych we współpracy z audytorem i we wprowadzaniu rekomendowanych zmian,

  • nadal wysoki poziom uznaniowości na niektórych etapach budowania opinii, w tym szczególnie:

- formułowania ocen w obiektach audytu,

- hierarchizacji obiektów (celów kontroli zarządczej),

- trudności oceny zarządzania ryzykiem (co oceniamy?).

Na pytanie uczestnika spotkania ”Co należy zrobić, żeby dokonać oceny w obszarze efektywności, jeśli nie wyznaczono mierzalnych celów?” Prelegenci zwrócili uwagę, że ich zdaniem nie ma sensu oddzielanie od siebie adekwatności, skuteczności oraz efektywności w sytuacji gdy cele nie zostały wyznaczone. W opinii Prelegentów odrębna ocena adekwatności, efektywności i skuteczności kontroli zarządczej przez audytorów w takiej sytuacji jest również nieczytelna dla odbiorców sprawozdań.




1 jednostki samorządu terytorialnego

2 organ prowadzący oznacza tu osobę fizyczną lub prawną, inną niż jst, prowadzącą szkoły, przedszkola lub placówki oświatowe

3 rozproszone terytorialnie szkoły zarządzane przez jeden organ prowadzący

4 Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.).

5 Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz.U. z 2013r. poz.168).

6 Komunikat Ministra Finansów z dnia 17 czerwca 2013r. w sprawie standardów audytu wewnętrznego dla jednostek sektora finansów publicznych (Dz. Urz. MF z 24 czerwca 2013 r. poz. 15)




©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna