Pierwsze kroki w Internecie – co powinienem wiedzieć o pracy w sieci Cele lekcji



Pobieranie 46,16 Kb.
Data25.06.2018
Rozmiar46,16 Kb.
  1. Pierwsze kroki w Internecie – co powinienem wiedzieć o pracy w sieci

    1. 1. Cele lekcji

      1. a) Wiadomości


  1. Uczeń potrafi wyjaśnić pojęcie: Internet.

  2. Uczeń potrafi wymienić usługi Internetu.

  3. Uczeń zna podstawowe pojęcia związane z Internetem.

  4. Uczeń potrafi wymienić elementy budowy sieci.
      1. b) Umiejętności


  1. Uczeń potrafi wyszukiwać informacje na zadany temat za pomocą Internetu.

  2. Uczeń potrafi sklasyfikować sieci.

  3. Uczeń potrafi wykorzystać Internet do wyszukiwania informacji.

  4. Uczeń rozumie korzyści i zagrożenia związane z korzystaniem z Internetu.
    1. 2. Metoda i forma pracy


Pogadanka, objaśnienie, ćwiczenia, praca z całą klasą, praca indywidualna
    1. 3. Środki dydaktyczne


  • komputer (z Internetem)

  • karty pracy dla uczniów

  • tablica

  • zeszyty
    1. 4. Przebieg lekcji

      1. a) Faza przygotowawcza


Nauczyciel zapoznaje uczniów z tematem lekcji i uświadamia uczniom cele zajęć.

Nauczyciel prosi uczniów o włącznie komputerów.
      1. b) Faza realizacyjna


  1. Nauczyciel przeprowadza z uczniami pogadankę na temat Internetu (załącznik c).

  2. Nauczyciel prosi uczniów o uruchomienie przeglądarki Internetowej Internet Explorer oraz wyszukiwarki google: http://www.google.pl/

  3. Nauczyciel w kilku zdaniach opowiada, do czego służy wyszykiwarka.

  4. Nauczyciel podaje uczniom karty pracy (załącznik a) i prosi o rozwiązanie ćwiczenia 1.

  5. Nauczyciel wraz z uczniami omawia rozwiązanie ćwiczenia 1 (historia Internetu na świecie i w Polsce).

  6. Nauczyciel objaśnia uczniom najważniejsze usługi oferowane przez sieć Internet, m.in.: pocztę elektroniczną, przesyłanie plików, WWW, grupy dyskusyjne, listy dyskusyjne, Internet Relsy Chat, wideokonferencje i inne (załącznik c).

  7. Nauczyciel prosi o rozwiązanie ćwiczenia 2. i 3. z karty pracy ucznia (załącznik a). Omówienie rozwiązania ćwiczeń.


      1. c) Faza podsumowująca


Nauczyciel podaje pracę domową (załącznik b).
    1. 5. Bibliografia


  1. Sławik M., Bremer A., Elementy informatyki dla szkół średnich. VIDEOGRAF II, Katowice 2000.

  2. Historia Internetu: http://www.kaila.biz/design/htm/article/historia.htm

  3. Historia Internetu: http://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_Internetu

  4. Usługi Internetu: http://prace.sciaga.pl/50107.html

  5. Sieć: http://www.goldhand.com.pl/komputer/sieci/historia.html

  6. Podział sieci: http://www.i–slownik.pl/1,1312,siec,komputerowa.html
    1. 6. Załączniki

      1. a) Karta pracy ucznia


(dołączono rozwiązania)
Ćwiczenie 1.

Korzystając z przeglądarki internetowej Internet Explorer, wyszukaj informacji na temat historii Internetu na Świecie i w Polsce, przyporządkowując informacje do dat podanych poniżej.

1969 –

1975 –

1991–

1993 –

1996 –
Ćwiczenie 2.

Korzystając z przeglądarki internetowej Internet Explorer, wyszukaj informacji na pytanie:, „Jakie cele stawia się przed siecią Internet?”.



Ćwiczenie 3.

Korzystając z Internetu, odszukaj pojęcia „sieć” i podaj podział sieci ze względu na ich wielkość (zasięg).

Rozwiązanie ćwiczenia 1.

1969 – powstała eksperymentalna sieć ARPAnet, składająca się z czterech połączonych ze sobą komputerów mieszczących się w wybranych instytucjach naukowych: Uniwersytet Kalifornijski w Los Angeles, Uniwersytet Kalifornijski w Santa Barbara, Instytut Stanforda (Stanford Research Institute) oraz Uniwersytet Stanowy Utah.

1975 – ARPANET została przemianowana z sieci eksperymentalnej na operacyjną, a administracja siecią została przekazana do Agencji Komunikacyjnej Departamentu Obrony (Defense Communications Agency – DCA).

1991 – naukowcy z CERN opracowali standard WWW. Zniesiono zakaz używania Internetu do celów komercyjnych. Polska zostaje przyłączona do Internetu.

1993 – powstaje pierwsza przeglądarka WWW umożliwiająca oglądanie graficznych stron.

1996 – TP S.A. uruchamia usługę anonimowego dostępu, a firma Polbox oferuje pierwsze w Polsce darmowe konta e-mail, a następnie WWW.

Rozwiązanie ćwiczenia 2.

Podstawowe cele stawiane przed siecią Internet to:


  • transmisja oparta na pakietach danych, czyli fragmentach opatrzonych nagłówkami kontrolnymi;

  • sieć niezależna od platformy sprzętowej;

  • standard opierający się na wielu mniejszych standardach, w dużej mierze niezależnych protokołach i podprotokołach, co umożliwia jej duży rozwój;

  • sieć cechująca się dużą skalowalnością, tzn. łatwością rozbudowy bez potrzeby przeprojektowywania całości;

  • sieć może być dzielona na mniejsze podsieci, które w razie awarii nie powodują unieruchomienia wszystkich systemów (było to szczególne ważne w sytuacji Zimnej Wojny w początkowej fazie tworzenia Internetu).

Rozwiązanie ćwiczenia 3.

Sieć jest to zespół urządzeń transmisyjnych (karta sieciowa, koncentrator, mostek) połączonych ze sobą medium transmisyjnym (kablem, światłowodem, na podczerwień, radiowo), pracujących pod kontrolą zaawansowanego oprogramowania w celu przesyłania danych (za pomocą protokołu transmisyjnego, np.: TCP/IP, IPX) pomiędzy poszczególnymi stacjami roboczymi (komputerami połączonymi w sieć).

Możemy wyróżnić trzy główne kategorie sieci komputerowych ze względu na zasięg:
sieć lokalna LAN (ang. Local Area Network) – obejmuje niewielki obszar, np. teren zajmowany przez przedsiębiorstwo, budynek. Właścicielem takiej sieci jest zazwyczaj jedna organizacja;
sieć rozległa WAN (ang. Wide Area Network) – pokrywa swoim zasięgiem obszar jednego lub wielu państw. Tworzona jest zazwyczaj z wykorzystaniem techniki komutacji pakietów, a połączenia między węzłami budowane są przy wykorzystaniu istniejących rozwiązań telekomunikacyjnych, włącznie z kanałami radiowymi i satelitarnymi. Usługi sieci rozległych oferowane są często przez operatorów sieci telekomunikacyjnych;
sieć miejska MAN (ang. Metropolitan Area Network) – obejmuje swoim zasięgiem obszar miasta. Realizowana jest najczęściej z wykorzystaniem najnowocześniejszych technik sieciowych. Przykładowo sieci MAN realizowane są jako sieci FDDI lub IEEE 802.6. Duże sieci wykorzystują łącza ogólnego przeznaczenia (telefoniczne kablowe, radiowe, satelitarne), mniejsze (sieć lokalna) opierają się na połączeniach przewodowych, serwera i terminali, przeznaczonych tylko do tego celu. Systemy komputerowe wyposażone w odpowiednie interfejsy (teleksowe, telefaksowe, BTX, ISDN), wykonane w postaci kart lub przystawek, pozwalają na komunikację w odpowiednich sieciach (np. teleksowej) ze specjalistycznymi urządzeniami telekomunikacyjnymi. Łączność pomiędzy komputerami poprzez sieć telefoniczną możliwa jest przy użyciu modemów.

      1. b) Zadanie domowe



Zadanie 1.

Podaj i opisz podział sieci komputerowych ze względu na ich budowę.
Rozwiązanie zadania 1.

Sieci równorzędne – obsługują niezhierarchizowany model współdzielenia zasobów sieciowych. Po połączeniu komputerów i instalacji według tego systemu każdy użytkownik ma prawo udostępniać oraz korzystać z innych zasobów w nieograniczony sposób; wszystkie stacje uczestniczące w sesji komunikacyjnej mają podobny stopień kontroli nad nią ze względu na brak jednej wydzielonej jednostki zarządzającej ruchem w sieci.

Sieć terminalowa (klient – serwer) – przyjęcie tego modelu zmusza do przeznaczenia jednego lub więcej komputerów na serwer sieciowy. Stacja ta wykorzystywana jest do ściśle określonych zadań mających na celu organizację oraz uproszczenie zadań wykonywanych w sieci. Dane będące często w użytku są gromadzone na serwerze.

      1. c) Notatki dla nauczyciela


Pogadanka „Internet”

Nie istnieje taki komputer, który miałby wszelkie zgromadzone zasoby ani nie istnieje taka sytuacja, w której wszystkie zasoby byłyby w jednej chwili potrzebne. Dlatego idea, umożliwiająca dostęp do jak największej ilości danych przez jak największą liczbę użytkowników za pomocą sieci komputerów stała się konieczna i możliwa. Została ona urzeczywistniona przez połączenie komputerów. Takie rozwiązanie umożliwia zwiększenie zasobów i daje możliwość korzystania z nich wielu użytkownikom równocześnie. Każdy z nich wybiera z sieci to, co jest mu w danej chwili potrzebne. Sieć budowana jest wszędzie tam, gdzie konieczny jest szybki dostęp do informacji przez wielu użytkowników. Komunikacja pomiędzy komputerami jest konieczna w przypadkach współdziałania baz danych. Trudno sobie wyobrazić bazę klientów banku obsługiwaną bez sieci stanowisk komputerowych. Do danych mają dostęp wszyscy uprawnieni pracownicy – właśnie poprzez taką sieć. Bez niej nieuczciwy klient mógłby dokonać wypłaty na jednym stanowisku, po czym wykonać tę samą operację na innym. Sieć może obejmować komputery oddalone od siebie o wiele kilometrów. Odległość nie stanowi obecnie przeszkód. Połączenie komputerów w sieć umożliwia ich użytkownikom korzystanie z tzw. usług sieciowych.

Internet to ogólnoświatowa sieć łącząca komputery za pomocą protokołu TCP/IP.

Do najważniejszych usług sieci należą:



  • poczta elektroniczna

  • przesyłanie plików

  • interakcyjna praca na odległych komputerach

  • World Wide Web

  • grupy dyskusyjne

  • listy dyskusyjne

  • Internet Relay Chat

  • wideokonferencje


Poczta elektroniczna (e-mail) – umożliwia wysyłanie listów do innych użytkowników Internetu mających konto (elektroniczną skrzynkę na listy). Oprócz listów można przesyłać w ten sposób również pliki w różnych formatach. Niezależnie od fizycznego położenia serwera zawierającego konto poczty elektronicznej adresata, koszt przesłania listu nie przekracza opłaty za lokalną rozmowę telefoniczną. Jest usługą bazującą na specjalnych serwerach pocztowych, działających pod kontrolą różnych systemów operacyjnych, posługujących się wspólnymi protokołami należącymi do grupy SMTP (ang. Simple Mail Transfer Protocol) oraz POP3 (ang. Post Office Protocol). Listy adresujemy według schematu: adresat@nazwa komputera adresata. Pierwszy człon to tzw. identyfikator przyznawany przez administratora sieci przy zakładaniu konta, drugi identyfikuje serwer odbierający korespondencję użytkownika. Symbol @ (określany potocznie jako „małpa”, czytamy jako „at”) można przetłumaczyć jako „na” czyli konto danego adresata na takim to a takim komputerze bądź w takiej to a takiej organizacji, firmie itp.

Poczta elektroniczna jest najbardziej podstawową usługą i dla wielu użytkowników jest ona wręcz jedyną usługą z jakiej korzystają. Jak na ironię, w pierwszych dniach istnienia ARPAnet-u poczta elektroniczna była uważana za nieistotny dodatek do innych możliwości udostępnianych w sieci. Za „ojca” poczty elektronicznej uważa się Raya Tomlinsona, twórcę pierwszego programu pocztowego na świecie z 1974 roku. Niektóre źródła podają jednak teorię, według której ten sposób komunikacji był używany już wcześniej, a mianowicie pod koniec lat sześćdziesiątych.



File Transfer Protocol (FTP) – usługa umożliwiająca pobieranie plików (ang. download) ze specjalnych komputerów, zwanych serwerami FTP, a także umieszczanie naszych plików (ang. upload) na takich serwerach, do których mamy prawo dostępu. Wiele serwerów FTP udostępnia bezpłatnie swe archiwa z  plikami wszystkim użytkownikom. Najpopularniejsze archiwa mają swoje mirrory, tzn. serwery, na których są skopiowane ich zasoby, aby w ten sposób szybciej i łatwiej można było ściągać poszukiwane pliki z różnych miejsc na świecie.

Pliki są przesyłane za pomocą protokołu przesyłania plików (ang. File Transfer Protocol) znanego od 1970 roku. Dokumenty udostępniane publicznie można otrzymać za pośrednictwem procedury anonimowy FTP (ang. anonymous FTP), pozwalającej na połączenie z odległym komputerem i używanie zasobów zgromadzonych w katalogach, które administrator systemu postanowił udostępnić publicznie. W archiwach FTP można znaleźć oprogramowanie typu shareware i public domain. Programy public domain są darmowe, zaś shareware wymagają zapłacenia autorowi za program, jesli po okresie próbnym zdecydujemy się na dalsze ich używanie. Węzły Internetu oferujące anonimowe FTP są to zwykłe systemy komputerowe, znajdujące się w wielu różnych miejscach i wykonujące jednocześnie wiele różnych operacji. Chociaż udostępniają swoje zasoby użytkownikom FTP, co oznacza, że każdy może się z nimi połączyć i ściągać stamtąd pliki, nie zostały specjalnie zaprojektowane w celu pełnienia takich funkcji usługowych i nie muszą być „przyjazne użytkownikowi”.



Interakcyjna praca na odległych komputerach (usługa znana jako Telnet) – możliwość połączenia z odległym komputerem i interakcyjnej pracy z oferowanymi przezeń programami. Za pomocą Telnetu możemy połączyć się na przykład z katalogami bibliotecznymi odległych uczelni w poszukiwaniu różnych informacji. Przez cały czas nasz komputer będzie służył za terminal odległej maszyny, która wykonuje nasze polecenia. Do korzystania z Telnetu nie potrzeba komputera o dużej mocy obliczeniowej, gdyż wszystkim zajmuje się serwer, a do nas dociera jedynie obraz. Wymagane jest jednak opanowanie niektórych komend UNIX-a. Serwer komunikuje się z użytkownikiem w trybie tekstowym, co gwarantuje kompatybilność i w miarę wygodną pracę na wolnych modemach.

Ze zdalnym serwerem łączymy się przez podanie jego adresu, a następnie przedstawienie się (login) i niekiedy podanie hasła. Zwykle Telnet jest używany do podłączania się do komputerów w Internecie oferujących pewne usługi publiczne, pozwalające się zalogować jako gość (bez hasła). Korzystając z Telnetu, możemy uruchamiać większość programów, które są na wyposażeniu standardowego UNIX-a. Przykładowo możemy zlecić wykonanie jakiegoś długotrwałego zadania, które serwer będzie wykonywał po naszym wylogowaniu (np. ściąganie plików z Internetu). Za pomocą Telnetu możemy również sprawdzić pocztę, czy prowadzić pogawędki (IRC).



World Wide Web – w 1989 roku Tim Berners-Lee z CeERN-u, szwajcarskiego instytutu fizyki cząstek elementarnych, wpadł na pomysł, który stał się podstawą World Wide Web, początkowo pomyślanej jako środek służący wymianie materiałów naukowych z dziedziny fizyki. Chciał on stworzyć sieć, w której informacje z dowolnego źródła byłyby dostępne w prosty i logiczny sposób za pomocą jednego programu i dla każdego rodzaju komputera. Projekt ten okazał się tak popularny, że wkrótce w celu ułatwienia korzystania z „Pajęczyny Oplatającej Świat” powstał program Mosaic – pierwsza graficzna przeglądarka WWW.

Serwerem WWW może być dowolny podłączony do Internetu komputer z zainstalowanym odpowiednim oprogramowaniem, działający w oparciu o protokół HTTP (ang. HyperText Transport Protocol). Do oglądania stron WWW potrzebna jest nam jedna z licznych przeglądarek. Prezentacje w sieci WWW przygotowujemy w oparciu o specjalny język opisu stron HTML (ang. HyperText Markup Language), dzięki któremu łącza do innych dokumentów mogą być osadzone w różnych elementach strony. Szczególną cechą tego języka jest fakt interpretowania zawartości strony przez przeglądarkę klienta, a nie przez serwer. Dzięki temu możliwe jest przesyłanie jej w postaci tekstowej (mniejsza objętość).

Poza kolejnymi odmianami języka HTML, twórcy stron WWW korzystają obecnie między innymi ze skryptów CGI (ang. Comon Gateway Interface), programów Javy czy skryptów JavaScript, pozwalających na interakcyjne oglądanie stron. Możliwe stało się również bezpośrednie odtwarzanie na stronie WWW osadzonych obiektów (np. plików RealAudio czy RealVideo) za pomocą programów zwanych dodatkami (ang. Plug-in) ściśle zintegrowanych z przeglądarką.

Grupy dyskusyjne (Usenet, News) – są swoistą tablicą ogłoszeniową, na której umieszczane są wysyłane na jej adres listy. Skierowany na adres określonej grupy e-mail dociera do wszystkich jej subskrybentów. Osoba chcąca uczestniczyć w internetowej dyskusji, łączy się z serwerem grup i wybiera interesujące ją grupy. Grupy dyskusyjne są podzielone tematycznie, dzięki czemu łatwiej jest dotrzeć do grupy zajmującej się interesującym nas tematem (np. comp – komputery i informatyka, sci – zagadnienia naukowe, rec – rekreacja, hobby, soc – socjologia, misc – różności itp.). Ważną cechą grup dyskusyjnych jest możliwość połączenia się z serwerem w dowolnej chwili i przeczytania informacji umieszczonych na nim przed naszym przystąpieniem do dyskusji. Oczywiście, tak jak na prawdziwej tablicy ogłoszeń, informacje nie są umieszczone „na wieczność”, po pewnym czasie zostają zeń usunięte. Niektóre grupy dyskusyjne są grupami moderowanymi, tzn. wszystkie wiadomości wysyłane na taką grupę trafiają do skrzynki pocztowej wybranego moderatora, który decyduje, czy mogą się one pojawić w grupie.

Usenet powstał w 1979 roku. Dwaj studenci z Duke University w Północnej Karolinie w USA – Tom Truscott i Jim Ellis – chcieli połączyć komputery tak, by umożliwić dyskusję między użytkownikami Unixa rezydującymi na różnych maszynach. Kolejne lata przynosiły różne wersje oprogramowania obsługującego dyskusje. W 1986 roku powstał pakiet NNTP (ang. Network News Transfer Protocol) i protokół o tej samej nazwie pozwalający na korzystanie z TCP/IP do przesyłania newsów. W ten sposób newsy wkroczyły do Internetu.



Listy dyskusyjne – specyficzna forma wykorzystania poczty elektronicznej. Jeśli pragniesz wymieniać korespondencję z pewną grupą osób o podobnych zainteresowaniach, niekoniecznie mieszkających w tym samym mieście czy nawet kraju, a przy tym nie uśmiecha Ci się wysyłanie listów osobno do każdej z nich – to najlepszym rozwiązaniem jest właśnie lista dyskusyjna. Listy dyskusyjne są związane z wieloma tematami i dziedzinami, niektóre z nich są bardzo ogólne (np. sport), inne zaś określone z ogromną precyzją (np. emulacja terminali Macintosh). Wiele list jest wykorzystywanych jako miejsce spotkań i wymiany poglądów środowisk naukowych, prowadzona na nich korespondencja jest traktowana bardzo poważnie, stąd wprowadzone są pewne ograniczenia na przyjmowanie zapisów na taką listę.

Większość serwerów list dyskusyjnych to program LISTSERV, napisany przez Erica Thomasa w 1986 roku. Zapisanie się na listę dyskusyjną wymaga wysłania pocztą elektroniczną e-maila zawierającego polecenie interpretowane przez program, czasami trzeba wypełnić formularz na stronie WWW – zależy to od prowadzącego listę. Każda lista dyskusyjna ma dwa adresy: pocztowy, używany do kontaktowania się z jej członkami (np. prawo@plearn.edu.pl), oraz adres administratora, pod który nadchodzą polecenia dla serwera (np. listserv@plearn.edu.pl). Z reguły listy są niemoderowane, czyli po prostu przekazujące informacje natychmiast po ich otrzymaniu. W listach moderowanych każda wiadomość zostaje poddana selekcji.

W przeciwieństwie do grup dyskusyjnych, korzystając z listy dyskusyjnej nie mamy możliwości otrzymania dotychczasowej korespondencji, a jedynie pocztę wysłaną po naszym zapisaniu się na listę. Jednak większość list i grup dyskusyjnych prowadzi tzw. FAQ (ang. Frequently Asked Questions) – dokument zawierający najczęściej zadawane pytania wraz z odpowiedziami, który może nam pomóc w zaznajomieniu się z dotychczasową korespondencją i pozwoli uniknąć powtórzenia omawianych wcześniej tematów.

Internet Relay Chat (IRC) – pogawędka w Internecie. Pogawędki na IRC toczą się na tzw. kanałach, z których każdy ma swoją nazwę i zazwyczaj specjalizuje się w określonej tematyce. Konwersacja toczy się poprzez wpisywanie zdań z klawiatury komputera. Wpisywane teksty pojawiają się (w czasie rzeczywistym) na ekranach komputerów wszystkich użytkowników, połączonych w tym momencie z danym kanałem IRC. Niektórzy nazywają IRC działającym na żywo odpowiednikiem CB Radio.

IRC, poza możliwością prowadzenia publicznej pogawędki, oferuje między innymi mechanizmy pozwalające sprawdzić, kim są nasi rozmówcy, prowadzić prywatne rozmowy, a nawet przesyłać pliki.

Internet Relay Chat powstał latem 1988 roku i był pomysłem administratora fińskiego serwera tolsun.oulu.fi – Jarkko Oikarinena. Na początku, oprócz mechanizmu do rozmów na żywo, oprogramowanie miało być wyposażone w mechanizmy przypominające Usenet i narzędzia do obsługi skrzynki kontaktowej BBS. Jarkko najpierw zrealizował część pozwalającą na dyskusje na żywo, którą przetestował na administrowanym przez siebie serwerze. Już na jesieni 1988 roku IRC był obecny w całym Internecie, a w 1989 roku istniało około 40 serwerów. Tę pierwszą sieć nazwano O-net. W 1993 roku IRC został zaakceptowany jako standard internetowy przez publiczne zdefiniowanie protokołu w dokumencie rfs-1459.

Rozmawianie w Internecie (internetowy telefon) – dzwonienie przez sieć wymaga posiadania karty dźwiękowej, słuchawek i mikrofonu. Istniejące programy pozwalają rozmawiać z  jedną osobą jak przez zwykły telefon, inne działają podobnie jak IRC – logujemy się na serwerze i włączamy do jakiegoś kanału. Poza prowadzeniem rozmowy w czasie rzeczywistym, część programów umożliwia uczestnictwo w wideokonferencjach, transfer plików w tle czy korzystanie z tablicy do rysowania.

Wideokonferencje jest to możliwość oglądania rozmówcy podczas prowadzonej pogawędki, niestety obecna szybkość łączy i istniejącego sprzętu powoduje, że internetowe konferencje przypominają bardziej pokaz slajdów niż rzeczywistą transmisję wideo.


    1. 7. Czas trwania lekcji


45 minut

    1. 8. Uwagi do scenariusza


brak



©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna