Patriotyzm



Pobieranie 41,96 Kb.
Data04.02.2018
Rozmiar41,96 Kb.

Patriotyzm

„Patria” znaczy ojczyzna. Patriota to człowiek, który kocha swoją ojczyznę, jest gotów walczyć o nią i zawsze poświęci dobro prywatne na rzecz swojego kraju. Literatura polska zawiera wiele przejawów patriotyzmu i ukazuje bohaterów- patriotów. Dzieje się tak pewnie dlatego, że historia naszego kraju obfitowała w wojny i powstania. W takich wypadkach najbardziej widać patriotyczne czyny i często człowiek kochający ojczyznę poświęca dla niej życie. Nie oznacza to, że w czasie pokoju już nie trzeba być patriotą. Przeciwnie- trzeba nadal myśleć o swoim kraju, o reformach, o prawie i porządku. Jest to może patriotyzm mniej widoczny, lecz także cenny.


Andrzej Frycz Modrzewski jest przedstawicielem poetów dla których bardzo ważny był los Polski i poprawienie jej bytu. W dziele „O poprawie Rzeczpospolitej”, które liczy 5 ksiąg autor zastanawia się nad cnotami i cechami charakteru doskonałego obywatela Rzeczpospolitej oraz nad obowiązkami moralnego i etycznego postępowania urzędników państwowych względem każdego obywatela. Pojawia się tu również postulat równości wszystkich obywateli wobec prawa i ubolewanie, że w Rzeczpospolitej dla różnych ludzi jest zróżnicowane prawo. Szczególnie jaskrawo widać to na przykładzie kary śmierci, która uzależniona jest od przynależności oskarżonego do warstwy społecznej. Modrzewski przedstawił reformę Kościoła katolickiego, nawołuje on do zwrócenia większej uwagi na ogół wiernych i kwestie niematerialne. Ostatnia księga tego utworu jest próbą zwrócenia uwagi na rolę nauki i wiedzy w życiu każdego człowieka.

Choć w wielu fragmentach rozprawy A. F. Modrzewskiego spotkać można uwagi o utopijnym charakterze, to jednak niezaprzeczalna wydaje się być siła patriotyzmu, prawość i głębia myśli tego wielkiego humanisty.


Motywem przewodnim „Kazań sejmowych” Piotra Skargi są choroby jakie nękają Rzeczpospolitą. Skarga wylicza choroby, a następnie dokładnie charakteryzuje w kolejnych kazaniach każdą z nich. Jako pierwszą chorobę wskazuje nieżyczliwość ludzką wobec Rzeczpospolitej, czyli brak miłości ojczyzny, przedkładanie interesu prywatnego nad dobro kraju. Drugą chorobą jest niezgoda wewnętrzna, czyli „rozterki sąsiedzkie”. Trzecia choroba, to różnowierstwa, czyli odstępstwa od wiary katolickiej, zagrożenie Polski herezją, czwarta – osłabienie władzy króla. Piątą chorobę stanowią niesprawiedliwe prawa oraz niepraworządność, jako szóstą zaś kaznodzieja wymienia upadek moralności i obyczajowości w Rzeczpospolitej. Sam siebie postrzega jako kaznodzieję – lekarza w swych kazaniach charakteryzuje zgubny wpływ, jakie choroby te moją na Polskę, udziela też rad, jak z nimi walczyć.
W słynnym drugim kazaniu Skarga porównuje ojczyznę do matki, która urodziła i wychowała dzieci, czyli wszystkich obywateli. Za to Rzeczpospolitej należy się cześć i szacunek. W kazaniu tym również pojawia się znana alegoria ojczyzny jako tonącego okrętu. Gdy okręt tonie należy go ratować, a nie myśleć o własnym dobytku, bo wtedy można zginąć razem z nim. Podobnie jest z ojczyzną. Gdy znajdzie się ona w niebezpieczeństwie, tylko głupcy i nikczemnicy myślą o własnym majątku, patrioci starają się ratować swój kraj, wiedząc, że jego dobro jest dla nich ratunkiem. Skarga przepowiada, że rozplenienie się chorób może spowodować upadek Rzeczpospolitej. O jego przenikliwości świadczy fakt, że w niecałe dwadzieścia lat później Polska zniknęła z mapy Europy.
Dramat renesansowy „Odprawa posłów greckich” jest wzorowany na klasycznym dramacie greckim, jednak różni się od swego pierwowzoru konstrukcją głównego bohatera, a także zakończeniem. Troja staje się alegorią 16 wiecznej Rzeczpospolitej, ogarniętej kryzysem, osłabionej wewnętrznymi sporami i powoli kurczącej się w swych granicach. Dramat Kochanowskiego jest także utworem o wymiarze symbolu. Troja jawi się jako przykładowe, symbolicznie ukazane, źle rządzone i znajdujące się w stanie kryzysu państwo. Kochanowski konfrontuje w „Odprawie posłów greckich” dwie postawy” Antenora - bohatera pozytywnego, stawiającego dobro ojczyzny ponad kaprys jednostki oraz Aleksandra bohatera negatywnego, posługującego się szantażem i przekupstwem. „Odprawa posłów greckich” jest apelem o patriotyzm i miłość do ojczyzny.
Ignacy Krasicki w utworze pt. "Pijaństwo" opisuje szlachtę, która rozmawia nad kieliszkiem o ojczyźnie, zwycięstwach i klęskach, które miały miejsce dawno temu. Rozmowy takie zawsze kończą się bójką i kłótniami. Zamiast myśleć o dobru państwa wolą tracić czas nad bez sensownymi sporami.
„Powrót posła” Juliana Ursyna Niemcewicza jest powstałym w ciągu kilkunastu dni, w czasie przerwy w obradach Sejmu Wielkiego. Niemcewicz chciał w ten sposób wpłynąć na opinię publiczną oraz na postawę polityczną poszczególnych posłów. Pisarz ukazał konflikt, jaki zaistniał w drugiej połowie i pod koniec 18 wieku w Rzeczpospolitej między Sarmatami konserwatystami a zwolennikami reform. Utwór miał też spełnić ważne zadanie polityczne. Niemcewicz wykazał konieczność i nieuchronność zmian ustrojowych Polski, ośmieszył przedstawicieli obozu konserwatywnego, chcąc przysporzyć jak najwięcej zwolenników prokrólewskiemu i patriotycznemu obozowi reformatorów.

Hugo Kołłątaj, dzięki niemu język polski stal się językiem wykładowym. W czasie obrad Sejmu Wielkiego był zwolennikiem patriotycznego obozu reformatorów polskiego oświecenia. Stworzył wtedy ośrodek propagandy patriotów, znany jako Kuźnica Kołłątaja. Był jednym z współtwórców Konstytucji 3 Maja. Gdy w 1788 roku Sejm Czteroletni rozpoczynał obrady, ukazał się zbiór ustaw Kołłątaja, będących zbiorem uwag nad ustrojem i kształtem Rzeczpospolitej. Zbiór został zatytułowany „Do Stanisława Małachowskiego, referendarza koronnego”. „O przyszłym Sejmie Anonima listów kilka” Kołłątaj zawarł w tych listach konkretne propozycje reform, które powinien uchwalić Sejm Wielki. Do najważniejszych postulatów Kołłątaja należały wzmocnienie władzy królewskiej, zniesienie liberum veto, reforma podatkowa oraz utworzenie w Sejmie drugiej izby, przeznaczonej dla mieszczan według autora „Listów...” należy jak najszybciej utworzyć, a potem utrzymywać, liczną, dobrze uzbrojoną armię, która byłaby w stanie zadbać o bezpieczeństwo Rzeczpospolitej.

Był podobnie jak Kołłątaj duchowym, który poruszał ten sam temat, poprawienie życia w Polsce.
„Rota” jest przykładem liryki patriotycznej Marii Konopnickiej. Jest to wiersz – apel, odezwa do rodaków i deklaracja miłości do ojczyzny. Słowo „rota” oznacza przysięgę, a wiersz jest przysięgą, jaką poetka składa ojczyźnie w imieniu całych pokoleń Polaków. Są tu słowa wierności:

„Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród”,

jest zapowiedź walki o niepodległość

„Odzyska ziemię dziadów wnuk”,

jest też deklaracja związku z Bogiem i wiarą

„Tak nam dopomóż Bóg ! ”


O tym, że o dobro ojczyzny należy zabiegać wspólnie z rodakami przekonali się chociażby bohaterowie romantyczni, tacy jak „Kordian”, czy „Konrad Wallenrod”. Na przykładzie tych dwóch jednostek widzimy, że w pojedynkę niewiele można zdziałać. Kończy się to zazwyczaj klęską. To nam uświadamia słuszność słów Cypriana Kamila Norwida, że ojczyzna jest zbiorowym obowiązkiem. „Bema pamięci żałobny rapsod” to utwór poświęcony bohaterowi powstania listopadowego i Wiosny Ludów. Norwid napisał go w 1851 roku w kilka miesięcy po śmierci generała Józefa Bema.

Adam Mickiewicz w III części „Dziadów” opisuje m.in. ówczesną rzeczywistość Polski. Jeden z fragmentów akcji umieszcza w salonie warszawskim, w którym na przyjęciu spotykają się Polacy o różnym nastawieniu politycznym. Najogólniej można ich podzielić na arystokratyczną elitę, starsze pokolenie Polaków oraz młodych patriotów. Młodzi patrioci omawiają sytuację na Litwie i w Polsce – wywózki i przesłuchania, arystokratyczna elita natomiast interesuje się tylko sprawami imprezy, nie interesują ich sprawy kraju, jedynym zmartwieniem jest aby się dobrze bawić. Cała scena jasno ukazuje kontrast między arystokratyczną elitą a patriotyczną młodzieżą. Poeta poddaje surowej ocenie całe społeczeństwo polskie. Jest rozgoryczony jego podziałami. Przyrównuje społeczeństwo do lawy.


„ Nasz naród jak lawa

Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa,

Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi.

Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi.”


Wierzch lawy stanowią ci, którzy stoją na czele narodu. Nie przedstawiają oni żadnych wartości, zaprzedali się zaborcy, obchodzą ich bale, moda, a nie losy narodu.

Głębię stanowią spiskujący i buntujący się młodzi. Jedynie oni stanowią prawdziwą wartość – wewnętrzny, płomienny ogień.

Scena w salonie warszawskim oraz wiele innych fragmentów III części „Dziadów” poruszają czytelnika do głębi. Rozgrzewają jeszcze bardziej gorące serca młodych patriotów, bo zimni, wyrachowani arystokraci to zdrajcy ojczyzny.

„Niemiec, Moskal nie osiędzie,

Gdy jąwszy pałasza,

Hasłem wszystkich zgoda będzie

I Ojczyzna nasza.

Marsz, marsz...”

„Nazywam się Milijon – bo za milijony

Kocham i cierpię katusze.

Patrzę na ojczyznę biedną,

Jak syn na ojca wplecionego w koło;

Czuję całego cierpienia narodu.”
W imię uratowania ojczyzny Wallenrod zrezygnował z osobistego szczęścia doczesnego i szczęścia wiecznego, wyższą im ostateczną wartością okazała się bowiem niepodległość ojczyzny:
„Słodszy wyraz nad wszystko, wyraz miłości, któremu

Nie masz równego na ziemi oprócz wyrazu ojczyzna.”


Patriotyzm w utworze można ukazać na wiele sposobów. Można przywołać postacie sławnych mężów, co śmiało stawiali czoła wrogowi na polu bitwy, można przypomnieć cele bitwy toczonej bohatersko z wrogiem, ale można też ukazać sielski pejzaż kraju, życie płynące spokojnie w dostatku, ciszę, spokój.

Utworem, który zawiera wszystkie te wątki jest niewątpliwie „Pan Tadeusz”, pisany przez Mickiewicza w latach 1832-1834 w Paryżu. Wiele przyczyn złożyło się na powstanie tego dzieła. Najważniejsze z nich to: wielka tęsknota za krajem dzieciństwa – Litwą, pragnienie przypomnienia i obudzenia nadziei, która towarzyszyła uczestnikom kampanii napoleońskiej, przypomnienie i utrwalenie obyczajów, życia wiejskiego, ideałów Polski szlacheckiej (jej dawnej świetności), obudzenie tęsknoty za wolną ziemią ojczystą, przypomnienie historii Polski, a przez to poruszenie serc i sumień rodaków, ale także wyrażenie nadziei co do przyszłych losów Polski. Narodowy charakter epopei podkreśla głęboki patriotyzm wyrażony w inwokacji, a także odwołanie się autora do sytuacji emigrantów polskich w Paryżu (epilog). Już w pierwszych słowach utworu pada słowo „ojczyzna”.
„Litwo! Ojczyzno maja! Ty jesteś jak zdrowie;

Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,

Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie

Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie.”


Ale nie tylko Mickiewicz był wielkim patriotą, czego dał wyraz w swoich utworach, był nim również drugi spośród polskich romantyków – Słowacki.

Juliusz Słowacki przybył do Warszawy w połowie 1829 roku i miał możliwość obserwowania przygotowań do powstania listopadowego. Był też świadkiem uroczystości koronacyjnych Mikołaja I na króla polskiego. Obserwacje i doświadczenia wykorzystał poeta w lirykach tzw. powstańczych: „Oda do wolności”, „Hymn” (Bogurodzica), „Pieśń legionu litewskiego”. Jednym z centralnych tematów tych wierszy była sprawa narodu, jego aktualnych cierpień i perspektywy odzyskania niepodległości. Wielokrotnie w utworach formułował hasła wolności, jak choćby w „Hymnie”:
„Wolności błyszczy zorza,

Wolności bije dzwon,

Wolności rośnie krzew!

Bogurodzico!

Wolnego ludu śpiew

Zanieś przed Boga tron.”


W innym wierszu, „Grób Aganemnona”, autor przywołuje dwie Polski: „o duszy anielskiej” i tę więzioną przez „czerep rubaszny”.
„O! Polsko! póki ty duszę anielską

Będziesz więziła w czerepie rubasznym,

Póty kat będzie rąbał twoje cielsko,

Póty nie będzie twój miecz zemsty strasznym,

Póty mieć będziesz hyjenę na sobie

I grób – i oczy otworzone w grobie!”

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dzięki zbiorowemu patriotyzmowi Polaków Polska mimo, że zginęła z mapy Europy to tak naprawdę wcale nie zginęła. Polacy śpiewali „Jeszcze Polska nie zginęła, póki my żyjemy” to dzięki ich wierze, zbiorowemu działaniu Polska powróciła na mapę i istnieje do dnia dzisiejszego.

W przeszłości gdy Polska był pod zaborami pojęcie patriotyzmu było silniej akcentowane wśród mas społecznych. Taka jest mentalności ludzi gdy czegoś nie mają to chcą, gdy mają to im się nudzi. Oczywiście mamy pewne pseudo przejawy patriotyzmu-mecze piłkarski i inne zawody sportowe. Gdy tylko gra Polska lub skacze Małysz to jest to w stanie ruszyć dość dużą liczbą ludzi. Ale nie kryje się w tym nic głębszego.
Ojczyzna jednak to cos więcej niż tylko państwo urodzenia. Jest naszym domem, miejscem, w którym czujemy się bezpieczni, "u siebie", to specyficzna kultura, która tworzyli nasi przodkowie, przekazywana i wzbogacana przez każde kolejne pokolenie. Również nasze pokolenie, (często nie zdając sobie nawet z tego sprawy) jest twórcami historii naszej Ojczyzny. Pamiętając o tym dzisiaj powinniśmy zatroszczyć się ojej rozwój, stając się patriotami.
Istnieją również postawy, bliskie patriotyzmowi, jednak inne. Przykładem jest nacjonalizm, który jest postawa mająca na celu podkreślać odmienności własnego narodu. Ważna, istotna sprawa jest tu, na jakim gruncie powstał nacjonalizm w danym kraju. Każdy nacjonalizm jest patriotyzmem, ale nie każdy patriotyzm jest nacjonalizmem. Nacjonalizm może stać się niebezpieczny, ponieważ może prowadzić do szowinizmu - skrajnej postaci nacjonalizmu propagującej nienawiść i wrogość i brak tolerancji wobec innych narodów. Z kolei rasizm dokonuje segregacji rasowej ludzkości, dyskryminując wszystkie rasy oprócz własnej.

Oprócz nacjonalizmu, szowinizmu, rasizmu istnieją inne postawy społeczno-polityczne takie jak: Ksenofobia, Faszyzm, Nazizm, Antysemityzm, Apartheid.


Dzisiaj zagrożeniem dla istnienia sprawy narodowej jest kosmopolityzm, traktujący cały świat jako Ojczyznę, odrzucający tym samym kulturę narodowa. Wydaje się, ze w dzisiejszym świecie słowo patriotyzm jakby straciło na znaczeniu w stosunku do czasów wcześniejszych. Dziś Polacy chcą wyjechać na zachód w poszukiwaniu lepszego życia, podczas gdy jeszcze 100 lat temu pragnęli do niej przyjechać. Młodzież nie docenia wartości kultury i historii Polski, ucieka od obowiązków ( służba wojskowa), podczas gdy kiedyś daremnie pragnęła dostać się do wojska. W czasach rusyfikacji, czy germanizacji w Polsce, kiedy władze nie pozwalały obchodzić świat narodowych, a ludzie za wywieszenie w ten dzień biało-czerwonej flagi ponosili wysokie kary, patriotów przybywało. Każdy z nas wie, ze zakazany owoc jest zawsze najsmaczniejszy. W czasie świat narodowych obywatele Polski po kryjomu organizowali schadzki w swoich domach. Przypominali historie kraju, czytali polskie książki, śpiewali narodowe pieśni w ojczystym języku. Dziś, kiedy nic nie stoi na przeszkodzie uroczystego obchodzenia świat narodowych, mało, kto świętuje.
Aby być dobrym patriotą, należy przede wszystkim znać historię własnego kraju, bez tego ani rusz. Oprócz tego należy interesować się sprawami państwowymi. Trzeba nie tylko oczekiwać, ale i dawać. Należy brać czynny udział w życiu, strać się rozwiązywać nie tylko własne problemy ale i krajowe. Musimy myśleć nie tylko o sobie, ale i o całym państwie. Powinniśmy identyfikować się z ojczyzną bo to jak się nam będzie żyło zależy w dużej mierze od tego gdzie będziemy żyć. Dobrym podsumowaniem będzie tu parafraza: “Nie pytaj co Polska może zrobić dla ciebie, zapytaj co ty możesz zrobić dla Polski”

A kto nie szanuje swojej przeszłości ten nie jest godzien szacunku teraźniejszości ani nie ma prawa do przyszłości...

Paweł Oleszczak

Czym jest patriotyzm i jak rozumieją go dziś młodzi ludzie?

Patriotyzm jest to postawa społeczno-polityczna, oparta na miłości do swego kraju i jego tradycji przy równoczesnym poszanowaniu innych tradycji narodowych i kultur. W dzisiejszych czasach patriotyzm postrzegany jest nieco inaczej, niż kilkaset lat temu.

Dawniej patriotą nazywany był człowiek, który gotowy był oddać własne życie dla dobra swej ojczyzny. Patriota 200 lat temu był częstym uczestnikiem w bitwach na rzecz swego kraju, z dumą obnosił się swą polskością. Niestety dzisiaj niektórzy młodzi ludzie wstydzą się tego, że pochodzą z Polski. Tego w żaden racjonalny sposób nie można wytłumaczyć.


Dzisiejszy patriotyzm objawia się szacunkiem dla godła, hymnu, języka polskiego i historii. Szacunek do języka w obecnych czasach jest bardzo ważny. Wielu młodych ludzi okalecza język polski poprzez wtrącanie do niego obcych wyrazów, pochodzących z innego języka, najczęściej z angielskiego. Również używanie wulgaryzmów jest „strasznym ciosem” dla języka ojczystego. Przejawem patriotyzmu jest także szanowanie polskiej kultury i tradycji. Jeśli chcemy zostać patriotami, nie powinniśmy naśmiewać się ze sposobu obchodzenia różnych ważnych świąt czy zabaw regionalnych. Przecież nie tylko nasz kraj ma różnego rodzaju stroje ludowe. Na przykład Austria – tam i mały, i duży, w ważne dla ich ojczyzny dni, ubiera się w odświętne ludowe stroje. Patriotą jest również człowiek, który bierze udział w wyborach. Dzięki niemu państwo polskie może być zarządzane w mądry i przewidywalny sposób przez kompetentnych przedstawicieli naszego narodu. Bardzo ważnym, a często pomijanym przez ludzi czynnikiem, kształtującym patriotę jest dbanie o wspólne mienie. Dbanie, czyli nie niszczenie ławek w parku, nie zaśmiecanie ulic i lasów odpadkami, nie rysowanie po murach, ale troska o dobro wspólne, to jest staranie się o to, by w naszych lasach, szkołach, miastach było jak najczyściej i jak najpiękniej. Do tego wcale nie potrzeba jakichś wielkich starań. Wystarczy, że papierków po batonach nie będziemy wyrzucać gdzie popadnie, lecz do najbliższego kosza na śmieci.
Uważam, że młodzi ludzie, którzy nie szanują swojej ojczyzny, są po prostu żałośni. Ale winę za to ponoszą nie tylko oni, lecz również ich rodzice, którzy często są tak zabiegani, że nie mają czasu wpajać swym pociechom prawd związanych z miłością do ojczyzny. Zespół rockowy Pidżama Porno w piosence pt. „Marchef w butonierce”, opowiadającej o zepsuciu rodaków, braku szacunku dla naszego państwa, śpiewa: „Mam fatalne maniery, koszmarne mam zwyczaje, lecz kiedy grają tego kraju hymn, ciągle jeszcze wstaję”. Mam nadzieję, że obywatele naszego kraju, choć w tym stopniu potrafią okazać swój patriotyzm i szacunek dla historii państwa polskiego, przez zachowanie odpowiedniej postawy podczas odtwarzania hymnu narodowego.

Patriotyzm (2001)

Kończy się listopad – miesiąc „patriotyczny”, bo i powstanie listopadowe i odzyskanie niepodległości w 1918 r. Ale co to jest patriotyzm? Co to znaczy być patriotą?

Najprostsza odpowiedź: patriotyzm to miłość do ojczyzny z konsekwencjami. Z konsekwencjami w postawie. Nie wystarczy kochać tego co polskie, utożsamiać się z ojczyzną. Trzeba umieć walczyć o polskość. Zagadnienie patriotyzmu sprowadza się do pojęcia walki o ojczyznę i za ojczyznę, jakże wieloznacznego pojęcia.

Patriotyzm jako miłość to uczucie. Siła patriotyzmu to moc, to potęga uczuć patriotycznych. Miłość do ojczyzny powinna być jak miłość do matki – instynktowna i bezgraniczna. Czy bezgraniczna miłość może być niebezpieczna? Tak, bo nazbyt kochając matkę możemy nie dostrzec swego dobra, realizowanego w miłości do innej kobiety, bo nazbyt kochając ojczyznę możemy nie dostrzec jej dobra. A nawet bezgraniczną, ślepą miłością do ojczyzny możemy jej szkodzić.

Można kochać głupio lub kochać mądrze. Można tak kochać człowieka, ale też można tak kochać ojczyznę. Można ojczyznę głupio kochać, głupio to znaczy nie mądrze, wbrew rozumowi. Głupio kochać ojczyznę, to znaczy głupio działać na jej rzecz, to głupio o nią walczyć. To są te konsekwencje w postawie.

Uczucia to namiętności. Czy namiętności powinny kierować działaniami polityka? A czy miłość do ojczyzny jako swoista namiętność powinna kierować działaniami polityka? Tak, ale tylko takiego polityka, który potrafi okiełzać w sobie to uczucie. To znaczy, że miłość do ojczyzny nie powinna w polityku rodzić innych emocji, innych uczuć. Miłość do ojczyzny nie może być ślepa w tym sensie, że nie może rodzić nienawiści do wrogów ojczyzny, zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych. Miłość do ojczyzny nie może zaburzyć realnego oglądu sytuacji. Przywódcom narodu, politykom nie wolno kierować się namiętnościami. Jeśli miłość do ojczyzny jest u nich silniejsza od rozumu, powinni złożyć kierownicze stanowisko na tak długo, dopóki nie będą znowu w stanie obiektywnie i chłodno patrzeć na sytuację.

Jak pisze Aleksander Bocheński: „Naród bowiem, prowadzony uczuciem nie kontrolowanym rozsądkiem, może łatwo popaść w najgorsze klęski. Tak jak się wymaga od lekarza operującego chorego, by nic poza wiedzą i ścisłością naukową nim w chwili operacji nie rządziło, jak by się go odsunęło na przykład od chorego własnego dziecka operowanego, gdyby mu z powodu nadmiaru miłości rodzinnej drżała ręka, tak należy odsunąć od steru rządów każdego patriotę, któremu miłość ojczyzny mąci rozum i wykrzywia obraz położenia.”

Polityk podejmuje decyzje. A wielka miłość może zaślepiać. Czy można podejmować decyzje w zaślepieniu? Jak wiele decyzji wspólnego życia podjętych w zaślepieniu miłością kończy się rozwodem? Jak wiele decyzji politycznych, podyktowanych nadmierną miłością do ojczyzny, przejaskrawionym patriotyzmem, skończyło się powstańczą klęską i jeszcze większym upadkiem i zniewoleniem ojczyzny? Zwykły obywatel może być patriotą-romantykiem, polityk, a tym bardziej przywódca narodu – nigdy.

Uważając się za patriotów pamiętajmy słowa Piusa XI: „Kto śpiewa pieśń wierności dla swej ojczyzny, nie może się sprzeniewierzyć swemu Bogu, swemu Kościołowi i swej wiecznej ojczyźnie i stać się wobec nich zbiegiem i zdrajcą”.



Artur Górski



©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna