Opis akcji represyjnej podjętej wobec pracowników Z



Pobieranie 234,99 Kb.
Strona2/6
Data11.05.2018
Rozmiar234,99 Kb.
1   2   3   4   5   6

Skarga

Ostatnio przyszli do mnie trzej mężczyźni, którzy powiedzieli, że są z Komendy Wojewódzkiej MO, ale nie przedstawili żadnych dowodów na to. Wyprosili z pokoju całą moją rodzinę, chcąc ze mną rozmawiać w cztery oczy. Pytali, kto mi pisał list do prokuratury i innych instytucji, w którym proszę o pomoc w ukaraniu sprawców zabójstwa mojego męża. Pytali także o to czy umiem pisać na maszynie, czy znam panią Halinę Mikołajską i o Komitet Obrony Robotników. Pytania te nie mają nic wspólnego ze śmiercią mojego męża. Na 26 XI [19]76 roku stawiłam się na wezwanie do Prokuratury Wojewódzkiej w Radomiu, gdzie byłam przesłuchiwana w sprawie „fałszywego Komitetu Obrony Robotników”, a nie, jak było napisane na pozwaniu w sprawie mego męża. Prokurator wypytywał o to samo, co poprzedni mężczyźni, którzy byli u mnie w domu. Po wyjściu z prokuratury byłam śledzona przez nieznanych mi osobników. Działania te mają na celu zastraszenie mnie, a nie pomoc jakiej spodziewam się od wymiaru sprawiedliwości.

Proszę o przejęcie śledztwa bezpośrednio przez prokuraturę oraz by przestano mnie śledzić i nachodzić w moim domu.

Jednocześnie oświadczam, że cokolwiek stanie się ze mną, będzie to dziełem tych samych ludzi, którzy zamordowali mojego męża.


/–/ Janina Brożyna
Źródło: Stowarzyszenie Archiwum „Solidarności”, Komitet Obrony Robotników, 13, kopia, mps.

1976 listopad 30, Radom – List Leszka Adamskiego i innych do Prokuratora Generalnego PRL Lucjana Czubińskiego w sprawie „ścieżek zdrowia”

Do Prokuratora Generalnego PRL Radom, 30 XI 1976

Ob[ywatela] Lucjana Czubińskiego


W odpowiedzi na „Informację Prokuratora Generalnego PRL” („Życie Warszawy” 30 X [19]76) my, niżej podpisani, oświadczamy, że obywatela Prokuratora Generalnego wprowadzono w błąd i nieprawdą jest, że „wszystkie sprawy były rozpatrywane z dużą rozwagą” oraz, że odnosi się to w równej mierze do postępowania przygotowawczego prowadzonego przez organy MO i prokuratorów, jak i do rozpraw sądowych.

Oświadczamy, że po zajściach 25 VI [19]76 byliśmy bici przez funkcjonariuszy MO. Każdy z nas co najmniej jeden raz przechodził tzw. „ścieżkę zdrowia” tzn. kordon umundurowanych i cywilnych funkcjonariuszy, którzy bili i kopali przechodzących. Przy każdym transporcie wsiadając i wysiadając z samochodów byliśmy bici i kopani. W czasie przesłuchań zeznania od nas wymuszano torturami. Przebywając w więzieniu radomskim i w areszcie Komendy Wojewódzkiej MO byliśmy bici przez funkcjonariuszy MO i służbę więzienną.

Przedstawiając powyższe fakty domagamy się ukarania sprawców takiego postępowania. Ponadto uważamy za konieczne utworzenie komisji poselskiej, która miałaby na celu zbadanie i ustalenie odpowiedzialności za5 łamanie elementarnych zasad praworządności po wypadkach 25 VI [19]76 w Radomiu.

Do wiadomości:

1. Sejm PRL, Sejmowa Komisja Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości

2. Episkopat Polski

3. K[omitet] C[entralny] PZPR

4. Ministerstwo Sprawiedliwości

5. Rada Państwa

6. Urząd Rady Ministrów

Adamski Leszek Motyka Marian

Adamski Stanisław Noga Marian

Adamski Waldemar Okrój Zbigniew

Babula Andrzej Oleksik Jerzy

Baliński Eugeniusz Oparcik Adam

Baran Zenon Orzeł Józef

Bartczak Andrzej Pietralski Tadeusz

Bednarczyk Janusz Pietrzycka Kazimiera

Berliński Ryszard Popiel Mieczysław

Cholewa Maria Propokowicz Marek

Czyżewicz Wacław Rusinowicz Jacek (torturowany nie byłem)

Ćwikliński Waldemar Rybski Kazimierz

Dresler Adam Siedlecki Marek

Dygas Kazimierz Sieczkowski Waldemar

Faryna Wacław Stanisławek Szymon

Gawlik Adam Stasicz Aleksander

Gawlik Marian Sułek Krzysztof

Gierek Leopold Szczepanik Józef

Głowacki Marian Świerczyński Andrzej

Jakubiak Andrzej Torawiński Kazimierz

Jakubiak Tadeusz Trojanowski Tomasz

Jęczkowiak Romuald Walasek Andrzej

Kijak Stanisław Wijeta Stanisław

Klich Kazimierz Wiśniewski Stanisław

Król Andrzej Wójcik Piotr

Kwaśniak Mieczysław Łyżwiński Bogdan

Majewski Henryk Wałeczek Jerzy

Michalski Józef Michalski Waldemar

Mirocha Andrzej

oraz część podpisów nieczytelnych.


Źródło: Stowarzyszenie Archiwum „Solidarności”, Komitet Obrony Robotników, 8, kopia, mps.

1977 styczeń 3, Radom – List Stanisława Adamskiego do Prokuratury Generalnej PRL w sprawie bicia i znęcania się nad nim

Adamski Stanisław Radom, 3 styczeń 1977

Radom


ul. Reja 16 m. 38
Do Prokuratury Generalnej PRL

w Warszawie



Skarga

Dnia 25 VI 1976 zostałem zatrzymany przez funkcjonariuszy MO na ul. Dzierżyńskiego między godz[iną] 21, [a] 21.30. Zostałem bardzo pobity i kopany przeprowadzony do wozu MO. Oprzytomniałem następnego dnia – 26 VI [19]76 – w areszcie śledczym przy K[omendzie] W[ojewdzkiej] MO. Dnia 26 VI [19]76 zostałem przewieziony do Kielc na zamek, czyli do więzienia. Oczywiście bito mnie i kopano aż do nieprzytomności. Wieczorem tego samego dnia przewieziono mnie do Radomia do więzienia. Początki pobytu w Radomiu zaczęły się od ścięcia włosów bardzo tępym scyzorykiem. Później bito [mnie], kopano i ganiano z góry na dół więzienia. Powiedziano mi, że przechodzę „ścieżkę zdrowia” i że to mi pomoże. Po mniej więcej dwugodzinnej bijatyce wrzucono mnie do celi nieprzytomnego. Pamiętam, że byli to funkcjonariusze MO i ludzie w ubraniach cywilnych. Właśnie od tego dnia od rana do rana zaczęło się maltretowanie mnie, czyli kopanie, bicie pięściami, pałkami, a nawet kluczami, kiedy już po raz trzeci straciłem przytomność. W głodzie i biciu w nieprzespanych nocach cierpiałem do dnia 1 VII [19]76, kiedy mnie przewieziono do więzienia w Białymstoku. W więzieniu w Białymstoku przebywałem ok[oło] miesiąca. Przewieziony do Pińczowa, w którym przebywałem dwa dni, zostałem zwolniony na wolność.

Z uwagi na wyżej wymienione fakty bicia i znęcania się nade mną przez funkcjonariuszy MO proszę o wszczęcie postępowania w tej sprawie. Proszę także o pominięcie w postępowaniu Prokuratury Wojewódzkiej w Radomiu i Komendy Wojewódzkiej [MO] w Radomiu, jako odpowiedzialnych za wyżej wymienione nadużycia władzy.

/–/ Stanisław Adamski

Otrzymują:

1.Sejmowa Komisja Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości

2.Episkopat Polski

3. K[omitet] C[entralny] PZPR

4.Urząd Rady Ministrów

5.Rada Państwa

6.Ministerstwo Sprawiedliwości

7.Komitet Obrony Robotników


Źródło: Stowarzyszenie Archiwum „Solidarności”, Komitet Obrony Robotników, 8, kopia, mps.

1977 grudzień 6, Warszawa – Apel Ruchu Praw Człowieka i Obywatela do społeczeństwa polskiego w sprawie aresztowania synów Kazimierza Świtonia



Ruch Obrony Praw Człowieka Warszawa, 6 grudnia 1977 roku

i Obywatela w Polsce



1   2   3   4   5   6


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna