Obrona konieczna



Pobieranie 135.27 Kb.
Strona1/2
Data22.05.2018
Rozmiar135.27 Kb.
  1   2

1.

Temat nr 1 :

OBRONA KONIECZNA



Temat nr 2

zasady prawa karnego międzyczasowego ( intertempolarne ).


  1. Scharakteryzuj obronę konieczną.

Obronę konieczną zalicza się do kontratypów, czyli okoliczności powodujących, że pomimo zaistnienia ustawowych znamion czynu zabronionego przez ustawę karną pod groźbą kary następuje wyłączenie społecznej szkodliwości, tym samym jego bezprawności. Dochodzi lub zachodzi proces legalizacji danego. Tym samym o kontratypie można mówić dopiero wtedy gdy istnieje jakiś ustawowy zakaz. W sytuacji , w której mamy do czynienia z zabronionym czynem oraz okoliczności z zakresu kontratypu dochodzi do niedopełnienia przez sprawcę przestępstwa , czyli efektem jest czyn nieprzestępny.


Obrona konieczna polega na odparciu bezpośredniego , bezprawnego zamachu na każde dobro podlegające prawnej ochronie. Jako zamach należy rozumieć wyłączne zachowanie, które jest niebezpieczne dla dobra i nie musi kończyć się jego naruszeniem.
Obronę konieczną stosuje ten, który broni dobra , które zostało zagrożone zamachem.
Zaatakowane dobro musi znajdować się pod ochrona prawa, gdyż tylko wtedy zamach jest bezprawny. Przy zamachu, który spełnia znamiona czynu zabronionego przez ustawę karną nie ma znaczenia czy jest on zawiniony czy też nie. Bezpośredniość zamachu polega na tym , że jest on niebezpieczny w chwili zaistnienia.
Przez obronę konieczną należy rozumieć takie zachowanie odpierającego zamach, które gdyby nie obrona konieczna stanowiłyby czyn bezprawny. Z reguły jest to działanie przeciwko życiu, ciału lub zdrowiu osoby zamachu.
Akcja obronna musi być skierowana przeciwko zamachowcowi , a nie osobie trzeciej. Przyjmuje się również , iż przy obronie koniecznej nie obowiązuje proporcja miedzy dobrem chronionym a dobrem poświęconym w jego obronie. Należy zauważyć również , że obrona konieczna jest limitowana poprzez czas co oznacza, że nie może uprzedzać zamachu i nie powinna go poprzedzać jak również przetrwać.
Przedwczesna jak również spóźniona obrona konieczna jest limitowana poprzez czas co oznacza że nie może uprzedzać zamachu i nie może go przetrwać. Przedwczesna i spóźniona obrona nie może być uznana za konieczna. W przypadku przekroczenia granic obrony koniecznej sąd może stosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

2.
Przekroczenie granic obrony koniecznej może polegać na przedwczesnej akcji obronnej, rażącej dysproporcji dóbr użycia siły nieproporcjonalne większej od siły zamachu.




2. Omów zasady prawa karnego międzyczasowego ( intertempolarne ).
Poprzez prawo karne międzyczasowe należy rozumieć zbiór reguł operacyjnych umożliwiających stosowanie zmiennych w czasie przepisów prawa karnego . Są to reguły wskazujące, jaki przepis ma zastosowanie do konkretnego wypadku lub czynu, w sytuacji zmiany ustawy karnej po popełnieniu czynu.
Rozróżniamy następujące sytuacje dotyczące zmiany przepisów :

  1. Przed prawomocnym osądzeniem czynu.

  2. Po prawomocnym osądzeniu.

  3. W obu wyżej wymienionych przypadkach.

  4. Zmiana przepisów dotyczy kary ( penalizacja lub depenalizacja ).

W art. 1 kodeks karny ustala regułę operacyjną polegającą na tym, iż o odpowiedzialności karnej sprawcy decyduje popełnienie czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie popełnienia . Gdy zmiana przepisów ustawy karnej następuje przed prawomocnym osądzeniem i dotyczy sytuacji polegającej na tym, iż w czasie popełnienia nie był zabroniony to późniejsze uznanie go za przestępstwo nie powoduje powstania odpowiedzialności karnej.

W przypadku zmiany ustawy karnej po prawomocnym osadzeniu chodzi o sytuację , w której czyn w czasie popełnienia jest przestępstwem a po zmianie przepisów przestaje być za nie uznawany. Reguła wyrażona w art. 4 k.k. nakazuje stosować nowa ustawę, ale jeżeli poprzednio obowiązująca była względniejsza dla sprawcy to wtedy stosuje się poprzednią ustawę.

W przypadku gdy w nowej ustawie nie nastąpiła żadna zmiana w odniesieniu do poprzednio obowiązującej, stosuje się nową ustawę karną. Zmiana przepisów może być na korzyść sprawcy lub niekorzyść. Która ustawa jest dla sprawcy względniejsza rozstrzyga się w danym konkretnym przypadku - to znaczy , że porównuje się je na podstawie rozpatrywanej sprawy. O względności decyduje ustawowe zagrożenie kara przy porównaniu dwóch ustaw ( art.4 § 2 i 3 ), z uwzględnieniem porównania wszystkich instytucji prawnych danej ustawy, których zastosowanie spowodowałoby korzystniejszą sytuację sprawcy. Odnosi się to w szczególności do sytuacji przedawnienia, nadzwyczajnego złagodzenia kary, warunkowego umorzenia lub zawieszenia wykonania kary czy też środków zabezpieczających . Podkreślić należy, iż sąd może stosować tylko jedną ustawę – nigdy zaś obydwu równocześnie, wybierając z każdej to co jest najwzględniejsze dla sprawcy. Sytuacja sprawcy uniewinnionego prawomocnym wyrokiem z powodu braku znamion przestępstwa, gdy w świetle nowej ustawy czyn o takich samych znamionach uważany jest za przestępstwo – nie ulega zmianie, gdyż ustawa karna nie działa wstecz. W przypadku depenalizacji czynu po prawomocnym wyroku skazującym – skazanie ulega zatarciu z mocy prawa ( art.4 § 4 k.k. ) .

W ustaleniu reguł prawa międzyczasowego istotną jest kwestią jest czas popełnienia przestępstwa, którą to reguluje art. 6 § 1 k.k. – jest to czas , w którym

3.
sprawca działał lub zaniechał działania do którego był zobowiązany. Przepis ten ma znaczenie z uwagi na to, iż przestępstwa można podzielić na dokonane z chwila czynu ( formalne, bezskutkowe ) oraz z chwilą nastąpienia skutku przestępnego ( materialne, skutkowe ) – skutek zawsze następuje w pewnym czasie od samego czynu.

Dlatego też przy przestępstwach materialnych występują dwa elementy czasu: czas czynu i czas skutku, w odróżnieniu od formalnych gdzie występuje tylko jeden element czasowy. Ponieważ czas czynu jest z reguły rozciągnięty w czasie, przyjmuje się, iż czasem czynu jest ostatnia chwila, w której dokonywano czynu. Gdy sprawca rozpoczął czyn w czasie obowiązywania innej ustawy a ukończył go w czasie obowiązywania nowej ustawy karnej – uważa się go za popełniony pod rządami nowej ustawy i nie musi się stosować reguł prawa międzyczasowego.
Podkreślić należy, iż czynem jest nie tylko działanie sprawcy ale również brak tego działania czyli zaniechanie.

Iwona Osoba

WSH w Kielcach

Administracja Samorządowa,

II rok
PYTANIA:


  1. Omów zasady prawa karnego międzynarodowego ?

  2. Omów instytucję niepoczytalności ?


ODPOWIEDZI :
Ad 1.

Prawo karne międzynarodowe to zespół reguł operacyjnych, normujących zastosowanie prawa karnego przy uwzględnieniu:




  1. Państwa ;

  • Miejsca popełnienia przestępstwa tzn.: w kraju czy zagranicą,

  • Przez obywatela polskiego czy cudzoziemca czyli podmiotu przestępstwa,

  • Naruszonego lub zagrożonego interesu własnego lub cudzego, czyli przedmiotu państwa.

  1. Kwestia zastosowania ustawy karnej zagranicznej.

  2. Znaczenia wyroków państw obcych.

Prawo karne międzynarodowe nie wchodzi w zakres międzynarodowego prawa publicznego, jest wewnętrznym kompleksem norm prawnych danego państwa. W art. 5 k.k. wyrażono zasadę terytorialności, według której odpowiedzialności karnej według prawa polskiego podlega każde przestępstwo popełnione na terytorium Polski, bez względu na to czy sprawca jest obywatelem czy nie. Kodeks karny nie definiuje co stanowi terytorium Polski, ustalając – iż tym terytorium jest również statek wodny lub powietrzny. Stąd wnioskuje się iż przestępstwo popełnione na takim statku poza granicami Polski będzie podlegało zasadom odpowiedzialności karnej prawa polskiego. Zwrócić uwagę należy, iż kodeks posługuje się pojęciem statek, w odróżnieniu od pojęcia okręt, które to w prawie międzynarodowym oznacza okręt wojenny, który zawsze stanowi część obszaru danego państwa i w stosunku do innych państw jest eksterytorialny.

Zgodnie z zasadą terytorialności przestępstwo popełnione jest w Polsce gdy spełnione są warunki ar. 6 § 2 k.k. , czyli na terytorium polskim doszło do działania lub zaniechania sprawcy, nastąpił skutek lub sprawca zamierzał wystąpienie skutku. Tak skonstruowana reguła może doprowadzić do konfliktów między państwami, które z nich jest władne prowadzić postępowanie karne. W przypadku gdy obywatel polski popełnia przestępstwo za granicą to odpowiada karnie na zasadach ustawy karnej polskiej, stosownie do reguły określonej w art. 109 k.k. oraz art. 111 k.k. – czyn musi być uznawany za przestępstwo również w miejscu popełnienia. Różnice w obu ustawach sąd może uwzględniać na korzyść sprawcy. Jeżeli w świetle prawa polskiego czyn nie stanowi w Polsce przestępstwa, obywatel polski nie będzie w kraju ponosił odpowiedzialności karnej. W przypadku cudzoziemców prawo polskie stosuje się wtedy, gdy dopuścili się przestępstwa skierowanego na krąg podmiotów określonych w art. 110 k.k. lub też nie był skierowany na polski podmiot ale cudzoziemiec ten przebywa na terytorium Polski, a kara za czyn przekracza według polskiej ustawy karnej 2 lata oraz nie ma postanowienia o wydaniu. Cudzoziemcem jest ten kto nie posiada polskiego obywatelstwa. Nie ma znaczenia czy posiada inne niż polskie czy też jest bezpaństwowcem.

Zaznaczyć należy, iż cudzoziemiec odpowiada za czyny, które w jego kraju są uważane za przestępstwo.

Decydujące znaczenie przy ustalaniu odpowiedzialności karnej w prawie międzynarodowym ma ustawa obowiązująca w miejscu popełnienia czynu a nie przynależności państwowej sprawcy. Wyjątkiem od reguły jest art.112 i 113 k.k. Miejsce popełnienia czynu wiąże się ponadto z kwestią uregulowania zasad postępowania, gdy sprawca za swój czyn został skazany za granicą. Kodeks karny polski przyjął, iż orzeczenia zagraniczne nie wiążą sądu polskiego i sprawca może o to samo przestępstwo odpowiadać w Polsce.

Ustalono również zasady zaliczania kary pozbawienia wolności odbytej za granicą oraz wykonania jej na terytorium polskim.




Ad. 2.

Niepoczytalność należy do okoliczności wyłączających wie sprawcy. Kwestie te uregulowano w art. 31 k.k. Przyjmuje się, iż regułą jest poczytalność sprawcy, dlatego jej brak należy do wyjątków i został zdefiniowany w kodeksie negatywnie. Konsekwencją takiego ujęcia poczytalności jest to, iż sąd nie musi udowadniać sprawcy, że jest on poczytalny ale dopiero gdy zachodzą podstawy do przypuszczenia , że może być on niepoczytalny następuje to w wyniku badania psychiatrycznego a sąd na podstawie orzeczenia lekarskiego stwierdza poczytalność lub jej brak u sprawcy.

Choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe lub inne zakłócenie czynności psychicznych powoduje, iż sprawca nie może rozpoznać znaczenia swojego czynu a to wiąże się z tym że nie jest w stanie pokierować swoim postępowaniem. Konsekwencja wystąpienia po stronie sprawcy jednej z tych okoliczności powoduje brak popełnienia przestępstwa z powodu braku winy, która jest warunkiem koniecznym przestępstwa.]

Równocześnie należy rozróżnić ograniczoną poczytalność, która nie powoduje wyłączenia odpowiedzialności karnej a jedynie obniża stopień winy – § 2 art.31 sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

Niepoczytalność, jako wyłączająca odpowiedzialność karną musi zachodzić w chwili czynu, natomiast ograniczona poczytalność nie wyłącza odpowiedzialności karnej – ustawodawca użył sformułowania „ w czasie popełnienia przestępstwa ” czyli w tym czasie musiała zaistnieć.

W § 3 art.31 uregulowano kwestie wprowadzenia się w stan nietrzeźwości lub odurzenia , który to spowodował wyłączenie lub ograniczenie poczytalności . Sprawca, który sam wprawił się w taki stan i mógł albo mógł przewidzieć, że spowoduje ograniczenie swojej poczytalności nie może skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary a równocześnie nie dojdzie do wyłączenia odpowiedzialności karnej. Sytuacje tego typu mają najczęstsze zastosowanie w przestępstwach przeciwko bezpieczeństwu w ruchu lądowym, powietrznym i morskim.



Małopolska Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych


Kurs kwalifikacyjny


z zakresu
Pielęgniarstwa środowiskowo / rodzinnego
Temat:

Opieka nad środowiskiem rodzinnym od 24-VI-1999 r. do 27-VI-1999r.

Autor : Grażyna Rojewska

Projekt pracy :


  1. Wstęp.

Uzasadnienie wyboru przypadku.



  1. Analiza wybranego przypadku.



  1. Dane o środowisku lokalnym.

  2. Źródła obserwacji i informacji dotyczące rodziny.

  3. Dane szczegółowe o rodzinie podopiecznej.

  4. Diagnoza pielęgniarska wg. problemów pielęgnacyjnych.

  5. Omówienie i naświetlenie reakcji poszczególnych członków rodziny w oparciu o wiedze z psychologii i socjologii.

  6. Plan opieki bliższy i dalszy .

  7. Realizacja planu opieki.

  8. Prognoza.



  1. Podsumowanie z uwagami końcowymi.



  1. Ocena pracy własnej i zespołu

  2. Bibliografia.


Motto :

„ Bo pielęgnować to czynić wolnym,


a wolność jest dobrem najważniejszym

Osteoporoza jest schorzeniem, którym zagrożeni są wszyscy po 50 roku życia.


Utrata szkieletowej tkanki kostnej dotyczy w szczególności kobiet po menopauzie. Schorzenie to prowadzić może do dramatycznej wręcz sytuacji, polegającej na występowaniu spontanicznych złamań tkanki kostnej układu szkieletowego – kręgów, kości długich kończyn. Ze względu na częstotliwość występowania tego schorzenia i właściwie dotychczas nie rozwiązane sposoby jego leczenia czy zapobiegania powstały specjalne stowarzyszenia naukowe poświęcane wyłącznie poznaniu przyczyn i sposobów zwalczania osteoporozy .
Tkanka kostna jest tkanką o bardzo skomplikowanej budowie. Zawiera komórki, substancje międzykomórkową zbudowaną głównie z kolagenem oraz sole organiczne.
Spełnia ona w organizmie szereg podstawowych czynności. Stanowi mechaniczną podporę tworząc tkanki szkieletu, chroni w sposób mechaniczny ważne narządy organizmu, jak mózgowie czy narządy leżące wewnątrz miednicy.

Tworzy również środowisko dla tkanek krwiotwórczych a wreszcie stanowi magazyn soli nieorganicznych, głównie soli wapniowych.


Z osteoporozą - zmniejszenie masy kostnej, zetknęłam się z typowymi objawami tej choroby po raz pierwszy w praktyce pielęgniarskiej. Zetknięcie z chora osoba pozwoliło mi poznać bliżej istotę choroby oraz problemy z niej wynikające.

Być może jednostka jest taka stara jak sama stara się



uczynić – ale to jak ona odczuwa starość jest w poważnym

stopniu funkcją schorzeń jakie zgłasza w tej kwestii

społeczeństwo ”.

Długość życia uwarunkowana jest genetycznie a najdłuższe jego trwanie jest cechą gatunku. Nie możemy jednak zapomnieć, że oczekiwania oraz warunki życia mogą mieć wpływ na trwanie życia oraz jego komfort. Starzenie się organizmu rozpoczyna się w chwili narodzin – jest to naturalny zespół zmian zachodzących :




  • W strukturze i funkcjonowaniu organizmu,

  • W przystosowaniu się jednostki.

W obecnej kulturze starość i śmierć zepchnięto do sfer tabu, chociaż nic w życiu człowieka nie jest tak jak właśnie te dwa fakty. Niechętnie mówimy o starości i śmierci jak również niechętnie poznajemy ich istotę.


Starość utożsamia się z niedołęstwem, konserwatyzmem ze strony rodziny oraz wycofaniem się ze wszystkich ról.

Pacjentka z choroba osteoporozy – przypadek ten zainteresował mnie ze względu na tę chorobę. Każdy zdrowy człowiek w dzisiejszym świecie bierze to co mu przynosi życie, chodzi do pracy, szkoły, po zakupy. Nikt z nas nie zastanawia się, że w olbrzymich kamienicach czy blokach w środowisku wielkich miast żyje jakiś stary, samotny często chory człowiek.


On nie spieszy się do tramwaju, autobusu aby zdążyć do pracy. Myśli kto mu zrobi zakupy. Często jest samotny czekający na drugą osobę. Kiedy pojawi się ktoś bliski czeka na jego pomoc jak również na każde ciepłe słowo, możliwość wyżalenia się ze swoich problemów.

Praca pielęgniarki środowiskowej w dużym stopniu jest niezwykle trudna, ze względu na skupienie wielu problemów zdrowotnych i społecznych, których nie można rozwiązać działając indywidualnie.

Niezbędna jest tutaj skoordynowana działalność profilaktyczna, wychowawcza, socjalna podejmowana przy zaangażowaniu odpowiednich instytucji i organizacji społecznych.
Życie człowieka w wielkim mieście przesycone jest elementami techniki. Człowiek odizolowany jest od środowiska naturalnego, jest duże zanieczyszczenie powietrza, wody i powierzchni ziemi i to

w znacznym stopniu wpływa na pogorszenie warunków życia

w mieście.

Środowisko , które postanowiłam opisać objęłam opieką od

24 – VI – 1999 r. do 27 – VI – 1999 r. Wraz z pielęgniarką środowiskowo – rodzinną odwiedziłyśmy podopieczną . Pacjentka M.B. chora na osteoporozę ma lat 74 jest emerytką mieszka wraz z mężem , który ma lat 80 i jest również emerytem.

Mają dwie córki mieszkające samodzielnie oraz jedną wnuczkę, która w dużym stopniu się nimi zajmuje.

Mieszkają w pięciopiętrowym budynku na czwartym piętrze. Mieszkanie zadbane 3 pokoje, kuchnia, łazienka o łącznej powierzchni ok. 100 m ² .

Jest również balkon wychodzący na główną ulicę gdzie jest ogromny ruch samochodowy i hałas.

Mieszkanie dobrze wyposażone , urządzone bardzo estetycznie i funkcjonalnie . Jest czysto w pokojach dywany a w przedpokoju chodnik, podłoga drewniana utrzymana w czystości.

Diagnoza pielęgniarska: Trudności w poruszaniu się , przygnębienie spowodowane chorobą.

Proces pielęgnacji :


PROBLEM

REALIZACJA – PLAN OPIEKI

OCENA

1.

2.

3.

Trudności w poruszaniu się spowodowane bólem przy najprostszych czynnościach.


Informuję pacjentkę aby przy zmianie pozycji, czy też wstawaniu nie wykonywała gwałtownych ruchów.

Rozmawiam z pacjentką o tym aby w czasie snu i siedzenia przyjmowała właściwą pozycję.

Pacjentka jest osobą komunikatywną,

Chętnie słucha moich zaleceń.

Obniżenie nastroju z powodu postępującej choroby.




Rozmawiam z pacjentką na temat jej choroby.

Zachęcam ją do aktywności ruchowej na tyle o ile to możliwe .

Proponuję poczytanie książek, rozwiązanie krzyżówek.




Chora zadaje mi dużo pytań jest zainteresowana problemem.

Pacjentka zajęła się czytaniem , samopoczucie uległo poprawie.

Zaparcia spowodowane nieprzestrzeganiem diety.


Rozmowa z pacjentką o sposobie odżywiania się.

Wykluczenie posiłków ciężko strawnych. Zalecam picie na czczo wody przegotowanej. Pokazuję pacjentce masaż brzucha w okolicy pępka.

Pacjentka stosuje się do moich zaleceń.

Problem zaparć powoli mija.

Umie już dobierać składniki do posiłków.



Choroba ujawniła się w 1994 roku, ma charakter przewlekły

i postępujący znacznie ograniczając sprawność fizyczną chorej.

W 1994 roku pacjentka przebyła operację – obecność kamieni w drogach żółciowych. Po tej operacji nastąpiły komplikacje pooperacyjne – wytworzył się krwiak pooperacyjny. W związku z czym w ciągu jednego tygodnia miała dwukrotnie otwieraną jamę brzuszną. Spowodowało to, iż pobyt w szpitalu wyniósł około pół roku. W tym czasie siedemnaście dni podtrzymywana była przy życiu kroplówkami i nie przyjmowała żadnych posiłków. Nastąpił gwałtowny spadek wagi ciała z 56 kilogramów do 31 kilogramów.
Opisują to dlatego ponieważ z wywiadu pacjentki wynika , iż był to początek następnej choroby jaką jest Osteoporoza . W tym czasie doszło do odwapnienia kości i nastąpiło nagłe zachwianie zdrowia. Mogło to być również następstwem z czasów wojny, kiedy to podopieczna narażona była na niedożywienie oraz ciężką prace w Niemczech. W życiu codziennym dużą pomoc zawdzięcza swojemu mężowi, który gotuje, sprząta oraz wnuczce która pomaga przy większych porządkach.
Chora porusza się tylko w celu załatwienia swoich potrzeb fizjologicznych i siada przy stole do spożycia posiłków. Jednak wszystkie te czynności są dla niej ogromnym wysiłkiem.

Każdy ruch sprawia ból, nawet sięgnięcie ręką do kontaktu jest już problemem. Podczas swoich odwiedzin pacjentka była bardzo rozmowna, ufna i zadowolona z mojej obecności.


W realizacji uwzględniłam oczywiście aby pacjentkę przekonać o celu mojej wizyty, przedstawiłam się i wyjaśniłam okoliczności pobytu u niej.


OCENA KOŃCOWA

Rozpoznane problemy w miarę moich umiejętności udało mi się

w całości rozwiązać. Pacjentka jest już świadoma o swojej przewlekłej i postępującej chorobie. Jest komunikatywna i zdyscyplinowana , chętna do stosowania moich rad i zaleceń .
Nabyła potrzebną wiedzę co do przygotowania odpowiedniej dla niej diety .
Zaznaczam również, że nasza współpraca układała się pomyślnie.

Pacjentka stwierdziła, że obecność moja jak również pomoc moja była bardzo potrzebna jej samej a także ze względu na jej wnuczkę dla, której problemy babci stały się bliskie.

Pacjentka pozostaje pod dalszą opieką swojej pielęgniarki środowiskowo – rodzinnej.

„ Pielęgnowanie jest najpiękniejszą ze sztuk pięknych ”.



BIBLIOGRAFIA :


  1. Podstawy pielęgniarstwa rodzinnego ” – Zofia Kawczyńska , Burtyn wyd. Lek. PZWL.



  1. Opieka zdrowotna nad rodziną ” – K. Bożkowa, A. Sito.




Koniusza dnia 24 czerwca 1999 r.


O Ś W I A D C Z E N I E



Pobieranie 135.27 Kb.

Share with your friends:
  1   2




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna