Obiektowe modelowanie systemów informatycznych



Pobieranie 8,01 Mb.
Strona35/113
Data23.10.2017
Rozmiar8,01 Mb.
1   ...   31   32   33   34   35   36   37   38   ...   113

Diagramy czynności (Activity diagram)


Diagram czynności (diagram aktywności) to jest jeden z pięciu rodzajów diagramów UML służących do modelowania dynamicznych aspektów systemu: przypadków użycia, przebiegu, kooperacji, czynności i stanów. Diagram czynności to jest szczegółowa postać maszyny stanowej, która zawiera mechanizmy sieci Petri.

Diagram czynności jest w istocie schematem blokowym, który przedstawia przepływ sterowania od czynności do czynności. Jedyną różnica koncepcyjną jest to, że pojawiają się na tych schematach elementy synchronizacji równoległych procesów (przejścia sieci Petri) . Czynność jest wieloetapowym działaniem wykonanym na maszynie stanowej. Jej wynikiem jest pewna akcja, która składa się z niepodzielnych obliczeń prowadzących do zmiany stanu systemu lub przekazania wartości. Pojęcie „Akcja” ma taki samy zmysł, jako w diagramu stanów. Akcją jest np. wywołanie operacji, wysłanie sygnału, utworzenie lub zniszczenie obiektu, zwykłe obliczenie itp.

Diagram czynności jest grafem złożonym z wierzchołków i krawędzi. Wierzchołkami mogą być:


  • stany czynności (proste i złożone),

  • stany obiektów,

  • elementy rozgałęzienia (decyzji),

  • elementy rozwidlania i scalania ścieżek,

  • stan początkowy,

  • stan końcowy.

Stan czynności prosty zawiera jedną niepodzielną akcję, która nie może być dekomponowana oraz żadne zdarzenie nie może przerwać wykonania tej akcji. W przeciwieństwie do stanów prostych, stany złożone mogą być dekomponowane. Reprezentowane przez nie czynności można przedstawić na dodatkowych diagramach czynności. Oprócz tego takie stany są podzielne, to znaczy mogą być przerwane.

Krawędziami na diagramu czynności są przejścia (Transitions), obrazujące ścieżki między stanami czynności. W przeciwieństwie do przejść diagramów stanów przejścia w diagramie czynności nie są skojarzone z zdarzeniami oraz w przejściach nie mogą być zrealizowane akcji. W zakładce „Trygger” okna „Transistion Properties” wszystkie pola są szare. Akcji mogą być realizowane tylko w stanach czynności (!). Taki przejścia określają się jako automatyczne lub zakończeniowe (Triggerless), ponieważ sterowanie jest przekazywane dalej natychmiast po ukończeniu prac związanych ze stanem źródłowym. To oznaczy się, gdy tylko skończy się akcja danego stanu źródłowego, zostaje wykonana akcja kolejnego stanu.



Na rys.105 jest pokazany proces opłacania towaru przez kartkę elektroniczną klienta. Diagram czynności zawiera następne stany:

Na diagramu jest pokazany także stan obiektu „Customer account [updated]”. Ten stan jest skojarzony z akcją „Update customer account”.




Rys.105

Przepływ sterowania jest określony stanem początkowym oraz stanem końcowym. Na diagramu czynności istnieje rozgałęzienie przez blok decyzji. Rozgałęzienie opisuje się ścieżki alternatywne. Na rys.106 jest pokazany włożony diagram czynności, który jest dekompozycją stanu „Process payment”. Dekompozycja stanu „Process payment” zawiera dwie akcji:



  • Provide card data – odczyt danych z karty

  • Verify card validity – weryfikacja karty.


Rys.106


Dla modelowania komplikowanych procesów informatycznych często podzielają te procesy na grupy. Każda grupa reprezentuje jednostkę przedsiębiorstwa odpowiedzialną za przydzielone czynności. Każda taka grupa w UML nosi nazwę toru (Swimlanes) ( jak tory na pływalni). Przykład diagramu czynności zawierającego tory jest pokazany na rys.107 Ten diagram modeluje proces założenia nowego konta dla klienta. Wszystkie czynności są podzielone pomiędzy trzema torami:

Rys.107


Każdy tor ma nazwę, która musi być unikatowa w obrębie jednego diagramu. Tor nie wpływa na kod generowany przez model oraz nie ma żadnego szczególnego znaczenia, oprócz tego , że może zobowiązaniom realizacji części czynności opisywanej przez diagram.

Tory mogą być stworzone w trybie menu „MODEL-> ORGANIZATION UNITS”, oraz potem przeniesione z brousera do diagramu.

Obiekty w szczególny sposób biorą udział w przepływach sterowania zobrazowanych na diagramach czynności. Na poprzednim rysunku są pokazane czynności związane z założeniem konta klienta. „Konto” to jest klasa modelu. Oddzielnie akcji diagramu czynności tworzą egzemplarzy obiektów tej klasy oraz wpływają na ich stan. Takie wystąpienia stanów obiektów z akcjami nazywają się przepływami obiektów, ponieważ reprezentują uczestnictwo obiektu w przepływie sterowania.

Zaletą diagramów czynności jest możliwość modelowania równoległych procesów. Wadą jest nieobecność jawnych związków pomiędzy akcjami i obiektami.

Diagramy czynności trzeba wykorzystać w następnych przypadkach:


  • Dla analizy przypadków użycia. Przy modelowaniu przypadków użycia nie jest konieczne związki pomiędzy obiektami i akcjami. Na tym etapie trzeba wyznaczyć jakie akcji w ogóle muszą być w zachowaniu systemu informacyjnego. Połączenie metod i obiektów może być realizowane za dopomogą diagramów przebiegu i kooperacji.

  • Dla analizy czynności w różnych przypadkach użycia, które współdziałają pomiędzy sobą.

  • Dla modelowania oddzielnych operacji. W tym wypadku diagramy czynności spełniają funkcję schematów blokowych, na których przedstawia się szczegóły przeprowadzanych obliczeń. Bardzo ważne są tu rozgałęzienia, rozwidlenia i scalenia. Przy tym otoczenia diagramu obejmuje parametry operacji i jej obiekty lokalne.



1   ...   31   32   33   34   35   36   37   38   ...   113


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna