O zmianie ustawy – Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw1



Pobieranie 3,07 Mb.
Strona2/35
Data24.10.2017
Rozmiar3,07 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   35
-lekarskich,

b) kontroli przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich i orzekania,

c) kontroli dokumentowania badań lotniczo-lekarskich;

3) częstotliwość badań lotniczo-lekarskich;

4) dodatkowe wymagania kwalifikacyjne lekarzy orzeczników medycyny lotniczej;

5) sposób postępowania z dokumentacją medyczną badań lotniczo-lekarskich oraz wzory stosowanych dokumentów.

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględnia w szczególności konieczność zapewnienia prawidłowego i kompleksowego przebiegu badań lotniczo-lekarskich, przy udziale lekarzy posiadających tytuł specjalisty lub specjalizację w dziedzinie medycyny związanej z przeprowadzanymi badaniami lotniczo-lekarskimi, a także konieczność posiadania przez członków personelu lotniczego oraz członków personelu pokładowego odpowiedniego stanu zdrowia niezbędnego do wykonywania obowiązków zawodowych.”;

65) po art. 119 dodaje się art. 119a w brzmieniu:

„Art. 119a. 1. Instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego w przypadku niespełnienia przez użytkownika statku powietrznego wymagania lub warunku określonego w:

1) art. 144, art. 145a, art. 149, art. 153a, art. 193 ust. 1, art. 209 ust. 1–4,

2) art. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 452/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne dotyczące operacji lotniczych wykonywanych przez operatorów z państw trzecich zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008/WE (Dz. Urz. UE L 133 z 06.05.2014, str. 12)

– nie zezwala na wlot statku powietrznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o ile odmowa wlotu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa lotów. Przepis ten nie narusza art. 130 ust. 5.

2. W celu ustalenia okoliczności, czy wymagania lub warunki określone w przepisach wskazanych w ust. 1 zostały spełnione, instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego ma prawo żądać od podmiotu składającego plan lotu:

1) dodatkowych informacji  nieujętych w planie lotu, dotyczących w szczególności:

a) charakteru lotu, w tym wskazania czy jest to lot handlowy lub czy lot ten stanowi wykonanie przewozu lotniczego w celu realizacji zadań państwowych,

b) liczby miejsc pasażerskich,

c) maksymalnej masy startowej statku powietrznego,

d) rodzaju i specyfikacji ładunku;

2) kopii dokumentu ubezpieczenia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych (Dz. Urz. UE L 138 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 8, str. 160, z późn. zm.);

3) kopii zezwolenia, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia nr 452/2014/UE;

4) kopii zezwolenia lub zgody Prezesa Urzędu na wykonanie planowanego lotu.”;

66) w art. 120:

a) uchyla się ust. 4,

b) ust. 4a otrzymuje brzmienie:

„4a. W procesie certyfikacji lotniskowej służby informacji powietrznej potwierdzenie spełnienia przez nią wymagań ustalonych dla tej służby następuje przez złożenie oświadczenia o posiadaniu zdolności i środków umożliwiających wywiązanie się z obowiązków związanych z zapewnianą służbą.”;

67) w art. 121:

a) uchyla się ust. 5a,

b) w ust. 6 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) przepisy ruchu lotniczego – w rozumieniu Załącznika 2 do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, biorąc także pod uwagę ich ujednolicenie, oraz zakres wniosku o udzielenie zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 2d, biorąc pod uwagę bezpieczeństwo ruchu lotniczego;”;

68) w art. 122 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Organy, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy cywilny statek powietrzny wykonuje lot wbrew zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 119 ust. 2, 4 i 5, zakazowi, o którym mowa w art. 119a, lub gdy istnieją uzasadnione obawy, że cywilny statek powietrzny jest używany do działań sprzecznych z prawem, mogą wezwać statek do:

1) odpowiedniej zmiany kierunku lub wysokości lotu;

2) lądowania na wskazanym przez organ lotnisku;

3) wykonania innych poleceń, mających na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem.”;

69) w art. 127:

a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Wyznaczenie oraz certyfikacja instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej w polskiej przestrzeni powietrznej są dokonywane zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej w tym zakresie, a w szczególności zgodnie z rozporządzeniem nr 550/2004/WE oraz wspólnymi wymogami określonymi w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 550/2004/WE.

2. Wyznaczenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje, w drodze decyzji administracyjnej, minister właściwy do spraw transportu po zasięgnięciu opinii Ministra Obrony Narodowej i Prezesa Urzędu.”,

b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu:

„3a. Jeżeli w stosunku do instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej Prezes Urzędu wydał decyzję, o której mowa w art. 161 ust. 6, minister właściwy do spraw transportu, w drodze decyzji administracyjnej, cofa wyznaczenie w zakresie odpowiednim do cofniętego, ograniczonego albo zawieszonego certyfikatu.

3b. Jeżeli instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej nie spełnia celu skuteczności działania określonego w planie skuteczności działania, o którym mowa w art. 11 rozporządzenia nr 390/2013/UE, minister właściwy do spraw transportu może, w drodze decyzji administracyjnej, cofnąć wyznaczenie, jeżeli podjęte działania naprawcze, o których mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 390/2013/UE, okazały się niewystarczające.

3c. Prezes Urzędu informuje niezwłocznie ministra właściwego do spraw transportu o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w ust. 3a.”,

c) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Zadania państwa członkowskiego określone w art. 11 rozporządzenia nr 549/2004/WE oraz art. 13 i art. 14 ust. 4 rozporządzenia nr 390/2013/UE wykonuje minister właściwy do spraw transportu.”,

d) uchyla się ust. 8;

70) po art. 127 dodaje się art. 127a w brzmieniu:

„Art. 127a. 1. W ramach planu skuteczności działania, o którym mowa w art. 11 rozporządzenia nr 390/2013/UE, określa się system zachęt, w tym również zachęt finansowych, zgodnie z art. 12 tego rozporządzenia.

2. Prezes Urzędu opracowuje zachęty finansowe dla obszaru przepustowości oraz ochrony środowiska, zgodnie z zasadami określonymi w art. 15 rozporządzenia nr 391/2013/UE.

3. Zachęty finansowe dla obszaru efektywności kosztowej określa art. 13 i 14 rozporządzenia nr 391/2013/UE.”;

71) w art. 128a ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej, certyfikowana zgodnie z art. 127 ust. 4, przekazuje Prezesowi Urzędu zatwierdzone zgodnie z obowiązującymi tę instytucję przepisami lub jej procedurami wewnętrznymi sprawozdanie roczne, o którym mowa w pkt 9 załącznika 1 do rozporządzenia nr 1035/2011/UE.”;

72) w art. 128b:

a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej lub podmiot zapewniający zarządzanie przepływem ruchu lotniczego lub zarządzanie przestrzenią powietrzną przekazuje Prezesowi Urzędu informacje na temat planowanych zmian w swoich systemach funkcjonalnych, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1034/2011 z dnia 17 października 2011 r. w sprawie nadzoru nad bezpieczeństwem w zarządzaniu ruchem lotniczym i służbach żeglugi powietrznej oraz zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 691/2010 (Dz. Urz. UE L 271 z 18.10.2011 str. 15), w terminie co najmniej 2 miesięcy przed ich planowanym wprowadzeniem.

2. Prezes Urzędu dokonuje zatwierdzenia procedur, o których mowa w art. 9 rozporządzenia nr 1034/2011/UE, oraz zatwierdzania wprowadzania w życie zmian, o których mowa w art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 1034/2011/UE.”,

b) w ust. 4 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2) warunki i tryb zatwierdzania procedur, o których mowa w art. 9 rozporządzenia nr 1034/2011/UE,

3) warunki i tryb zatwierdzania zmian oraz zatwierdzania wprowadzenia w życie zmian, o których mowa w art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 1034/2011/UE”;

73) art. 128c otrzymuje brzmienie:

„Art. 128c. Prezes Urzędu wydaje wytyczne w zakresie bezpieczeństwa, o których mowa w art. 13 rozporządzenia nr 1034/2011/UE, w drodze decyzji administracyjnej.”;

74) w art. 130:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Opłaty nawigacyjne obejmują opłaty trasowe oraz opłaty terminalowe i są ustalane dla stref pobierania tych opłat.”,

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. Konsultacje w zakresie opłat nawigacyjnych z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej są prowadzone przez Prezesa Urzędu przy współpracy wyznaczonych instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 391/2013/UE, a w odniesieniu do opłat trasowych także przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4.

2b. W celu przeprowadzenia konsultacji, o których mowa w ust. 2a, instytucja przekazuje Prezesowi Urzędu informacje, o których mowa w art. 9 rozporządzenia nr 391/2013/UE, w zakresie dotyczącym działalności instytucji. Prezes Urzędu może zażądać od tej instytucji przedstawienia dodatkowych informacji dotyczących opłat trasowych, w szczególności z ustaleń wynikających z wcześniej prowadzonych konsultacji z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej.”,

c) uchyla się ust. 3 i 4,

d) w ust. 6:

– wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:

„Nie pobiera się opłat nawigacyjnych za loty:”,

– po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu:

„7a) wojskowe wykonywane przez wojskowe statki powietrzne w ramach programów wielonarodowych Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO), w których Rzeczpospolita Polska jest stroną;”,

e) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Udziela się dotacji celowej z budżetu państwa na sfinansowanie instytucjom zapewniającym służby żeglugi powietrznej kosztów związanych z zapewnieniem służb w przypadku lotów, o których mowa w ust. 6 pkt 1–7a. Koszty te są finansowane z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu.”,

f) po ust. 7 dodaje się ust. 7a w brzmieniu:

„7a. Dotacji, o której mowa w ust. 7, udziela się na wniosek instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej złożony do ministra właściwego do spraw transportu w terminie do końca miesiąca następującego po zakończeniu kwartału, którego wniosek dotyczy, pod rygorem utraty prawa do uzyskania dotacji za ten kwartał.”,

g) uchyla się ust. 9,

h) ust. 10 otrzymuje brzmienie:

„10. Wysokość stawek opłat nawigacyjnych jest ogłaszana w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego oraz zamieszczana w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych, o którym mowa w art. 121 ust. 3.”,

i) uchyla się ust. 11;

75) uchyla się art. 130a;

76) po art. 130a dodaje się art. 130b–130h w brzmieniu:

„Art. 130b. 1. Stawki opłat trasowych objętych przepisami prawa Unii Europejskiej z zakresu Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, umowami międzynarodowymi oraz przepisami międzynarodowymi są ustalane i zatwierdzane zgodnie z tymi przepisami.

2. Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej wykorzystująca część przychodów pochodzących z opłat trasowych na sfinansowanie projektów, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 391/2013/UE, jest obowiązana ewidencjonować przychody oraz koszty związane z finansowaniem tych projektów.

3. Ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego podlega zatwierdzona zgodnie z przepisami międzynarodowymi wysokość odsetek za niezapłacone w terminie należności z tytułu opłat trasowych.

Art. 130c. 1. Strefy pobierania opłat terminalowych objętych przepisami prawa Unii Europejskiej z zakresu Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej są ustalane z uwzględnieniem warunków i kryteriów określonych w tych przepisach oraz przepisach wydanych na podstawie art. 130g.

2. Strefy pobierania opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, podlegają zatwierdzeniu, na wniosek instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego, przez ministra właściwego do spraw transportu, w drodze decyzji administracyjnej, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu.

3. Minister właściwy do spraw transportu, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych, o której mowa w ust. 1, jeżeli jest ona ustalona z naruszeniem przepisów prawa lub wnioskująca instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego nie została wyznaczona zgodnie z art. 127 ust. 2 w odniesieniu do przestrzeni powietrznej lotnisk objętych daną strefą pobierania opłat terminalowych.

4. Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 2, instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego przeprowadza konsultacje w sprawie stref pobierania opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej, o których mowa w art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 391/2013/UE.

5. Z przeprowadzonych konsultacji, o których mowa w ust. 4, instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego sporządza sprawozdanie uwzględniające w szczególności opinie i uwagi przedstawicieli użytkowników przestrzeni powietrznej, o których mowa w art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 391/2013/UE, oraz stanowisko instytucji do tych uwag.

6. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego dołącza uzasadnienie potwierdzające spełnianie przez proponowane strefy pobierania opłat terminalowych warunków i kryteriów, o których mowa w ust. 1, informację na temat przeprowadzonych konsultacji, o których mowa w ust. 4, w tym sprawozdanie, o którym mowa w ust. 5.

7. Strefy pobierania opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, są zatwierdzane na okres, który pokrywa się z okresem odniesienia, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia nr 390/2013/UE.

8. W przypadku gdy w ramach proponowanej strefy pobierania opłat terminalowych służby ruchu lotniczego są zapewniane przez więcej niż jedną instytucję, a koszty zapewniania służb przez wszystkie instytucje są uwzględniane w podstawie kosztowej opłaty terminalowej dla tej strefy, stronami postępowania w sprawie zatwierdzenia strefy są wyznaczone instytucje zapewniające służby ruchu lotniczej w tej strefie. Instytucje realizują wspólnie obowiązki, o których mowa w ust. 4 i 5.

9. Zmiany stref pobierania opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, w trakcie okresu odniesienia, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia nr 390/2013/UE, w tym w trakcie roku kalendarzowego, mogą być dokonywane w przypadku znaczącej zmiany natężenia ruchu lotniczego lub konieczności zapewnienia służb kontroli ruchu lotniczego na nowopowstających lotniskach, przy czym dokonywane zmiany nie naruszają postanowień art. 5 ust. 5 rozporządzenia nr 391/2013/UE.

Art. 130d. 1. Stawki opłat terminalowych objętych przepisami prawa Unii Europejskiej z zakresu Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej są ustalane zgodnie z tymi przepisami.

2. Stawki opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, podlegają zatwierdzeniu na wniosek instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego przez Prezesa Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw transportu.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego dołącza informacje, o których mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 391/2013/UE.

4. Prezes Urzędu może żądać od instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego przedłożenia dodatkowych informacji w celu weryfikacji zgodności stawek opłat terminalowych z przepisami prawa.

5. Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia zatwierdzenia stawki opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, jeżeli została ona ustalona niezgodnie z przepisami prawa, w tym z przepisami o których mowa w ust. 1.

6. W przypadku braku zatwierdzenia stawki opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, do dnia 27 grudnia roku poprzedzającego okres jej obowiązywania, Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, ustala stawkę z urzędu. Tak ustalone stawki opłat terminalowych obowiązują od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia danego roku.

7. Przepisy art. 130b ust. 2 stosuje się odpowiednio do opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1.

Art. 130e. 1. Strefy pobierania opłat terminalowych nieobjętych zakresem stosowania aktów prawnych, o których mowa w art. 130c ust. 1, są ustalane z uwzględnieniem rodzaju i zakresu zapewnianych służb żeglugi powietrznej, rodzaju instytucji zapewniających te służby oraz roli lotnisk objętych strefą w krajowych programach i strategiach dotyczących lotnictwa cywilnego.

2. Strefy pobierania opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, podlegają zatwierdzeniu na wniosek instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego przez ministra właściwego do spraw transportu, w drodze decyzji administracyjnej, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu.

3. Minister właściwy do spraw transportu, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia zatwierdzenia strefy pobierania opłat terminalowych, o której mowa w ust. 1, jeżeli jest ona ustalona z naruszeniem przepisów prawa lub wnioskująca instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego nie została wyznaczona w odniesieniu do przestrzeni powietrznej lotnisk objętych daną strefą pobierania opłat terminalowych.

4.  Instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego przeprowadza konsultacje w sprawie stref pobierania opłat terminalowych z użytkownikami przestrzeni powietrznej korzystającymi z lotnisk objętych proponowaną strefą lub podmiotami reprezentującymi tych użytkowników co najmniej na miesiąc przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 2.

5. Instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego może zaprosić do udziału w konsultacjach, o których mowa w ust. 4, inne podmioty, w tym zarządzających lotniskami, które mają być objęte daną strefą. Jeżeli zarządzający lotniskiem, które ma być objęte daną strefą, wnosi o udział w konsultacjach, instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego zaprasza go do udziału w tych konsultacjach.

6. Użytkownikami przestrzeni powietrznej korzystającymi z lotnisk, o których mowa w ust. 4, są przewoźnicy lotniczy stale korzystający z lotniska, o których mowa w art. 77 ust. 2.

7. Z przeprowadzonych konsultacji instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego sporządza sprawozdanie uwzględniające w szczególności opinie i uwagi podmiotów, o których mowa w ust. 4 i 5, oraz stanowisko instytucji do tych uwag.

8. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego dołącza uzasadnienie potwierdzające spełnianie przez proponowane strefy warunków i kryteriów, o których mowa w ust. 1, informację na temat przeprowadzonych konsultacji, o których mowa w ust. 4, w tym sprawozdanie, o którym mowa w ust. 7.

9. Strefy pobierania opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, są zatwierdzane na okres roku kalendarzowego albo kilku kolejnych lat kalendarzowych.

10. Zmiany zatwierdzonych stref pobierania opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, mogą być dokonywane w trakcie trwania okresu o którym mowa w ust. 9, w uzasadnionych przypadkach, w szczególności w przypadku znaczącej zmiany natężenia ruchu lotniczego lub konieczności zapewnienia służb ruchu lotniczego na nowopowstających lotniskach.

Art. 130f. 1. Stawki opłat terminalowych nieobjętych zakresem stosowania aktów prawnych, o których mowa w art. 130c ust. 1, są ustalane dla zatwierdzonych stref pobierania opłat terminalowych na podstawie kosztów ponoszonych przez instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej związanych z zapewnianiem terminalowych służb żeglugi powietrznej, z uwzględnieniem kosztów realizowania przez Prezesa Urzędu zadań państwowej władzy nadzorującej związanych z zapewnianiem tych służb.

2. Stawki opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, dla danej strefy pobierania opłat terminalowych są ustalane na podstawie kosztów zapewniania terminalowych służb żeglugi powietrznej na lotniskach objętych daną strefą.

3. Stawki opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, podlegają zatwierdzeniu, na wniosek instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego, przez Prezesa Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw transportu.

4. Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia zatwierdzenia stawki opłaty terminalowej, o której mowa w ust. 1, jeżeli została ona ustalona niezgodnie z ust. 1 i 2 lub ust. 5–8.

5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego dołącza uzasadnienie wraz z dokumentami niezbędnymi do weryfikacji poprawności skalkulowania stawek, obejmującymi w szczególności informacje dotyczące:

1) wysokości planowanych kosztów w rozbiciu według rodzajów kosztów planowanych do poniesienia;

2) wysokości planowanych kosztów w rozbiciu według służb planowanych do zapewniania;

3) wykonanej i planowanej liczby operacji lotniczych na lotniskach objętych strefą pobierania opłat terminalowych, o której mowa w art. 130e ust. 1;

4) zrealizowanych kosztów zapewniania terminalowych służb żeglugi powietrznej w latach poprzednich;

5) konfiguracji stref pobierania opłat terminalowych w roku, którego dotyczą proponowane stawki opłat terminalowych;

6) przeprowadzonych konsultacji w sprawie stawek opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1.

6. Instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego przeprowadza z użytkownikami przestrzeni powietrznej korzystającymi z lotnisk, o których mowa w art. 130e ust. 6, objętych strefą pobierania opłat terminalowych, o której mowa w art. 130e ust. 1, lub podmiotami reprezentującymi tych użytkowników, konsultacje, o których mowa w ust. 5 pkt 6, co najmniej na miesiąc przed złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 130f ust. 2.

7. Instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego może zaprosić do udziału w konsultacjach, o których mowa w ust. 5 pkt 6, inne podmioty, w tym zarządzających lotniskami, które są albo mają być objęte strefą pobierania opłat terminalowych, o której mowa w art. 130e ust. 1. Jeżeli zarządzający lotniskiem, które jest albo ma być objęte daną strefą, wnosi o udział w konsultacjach instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego zaprasza go do udziału w tych konsultacjach.

8. Konsultacje, o których mowa w ust. 5 pkt 6, mogą być przeprowadzane razem z konsultacjami, o których mowa w art. 130e ust. 4. Przepisy art. 130e ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że celem konsultacji, jest przekazanie informacji dotyczących proponowanych stawek opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, i pozyskanie opinii na temat tych stawek.

9. Przed rozpoczęciem konsultacji, o których mowa w ust. 5 pkt 6, instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego może zwrócić się do podmiotów, których koszty związane z zapewnieniem służb żeglugi powietrznej będą uwzględniane w podstawie kosztowej opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, a które nie są związane z zapewnianiem służb przez tę instytucję, o przedłożenie informacji niezbędnych do rzetelnego i przejrzystego przedstawienia całkowitych kosztów związanych z zapewnieniem służb żeglugi powietrznej w danej strefie pobierania opłat terminalowych.

10. Prezes Urzędu może żądać od instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego przedłożenia dodatkowych informacji lub wyjaśnień w celu weryfikacji zgodności stawek opłat terminalowych z przepisami prawa dotyczącymi opłat nawigacyjnych.

11. W przypadku braku zatwierdzenia stawki opłat terminalowych, o których mowa w ust. 1, do dnia 27 grudnia roku poprzedzającego okres jej obowiązywania, Prezes Urzędu ustala, w drodze decyzji administracyjnej, stawkę z urzędu. W tym celu, Prezes Urzędu może żądać od instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego dodatkowych wyjaśnień i dokumentów. Tak ustalone stawki obowiązują do czasu ustalenia stawek opłat terminalowych zgodnie z ust. 3.



1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   35


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna