O komornikach sądowych1 Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. Ustawa określa ustrój i zasady wykonywania zawodu komornika sądowego. Art. Komornik sądowy, zwany dalej „komornikiem”



Pobieranie 0,71 Mb.
Strona1/14
Data19.04.2018
Rozmiar0,71 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14

– –

Projekt z dnia 22.11.2016 r.

USTAWA

z dnia …………………………… 2016 r.



o komornikach sądowych1)

Rozdział 1



Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa ustrój i zasady wykonywania zawodu komornika sądowego.

Art. 2. Komornik sądowy, zwany dalej „komornikiem”, jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym i podlega nadzorowi sądu oraz nadzorowi odpowiedzialnemu prezesa sądu rejonowego, przy którym działa.

Art. 3. 1. Czynności w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym w sprawach cywilnych wykonuje wyłącznie komornik, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w innych ustawach. Komornik wykonuje także inne czynności przekazane na podstawie odrębnych przepisów.

2. Czynności w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, jak również inne ustawowe zadania, komornik wykonuje osobiście. W przypadkach przewidzianych w ustawie komornik może zlecić wykonanie określonych czynności asesorowi komorniczemu. Zlecenie wykonania czynności jest dopuszczalne jedynie w celu przygotowania do wykonywania zawodu komornika.

3. Komornikom powierza się w szczególności następujące zadania:

1) wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach o roszczenia pieniężne i niepieniężne oraz o zabezpieczenie roszczeń, w tym europejskich nakazów zabezpieczenia na rachunku bankowym, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm.2));

2) wykonywanie innych tytułów wykonawczych wydanych na podstawie odrębnych przepisów;

3) sporządzanie, na zarządzenie sądu lub prokuratora, protokołu stanu faktycznego;

4) wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub sporządzanie spisu inwentarza, o których mowa w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego. 

4. Komornik, poza zadaniami określonymi w ust. 3, ma prawo:

1) na zlecenie sądu – osobistego doręczania bezpośrednio adresatowi zawiadomień sądowych, pism procesowych oraz innych dokumentów sądowych za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem daty;

2) na wniosek organizatora licytacji – sprawowania urzędowego nadzoru nad dobrowolnymi publicznymi licytacjami, z przybiciem najniższej lub najwyższej oferty.

5. Na czynności komornika, o których mowa w ust. 3 pkt 3 oraz ust. 4, przysługuje skarga. Przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, w szczególności art. 759 § 2 i art. 767-7674, stosuje się odpowiednio. Zażalenie na postanowienie sądu nie przysługuje, z wyjątkiem postanowień w przedmiocie kosztów komorniczych.

Art. 4. 1. W ramach uprawnień wynikających z art. 761 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego lub postępowania o wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia albo europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym, albo w toku czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, komornik może żądać na piśmie lub za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej od organów administracji publicznej, organów wykonujących zadania z zakresu administracji publicznej, organów podatkowych, urzędów skarbowych, organów rentowych, banków, spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, przedsiębiorstw maklerskich, organów spółdzielni mieszkaniowych, zarządów wspólnot mieszkaniowych, innych podmiotów zarządzających mieszkaniami i lokalami użytkowymi, jak również innych instytucji, informacji dotyczących stanu majątkowego dłużnika, danych adresowych oraz innych informacji umożliwiających identyfikację składników jego majątku, jedynie w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowego toku postępowania. Przepis art. 762 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

2. Informacji, o których mowa w ust. 1, udziela się w terminie 7 dni od dnia otrzymania żądania w oparciu o dane przekazane przez komornika.

3. Jeżeli pozyskanie informacji jest możliwe za pośrednictwem systemów teleinformatycznych funkcjonujących na podstawie ustaw szczególnych, komornik korzysta z tych systemów z wyłączeniem innych form komunikacji na zasadach określonych w tych przepisach.

4. Komornik ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające z ujawnienia tajemnicy bankowej lub skarbowej i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem.



Art. 5. 1. Komornik na własny rachunek wykonuje czynności wchodzące w zakres jego ustawowych zadań.

2. Komornik nie może prowadzić działalności gospodarczej.

3. Komornik nie może również:

1) być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego;

2) być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni;

3) być członkiem zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą;

4) posiadać w spółce prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały przedstawiające więcej niż 10% kapitału zakładowego.

4. Przepisy ust. 2 i 3 mają odpowiednie zastosowanie do asesorów komorniczych.



Art. 6. 1. Komornik używa okrągłej pieczęci urzędowej z godłem Rzeczypospolitej Polskiej, wskazującej w otoku pełnioną funkcję, sąd rejonowy, przy którym działa, siedzibę kancelarii oraz oznaczony cyfrą rzymską jej numer porządkowy. Komornik używa również pieczęci imiennej. Obowiązek używania pieczęci nie dotyczy pism w postaci elektronicznej.

2. Zastępca komornika używa pieczęci urzędowej zastępowanego komornika oraz własnej pieczęci imiennej, z zaznaczeniem, że działa w zastępstwie. Przepis ust. 1 zdanie trzecie stosuje się.

3. Minister Sprawiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb nadawania numerów porządkowych kancelariom komorniczym oraz zasady gromadzenia i przetwarzania informacji w tym zakresie przez właściwe organy nadzoru, mając na względzie zapewnienie przejrzystości ewidencji oraz zagwarantowanie właściwego przepływu informacji między organami nadzoru.

Art. 7. 1. Komornik prowadzi samodzielną działalność w ramach indywidualnej kancelarii komorniczej, zwanej dalej „kancelarią”. Komornik może prowadzić jedną kancelarię.

2. Siedziba kancelarii znajduje się w rewirze komorniczym, w którym komornik został powołany. Komornik nie może tworzyć poza siedzibą kancelarii filii, oddziałów ani innych jednostek organizacyjnych służących jej obsłudze.

3. Kancelaria to zespół osób i środków materialnych służących do obsługi komornika w zakresie powierzonych mu czynności.

Art. 8. 1. Rewirem komorniczym jest obszar właściwości sądu rejonowego, przy którym działa komornik.

2. Komornicy, których siedziby kancelarii są położone w obszarze właściwości nowo utworzonego sądu rejonowego, z chwilą jego utworzenia stają się z mocy prawa komornikami przy tym sądzie.

3. Jeżeli w obszarze właściwości nowo utworzonego sądu rejonowego nie ma siedziby kancelarii komorniczej, do czasu powołania komornika w tym rewirze, czynności egzekucyjne wykonują komornicy dotychczas właściwi.

4. W razie zniesienia sądu rejonowego komornicy dotychczas działający przy tym sądzie stają się z mocy prawa komornikami przy sądzie, który swoją właściwością objął obszar właściwości zniesionego sądu.

5. Minister Sprawiedliwości na stronach internetowych Ministerstwa Sprawiedliwości prowadzi i na bieżąco aktualizuje wykaz komorników, w którym wskazuje rewiry komornicze położone w obszarach właściwości poszczególnych sądów apelacyjnych, imiona i nazwiska komorników działających w tych rewirach, numery porządkowe oraz siedziby i adresy kancelarii.

6. Prezes sądu rejonowego na stronach internetowych sądu prowadzi i na bieżąco aktualizuje wykaz komorników działających przy tym sądzie, w którym wskazuje imiona i nazwiska komorników, numery porządkowe oraz siedziby i adresy kancelarii. Wykaz udostępnia się również do publicznej wiadomości na tablicy informacyjnej w budynku sądu rejonowego.



Art. 9. 1. Komornik działa na obszarze swojego rewiru komorniczego, z zastrzeżeniem art. 10.

2. W rewirze komorniczym może działać więcej niż jeden komornik.

3. Komornik nie może odmówić przyjęcia wniosku o wszczęcie egzekucji, wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia lub wykonania europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym, do przeprowadzenia których jest właściwy zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego.

Art. 10. 1. Wierzyciel ma prawo wyboru komornika na obszarze właściwości sądu apelacyjnego, na którym znajduje się siedziba kancelarii komornika właściwego według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, z wyjątkiem spraw:

1) o egzekucję z nieruchomości;

2) o wydanie nieruchomości;

3) o wprowadzenie w posiadanie nieruchomości;

4) o opróżnienie pomieszczeń, w tym lokali mieszkalnych, z osób lub rzeczy;

5) w których przepisy o egzekucji z nieruchomości stosuje się odpowiednio.

2. W przypadku wyboru komornik działa poza obszarem swojego rewiru komorniczego.

3. Wierzyciel, dokonując wyboru komornika, składa wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji oświadczenie na piśmie, że korzysta z prawa wyboru komornika.

4. Komornik wybrany przez wierzyciela odmawia wszczęcia egzekucji, wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia albo europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym lub podjęcia innych czynności wchodzących w zakres jego ustawowych zadań, jeżeli:

1) w zakresie prowadzonych przez niego egzekucji zaległość przekracza sześć miesięcy;

2) wpływ wszystkich spraw w danym roku przekroczył 2500, a skuteczność w zakresie prowadzonych przez niego egzekucji w roku poprzednim nie przekroczyła 35%;

3) wpływ wszystkich spraw w danym roku przekroczył 5000.

5. Zaległość, o której mowa w ust. 4 pkt 1, oblicza się dzieląc liczbę spraw niezałatwionych w poprzednim półroczu przez średni miesięczny wpływ spraw w poprzednim półroczu. Skuteczność, o której mowa w ust. 4 pkt 2, oblicza się ustalając procentowy stosunek liczby spraw załatwionych poprzez wyegzekwowanie świadczenia w roku poprzednim do liczby spraw, które wpłynęły w roku poprzednim.

6. W liczbie spraw, o których mowa w ust. 4 oraz ust. 5, uwzględnia się sprawy, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2, oraz nie uwzględnia się spraw o egzekucję świadczeń powtarzających się i spraw, w których komornik odmówił wszczęcia egzekucji na podstawie ust. 4.

7. W stosunku do komornika, który rozpoczął działalność, zaległość, o której mowa w ust. 4 pkt 1, i skuteczność, o której mowa w ust. 4 pkt 2, oblicza się po upływie roku następującego po roku, w którym złożył ślubowanie. Przepis powyższy nie uchybia ust. 4 pkt 3.

8. Na wniosek wierzyciela komornik przekaże sprawę egzekucyjną wskazanemu przez wierzyciela komornikowi właściwemu według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego. Do wniosku wierzyciela należy dołączyć pisemną zgodę innego komornika na przyjęcie sprawy.

9. Jeżeli po wszczęciu postępowania komornik stwierdzi, że w momencie złożenia wniosku przez wierzyciela dłużnik zamieszkiwał poza jego rewirem, a zachodziły przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania, o których mowa w ust. 4, komornik wyda postanowienie o przekazaniu sprawy komornikowi właściwości ogólnej dłużnika. W przypadku, gdyby w rewirze właściwości ogólnej dłużnika działało kilku komorników, przed wydaniem postanowienia komornik wezwie wierzyciela do wskazania w terminie 7 dni osoby komornika właściwego, któremu sprawa ma zostać przekazana. W razie braku wskazania przez wierzyciela osoby komornika właściwego w zakreślonym terminie, komornik wedle własnego uznania określi osobę komornika właściwego, któremu przekaże sprawę.

10. W przypadku odmowy wszczęcia egzekucji, wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia lub podjęcia innych czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań komornika, komornik wydaje postanowienie. Postanowienie to  doręcza się tylko wierzycielowi wraz z tytułem wykonawczym i wnioskiem egzekucyjnym. W wypadku złożenia wniosku egzekucyjnego z wyboru wierzyciela do komornika spoza obszaru właściwości ogólnej dłużnika na postanowienie skarga nie przysługuje.

 

Rozdział 2



Powoływanie i odwoływanie komorników
Art. 11. 1. Na stanowisko komornika może zostać powołana osoba, która:

1) posiada obywatelstwo polskie;

2) ma pełną zdolność do czynności prawnych;

3) jest nieskazitelnego charakteru;

4) nie była karana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

5) nie jest podejrzana o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;

6) ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

7) jest zdolna, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków komornika;

8) odbyła aplikację komorniczą;

9) złożyła egzamin komorniczy;

10) pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata;

11) ukończyła 28 lat.

2. Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8 i 9, nie dotyczą osób, które ukończyły aplikację sędziowską, prokuratorską, adwokacką, radcowską lub notarialną i zdały wymagany egzamin oraz osób, które były zatrudnione na stanowisku referendarza sądowego.

3. Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8-10, nie dotyczą osób które:

1) uzyskały tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych;

2) po uzyskaniu stopnia doktora nauk prawnych przez okres co najmniej 4 lat, w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku, były zatrudnione na podstawie umowy o pracę na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa;

3) zajmowały stanowisko sędziego lub prokuratora;

4) zajmowały stanowisko asesora sądowego przez okres co najmniej 2 lat;

5) zajmowały stanowisko referendarza sądowego przez okres co najmniej 2 lat;

6) wykonywały zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza przez okres co najmniej 2 lat;

7) zajmowały stanowisko radcy lub starszego radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa przez okres co najmniej 2 lat.

4. Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, nie dotyczy:

1) osób, które w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku o powołanie na stanowisko asesora komorniczego były zatrudnione co najmniej 3 lata na stanowisku aplikanta sądowego, aplikanta prokuratorskiego, asystenta prokuratora, starszego asystenta prokuratora, asystenta sędziego, starszego asystenta sędziego lub były zatrudnione w Sądzie Najwyższym, Trybunale Konstytucyjnym lub w międzynarodowym organie sądowym, w szczególności w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Europejskim Trybunale Praw Człowieka i wykonywały zadania odpowiadające czynnościom asystenta sędziego;

2) osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 3 lat w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku o dopuszczenie do egzaminu komorniczego wykonywały na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub radcę prawnego w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, o której mowa w art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615, z późn. zm.3)), lub kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 233);

3) osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 4 lat w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku o dopuszczenie do egzaminu komorniczego wykonywały na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane z czynnościami wykonywanymi przez notariusza w kancelarii notarialnej;

4) osób, które w terminie określonym w art. 16 nie złożyły wniosku o powołanie na stanowisko komornika;

5) osób, o których mowa w art. 22 ust. 2 i art. 93 ust. 2.

5. Okresy zatrudnienia, o których mowa w ust. 4 pkt 1-3, ustala się jako sumę okresów obliczonych z zachowaniem proporcjonalności ich wymiaru.



Art. 12. 1. Komornika powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej. Rada izby komorniczej nie ma statusu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym.

2. Minister Sprawiedliwości może odmówić powołania na stanowisko, jeżeli utworzenie nowej kancelarii w rewirze objętym wnioskiem nie jest celowe, w szczególności jeżeli liczba komorników działających w danym rewirze jest wystarczająca, z uwzględnieniem potrzeby prawidłowego i sprawnego wykonywania czynności, o których mowa w art. 3, wielkości wpływu i stanu zaległości spraw o egzekucję.

3. O zwolnionym stanowisku, na skutek odwołania, przeniesienia komornika albo wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika z mocy prawa, Minister Sprawiedliwości ogłasza niezwłocznie w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Sprawiedliwości, chyba że powołanie nowego komornika na zwolnione stanowisko nie jest celowe. W ogłoszeniu należy wskazać rewir, imię, nazwisko, numer porządkowy oraz adres kancelarii dotychczasowego komornika oraz zaznaczyć że osoba, która zostanie powołana na stanowisko komornika, przejmie prowadzenie spraw dotychczas prowadzonych i niezakończonych przez tego komornika. Wnioski o powołanie na zwolnione stanowisko składa się do Ministra Sprawiedliwości w terminie miesiąca od daty wskazanej w ogłoszeniu.

4. Minister Sprawiedliwości przesyła odpisy wniosków, o których mowa w ust. 1 i 3, wraz z załącznikami, radzie właściwej izby komorniczej w celu wyrażenia opinii w terminie 21 dni. Brak opinii nie stanowi przeszkody do nadania wnioskom dalszego biegu.

5. W tym samym czasie zainteresowany może ubiegać się o powołanie tylko na jedno stanowisko komornika.

6. Minister Sprawiedliwości pozostawia bez rozpoznania wnioski złożone po terminie, o którym mowa w ust. 3, wszystkie wnioski zainteresowanego w przypadku złożenia wniosków o powołanie na więcej niż jedno stanowisko komornika, a także wnioski, do których nie załączono dokumentów, o których mowa w art. 13.



Art. 13. 1. Do wniosku o powołanie na stanowisko komornika zainteresowany załącza życiorys i dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 i 6, 8-11, względnie dokumenty potwierdzające posiadanie innych kwalifikacji, o których mowa w art. 11 ust. 2-4, oświadczenie, że nie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe oraz, że nie toczyło się i nie toczy przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. Zainteresowany może przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia.

2. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, zainteresowany urodzony przed dniem 1 sierpnia 1972 r., dołącza również oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1388 oraz z 2016 r. poz. 178) albo informację, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, zainteresowany dołącza zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków komornika. Do wydania zaświadczenia stosuje się odpowiednio przepisy określające zasady wydawania zaświadczeń dla kandydatów na stanowisko sędziowskie.



Art. 14. Minister Sprawiedliwości zasięga z Krajowego Rejestru Karnego informacji o osobie zainteresowanej powołaniem na stanowisko komornika.

Art. 15. 1. Komornik jest obowiązany w terminie miesiąca od dnia zawiadomienia o powołaniu utworzyć albo objąć kancelarię i zgłosić o tym Ministrowi Sprawiedliwości. W przypadku utworzenia kancelarii, w zgłoszeniu komornik obowiązany jest podać również jej adres.

2. O utworzeniu lub objęciu  kancelarii i jej adresie komornik zawiadamia również w terminie 14 dni właściwego prezesa sądu rejonowego, który sprawdza, czy kancelaria spełnia wymogi przewidziane w przepisach prawa oraz zapewnia możliwość samodzielnego i niezależnego wykonywania zadań, o których mowa w art. 3. O wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających prezes sądu rejonowego niezwłocznie zawiadamia Ministra Sprawiedliwości.

3. Komornik jest obowiązany do zgłoszenia Ministrowi Sprawiedliwości i właściwemu prezesowi sądu rejonowego, w terminie 14 dni, każdej zmiany adresu kancelarii.

4. Minister Sprawiedliwości w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć termin, o którym mowa w ust. 1. Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości w tym przedmiocie nie przysługuje zażalenie.

5. W przypadku nieutworzenia albo nieobjęcia kancelarii, w terminie o którym mowa w ust. 1 albo ust. 4, powołanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza Minister Sprawiedliwości.

Art. 16. Wniosek o powołanie na stanowisko komornika można złożyć w terminie 5 lat od odbycia asesury komorniczej.

Art. 17. 1. O zgłoszeniu przez komornika utworzenia lub objęcia kancelarii Minister Sprawiedliwości zawiadamia prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

2. W terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, prezes sądu apelacyjnego odbiera od komornika ślubowanie według następującej roty:

„Ślubuję uroczyście jako komornik powierzone mi obowiązki wypełniać zgodnie z prawem i sumieniem, dochować tajemnicy prawnie chronionej, w postępowaniu swym kierować się zasadami uczciwości, godności i honoru”; składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg”.

3. Prezes sądu apelacyjnego zawiadamia Ministra Sprawiedliwości, prezesa właściwego sądu okręgowego, prezesa właściwego sądu rejonowego oraz radę właściwej izby komorniczej o przyjęciu od komornika ślubowania, o którym mowa w ust. 2.

4. Jeżeli komornik odmówi złożenia ślubowania, o którym mowa w ust. 2, lub z własnej winy nie złoży go we wskazanym terminie, powołanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza Minister Sprawiedliwości.

5. Z dniem złożenia ślubowania komornik uzyskuje prawo wykonywania czynności, o których mowa w art. 3.



Art. 18. 1. Minister Sprawiedliwości zawiesza komornika w czynnościach, jeżeli:

1) przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 3;

2) przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite ubezwłasnowolnienie komornika ustanowiono doradcę tymczasowego;

3) w razie niemożności pełnienia przez komornika obowiązków, z przyczyn innych niż określone w art. 38 ust. 1.

2. Minister Sprawiedliwości może zawiesić komornika w czynnościach, jeżeli:

1) wniósł o to sam komornik z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2) przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe;

3) przeciwko komornikowi wniesiono akt oskarżenia w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.4)), w którym zarzucono mu popełnienia przestępstwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

4) prezes właściwego sądu złożył wniosek o odwołanie komornika ze stanowiska lub Minister Sprawiedliwość z urzędu wszczął postępowanie w przedmiocie odwołania komornika ze stanowiska w przypadkach, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 i 4.

3. Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu komornika w czynnościach przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Do rozpoznania zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego o środkach zaskarżenia. Przepisy o środkach zapobiegawczych nie mają zastosowania.

4. Wniesienie zażalenia, na postanowienie, o którym mowa w ust. 3, nie wstrzymuje wykonania postanowienia.

5. Sąd rozpoznaje zażalenie na postanowienie, o którym mowa w ust. 3, na rozprawie w składzie trzyosobowym.

6. W trakcie zawieszenia komornika w czynnościach ulega on z mocy prawa zawieszeniu w pełnieniu wszelkich funkcji w samorządzie komorniczym.

7. Minister Sprawiedliwości może w każdym stanie sprawy z urzędu uchylić postanowienie o zawieszeniu w czynnościach, z wyjątkiem postanowienia o zawieszeniu wydanego na podstawie ust. 1 pkt 1. Na postanowienie oddalające wniosek strony o uchylenie prawomocnego postanowienia o zawieszeniu w czynnościach zażalenie nie przysługuje.

8. Zawieszenie komornika w czynnościach ustaje z dniem:

1) prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2-4, chyba że sąd uchylił zawieszenie wcześniej;

2) oddalenia wniosku o odwołanie ze stanowiska ostateczną decyzją administracyjną, umorzenia postępowania, stwierdzenia braku podstaw do odwołania w postępowaniu wszczętym z urzędu, a w razie odwołania komornika ostateczną decyzją administracyjną – z dniem upływu terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub prawomocnego oddalenia skargi przez sąd administracyjny;

3) oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie bądź umorzenia postępowania lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

4) z dniem wskazanym we wniosku złożonym w tym przedmiocie przez komornika w sytuacji określonej w ust. 2 pkt 1.



  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna