„O doktrynie wojennej Państw – Stron Układu Warszawskiego”



Pobieranie 18,32 Kb.
Data01.04.2018
Rozmiar18,32 Kb.



O DOKTRYNIE WOJENNEJ PAŃSTW – STRON UKŁADU WARSZAWSKIEGO”



Dokument podpisany przez uczestników berlińskiej narady

w dniach 28-29 maja 1987 r.

We współczesnej sytuacji wzrasta znaczenie prawidłowego rozumienia celów i zamiarów państw oraz sojuszów polityczno-militarnych w dziedzinie wojskowej, zawartych w ich doktrynach wojennych. Zdając sobie z tego sprawę oraz wychodząc z założenia konieczności ostatecznego usunięcia wojny z życia ludzkości, zaprzestania wyścigu zbrojeń, wykluczenia użycia siły zbrojnej, umocnienia pokoju i bezpieczeństwa oraz osiągnięcia całkowitego i powszechnego rozbrojenia, Państwa-Strony Układu Warszawskiego postanowiły przedstawić podstawowe zasady swej doktryny wojennej, która leży u podstaw działalności Układu Warszawskiego, odzwierciedla wspólnotę obronnych celów wojskowo-politycznych Państw-Stron Układu oraz ich narodowych doktryn wojennych.



I


Doktryna wojenna Układu Warszawskiego, jak i każdego państwa-strony tego układu, jest podporządkowana zadaniu niedopuszczenia do wojny, zarówno jądrowej, jak i konwencjonalnej. Ze względu na samą istotę socjalistycznego ustroju społecznego państwa te nie wiązały i nie wiążą swej przyszłości z rozstrzyganiem problemów międzynarodowych środkami militarnymi. Opowiadają się za rozstrzygnięciem wszystkich spornych spraw międzynarodowych środkami militarnymi. Opowiadają się za rozstrzyganiem wszystkich spornych spraw międzynarodowych wyłącznie drogą pokojową, środkami politycznymi.

W dobie jądrowo-kosmicznej świat stał się zbyt kruchy dla prowadzenia wojny i polityki z pozycji siły. W warunkach, kiedy nagromadzono kolosalne ilości najbardziej śmiercionośnych broni, ludzkość stanęła przed problemem przetrwania – wojna światowa, tym bardziej jądrowa, miałaby katastrofalne następstwa nie tylko dla państw bezpośrednio uwikłanych w konflikt, ale również dla samego życia na Ziemi.

Doktryna wojenna Państw-Stron Układu Warszawskiego ma ściśle obronny charakter, wychodzi z założenia, że w obecnych warunkach zastosowanie środków militarnych dla rozstrzygnięcia jakiejkolwiek spornej kwestii jest niedopuszczalne. Jej istota wyraża się w następujących zasadach:

Państwa-Strony Układu Warszawskiego nigdy, w żadnych okolicznościach, nie rozpoczną działań wojennych przeciwko jakiemukolwiek państwu bądź sojuszowi państw, jeżeli same nie staną się obiektem zbrojnej napaści.

Nigdy nie użyją jako pierwsze broni jądrowej.

Nie wysuwają roszczeń terytorialnych wobec żadnego z państw, ani w Europie, ani poza Europą.

Nie traktują żadnego z państw, ani żadnego narodu, jako swych wrogów; przeciwnie, gotowe są ze wszystkimi bez wyjątku państwami świata układać stosunki na zasadzie wzajemnego poszanowania interesów bezpieczeństwa, pokojowego współistnienia.

Państwa-Strony Układu Warszawskiego oświadczają, że swoje stosunki międzynarodowe zdecydowanie opierają na poszanowaniu zasad niezależności i suwerenności narodowej niestosowania siły lub groźby jej użycia, nienaruszalności granic oraz integralności terytorialnej, rozwiązywania konfliktów drogą pokojową, nieingerencji w sprawy wewnętrzne, równouprawnienia oraz pozostałych zasad i celów, zawartych w  Karcie NZ i Akcie Końcowym z Helsinek, a także powszechnie uznanych norm stosunków międzynarodowych.

Opowiadając się za realizacją kroków rozbrojeniowych, Państwa-Strony Układu Warszawskiego zmuszone są jednak do utrzymywania swych sił zbrojnych w takim składzie i na takim poziomie, który pozwoliłby im odeprzeć każdą napaść z zewnątrz skierowana przeciwko któremukolwiek z państw – stron układu.

Siły zbrojne państw sojuszniczych utrzymywane są w gotowości bojowej wystarczającej do tego, aby nie pozwolić zaskoczyć się znienacka. Jeżeli mimo wszystko zostaną napadnięte, udzielą one agresorowi druzgocącej odprawy.

Państwa-Strony Układu Warszawskiego nigdy nie dążyły i nie dążą do posiadania sił zbrojnych i broni ponad to, co jest konieczne dla tych celów. Stąd też utrzymują je na poziomie ściśle niezbędnym do obrony, do odparcia ewentualnej agresji.

II


Państwa-Strony Układu Warszawskiego za naczelny obowiązek wobec swych narodów uważają niezawodne zapewnienie ich bezpieczeństwa. Sojusznicze państwa socjalistyczne nie roszczą sobie prawa do bezpieczeństwa większego niż inne państwa, ale nie zgodzą się też na mniejsze.

Istniejąca obecnie równowaga wojskowo-strategiczna jest nadal decydującym czynnikiem niedopuszczenia do wojny. Jednakże – jak wykazuje doświadczenie – dalsze podnoszenie poziomu tej równowagi nie zwiększa bezpieczeństwa. Dlatego będą one nadal dokładać wysiłków dla zachowania równowagi sił wojskowych na coraz niższym poziomie. W tych warunkach zaprzestanie wyścigu zbrojeń i realizacja środków realnego rozbrojenia nabiera prawdziwie historycznego znaczenia. W obecnej dobie państwa nie mają innego wyboru jak osiągnięcie porozumień w sprawie radykalnego obniżenia poziomu konfrontacji militarnej.

Państwa-Strony Układu Warszawskiego zdecydowanie stoją na takim stanowisku. W pełnej zgodności z obronną istota swej doktryny wojennej konsekwentnie dążą do osiągnięcia następujących zasadniczych celów:

Pierwsze. Jak najszybszy całkowity i powszechny zakaz prób jądrowych, jako pierwszy krok w zakresie zaprzestania rozwijania, produkcji i doskonalenia broni jądrowych, ich etapowa redukcja i całkowita likwidacja tej broni, niedopuszczenie do przeniesienia wyścigu zbrojeń w przestrzeń kosmiczną.

Drugie. Zakaz o likwidacja broni chemicznej oraz innych rodzajów broni masowej zagłady.

Trzecie. Redukcja sił zbrojnych i zbrojeń konwencjonalnych w Europie do poziomu, na którym żadna ze stron, zapewniając swą obronę, nie posiadałaby środków do nagłej napaści na druga stronę, do rozwijania operacji zaczepnych w ogóle.

Czwarte. Ścisła kontrola wszystkich przedsięwzięć rozbrojeniowych, oparta na połączeniu narodowych środków technicznych z procedurami międzynarodowymi, z utworzeniem odpowiednich organów międzynarodowych włącznie, wymianą informacji wojskowych, prowadzeniem inspekcji na miejscu.

Piąte. Utworzenie w różnych regionach Europy oraz innych rejonach świata stref wolnych od broni jądrowej i chemicznej, a także stref zmniejszonej koncentracji zbrojeń i zwiększonego zaufania, realizacja wojskowych środków budowy zaufania w Europie na zasadzie wzajemności i osiągnięcie porozumień w sprawie takich środków w innych rejonach świata, a także na morzach i oceanach. Wzajemna rezygnacja Państw-Stron Układu Warszawskiego i państw członkowskich Paktu Północnoatlantyckiego z użycia siły militarnej i przyjęcie zobowiązań o utrzymywanie stosunków pokojowych, likwidacja obcych baz wojskowych na terytorium innych państw, wycofanie wojsk na własne terytorium, wzajemne wycofanie ze strefy bezpośredniej styczności dwóch sojuszów wojskowych najbardziej niebezpiecznych ofensywnych rodzajów broni oraz rozrzedzenie w tej strefie sił zbrojnych i zbrojeń do minimalnego uzgodnionego poziomu.

Szóste. Uznając istniejący nadal podział Europy na dwa przeciwstawne bloki wojskowe za nienormalny, Państwa-Strony Układu Warszawskiego opowiadają się za jednoczesnym rozwiązaniem Paktu Północnoatlantyckiego i Układu Warszawskiego oraz jako pierwszy krok – likwidacją ich organizacji wojskowych i utworzeniem w ostatecznym rezultacie powszechnego systemu międzynarodowego bezpieczeństwa!

* * *


Państwa-Strony Układu Warszawskiego proponują państwom członkowskim Paktu Północnoatlantyckiego przeprowadzenie konsultacji w celu porównania doktryn wojennych obu sojuszów, dokonanie analizy ich charakteru, wspólnego zastanowienia się nad kierunkami ich dalszej ewolucji, mając na względzie usunięcie nagromadzonej w ciągu wielu lat wzajemnej podejrzliwości i nieufności, osiągnięcie lepszego zrozumienia wzajemnych zamiarów, zapewnienie, by koncepcje i doktryny wojenne bloków wojskowych oraz ich członków opierały się na zasadach obronnych.

Przedmiotem konsultacji mogłyby stać się również ukształtowane dysproporcje i asymetrie w poszczególnych rodzajach broni i sił zbrojnych oraz poszukiwanie sposobów ich usunięcia poprzez redukcję u tej strony, która posiada przewagę, rozumiejąc przy tym, że redukcje takie doprowadzą do osiągnięcia coraz niższych poziomów.



Państwa socjalistyczne strony układu proponują przeprowadzenie takich konsultacji na autorytatywnym szczeblu ekspertów z udziałem specjalistów wojskowych państw obu stron. Są one gotowe do prowadzenia takich konsultacji już w 1987 roku. Konsultacje mogłyby odbywać się w Warszawie lub Brukseli, bądź też kolejno w każdym z tych miast.

========================================



©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna