Nowicka Adriana, Nowowiejska Julita, Rembowiecka Nina, Ważna Karina



Pobieranie 293,61 Kb.
Strona1/4
Data03.07.2018
Rozmiar293,61 Kb.
  1   2   3   4

Nowicka Adriana, Nowowiejska Julita, Rembowiecka Nina, Ważna Karina

Zarządzanie małym i średnim przedsiębiorstwem

Grupa B

Rok II

Rynek funduszy inwestycyjnych w Polsce



Fundusz inwestycyjny

Podmiot posiadający osobowość prawną, którego łączną formą działalności jest lokowanie środków pieniężnych zebranych publicznie w papiery wartościowe i inne prawa majątkowe, określone w ustawie. Fundusze inwestycyjne są tworzone i zarządzane przez towarzystwa funduszy inwestycyjnych.

Fundusze zostały stworzone dla ludzi, którzy chcieliby pomnażać swoje oszczędności wykorzystując duże możliwości osiągania zysków na rynku finansowym, ale jednocześnie sami nie znają się na tym rynku, jego instrumentach, nie potrafią sporządzać analiz ułatwiających podejmowanie decyzji inwestycyjnych, bądź nie mają czasu na śledzenie bieżących informacji i na aktywne inwestowanie. Innym powodem korzystania z usług funduszy może być również brak dostępu drobnych inwestorów do niektórych instrumentów i metod inwestowania.

Tym wszystkim zajmują się osoby zarządzające poszczególnymi funduszami i podejmujące w imieniu funduszu decyzje inwestycyjne. Ich podstawowym zadaniem jest osiąganie jak najwyższej stopy zwrotu z zainwestowanych środków. W zależności od rodzaju funduszu, jakim zarządzają mogą dokonywać inwestycji w ryzykowne dokumenty jak np. akcje, transakcje terminowe, udziały w spółkach lub też bezpieczne instrumenty: obligacje Skarbu Państwa, komunalne, bony skarbowe itp.

Obok osób fizycznych w funduszach mogą lokować swoje środki również osoby prawne oraz podmioty organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.

Historia funduszy inwestycyjnych w Polsce

Przez wiele lat Towarzystwa Funduszy Inwestycyjnych (TFI) znane były jedynie w krajach anglosaskich. Przed II Wojną Światową w Europie i Japonii, długoterminowym lokowaniem pieniędzy zajmowały się jedynie banki. Przełom, a wraz z nim masowe zainteresowanie funduszami jako atrakcyjnym sposobem oszczędzania – inwestowania nastąpił w latach pięćdziesiątych XX wieku.

W Polsce do 1991 roku nie było możliwe tworzenie funduszy – obowiązujące przepisy nie uwzględniały takiej formy działalności. Dopiero zmiana ustawy regulującej obrót papierami wartościowymi „Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych” z 22 marca 1991 r. dała podstawy prawne do utworzenia funduszy.

W 1992 roku, kiedy warszawska giełda przeżywała hossę, utworzono pierwsze TFI, które rozpoczęło zarządzanie pierwszym funduszem powierniczym i masową sprzedaż jego jednostek. Dopiero trzy lata później powstało kolejne towarzystwo – Korona Towarzystwo Funduszy Powierniczych S.A., funkcjonujące dzisiaj pod nazwą Union Investment TFI SA. Na koniec 1996 r. na polskim rynku działało 5 funduszy zarządzanych przez 3 towarzystwa.

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom klientów 28 sierpnia 1997 roku uchwalono ustawę – „Ustawa o funduszach inwestycyjnych”, która rozszerzyła liczbę możliwych do tworzenia funduszy. Wzrost zainteresowania funduszami inwestycyjnymi spowodowany został przede wszystkim wysokimi stopami zwrotu, jakie wypracowały fundusze dla swoich uczestników w początkowym okresie działalności. Osiągnięte wyniki w znacznej mierze były efektem intensywnego rozwoju rynku kapitałowego; w ciągu 1997 roku WIG wzrósł o 90%, a to oznaczało przełożenie stóp zwrotu z inwestycji w akcje na wyniki inwestujących w nie funduszy inwestycyjnych.

„Ustawa o funduszach inwestycyjnych” weszła w życie 21 lutego 1998 r. W rezultacie wejścia jej w życie 11 spośród 13 towarzystw funduszy powierniczych (TFP) przekształciło się w towarzystwa funduszy inwestycyjnych (TFI). Komisja wydała również zezwolenia na utworzenie nowych towarzystw funduszy inwestycyjnych, które wprowadziły na rynek nowe fundusze. W miejsce wcześniejszych funduszy powierniczych wprowadzone zostały otwarte fundusze inwestycyjne (OFI).


Ustawę z 1997r. zastąpiła kolejna, uchwalona przez Sejm 20 kwietnia 2004r. W nowej postanowiono uelastycznić przepisy dotyczące polityki inwestycyjnej funduszu inwestycyjnego otwartego oraz umożliwiono: zbywanie różnych kategorii jednostek uczestnictwa, funkcjonowanie funduszy z wydzielonymi subfunduszami, tworzenie funduszy powiązanych. Ustawę znowelizowano także w celu dostosowania jej do przepisów prawa Unii Europejskiej. W ramach dostosowania do prawa wspólnotowego ustawa dopuszcza m.in. dokonywanie lokat w tzw. instrumenty rynku pieniężnego oraz umożliwia TFI zarządzanie pakietami papierów wartościowych indywidualnych klientów oraz świadczenie doradztwa w zakresie obrotu papierami wartościowymi. Nowe przepisy ustawy wprowadziły też obniżenie kosztów związanych z bezpieczeństwem każdego funduszu przy zachowaniu zasady, że aktywa funduszu nadal stanowią odrębny majątek od majątku TFI.


Liczba towarzystw i funduszy inwestycyjnych w latach 1996-2003

 

1996

1997

1998

1999

2000

2001

2002

VI 2003

Liczba towarzystw inwestycyjnych

3

7

12

14

16

19

16

16

Liczba funduszy ogółem, w tym:

5

20

38

62

81

94

114

119

akcyjne

1

8

17

22

25

26

30

28

obligacji

1

3

7

14

16

19

26

27

hybrydowe, w tym zrównoważone

3

7

12

19

25

31

29

30

rynku pieniężnego

0

2

2

7

15

18

22

22

zamknięte i mieszane

0

0

0

0

0

0

7

12

Źródło: Stowarzyszenie Towarzystw Funduszy Inwestycyjnych, Dane statystyczne

Obecnie na polskim rynku działa 18 TFI. Są to spółki akcyjne, które należą przeważnie do dużych, polskich lub międzynarodowych korporacji finansowych. Towarzystwa zarządzają 134 funduszami inwestycyjnymi. Na koniec maja br. łączna suma netto aktywów zarządzanych w Polsce funduszy wyniosła 34, 86 mld PLN.


Towarzystwa funduszy inwestycyjnych w Polsce

    1. AIG TFI

    2. BPH TFI

    3. BZ WBK AIB TFI

    4. Commercial Union TFI

    5. DWS Polska TFI

    6. GTFI

    7. ING TFI

    8. Millenium TFI

    9. Pioneer Pekao TFI

    10. PKO/CREDIT SUISSE TFI

    11. SEB TFI

    12. Skarbiec TFI

    13. TFI Allianz Polska

    14. TFI Banku Handlowego

    15. TFI PZU

    16. TFI SKOK

    17. Union Investment TFI

    18. KBC TFI



Podział funduszy inwestycyjnych

W zależności od przyjętych kryteriów możemy w różny sposób klasyfikować fundusze inwestycyjne. Dwa najważniejsze kryteria to kryterium prawne, wynikające z obowiązującej w Polsce ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 roku o funduszach inwestycyjnych, oraz kryterium związane z dokonywanymi przez fundusze lokatami.




Klasyfikacja prawna

  1. Fundusze otwarte

Przeznaczone są dla tak zwanych inwestorów drobnych. Są bardzo dobrym narzędziem do oszczędzania, często konkurencyjnym wobec lokat bankowych. Otwartość tego typu funduszy polega na tym, że w zasadzie każdy może stać się ich uczestnikiem, osoba fizyczna, osoba prawna a także jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Jedynym ograniczeniem jest wysokość pierwszej i kolejnych wpłat, jednakże istniejąca w tym względzie praktyka pokazuje, że wysokości te nie są wygórowane. W funduszach tego typu istnieje równość praw i obowiązków wszystkich uczestników, jeśliby dana grupa uczestników miała korzystać z odmiennego traktowania dopuszczalne jest to jedynie pod warunkiem, że statut precyzyjnie określi, kto, po spełnieniu, jakich warunków może oczekiwać określonych korzyści (np. całkowite lub częściowe zwolnienie od opłaty manipulacyjnej dla podmiotów, które zgromadziły w funduszu znaczne środki). Należy także zwrócić uwagę na rosnącą popularność wykorzystywania funduszy otwartych do zarządzania środkami pracowniczych programów emerytalnych. Fundusze tego typu podlegają najdalej idącym ustawowym ograniczeniom, co do dopuszczalnych lokat, przy czym chodzi tu o ograniczenia zarówno przedmiotowe jak i ilościowe związane z dywersyfikacją lokat, co świadczy o daleko posuniętym bezpieczeństwie powierzonych środków. Jednostka uczestnictwa stanowi prawo do udziału w majątku funduszu. Wartość jednostki uczestnictwa jest ustalana przez fundusz codziennie, na podstawie bieżących kursów papierów wartościowych i innych instrumentów finansowych, w które fundusz zainwestował, oraz liczby wszystkich zbytych jednostek uczestnictwa. W funduszach otwartych dochody uczestników funduszu są realizowane poprzez wzrost wartości jednostki uczestnictwa.

Otwarte fundusze inwestycyjne działające w Polsce można podzielić na 3 grupy:



  • Fundusze papierów wierzycielskich (obligacji, rynku pieniężnego, stabilnego wzrostu, gotówkowe) - nastawione na inwestycje długoterminowe i ochronę zainwestowanego kapitału. Inwestują tylko w papiery dłużne, nie kupują akcji.

  • Fundusze zrównoważone (hybrydowe) - nastawione na długoterminowy wzrost aktywów przy minimalizacji ryzyka. W funduszu zrównoważonym udział akcji jest ograniczony do około 50%.

  • Fundusze akcji (agresywne) - nastawione na szybki wzrost aktywów. Udział akcji w portfelu funduszu może sięgać aż 90%.

2. Fundusze specjalistyczne otwarte
W przypadku tego typu funduszy statut może ograniczać krąg podmiotów, które mogą stać się uczestnikami funduszu, określając warunki, jakie spełnić należy, aby stać się uczestnikiem (w praktyce często uczestnikami funduszu mogą być wyłącznie osoby prawne). Ważnym wyróżnikiem tego typu funduszy jest to, że jeśli statut na to zezwala wówczas wpłaty do funduszu mogą być dokonywane w papierach wartościowych. Taki rodzaj fundusz jest wykorzystywany do tworzenia tzw. III filaru ubezpieczeń emerytalnych (skupia uczestników pracowniczych programów emerytalnych).Statut specjalistycznych funduszów inwestycyjnych otwartych może przewidywać utworzenie jako organu kontrolnego rady inwestorów. Członkiem rady inwestorów może być uczestnik funduszu posiadający jednostki uczestnictwa reprezentujące ponad 5% ogólnej liczby jednostek w danym funduszu lub przedstawiciel grupy uczestników posiadających łącznie ponad 5% ogólnej liczby jednostek uczestnictwa. Do utworzenia rady inwestorów potrzeba, aby co najmniej trzech uczestników funduszu spełniało powyższe warunki.

Rada inwestorów ­ kontroluje realizację celu inwestycyjnego funduszu,



  • kontroluje realizację polityki inwestycyjnej funduszu i stosowanie ograniczeń inwestycyjnych,

  • może przeglądać księgi i dokumenty funduszu oraz żądać wyjaśnień od towarzystwa,

  • w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wzywa towarzystwo do niezwłocznego ich usunięcia i zawiadamia Komisję,

  • o ile statut przyznaje jej takowe uprawnienie, może podjąć uchwałę o rozwiązaniu funduszu




  1. Fundusze zamknięte

Emitują certyfikaty inwestycyjne. Są to papiery wartościowe na okaziciela i dlatego mogą być notowane na giełdzie. Liczba uczestników funduszy zamkniętych jest ograniczona - może być ich najwyżej tylu, ile wyemitowano certyfikatów. Tak, jak inne papiery wartościowe notowane na giełdzie, certyfikaty podlegają codziennej wycenie rynkowej na sesjach giełdowych. Można je kupić albo w publicznej subskrypcji albo, po wprowadzeniu ich do obrotu publicznego, na regulowanym rynku giełdowym lub pozagiełdowym. Sprzedaż certyfikatu jest możliwa za pośrednictwem giełdy (na podstawie zlecenia sprzedaży), jeśli pojawi się na rynku druga strona transakcji usatysfakcjonowana ceną. W zakresie dopuszczalnych lokat ustawodawca wprowadził znacznie mniejsze restrykcje dla funduszu inwestycyjnego zamkniętego, pozwalając np. lokować w prawa pochodne, transakcje terminowe i udziały w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością. W funduszach inwestycyjnych zamkniętych obligatoryjnie jako organ kontrolny działa rada inwestorów. Kompetencje rady inwestorów, tryb jej działania i sposób utworzenia są w tym przypadku niemal identyczne jak w przypadku specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego, należy tylko zaznaczyć, że uprawnionymi do uczestniczenia w radzie inwestorów są uczestnicy posiadający, co najmniej 5% ogólnej liczby certyfikatów inwestycyjnych funduszu. Zamknięte fundusze inwestycyjne mogą być utworzone na określony czas. Trwanie funduszu kończy postępowanie likwidacyjne polegające na umorzeniu certyfikatów inwestycyjnych oraz wypłacie jego uczestnikom kwot odpowiadających liczbie i końcowej wycenie certyfikatów posiadanych przez poszczególnych uczestników.

  1. Fundusze specjalistyczne zamknięte

Szczególna forma funduszy zamkniętych. Certyfikaty inwestycyjne tych funduszy nie podlegają obowiązkowi wprowadzenia do obrotu publicznego. Mogą być papierami wartościowymi imiennymi lub na okaziciela, a jedynie te dopuszczone do publicznego obrotu mogą być wyłącznie na okaziciela.

Możliwości inwestycyjne takich funduszy są większe niż funduszy zamkniętych i obejmują dodatkowo:



  • prawa własności do nieruchomości gruntowych oraz budynków i lokali,

  • udziały we współwłasności nieruchomości.



  1. Fundusze mieszane

Nazwa tego typu funduszy wywodzi się z tego, że fundusze w tym przypadku łączą w sobie cechy funduszu zamkniętego i otwartego. Cechami właściwymi dla funduszy zamkniętych są stosowane ograniczenia inwestycyjne, możliwość utworzenia rady inwestorów, emitowanie certyfikatów inwestycyjnych wraz z obowiązkiem dopuszczania ich do publicznego obrotu i do obrotu na rynku regulowanym, zaś cechą właściwą funduszom otwartym jest wykupywanie przez fundusz certyfikatów inwestycyjnych z częstotliwością określoną w statucie, na żądanie uczestnika, co stwarza uczestnikom dodatkową możliwość zakończenia inwestycji. Należy tu zwrócić uwagę, że cena rynkowa certyfikatów inwestycyjnych może być odmienna od ceny, jaką uczestnik uzyska w wyniku odkupienia certyfikatu przez fundusz, bowiem ta ostatnia ustalana jest jako wartość aktywów netto funduszu przypadająca na certyfikat inwestycyjny. Część aktywów funduszu mogą stanowić papiery wartościowe i wierzytelności objęte lub nabyte poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Możliwości inwestycyjne są w nich większe niż w funduszach otwartych, ale mniejsze niż w zamkniętych.

Klasyfikacja ze względu na rodzaj dokonywanych lokat

1. Fundusze akcji

Inwestują przede wszystkim w akcje, zaś zastosowanie przez nie instrumentów pochodnych jest dopuszczalne m.in. dla zabezpieczenia przed ryzykiem, przy uwzględnieniu celu inwestycyjnego.



Wyróżnia się trzy podstawowe kategorie tych funduszy:

  • aktywne (określane niekiedy jako agresywne) - udział akcji w aktywach wynosi co najmniej 66%;

  • indeksowe - fundusze, w których co najmniej 90% aktywów stanowi portfel lokat odwzorowujących skład określonego indeksu rynku akcji;

  • sektorowe - fundusze, w przypadku których minimalny udział akcji spółek należących do określonego sektora w aktywach wynosi 66%.

Rodzaje funduszy akcyjnych

  1. fundusze wzrostowo-dochodowe- poszukują inwestycji, które zapewnią długoterminowy wzrost przychodów kapitałowych i bieżących dochodów. Na rynkach rozwiniętych fundusze te inwestują w duże firmy, które charakteryzują się długoterminowym wzrostem ceny akcji i płacą stałe i znaczące dywidendy. Menadżerowie funduszy interesują się również przyrostem wartości kapitału. W związku z tym poszukują dużych spółek, po których można spodziewać się ponadprzeciętnego wzrostu zysków lub tez spółek uznawanych z racji osiąganych zysków za niedowartościowane.

  2. fundusze wzrostu- ich celem jest długoterminowy wzrost kapitału dzięki inwestycjom w akcje przedsiębiorstw, po których można spodziewać się dalszej ich aprecjacji, czyli wzrostu sprzedaży i zysków. Poziom dywidendy jest mniej ważnym czynnikiem wyboru spółek do portfela. Z powodu koncentracji na wzroście kapitału i braku "stabilizacji" dzięki otrzymywanym dywidendom, stopa zwrotu z inwestycji w takie fundusze wykazuje większa zmienność.

  3. fundusze agresywnego wzrostu- są najbardziej ryzykowne spośród wszystkich funduszy inwestycyjnych. Zarządzający takimi funduszami poszukują inwestycji, z myślą o maksymalnym wzroście wartości aktywów w długim okresie czasu. Stopa dywidendy w ogóle nie jest brana pod uwagę, co więcej - takie fundusze nie inwestują w spółki płacące dywidendy. Często zdarza się ze zarządzający kupują akcje nowych spółek. Z tego względu, w krótkim okresie, są to najbardziej ryzykowne fundusze. Inną kategorią funduszy o podwyższonym ryzyku są te, które inwestują tylko w wybrane sektory gospodarki, np. w telekomunikacje, czy turystykę.

  4. fundusze indeksowe- tradycyjny fundusz akcyjny jest aktywnie zarządzany, a akcje są kupowane i sprzedawane przez zarządzających po wnikliwej analizie danych ekonomicznych oraz oczekiwań co do rozwoju sytuacji na giełdzie. Pasywnie zarządzany fundusz - fundusz indeksowy - kupuje i sprzedaje akcje, tak, aby portfel odzwierciedlał skład wiodących indeksów giełdowych (WIG, WIG 20). W Polsce takie fundusze oferuje Pekao TFI (Eurofundusz 4) oraz od października 1999 Korona (obecnie Union Investment - fundusz UniXXI wiek). Dla jego strategii inwestycyjnej ani wyniki finansowe spółek, ani perspektywy ich rozwoju nie mają najmniejszego znaczenia. W portfelu takiego funduszu znajdzie się tym więcej akcji danej spółki, im większy ma ona wpływ (procentowy) na indeks. Zmiany wartości uczestnictwa tych funduszy niemal idealnie pokrywają się ze zmianami indeksu, który maja odwzorować.

  5. fundusze akcji polskich spółek oraz fundusze prywatyzacji- w Polsce specyficzną grupę, posiadającą cechy funduszy akcji, stanowią fundusze polskich akcji oraz fundusze prywatyzacji. Fundusze polskich akcji inwestują swoje aktywa w akcje spółek publicznych, notowanych na rynku regulowanym (GPW lub CTO). Fundusze dokonują inwestycji w akcje zgodnie z kryterium zyskiwania na wartości.

    Fundusze prywatyzacji ze wzglądu na swoją specyfikę są traktowane jako oddzielna grupa funduszy. Ich celem jest dynamiczny wzrost wartości jednostek uczestnictwa poprzez aktywne inwestowanie w papiery wartościowe o wyższym od przeciętnego poziomie ryzyka. Powierzone środki są w zasadniczej części inwestowane w akcje poszczególnych Narodowych Funduszy Inwestycyjnych, będące w obrocie giełdowym, jak i spółek parterowych wprowadzanych przez poszczególne NFI na giełdę lub regulowany rynek pozagiełdowy.



Zalety funduszy akcji:

  • dywersyfikacja - zgodnie z prawem fundusze mogą zainwestować maksymalnie do 5% wszystkich aktywów w akcje jednej spółki. Pozwala to na zmniejszenie (jakkolwiek nie wyeliminowanie) ryzyka związanego z posiadaniem kilku tyko papierów.

  • profesjonalne zarządzanie - fundusz akcji, tak jak każdy fundusz inwestycyjny, jest zarządzany przez licencjonowanych doradców w zakresie papierów wartościowych, którym licencje są przyznawane przez Komisję Papierów Wartościowych i Giełd. Dodatkowo korzystają oni z pomocy własnych analityków oraz analityków zatrudnionych w najlepszych biurach maklerskich.

  • płynność - posiadacze jednostek mogą z łatwością umorzyć je i zamienić na gotówkę. Aby móc zapewnić wypłaty, fundusze są zobowiązane do utrzymywania co najmniej 10% aktywów w gotówce.


Ryzyko

Z inwestowaniem w fundusze akcji wiąże się ryzyko zmienności rynku i znaczne wahania kursów akcji. W przypadku niedostatecznego stopnia dywersyfikacji portfela lub inwestowaniu w spółki jednej branży klient może zostać narażony na znaczne straty.



2. Fundusze zrównoważone/ hybrydowe

Inwestują w różne rodzaje aktywów, m.in. w akcje, papiery o stałym dochodzie (obligacje, instrumenty rynku pieniężnego), tytuły uczestnictwa, depozyty bankowe, waluty, czy instrumenty pochodne. Udział akcji w stosunku do innych instrumentów w portfelu typowego funduszu zrównoważonego wynosi od 40% - 60%.

Dzielą się na fundusze:


  • stabilnego wzrostu - udział akcji w aktywach nie przekracza 40%;

  • zrównoważone - udział akcji w aktywach wynosi od 40% do 60%;

  • alokacji aktywów - udział akcji oraz udział papierów o stałym dochodzie w ich aktywach może kształtować się w szerokich przedziałach, raczej nie węższych niż 20%-80%.

3. Fundusze obligacji/ papierów dłużnych

Inwestują głównie w papiery wartościowe o stałym dochodzie, których udział w aktywach powinien być nie mniejszy niż 66%: bony, obligacje skarbowe oraz instrumenty dłużne emitowane przez przedsiębiorstwa i władze samorządowe.

Dzielą się na fundusze:


  • skarbowych papierów wartościowych - minimalny udział obligacji i bonów skarbowych w aktywach wynosi 90%;

  • papierów dłużnych przedsiębiorstw - minimalny udział obligacji przedsiębiorstw w aktywach wynosi 66%;

  • samorządowych papierów wartościowych - minimalny udział obligacji emitowanych przez jednostki samorządu terytorialnego (JST) w aktywach wynosi 66%.

4.Fundusze gotówkowe i rynku pieniężnego

Fundusze gotówkowe i rynku pieniężnego dzielą się na fundusze:



  • rynku pieniężnego - inwestują wyłącznie w instrumenty dłużne i depozyty bankowe, których maksymalny termin zapadalności nie przekracza roku, zaś maksymalny średni ważony termin zapadalności lokat wynosi 90 dni jak: bony skarbowe, certyfikaty depozytowe, bony komercyjne, zabezpieczone w 100% porozumienia odkupu. Ponadto muszą spełniać warunki określone w ustawie o funduszach inwestycyjnych oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie warunków, jakie muszą spełniać fundusze rynku pieniężnego. Wśród nich wyróżnia się fundusze skarbowe i nieskarbowe;

  • gotówkowe - przedmiotem ich lokat są wyłącznie instrumenty dłużne lub lokaty bankowe, których maksymalny termin zapadalności nie przekracza roku oraz papiery o terminach zapadalności dłuższych niż rok, pod warunkiem, że charakteryzują się ryzykiem stopy procentowej nie wyższym niż w przypadku walorów o terminach wykupu poniżej roku.

Zalety

Główną zaletą funduszy rynku pieniężnego jest ochrona realnej wartości powierzonych środków. Ponieważ zwykle przynoszą wyższy zysk niż lokaty bankowe, stanowią wobec nich konkurencję dla lokowania płynnych środków na krótkie okresy czasu. Ich atutem jest to, że w przypadku gdy inwestor natychmiastowo potrzebuje środków może po prostu umorzyć jednostki, nie tracąc przy tym wypracowanych odsetek, jak to się dzieje w przypadku lokat bankowych.



Ryzyko

W długim okresie podstawowym zagrożeniem dla inwestycji w fundusze pieniężne jest inflacja. W fundusze pieniężne warto zainwestować przed spodziewanym wzrostem stóp procentowych. Fundusze pieniężne są również wrażliwe na ryzyko dochodowe, spowodowane obniżającymi się stopami procentowymi. Krótkie okresy zapadalności lokat mogą powodować spadek dochodów funduszu. Możliwe jest również ryzyko kredytowe. Oznacza to możliwość niespłacenia odsetek lub nawet całej wierzytelności przez emitenta.



Koszty

Fundusze rynku pieniężnego są obciążane najmniejszymi kosztami w porównaniu do pozostałych grup funduszy. Maksymalna prowizja przy zakupie waha się od 0,00% do 2,5%. Tylko w skrajnych przypadkach przekracza tę wartość. Koszty limitowane zwykle wahają się od 1,30% do 3,00%.



Inne klasyfikacje funduszy inwestycyjnych

Ze względu na ponoszone ryzyko


  1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna