North Atlantic Treaty Organization Siły zbrojne Nato



Pobieranie 215,14 Kb.
Data04.05.2018
Rozmiar215,14 Kb.

NATO –  North Atlantic Treaty Organization

Siły zbrojne Nato:

Liczba żołnierzy

5 174 010

Czołgi

37089

Transp. opanc.

76080

Samoloty bojowe

11267

Ładunki jądrowe

22016

Należy jednak zapamiętać że nato nie ma własnego wojska, lecz państwa członkowskie „składają się” na jedne, wspólne siły zbrojne.

Państwa członkowskie:



 Albania (od 2009)

 Belgia (od 1949)

 Bułgaria (od 2004)

 Chorwacja (od 2009)

 Czechy (od 1999)

 Dania (od 1949)

 Estonia (od 2004)

 Francja (od 1949)

 Grecja (od 1952)

 Hiszpania (od 1982)

 Holandia (od 1949)

 Islandia (od 1949)

 Kanada (od 1949)

 Litwa (od 2004)

 Luksemburg (od 1949)

 Łotwa (od 2004)

 Niemcy (od 1955/1990)

 Norwegia (od 1949)

 Polska (od 1999)

 Portugalia (od 1949)

 Rumunia (od 2004)

 Słowacja (od 2004)

 Słowenia (od 2004)

 Stany Zjednoczone (od 1949)

 Turcja (od 1952)

 Węgry (od 1999)

 Wielka Brytania (od 1949)

 Włochy (od 1949)

Cała historia:

  • 4 marca 1947: Wielka Brytania oraz Francja podpisały traktat z Dunkierki.

  • 17 marca 1948: Benelux, Francja, oraz Wielka Brytania podpisały traktat brukselski, będący prekursorem Paktu Północnoatlantyckiego.

  • czerwiec 1948: Rezolucja Vandenberga, uchwalona przez Senat Amerykański. Wzywała do tworzenia bloków militarnych.

  • 4 kwietnia 1949: podpisanie w Waszyngtonie Traktatu Północnoatlantyckiego ustanawiającego NATO.

  • 24 sierpnia 1949: wejście w życie Traktatu Północnoatlantyckiego i powstanie Organizacji Paktu Północnoatlantyckiego.

  • wrzesień 1950: w czasie posiedzenia Rady NATO w Nowym Jorku przyjęto koncepcję tzw. wysuniętej strategii (forward strategy) zakładającej w wypadku wojny przeniesienie działań bojowych na terytorium państw bloku wschodniego. USA wysunęły propozycję remilitaryzacji Niemiec i włączenia ich w skład sojuszu. Propozycja ta została uznana przez państwa socjalistyczne za przyjęcie kursu konfrontacji i dążenie do odrodzenia militaryzmu niemieckiego.

  • październik 1950: Komitet Obrony NATO zaakceptował plan utworzenia sił sojuszniczych złożonych z 50 dywizji, w tym: 20 francuskich, 10 amerykańskich, 10 włoskich, 5 brytyjskich i 5 z państw Beneluksu.

  • 1951: Rada NATO postanowiła przyśpieszyć proces rozbudowy sił lądowych sojuszu, które miały stanowić tzw. „tarczę” zabezpieczającą przed ewentualnym atakiem. USA i Wielka Brytania miały utworzyć siły tzw. „miecza” złożone ze strategicznego lotnictwa bombowego dysponującego bombami jądrowymi.

  • grudzień 1952: Rada NATO przyjęła zasady doktryny wojennej sojuszu oparte na amerykańskiej doktrynie „odstraszania”.

  • kwiecień 1954: na sesji Rady NATO w Paryżu uznano, że dla zrównoważenia radzieckiej przewagi w wojskach lądowych konieczne jest oparcie strategii sojuszu na użyciu taktycznej broni jądrowej. W skład sił NATO w Europie weszły amerykańskie jednostki uzbrojone w taką broń.

  • październik 1954: na posiedzeniu Rady NATO podjęto decyzję o zakończeniu okupacji Niemiec Zachodnich, przyznaniu im prawa do odbudowy sił zbrojnych oraz przyjęciu RFN do sojuszu (tzw. układy paryskie).

  • grudzień 1954: na sesji Rady NATO przyjęto amerykańską strategię „zmasowanego odwetu” zakładającą, w razie ewentualnego konfliktu, użycie broni jądrowej na dużą skalę.

  • maj 1955: zakończono proces ratyfikacji układów paryskich, co zostało uznane przez państwa „bloku wschodniego” za pretekst do utworzenia Układu Warszawskiego, który miał być odpowiedzią na remilitaryzację RFN i przyjęcie jej do NATO.

  • maj 1957: na posiedzeniu Rady NATO potwierdzono koncepcję użycia broni jądrowej w ewentualnym konflikcie. Środki przenoszenia broni jądrowej miały posiadać nie tylko siły zbrojne USA, ale i pozostałe państwa sojuszu, w tym RFN.

  • kwiecień 1958: na konferencji ministrów obrony narodowej państw NATO zatwierdzono plan rozbudowy sił sojuszu (MC-70) zakładający wzmocnienie sił w Europie przez 12 dywizji niemieckich, 4 francuskie i 2 brytyjskie. Przewidywano rozbudowę baz rakietowych i wprowadzenie na uzbrojenie środków przenoszenia broni jądrowej.

  • 1959-1960: USA rozmieściły w Europie Zachodniej wyrzutnie rakiet średniego zasięgu z głowicami jądrowymi. W Wielkiej Brytanii rozlokowano 66 wyrzutni, a we Włoszech 30 wyrzutni rakiet typu „Thor”. W Turcji zainstalowano 15 wyrzutni rakiet typu „Jupiter”. Te ostatnie sprowokowały ZSRR do rozmieszczenia rakiet średniego zasięgu na Kubie, co było przyczyną kryzysu kubańskiego.

  • grudzień 1961: na sesji Rady NATO w Paryżu omawiano problem przekształcenia sojuszu w „czwartą potęgę atomową”, co oznaczało możliwość swobodnego dostępu do broni nuklearnej wszystkich państw NATO.

  • maj 1962: na sesji Rady NATO w Atenach USA i Wieka Brytania odrzuciły plan przekształcenia NATO w „czwartą potęgę atomową”, którego rzecznikiem była Republika Federalna Niemiec. Podkreślono potrzebę rozbudowy sił konwencjonalnych przez państwa sojuszu.

  • 1966: Charles de Gaulle podjął decyzję o wycofaniu Francji ze struktur militarnych NATO. Doprowadziło to do przeniesienia głównej siedziby NATO z Paryża do Brukseli wBelgii 16 października 1967 roku. O ile w Brukseli mieści się od tamtej pory siedziba polityczna Sojuszu, główne dowództwo wojskowe osadzone zostało na południu od Brukseli, w mieście Mons.

  • 1967: przyjęcie jako oficjalnej strategii NATO amerykańskiej doktryny „elastycznego reagowania” zakładającej użycie broni jądrowej w przypadku braku możliwości odparcia ewentualnej agresji siłami konwencjonalnymi. Jednocześnie odwrócono rolę „tarczy” i „miecza”. Funkcję „tarczy” odgrywały strategiczne siły nuklearne, a „miecza” siły konwencjonalne wzmocnione taktyczną bronią jądrową.

  • grudzień 1970: przyjęcie przez Radę NATO dziesięcioletniego planu rozbudowy sił zbrojnych sojuszu (AD-70) zakładającego rozbudowę armii państw Europy Zachodniej.

  • kwiecień 1974 państwa NATO przyjęły Deklarację Atlantycką, w której głównym postulatem było ograniczenie dominacji USA i rozszerzenie współpracy państw NATO.

  • od 1976 USA zaczęły lansować wspólną doktrynę militarną sił konwencjonalnych. Oparta była na założeniach tzw. aktywnej obrony. W 1981 doktryna ta jako tzw. doktryna bitwy powietrzno-lądowej została oficjalnie przyjęta przez USA.

  • 1982: przyjęcie do sojuszu Hiszpanii.

  • 1984 – w Sztokholmie odbyła się konferencja w sprawie środków budowy zaufania i bezpieczeństwa w Europie – NATO stało się stroną rozmów rozbrojeniowych.

  • kwiecień 1991 – podczas sesji Rady NATO przyjęto deklarację o partnerstwie z krajami Europy Środkowej i Wschodniej.

  • październik 1996 – w Detroit- Clinton zapowiedział rozszerzenie sojuszu w 50. rocznicę jego utworzenia i rychłe zaproszenie kandydatów z Europy Środkowo-Wschodniej do negocjacji.

  • 27 maja 1997 w Paryżu podpisano Akt Stanowiący o Wzajemnych Stosunkach, Współpracy i Bezpieczeństwie między NATO a Federacją Rosyjską.

  • 8 lipca 1997: Trzy państwa należące niegdyś do Układu Warszawskiego – Węgry, Czechy i Polska – zostały zaproszone do przystąpienia do NATO.

  • 12 marca 1999: przyjęcie Polski, Czech i Węgier do NATO.

  • 24 marca 1999: NATO zaangażowało się w pierwszy konflikt zbrojny w Kosowie. Podjęcie tej nieudanej, 11-tygodniowej interwencji militarnej miało na celu zakończenie sześcioletniej masakry ludności cywilnej na Bałkanach.

  • 12 września 2001: Po raz pierwszy w historii NATO uruchomiło procedury związane z tzw. Artykułem Piątym, który mówi, że atak na dowolne państwo, należące do NATO, równy jest z atakiem na cały Sojusz. Stanowiło to odpowiedź na atak na Stany Zjednoczone, który miał miejsce 11 września 2001 roku.

  • 21 listopada 2002: Podczas szczytu w Pradze (Czechy), siedem nowych państw otrzymało zaproszenia do rozpoczęcia negocjacji odnośnie ich przystąpienia do Sojuszu. Były to: Estonia, Łotwa, Litwa, Słowenia, Słowacja, Bułgaria i Rumunia. Przystąpiły one do NATO 29 marca 2004 roku. W 2002 roku rozmowy odnośnie swojego członkostwa w NATO rozpoczęła Chorwacja.

  • 10 lutego 2003: W NATO nastąpił kryzys po tym, jak Francja i Belgia zawetowały uruchomienie specjalnych procedur mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa Turcji na wypadek wojny w Iraku. Niemcy odmówiły skorzystania z przysługującego im prawa zablokowania procesu, ale poparły weto.

  • 16 kwietnia 2003: NATO wyraziło zgodę na przejęcie w sierpniu dowództwa nad Międzynarodowymi Siłami Wspierającymi Bezpieczeństwo (ISAF) w Afganistanie. Decyzję taką podjęto na prośbę Niemiec i Holandii, które dotychczas dowodziły operacją ISAF. 19 ambasadorów NATO podjęło decyzję jednomyślnie. Przekazanie dowództwa nastąpiło 11 sierpnia. Była to pierwsza w historii sytuacja w której NATO prowadziło operację poza regionem północnego Atlantyku. Pierwotnie kontrolę nad misją ISAF miała przejąć Kanada.

  • 19 czerwca 2003: Nastąpiła znacząca restrukturyzacja dowództwa NATO.

  • 29 marca 2004: Bułgaria, Estonia, Łotwa, Litwa, Rumunia, Słowacja i Słowenia stały się państwami członkowskimi NATO.

  • 26 kwietnia 2005: NATO przychyla się do prośby Unii Afrykańskiej o wsparcie logistyczne misji w Darfurze.

  • 1 kwietnia 2009: Albania i Chorwacja dołączyły do Sojuszu.

  • 4 kwietnia 2009: Wybrano Andersa Fogha Rasmussena na nowego szefa NATO.

  • 28 marca 2014: Wybrano Jensa Stoltenberga na nowego szefa NATO.

To jest cała historia NATO od początku do teraz

Dokaładna ilość żołnierzy etatowych dostarczona przez poszczególne państwa (było na prezętacji)



  • Albania – 14 295

  • Belgia – 38 452

  • Bułgaria – 35 000

  • Chorwacja – 18 600

  • Czechy – 17 932

  • Dania – 26 585

  • Estonia – 4750

  • Francja – 222 215

  • Grecja – 177 600

  • Hiszpania – 123 300

  • Holandia – 61 302

  • Islandia – Islandia nie posiada własnej armii (patrz położenie geograficzne)

  • Kanada – 68 250

  • Litwa – 8850

  • Luksemburg – 900

  • Łotwa – 5745

  • Niemcy – 182 927

  • Norwegia – 24 025

  • Polska – 120 000

  • Portugalia – 43 330

  • Rumunia – 73 350

  • Słowacja – 16 531

  • Słowenia – 7200

  • Stany Zjednoczone – 1 429 995

  • Turcja – 375 374

  • Węgry – 29 450

  • Wielka Brytania – 205 850

  • Włochy – 180 270

  • Razem: 3 512 078

To jest pełna lista dowódców sił NATO

Lp.

Stopień, imię, nazwisko

Objęcie funkcji

Zakończenie pełnienia funkcji

1

Generał Dwight D. Eisenhower US Army

2 kwietnia 1951

30 maja 1952

2

Generał Matthew B. Ridgway US Army

30 maja 1952

11 lipca 1953

3

Generał Alfred M. Gruenther US Army

11 lipca 1953

20 listopada 1956

4

Generał Lauris Norstad US Air Force

20 listopada 1956

1 stycznia 1963

5

Generał Lyman L. Lemnitzer US Army

1 stycznia 1963

1 lipca 1969

6

Generał Andrew J. Goodpaster US Army

1 lipca 1969

15 grudnia 1974

7

Generał Alexander M. Haig US Army

15 grudnia 1974

29 czerwca 1979

8

Generał Bernard W. Rogers US Army

29 czerwca 1979

26 czerwca 1987




9

Generał John R. Galvin US Army

26 czerwca 1987

24 czerwca 1992




10

Generał John M. Shalikashvili US Army

24 czerwca 1992

22 października 1993




11

Generał George A. Joulwan US Army

22 października 1993

11 lipca 1997




12

Generał Wesley K. Clark US Army

11 lipca 1997

3 maja 2000




13

Generał Joseph W. Ralston US Air Force

3 maja 2000

2003




14

Generał James L. Jones US Marine Corps

2003

2006




15

Generał John Craddock US Army

2006

2009




16

Admirał James G. Stavridis US Navy

2009

maj 2013




17

General Philip Breedlove US Air Force

maj 2013







General Philip Breedlove nadal jest dowódcą sił NATO.

No I oczywiście struktura







©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna