Normatywy czasu to wzorce elementówpracy I uzasadnionych przerw w pracy, których wielkość wyrażona jest w jednostce czasu



Pobieranie 44,69 Kb.
Data03.03.2018
Rozmiar44,69 Kb.

WYKŁAD III 24.04.2004

NORMATYWY CZASU

są to wzorce elementów pracy i uzasadnionych przerw w pracy, których wielkość wyrażona jest w jednostce czasu.



NORMATYWY


to gotowe elementy norm, które opracowuje się dla określonych czynności.
tj = tw + tv
tw - czas wykonania

tv - czas uzupełniający

tj - czas jednostkowy
tw to 80-90% czasu jednostkowego, dlatego wyznacza się dokładnie normatywy czasu wykonania a czasy tv podaje się w postaci normatywów wskaźnikowych.
Wskaźniki określają udział danego elementu czasu uzupełniającego w czasie wykonania.

Te normatywy wskaźnikowe oznacza się literą ”k” z odpowiednim indeksem charakteryzującym rodzaj danego składnika norm.



k ot - normatyw wskaźnikowy czasu obsługi technicznej

Wprowadzając normatywy wskaźnikowe wzory na elementy czasu uzupełniającego przyjmują następującą postać:


t ot = t w * k ot

t oo = t w * k oo


t fo = t w * k fo

t fn = t w * k fn

t o = t w * k o

t f = t w * k f

t u = t w * k u
Stosując normatywy wskaźnikowe wzory na tj (czas jednostkowy) dla różnych typów produkcji przyjmują następującą postać:


  1. produkcja masowa i wieloseryjna


tj = tw (1 + kot + koo + kfo + kfn)


  1. produkcja seryjna


tf = tw (1 + ko + kf)


  1. produkcja jednostkowa


tj = tw (1 + ku)

WZORY MATEMATYCZNE


Stosuje się je do obliczania czasu głównego dla operacji realizowanych na maszynach.

Generalnie wykorzystuje się je do określania czasu głównego w przypadku operacji obróbki skrawania.

Maszyny i urządzenia stosowane do skrawania metali - dla nich czas główny jest wynikiem prędkości ruchu narzędzia po określonej drodze czyli:

L


tg = -------

v

L - droga ruchu narzędzia

v – prędkość
a szczegółowe wzory na wyznaczanie czasów konkretnych operacji technologicznych przyjmują następującą postać:


  • operacja toczenia



L * i


tg = -----------

n * p
L - dł. toczenia

i - liczba przejść noża (w ilu przejściach noża zdejmuje się naddatek materiału)

n - liczba obrotów na minutę

p - posuw noża




  • operacja wiercenia


L

tg = -----------

n * p
L - długość drogi wiertła

n - liczba obrotów wiertła

p - posuw wiertła


POMIARY CZASU





  1. bezpośrednie-chronometraż




  1. pośrednie obserwacja dnia roboczego

Wyznaczanie normy czasu poprzez stosowanie pośredniego pomiaru czasu który nazywa się obserwacją dnia roboczego. Na podstawie obserwacji dnia roboczego można ustalić:


  • stopień wykorzystania dnia roboczego przez pracownika

  • stopień wykorzystania czasu pracy maszyn i urządzeń

  • wielkość strat czasu

  • normatywy czasu uzupełniającego

Stosuje się obserwacje ciągłe i obserwacje chwilowe. W praktyce wykorzystywane są obserwacje chwilowe i nazywają się TECHNIKĄ OBSERWACJI MIGAWKOWEJ.

Realizuje się ją w trzech etapach:


  1. badanie procesu które ma za zadanie zidentyfikowanie czynności składowych procesu badanego oraz wyjaśnienie pracownikom przyczyn procesu obserwacji




  1. studium wstępne obejmuje:

sporządzenie projektu formularza rejestracji danych

wykonanie wstępnych obserwacji

oraz ustalenie liczby obserwacji w całym cyklu badania


  1. wykonanie pełnych badań




  1. stosowanie wykresów (nomogramów) stosując je można wyznaczyć czas główny dla prac realizowanych na maszynach


NOMOGRAMY to wykresy logarytmiczne, które mogą mieć postać wykresów prostokątnych i wykresów drabinkowych.

Wykresy logarytmiczne w formie prostokątnej lub drabinkowej pozwalają na wyznaczenie czasu głównego operacji obróbki skrawania.

Czas główny wyznacza się mając dane parametry obróbki.


Ksero


Istnieją katalogi normatywów zwane TABLICAMI NORMATYWÓW, z których odczytuje się czas trwania danej operacji w zależności od parametrów przedmiotu obrabianego i parametrów obróbki.



OCENA I WYBÓR ROZWIĄZAŃ W PROJEKTOWANIU PRODUKTU

W procesach projektowania produktów występuje szereg przypadków kiedy należy dokonać oceny i wyboru. Problemy i metody stosowane do ich rozwiązywania przedstawić można w następujący sposób:


Występujące problemy (przypadki)

1 2 3 4

Wybór Wybór Wybór Wybór



produktu wariantu struktury wariantu

procesu asortymentowej technologicznego




Stosowane techniki




A B C D


Modele Próg Programowanie Programowanie

oceny rentowności sieciowe liniowe

punktowej (punkt

równowagi)


1-a,b 2-c 3-d 4-a,b


MODELE OCENY PUNKTOWEJ „A”

Podstawą punktowych modeli oceny jest:



  1. ustalenie cech które charakteryzują dany wyrób, rozwiązanie lub wariant technologiczny

  2. przypisanie do każdej cechy mierników liczbowych w skali od 1-5 lub 1-10

Każda z cech może mieć również przypisaną wagę (stopień ważności). Po ocenie punktowej cech i ew. przypisaniu wag przystąpić można do wyboru najkorzystniejszego rozwiązania. Wyboru dokonać można stosując następujące techniki:




  1. określenie sumy punktów

najlepszy produkt lub proces to ten który ma największą liczbę punktów


  1. obliczenie wskaźnika

najkorzystniejsze jest rozwiązanie to które ma max lub min wartość wskaźnika

(wartość zwykła, średnia i średnia ważona)




  1. wykres biegunowy

nanosi się wartości parametrów na oś, tyle jest osi ile jest ocenianych cech.

Wyznaczone pkt. na osiach łączy się liniami i otrzymuje się wielokąt dla każdego przypadku rozwiązania. Wybiera się to rozwiązanie, które ma najmniejsze pole wielokąta.




  1. wykres tarczowy

wartości parametrów nanosi się na tarcze, różnica pomiędzy wykresem biegunowym a tarczowym polega na tym, że w wykresie tarczowym przyjmuje się tylko 4 główne cechy oceniające dane rozwiązanie, przypadek.

Dla każdej z cech wyróżnić jeszcze można parametry. Parametry wycenia się w skali punktowej od 1 – 5. Tarcze dzieli się na 4 ćwiartki, każda dla innej cechy i wybiera się to rozwiązanie które ma większe pole wielokąta.




PRÓG RENTOWNOŚCI „B”

Metodą tą można stosować do następujących przypadków:




  1. wybór wyrobu, który należy produkować. Wybiera się ten do realizacji na który popyt jest wystarczający aby osiągnąć zysk




  1. określenie techniki wytwarzania w zależności od skali produkcji danego wyboru.

Dany wyrób produkować można stosując różne warianty technologiczne, określić należy który wariant technologiczny stosować należy dla danej skali produkcji.




PROGRAMOWANIE SIECIOWE „C”

Modele sieciowe stosować można do wyboru wariantu procesu wytwarzania w przypadku gdy dany wyrób wytwarzać można stosując różne marszruty technologiczne.

Podstawą technik sieciowych jest METODA GFRAFÓW.

Możliwe marszruty technologiczne przedstawia się w postaci zintegrowanego grafu. Wyboru najwłaściwszej marszruty wytwarzania dokonuje się poprzez wyszukanie najkrótszej drogi

w grafie, stosując ALGORYTM FORDA. Łuki w grafie przedstawiają operacje technologiczne, które można wycenić czasowo lub kosztowo, wybiera się więc ten proces wytwarzania, który można zrealizować w najkrótszym czasie lub najmniejszym kosztem.


PROGRAMOWANIE LINIOWE „D”

Stosuje się do wyboru struktury asortymentowe. Struktura asortymentowa dotyczyć może:




  1. doboru liczby elementów składowych na określoną liczbę sztuk wyrobu złożonego, są to problemy rozkroju

  2. dobór liczby produkowanych wyrobów poszczególnych asortymentów. Są to problemy optymalizacji programu produkcji.




©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna