Normalizacja danych – pierwsza, druga I trzecia postać normalna



Pobieranie 13,32 Kb.
Data05.11.2017
Rozmiar13,32 Kb.

Normalizacja danych – pierwsza, druga i trzecia postać normalna
Normalizacja bazy to proces podziału już zaprojektowanych relacji – tabel – zgodnie z określonymi regułami bez utraty danych i związków między nimi. Tworzenie kolejnych tabel ma zwiększyć bezpieczeństwo danych dzięki ich efektywnej organizacji oraz usunięcia potencjalnych nieprawidłowości. Do nieprawidłowości zaliczamy m.in. :

  • redundancję, czyli powtarzanie danych;

  • anomalie:

- anomalię modyfikacji – wartość występująca w wielu miejscach może ulec zmianie w jednym miejscu, a w innym nie, co powoduje niespójności w bazie danych,

- anomalię usunięć – usunięcie jednej wartości może spowodować utratę innych danych umieszczonych z nią w jednym rekordzie,

- anomalię wstawień – konieczność równoczesnego wprowadzania niezależnych danych.
Zastosowanie reguł określających normalizację daje w efekcie tzw. postać normalną bazy danych. Mamy pięć postaci normalnych bazy, ale praktycznie wykorzystywane są pierwsza, druga i trzecia. Osiągnięcie przez bazę postaci drugiej oznacza osiągnięcie również pierwszej, zaś trzecia postać normalna implikuje uzyskanie warunków wymaganych dla dwu poprzedzających.
Reguły projektowania relacyjnych baz danych, wyrażone jako pierwsza, druga i trzecia postać normalna, sformułował Edgar F. Codd w 1970 r, podając także podstawowe tezy dotyczące relacyjnego modelu danych.
Pierwsza postać normalna wymaga, aby w każdym polu rekordu były wartości atomowe, tzn. dalej niepodzielne oraz aby nie występowały powtarzające się grupy danych. Żądanie występowania w polach tylko wartości atomowych eliminuje konieczność przeprowadzania na polach operacji mających na celu uzyskanie ukrytych w nich danych. Proces normalizacji w tym przypadku polega na rozbiciu typu złożonego na typy proste. Jeśli prowadzi to do powtarzania się kolumn lub takie kolumny istniały wcześniej, to należy zbudować odrębną tabelę z powtarzających się kolumn.
To , czy wartość jest atomowa, często zależy od przeznaczenia. Daną „Jan Nowak” można uznać za atomową jako część adresu (nazwisko adresata), ale nie jest atomowa, gdy na podstawie bazy tworzymy kod osób składający się z pierwszej litery imienia i dwóch pierwszych liter nazwiska.
Tworzenie nowej tabeli z powodu powtarzających się grup danych zilustrujemy następującym przykładem. Niech tabela Rodzina (idosoby, ojciec, matka, rodzeństwo) będzie zestawem danych dotyczących rodziców i rodzeństwa osoby o identyfikatorze id osoby. Pola ojciec i matka należy rozdzielić na imię i nazwisko, gdyż może się pojawić pytanie o dziecko osoby o danych nazwisku. Bardziej złożona sytuacja występuje w przypadku pola rodzeństwo, gdyż nie można z góry przewidzieć liczby potrzebnych pól. Można przyjąć, że liczba rodzeństwa mieści się pomiędzy 0 a 20, ale to spowoduje istnienie wielu nadmiarowych kolumn dla większości wierszy. Normalizacja w stosunku do tabeli Rodzina polega na podzieleniu jej na dwie tabele, np. Rodzice (idosoby, naswiskoo, imię, nazwiskom, nazwiskorodm, imięm) oraz Rodzeństwo (idiosoby, nazwiskor, imię, płeć). W tabeli Rodzice każdej osobie odpowiada dokładnie jeden rekord, zaś w tabeli Rodzeństwo tyle rekordów, ile rodzeństwa ma ta osoba.

Druga postać normalna występuje gdy tabela ma pierwszą postać normalną oraz każda kolumna niewchodząca w skład klucza głównego zależy od całego klucza głównego.


Klucz główny składa się z więcej niż jednej kolumny, gdy do jednoznacznej identyfikacji encji, którą tabela reprezentuje, służą co najmniej dwie cechy. Jeśli wśród kolumn tabeli jest kolumna odnosząca się tylko do jednej kolumny klucza głównego, to ta tabela nie ma drugiej postaci normalnej. Aby doprowadzić bazę do drugiej postaci normalnej, należy kolumnę (kolumny) zależne tylko od części klucza wydzielić do osobnej tabeli (tabel) z odpowiednim kluczem, a pozostawić kolumny identyfikowane całym kluczem głównym. Zasada ta dotyczy więc tabel, w których klucz główny składa się z co najmniej dwóch kolumn.

Rozważmy tabelę Uczeń (iducznia, nazwisko, imię, klasa). Każdemu uczniowi tej tabeli odpowiada jeden rekord. Sytuacja ulegnie zmianie, gdy przyjmiemy, że tabela Uczeń jest częścią bazy danych zawierającą dane ucznia odnoszące się do całego okresu jego pobytu w szkole. Wówczas na koniec jego edukacji w szkole, w tabeli powinny być co najmniej trzy rekordy. Aby je rozróżnić, można ustalić klucz składający się z trzech kolumn: iducznia, klasa i rok szkolny. Tabela przyjmuje teraz postać: Uczeń (iducznia, klasa, rok szkolny, nazwisko, imię). I oto mamy przykład złamania drugiej postaci normalnej: nazwisko i imię ucznia niezależnie od klasy czy roku szkolnego.

Trzecia postać normalna występuje wtedy, gdy tabela spełnia drugą zasadę normalizacji i żadna z kolumn, która nie jest kluczem nie zależy od innej kolumny niekluczowej. Zasada ta oznacza, że nie ma zależności między kolumnami nietworzącymi klucza głównego. Jeśli tak nie jest, to proces normalizacji polega na rozdzieleniu kolumn zależnych do różnych tabel, a w skrajnym przypadku może prowadzić do usunięcia kolumny zależnej (np. gdy jedna z kolumn jest wartością wyliczoną na podstawie danych zawartych w innych kolumnach).

Rozważmy tabelę Dowódosobisty (pesel, nazwisko, imię, wzrost, oczy, wzrostcm), zawierającą m. in. dane z formularza – wniosku o wydanie dowodu osobistego. Trzeba w nim podać wzrost w centymetrach (atrybut wzrostcm w naszej tabeli). W dowodzie osobistym (wydanym przed 2001 r). w rubryce wzrost, wpisywany jest na tej podstawie jeden z tekstów: niski, średni, wysoki. Kolumny wzrostcm i wzrost w tabeli Dowódosobisty zawierają odpowiednio wzrostw w centymetrach i tekst wpisywany w zależności od wzrostu w centymetrach. Jest to przykład kolumn zależnych. Proces normalizacji powinien prowadzić do usunięcia jednej z zależnych kolumn.



Wartością nieatomową jest autor podręcznika, gdyż autorem może być więcej niż jedna osoba (np. autorzy tego podręcznika). Ponieważ liczba autorów dla różnych podręczników może być różna, to należy zmienić interpretację encji odwzorowanej tabelą Autor. Niech rekord zawiera dane jednej osoby (a nie nazwę umownego autora), będącej autorem lub współautorem podręcznika. Wówczas z jednym podręcznikiem może być związanych kilku autorów.



©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna