Niebezpieczy kociak



Pobieranie 66,41 Kb.
Data13.06.2018
Rozmiar66,41 Kb.

GENE HACKMAN

DANNY DE VITO




SkoK

(HEIST)

Dystrybucja filmu w Polsce:

BEST FILM

Tel. 887-14-80

Ul. Okopowa 78

01-042 Warszawa

www.bestfilm.pl

fotosy: www.bestfilm.pl (zdjęcia do druku)



e-mail: kino@bestfilm.pl


AKTORZY



GENE HACKMAN Joe Moore

DANNY DE VITO Bergman

DELROY LINDO Bobby Blane


SAM ROCKWELL Jimmy Silk

REBECCA PIDGEON Fran

RICKY JAY Don Pincus

PATTI LuPONE Betty Croft

REALIZATORZY




Scenariusz i reżyseria DAVID MAMET

Zdjęcia ROBERT ELSWIT

Kostiumy RENEE APRIL

Scenografia DAVID VASCO

Muzyka THEODORE SHAPIRO

Montaż BARBARA TULLIVER

Produkcja ART LINSON, ELIE SAMAHA , ANDREW STEVENS

O FILMIE




Tytuł oryginalny HEIST

Czas trwania 109 minut

Rok produkcji 2001

Premiera 14 czerwca 2002

TREŚĆ


Pytanie: Co sprawia, że świat się kręci?
Joe Moore (Gene Hackman) uważa się za szczęśliwego człowieka. Ma piękną, młodą żonę, przyzwoity stan konta w banku oraz pasjonującą pracę, którą kocha ponad wszystko - jest złodziejem i to najlepszym w swoim fachu.
Joe, jego żona Fran (Rebecca Pidgeon) oraz wierni wspólnicy: Bobby Blane (Delroy Lindo) i Pinky Pincus (Ricky Jay) organizują napad na luksusowy sklep jubilerski na Manhattanie. Niestety, misternie utkany plan, burzy młoda sprzedawczyni, która nie wypija kawy ze środkiem usypiającym. Dopóki kobieta jest przytomna, Joe i jego ludzie nie mogą wejść do sklepu. Joe postanawia zdjąć maskę, aby nie wzbudzając podejrzeń ekspedientki, podejść bliżej, a następnie ją ogłuszyć. Takie posunięcie przynosi korzyści, bo ekipa Joe, opuszcza sklep, zabierając biżuterię. Niestety na miejscu zostaje kaseta z nagraniem wideo przedstawiającym sprawców napadu, w tym Joe – bez maski na twarzy.
Joe i Bobby skradzioną biżuterię zanoszą do pasera – Bergmana (Danny de Vito). Tym razem jednak Bergman nie chce im zapłacić. Obiecuje, że dojdzie do podziału zysku, jeśli Joe zorganizuje skok na szwajcarski samolot transportowy, załadowany po brzegi sztabkami złota. Joe musiałby też wziąć do ekipy bratanka Bergmana – Jimmy Silka (Sam Rockwell). Organizacja skoku w takiej sytuacji, jest dla Joe niesłychanie ryzykowna. Mając kasetę wideo, policja bardzo szybko może wpaść na trop gangu. Zamiast brać udział w kolejnym napadzie, Joe wolałby raczej wypłynąć swoją ukochaną łodzią w dalekomorski rejs. Ale bez pieniędzy, Joe nie może przejść na emeryturę, dlatego też w końcu przyjmuje propozycję Bergmana.
W trakcie przygotowań Silk sprawia same kłopoty. Romansuje z żoną Joe’a, nie trzyma się planu, udaje mądrzejszego niż jest naprawdę. Przez niego kłopoty mogą mieć wszyscy.
W tej sytuacji Joe postanawia zrobić to, co każdy zrobiłby na jego miejscu....
Czy Bergman wyda Joe’a policji?

Czy żona Joe’a zostawi go dla młodszego?

Komu będzie można zaufać, a na kogo trzeba będzie uważać?

Skąd mieć pewność, że ten który raz skłamał, nie skłamie ponownie?

Kto kogo zdradzi, a kto tak naprawdę będzie zdradzony?

Odpowiedź: MIŁOŚĆ. Miłość do złota...

O FILMIE

Nie kichnąłbym bez planu awaryjnego.” – Joe Moore.


Nikt tak nie potrafi kraść, jak stary złodziej Joe Moore. Niebywały spryt i opanowanie w ekstremalnych sytuacjach czynią go królem złodziei, fałszerzy i oszustów. Don Pincus – wieloletni współpracownik Joe’a opisuje go w ten sposób: „ Nic go nie rusza. Gdy nie może zasnąć, nie musi liczyć baranów. To barany liczą jego.” Aby odnieść sukces, nie wystarczą same zdolności i doświadczenie. Najważniejsza rzecz to solidne przygotowanie. – twierdzi Joe. „Każdy może kraść. Najtrudniej jest nie dać się na tym złapać.” Gdy Joe, decyduje się na przygotowanie skoku na samolot ze złotem, zdaje sobie sprawę, że będzie potrzebował więcej niż jednego planu awaryjnego. „Joe to spryciarz, który uwielbia tę grę, tak samo, jak kocha kraść pieniądze.” – mówi o swoim bohaterze zdobywca Oscara - Gene Hackman. „Zadziwia mnie jego witalność i chęć życia. Przypuszczam, że każdy z nas chciałby mieć odrobinę jego energii.”
Rebecca Pidgeon, znana z filmu Mameta pt. „Hollywood atakuje”, „Hiszpański więzień” czy „Kadet Winslow”, w „Skoku” gra żonę Joe’a i jednocześnie jedyną kobietę w gangu. „Joe to król, bohater, mózg każdego przedsięwzięcia.”, przekonuje Pidgeon. „Jest szalenie enigmatyczny, co czyni go bardziej atrakcyjnym.”

A poza tym jest na tyle inteligentny, aby otaczać się utalentowanymi ludźmi, jak Fran, kobieta kameleon, równie przebiegła jak piękna. „To niebezpieczna dziewczynka.” – ostrzega Pidgeon.


Podobnie jak Joe, Fran potrafi instynktownie ocenić sytuację. Unika kłopotów, zawsze umie znaleźć się w najlepszym dla siebie położeniu, nawet kosztem podporządkowania się jednej ze stron. Idealnie dopasowuje się do otoczenia. Jeśli trzeba, tylko obserwuje pozostając w cieniu albo rzuca się pod pędzący samochód, podobnie jak Don Pincus w jednym z momentów filmu. „Ten numer od dawna znany jest wśród iluzjonistów i różnej maści oszustów,” – mówi Ricky Jay – z zawodu magik i aktor, który, poza „Skokiem”, pojawił się także w innych filmach Mameta: „Dom gry”, „Fortuna kołem się toczy”, „Homicide”, „Hiszpański więzień” i „Hollywood atakuje”. „To stara sztuczka, wykorzystywana przez naciągaczy. Rzucali się pod pędzący samochód, aby wyłudzić pieniądze z ubezpieczenia.”
Członkiem szajki Joe’a jest także Bobby Blane, grany przez wybitnego aktora Delroya Lindo. Joe każdy skok robił wspólnie z Blanem, dlatego też nie wyobraża sobie, że kiedykolwiek mógłby pracować bez niego. „Joe i Bobby porozumiewają się własnym językiem.” - mówi Lindo, znany z niezapomnianych ról w filmach „Wbrew regułom” i „Get Shorty”.
Z powodu wieku, Joe zaczyna się rozglądać za innym zajęciem, ale wciąż jest w stanie pracować tak, jak dawnej.” – mówi Hackman. „Zgromadził grupę naprawdę rewelacyjnych współpracowników, kilka naprawdę silnych osobowości, genialnych w swoim zawodzie, zawsze perfekcyjnie przygotowanych na każdą ewentualność, a przede wszystkim, stosujących minimum przemocy.”
Tak jest do dnia pechowego napadu na sklep z biżuterią, kiedy Joe nagrywa się na kamerę wideo. Misternie przygotowany plan komplikuje tylko jeden drobiazg: sprzedawczyni. Joe nie chce jej zabić, co najwyżej ogłuszyć, ale aby to zrobić, musi podejść bliżej. Nie może włożyć maski, w przeciwnym wypadku kobieta natychmiast włączyłaby alarm. W ten sposób ujawnia twarz. Joe ma świadomość, że ten napad powinien być jego ostatnią sprawą w życiu. Wie, że powinien przejść na emeryturę i wspólnie z Fran wypłynąć w dalekomorski rejs. Tymczasem Bergman, biznesmen, który finansował przygotowania skoku na sklep jubilerski, naciska Joe’a, aby zorganizował następny skok. Tym razem na szwajcarski samolot transportowy załadowany po brzegi sztabkami złota. Joe nie chce przyjąć propozycji Bergmana. To zbyt ryzykowne, szczególnie teraz, gdy policja ma nagranie wideo ze sklepu z biżuterią. Bergman nie rezygnuje. W końcu Joe się zgadza, ale tylko dlatego, ze Bergman nie chce oddać mu pieniędzy, które zarobił podczas napadu na sklep jubilerski.
To bardzo wysoka stawka” – mówi Danny de Vito, niesłychanie twórczy aktor, producent, reżyser i odtwórca roli głównej w filmie „Hoffa” na podstawie scenariusza Davida Mameta. Bergman wyznacza swego bratanka – Jimmy Silka - do pomocy ekipie Joe’a. Silk gwarantuje Bergmanowi, ze Joe nie zwieje z miasta przed wykonaniem planu oraz, co ważniejsze, że po udanej operacji, dojdzie do spotkania, w trakcie którego nastąpi podział zysków.

Silk jest przekonany o swojej wartości i licznych talentach. Przede wszystkim wydaje mu się, że jest nieprawdopodobnie przebiegły. – mówi Sam Rockwell, niezwykle wszechstronny aktor, którego ostatnio widzieliśmy w „Aniołkach Charliego”. „Silk doskonale radzi sobie w życiu. Jest po prostu bystry i potrafi zadbać o własne interesy. Nie jest typem twardziela. To raczej wielki spryciarz.” Tymczasem w pobliżu policji zielenieje ze strachu. Gdyby nie szybka interwencja Joe’a, wszyscy znaleźliby się w poważnych tarapatach. Silk to ciężar dla ekipy Joe’a. A poza tym wydaje się być ZBYTNIO zainteresowany zdrowiem i bezpieczeństwem żony Joe’a.


Joe i jego partnerzy znajdują się zatem w wyjątkowo niesprzyjających okolicznościach, układają wymyślny plan kradzieży sztabek złota z pokładu szwajcarskiego samolotu. Nie będzie to dziecinnie proste włamanie, ani zwykła zabawa w ciuciubabkę z ochroną lotniska. Trzeba będzie wywieść w pole celników, agentów stanowych, FBI oraz siebie nawzajem. Wkrótce Joe się przekona, że aby uciec ze złotem, nie wystarczy mu jeden plan awaryjny.

Ci faceci są przede wszystkim złodziejami.” – podkreśla Danny de Vito. „Nieważne, jak długo się znają i ze sobą pracują, cały czas są czujni, szukając wszędzie podstępu. To przecież bezlitosny biznes.”


Centralną wartością filmu „Skok” jest partnerstwo i przyjaźń między Joe, Pincusem i Blanem. „Więź między tymi trzema jest fascynująca.” – zauważa Hackman. „Porozumiewają się bez słów, tylko sobie znanym językiem migowym, opartym na całkowitym zrozumieniu i zaufaniu. Są wobec siebie całkowicie lojalni.” „Honor i lojalność to rzadkie cechy we współczesnym świecie.” – zauważa David Mamet. Problem lojalności zresztą stale pojawia się w jego filmach, stanowiąc charakterystyczny leitmotive jego twórczości. „Całkiem możliwe, że gdyby ktoś pokusiłby się o przeprowadzenie ankiety, przekonałby się, ze takie wartości, jak lojalność i uczciwość partnerska istnieją w środowisku złodziei.”
Najciekawsze w tym filmie jest to, że nigdy nie jesteś pewien, co się tak naprawdę dzieje: kto ma złoto, a kto go nie ma.” – mówi Hackman. „Wszystko dzieje się tak, że na podstawie poprzedniej konkluzji nie można przewidzieć przebiegu zdarzeń.” „Film przypomina rosyjską matrioszkę. Triki ułożone są warstwami. Zdejmujesz jeden, pojawia się następny.” – konstatuje Delroy Lindo.

Jak to zwykle w przewrotnych filmach Mameta bywa, pozory mylą...



O PRODUKCJI
Skok” brzmi tak, jakby Humphrey Bogart rozmawial z Lauren Bacall.

– Sam Rockwell.

David Mamet i Art Linson – producent spotkali się przy produkcji filmu „Nietykalni”, do którego Mamet pisał scenariusz. Współpraca miedzy nimi układała się nadzwyczaj dobrze, toteż postanowili spotkać się jeszcze raz, aby zrobić czarny kryminał. Rezultatem jest „Skok” - inteligentny, wielopłaszczyznowy, mistrzowsko obmyślany film o kradzieży złota.

Łączenie gatunków wymaga niezwykłej finezji, jaką niewątpliwe posiada David Mamet, laureat Nagrody Pulitzera oraz nominacji do Oscara. „Czarny kryminał składa się z dwóch głównych elementów.” - wyjaśnia Mamet. „Jeden to przemoc, a drugi to ironia. Myślę, że to właśnie odróżnia czarny kryminał od zwykłego filmu gangsterskiego.” Czarny kryminał jest brutalny i bezwzględny. Nie ma tu miejsca na sentymenty. Przemoc jest naładowana emocją, a zatem, gdy traktuje się ją w oderwaniu od emocji, prawie natychmiast staje się ironiczna.


Chociaż Mamet charakteryzuje „Skok” jako czarny kryminał, filmy Mameta przeciwstawiają się standardowej kategoryzacji, skłaniając się raczej w stronę gatunkowej hybrydyzacji. Mamet ma na swoim koncie ponad 20 filmów, zaś jego charakterystyczny styl jest przez wszystkich rozpoznawalny. Jego dialogi są cierpkie, błyskotliwe, ironiczne. Znakiem rozpoznawczym Mameta nie jest jednak tylko stylizowany język. Przede wszystkim, uwielbiają go aktorzy, którzy dosłownie potrafią zrobić wszystko, aby u niego zagrać. Praca z Mametem daje aktorowi wielką przyjemność, płynącą z wydobywania niuansów tkwiących między wierszami. „To frapujące pracować z reżyserem, który jest jednocześnie scenarzystą.” – mówi Hackman. „Lubię obserwować reżysera, próbującego wypracować własną metodę rozwiązywania stale pojawiających się kłopotów, spowodowanych błędami scenariuszowymi, a zatem które on sam popełnił. Ale David jest bardzo wszechstronny – w tych rzadkich przypadkach problemy rozwiązywał błyskawicznie.”
Jestem wielkim, wielkim fanem Davida Mameta.” – mówi z entuzjazmem Danny de Vito. „Jego filmy to arcydzieła. Jego słowa są czyste, jasne, zrozumiałe. Dla aktora wypowiadanie jego dialogów to wielkie wyzwanie. Mamet ma swój własny język, a aktor musi sprawić, aby ten język stał się jego własnym językiem, co jest zdecydowanie najtrudniejsze. ”

W tym filmie najlepsze są dialogi.” - dodaje Sam Rockwell. „Miałem chyba do powiedzenia najfajniejszą rzecz. Było to w jednej ze scen, w której gram z Rebeccą Pidgeon, filmową Fran. Moja kwestia przypominała monolog, jaki Humphrey Bogart wypowiada na końcu „Sokoła maltańskiego” lub Jack Nicholsona w „Chinatown”. Każdy aktor marzy, aby powiedzieć coś takiego!”


Ricky Jay, którego Mamet reżyserował w monodramie wystawianym na Brodwayu „Ricky Jay and 52 Assistants”, widzi podobieństwo pomiędzy znakomitym pisarstwem scenarzysty i reżysera Davida Mameta a jego własnym doświadczeniem w środowisku iluzjonistów. „Mój nauczyciel i mistrz, niegdyś wspaniały Guy Vernon, uważany za największego magika na świecie, zwykł mawiać: „W dobrym przedstawieniu magii, umysł musi być trzymany na wodzy, by krok po kroku, pokonać własną logikę.”

Te właśnie słowa ilustrują również pisarstwo Davida Mameta.


Delroy Lindo zauważa, że „To, co pisze David Mamet jest naładowane podtekstem, aluzją. Bohaterowie mówiąc jedną rzecz, mają na myśli zupełnie coś innego. Aktor musi bardzo się napracować, aby naładować słowa emocjami i życiem, tak jasno i pełno, jak tylko się da.”

Leitomtivem „Skoku” jest lojalność, tak jak w innych filmach Mameta. Obok Rebecci Pidgeon i Ricky Jaya, w filmach Mameta regularnie występują: Patti Lu Pone, grająca w „Skoku” Betty Croft, celniczkę skrywającą wstydliwy sekret oraz Jim Frangione – weteran w sztukach teatralnych Mameta i w filmach „Hollywood atakuje”, „Hiszpański więzień” czy „Homicide”, w „Skoku” gra bogatego kupca łodzi D.A. Freccia. „Kiedy David do mnie mówi: „Patti, zrobisz to?”. Wtedy nieważne, co to jest, zawsze odpowiadam, że tak. On kocha aktorów, obdarza ich wielkim szacunkiem, i to od razu widać.”


Mamet zgromadził doborową obsadę i znakomitą ekipę realizacyjną do wszystkich swoich dziewięciu filmów w dorobku reżysera/scenarzysty, co nie oznacza, że w „Skoku” wszystkie role były obsadzone jeszcze zanim film skierowano do produkcji. „Chciałem przede wszystkim, aby w moim filmie grali najlepsi aktorzy.”
Dla Gene’a Hackmana, Danny de Vito i Delroya Lindo, nie było to pierwsze wspólne spotkanie na planie. Wszyscy trzej spotkali się na planie „Get Shorty”.
Scenograf David Wasco, pracował wcześniej z Mametem przy „Oleannie”. Przy „Skoku” ściśle współpracował z operatorem Robertem Elswitem, aby oddać jak najwierniej wizję starego hollywoodzkiego czarnego kryminału. Mamet widział ten film podstylizowany na monochromatyczne, stonowane zdjęcia filmów z lat. 40. Jego ascetyczna wrażliwość, tak samo jak powtarzający się w jego twórczości temat lojalności, doprowadziła go do czarnego kryminału. „Scenografia w tym filmie została pozbawiona intensywnych kolorów. Tylko postaci i dialogi są barwne. Wnętrza w większości są w brązach i szarościach, a wszystko dodatkowo jest jeszcze delikatnie zgaszone, w ten sposób dekoracja nie odwraca uwagi od twarzy aktorów.
Kostiumograf Renée April opracowała filmową garderobę bazując na wskazówkach reżysera. „David chciał zrobić czarny kryminał, a zatem nie ma kolorów oraz nic nadmiernie specyficznego.” – mówi April. „David nie chciał niczego, co mogłoby wskazywać na rok 2000. A więc, kiedy oglądasz film, nie jest konieczne, abyś wiedział, w jakim okresie rozgrywa się jego akcja. Wiele kostiumów to reminiscencje z lat 50. i 60. Natomiast garnitury, które nosi Delroy Lindo są dokładną kopią tych z lat 30.” April zdradza, że przy kostiumach dla Rebecci Pidgeon, inspirowała się „późną” Jean Seberg z „Do utraty tchu” Jean-Luc Godarda. Dlatego też obcięła na krótko włosy Rebecci i przefarbowała je na blond. „W tym filmie kostiumy są niezauważalne. I myślę, że Dawidowi o to chodziło. Bohaterowie filmu ciągle się przebierają, zlewając się ze swoim otoczeniem. Czasami nie jesteś pewien czy dana postać jest w kostiumie, czy w swoim prawdziwym ubraniu. W tym filmie nie możesz być niczego pewien.” – dodaje April.

REALIZATORZY


DAVID MAMET – reżyser / scenarzysta

Urodzony w 1947r. w Chicago, syn żydowskich emigrantów z Rosji. Pisarz, reżyser, scenarzysta, dramaturg, poeta. Wielka indywidualność dramatu i filmu amerykańskiego. Liczne jego sztuki przenoszone były na ekran, jak np.: "Sexual Perverisity In Chicago" (zrealizowana potem jako film pt. Ta ostatnia noc w reżyserii Edwarda Zwicka) i "American Buffalo" (tę sztukę zaadaptował Michael Corrente, a w roli głównej wystąpił Dustin Hoffman), za które zdobył w 1976r. nagrodę "Obie". Za sztukę "Glengarry Glen Ross" otrzymał prestiżową nagrodę Pultizera. Napisał scenariusze do wielu filmów takich, jak: Werdykt Sidney'a Lameta (nominacja do Oscara za scenariusz), Listonosz zawsze dzwoni dwa razy Boba Rafelsona, Nietykalni Braina De Palmy, Fakty i akty Barry'ego Levinsona, Ronin Johna Frankenheimera, a ostatnio do Hannibala Ridley'a Scotta.



Scenariusze, podobnie jak i sztuki, charakteryzują się świetnym dialogiem tzw. "mametspeak", szczególnie w pełnych napięcia scenach konfrontacji werbalnych w świecie zdominowanym przez mężczyzn. W swoim reżyserskim dorobku ma dziewięć filmów. Do najbardziej znanych należą: Dom gry, Fortuna kołem się toczy oraz Hiszpański więzień. Mamet adaptuje również swoje sztuki dla potrzeb telewizji.

FILMOGRAFIA
JAKO REŻYSER I SCENARZYSTA


Dom gry / House of Games (1987)
Fortuna kołem się toczy / Things Change (1988)
Homicide (1991)
Oleanna (1994)
Hiszpański więzień / The Spanish Prisoner (1997)
The Winslow Boy (1999)
Hollywood atakuje! / State and Main (2000)
Catastrophe (2000 - tylko reżyseria)
Skok / The Heist (2001)
 
JAKO SCENARZSTA


Listonosz zawsze dzwoni dwa razy / The Postman Always Rings Twice (1981; reż. Bob Rafelson)
Werdykt / The Verdict (1982; reż. Sidney Lamet)
Ta ostatnia noc / About Last Night... (1986; reż. Edward Zwick)
Nietykalni / The Untouchables (1987; reż. Brian De Palma)
We're No Angels (1989; reż. Neil Jordan)
Uncle Vanya (1991; reż. Gregory Mosher)
The Water Engine (1992; reż. Steven Schachter)
Glengarry Glen Ross (1992; reż. James Foley)
Hoffa (1992; reż. Danny De Vito)
A Life in the Theater (1993; reż. Gregory Mosher)
Vanya on 42nd Street (1994; reż. Louis Malle)
Texan (1994; reż. Treat Williams)
American Buffalo (1996; reż. Michael Corrente)
Lekcja przetrwania / The Edge (1997; reż. Lee Tamahori)
Fakty i akty / Wag the Dog (1997; reż. Barry Levinson)
Ronin (1998; reż. John Frankenheimer)
Lansky (1999; reż. John McNaughton)
Lakeboat (2000; reż. Joe Mantegna)
Whistle (2000; reż. Sidney Lumet)
Hannibal (2001; reż. Ridley Scott)


AKTORZY

GENE HACKMAN (Joe Moore)
Jest jednym z czołowych aktorów swojej generacji, oklaskiwanym na całym świecie, wszechstronnym gwiazdorem filmowym. Jako dwukrotny zdobywca Oscara oraz trzykrotnie nominowany do tej nagrody, Hackman jest sławny dzięki różnorodności oraz jakości swojej pracy od ponad trzydziestu pięciu lat. Hackman debiutował na ekranie w roku 1964 filmem Lilith jako przeciwnik Warrena Beaty, z którym występował ponownie w klasycznym już filmie Bonnie i Clyde, zapracowując na swoją pierwszą nominację do Oscara rolą brata Clyda – Bucka. Popisową grę Hackmana można zobaczyć w Francuski łącznik, gdzie występował w roli policjanta Popeye’a Doyle’a, która to rola przez wielu uważana jest za jedną z największych ról w historii kina i za którą dostał Oscara dla najlepszego aktora. Nawet częściowe wyliczenie jego osiągnięć wystarczy do zagwarantowania mu statusu amerykańskiego symbolu kina. Dzięki filmom takim jak HawaiI, Tragedia Posejdona, Downhill Racer, Młody Frankenstein, Superman, Reds, Under Fire, Bez przebaczenia, Dorwać Małego, Pocztówki znad krawędzi, Firma oraz Mississipi w ogniu. Hackman zyskał nie tylko uznanie krytyki, ale także olbrzymią popularność.
Ostatnio Hackmana mogliśmy oglądać w thrillerze „Podejrzany”, w którym zagrał obok Morgana Freemana i Moniki Bellucci. Wcześniej zaś zagrał razem z Willem Smithem w szpiegowskim przeboju filmowym Jerrego Bruckheimer’a Wróg publiczny oraz naprzeciwko legend filmu, Paula Newmana i Susan Sarandon w nastrojowym dramacie Półmrok. Pojawił się także w przebojowej komedii Robina Williamsa i Nathana Lane – Klatka dla ptaków, wspólnie z długoletnim przyjacielem i współpracownikiem, Clintem Eastwoodem we Władzy absolutnej oraz z Hugh Grantem i Sarah Jessica Parker w thrillerze sci-fi Extreme Measures. Wkrótce na ekrany wejdzie komedia romantyczna Heartbreakers, w którym wystąpił w doborowym towarzystwie aktorskim, między innymi, z Sigourney Weaver i Jennifer Love Hewitt.

FILMOGRAFIA
Za linią wroga / Behind Eremy Lines (2001, reż. John Moore)

Genialny klan / Rogal Tenebaums (2001, reż. Wes Anderson)

Skok / Heist (2001, reż. David Mamet)

Kruchość serca / Heartbreakers (2001, reż. David Mirkin)

The Mexican (2001, reż. Gore Verbinski)

Sezon rezerwowych / The Replacement (2000, reż.Howard Deutch)

Podejrzany / Under Suspicion (2000, reż. Stephen Hopkins)

Wróg publiczny / Enemy at the State (1998, reż. Tony Scott)

Półmrok / Twilight (1998, reż. Robert Benton)

Władza absolutna / Absolute Power (1997, reż. Clint Eastwood)

Extreme Measures (1996, reż. Michael Apted)

Klatka dla ptaków / The Birdcage (1996, Mike Nichols)

Komora / The Chamber (1996, reż. Jamek Foley)

Dorwać małego / Get Shorty (1995, reż. Barry Sonnenfeld)

Szybcy i martwi / Quick and the Dead (1995, reż. Sam Raimi)

Wyatt Earp (1994, reż. Lawrence Kasdan)

Geronimo: Amerykańska legenda / Geronimo: An American Legend (1993, reż. Walter Hill)

Firma / The Firm (1993, reż. Sydney Pollack)

Bez przebaczenia / Unforgiven (1992, reż. Clint Eastwood)

Pocztówki znad krawędzi / Postcards from the Edge (1990, reż. Mike Nichols)

Loose Cannons (1990, reż. Bob Clark)

Przesyłka / The Package (1989, reż. Andrew Davis)

Full Moon In Blue Water (1988, reż. Peter Masterson)

Missisipi w ogniu / Missisipi Burning (1988, reż. Alan Parker)

Bez wyjścia / No Way Out (1987, reż. Roger Doonaldson)

Superman IV: The Quest for Peace (1987, reż. Sidney J. Furie)

Twice in a Lifetime (1985, reż. Bud Yorki)

Under Fire (1982, reż. Roger Spottiswoode)

Czerwoni / Reds (1981, reż. Warren Beaty)

Superman II (1980, reż. Richard Lester)

Superman (1978, reż. Richard Donner)

O jeden most za daleko / A Bridge too Far (1977, reż. Richard Attenborough)

Francuski łącznik II / French Connection II (1975, reż. John Frankenheimer)

Rozmowa / The Conversation (1974, reż. Francis Ford Coppola)

Francuski łącznik / The French Connection (1971, reż. William Friedkin)

Bonnie i Clyde / Bonnie and Clyde (1967, reż. Arthur Penn)


DANNY DE VITO (Bergman)
Charakterystyczny aktor komediowy, nieprzerwanie wzbudzający sympatię widzów, mimo że nie zawsze gra pozytywnych bohaterów. Pierwszą poważną rolę zagrał obok Jacka Nicholsona w „Locie nad kukułczym gniazdem”. Za popularną telenowelę „Taxi” otrzymał w roku 1979 Złoty Glob, a w latach 1980 oraz 1981 dwie nagrody Emmy. Po powrocie na duży ekran w roku 1986 (rola w Ruthless People), nastąpił jego debiut reżyserski – Wyrzuć mamę z pociągu”. DeVito zagrał następnie w Powrocie Batmana, Hoffie, Marsjanie atakują!, Tajemnicach Los Angeles, oraz w adaptacji powieści John’a Grisham’a Zaklinacz deszczu w reżyserii Francisa Forda Coppoli.
Ostatnim filmem wyprodukowanym przez wytwórnię De Vito - Jersey Films był rewelacyjny film Stevena Soderbergha pt. Co z oczu to z serca (Out Of Sight) – w rolach głównych wystąpili: George Clooney oraz Jennifer Lopez.
FILMOGRAFIA
Austin Powers 3 (2002, reż. Jay Roach)

Death to Smoochy (2002, reż. Danny de Vito)

Skok / Heist (2001, reż. David Mamet)

Screwed (2000, reż. Scott Alexander, Larry Kraszewski)

Trafiona – zatopiona / Drowning Mona (2000, reż. Nick Gomez)

Człowiek z księżyca / Man of the Moon (1999, reż. Milos Forman)

Przekleństwa niewinności / The Virgin Suicides (1999, reż. Sofia Coppola)

Pełnia życia / Living Out Loud (1998, reż. Richard LaGravanese)

Zaklinacz deszczu / The Rainmaker (1997, reż.Francis Ford Coppola)

Tajemnice Los Angeles / L.A. Confidential (1997, reż. Curtis Hanson)

Marsjanie atakują! / Mars Attacks! (1996, reż. Tim Burton)

Matylda / Matilda (1996, reż. Danny de Vito)

Dorwać małego / Get Shorty (1995, reż. Barry Sonnenfeld)

Junior (1994, reż. Ivan Reitman)

Hoffa (1992, reż. Danny de Vito)

Powrót Barmana / Barman Returns (1992, reż. Tim Burton)

Other People’s Money (1991, reż. Norma Jewinson)

Wojna państwa Rose / War of the Roses (1989, reż. Danny de Vito)

Wyrzuć mamę z pociągu / Throw Momma from the Train (1987, reż. Danny de Vito)

Tin Men (1987, reż. Barry Levinson)

Wise Guys (1986, reż. Brian de Palma)

Klejnot Nilu / Jewel of the Nile (1985, reż. Lewis Teague)

Miłość, szmaragd i krokodyl / Romancing the Stone (1984, reż. Robert Zemeckis)

Czułe słówka / Term of Endearment (1983, reż. Jamek L. Brooks)

Lot nad kukułczym gniazdem / One Flew Over the Cuckoo’s Nest (1975, reż. Milos Forman)


REBECCA PIDGEON (Fran)

Urodzona w 1963 roku, w USA. Na deskach teatru pojawiła się po raz pierwszy w sztuce Mameta "The Old Neighborhood". Również początek jej kariery filmowej związany jest z jego nazwiskiem. Jej debiut filmowy to Homicide w reżyserii Mameta. Pojawiła się także w jego późniejszych utworach: Hiszpański więzień i w Winslow Boy. Występuje również na Broadway'u. Nagrała dwa albumy z brytyjską grupą folkowo-popową Roby Blue. Skomponowała także muzykę do filmowej wersji Oleanna.


FILMOGRAFIA
The Dawning (1988; reż. Robert Knights)
She's Been Away (1989; reż. Peter Hall)
Uncle Vanya (1991; reż. Gregory Mosher) Homicide (1991; reż. David Mamet)
The Water Engine (1992; reż. Steven Schachter)
Hiszpański więzień / The Spanish Prisoner (1997; reż. David Mamet)
The Winslow Boy (1999; reż. David Mamet)
Hollywood atakuje! / State and Main (2000; reż. David Mamet)
Catastrophe (2000; reż. David Mamet)
Skok / The Heist (2001; reż. David Mamet)







©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna