Nie przestrzeganie tego zalecenia może wiązać się z ciężkim powikłaniem jakim jest rozerwanie rany pooperacyjnej



Pobieranie 75,88 Kb.
Data02.03.2018
Rozmiar75,88 Kb.



Nie przestrzeganie tego zalecenia może wiązać się z ciężkim powikłaniem jakim jest rozerwanie rany pooperacyjnej.

– częstość podawania mieszaniny tlenowo- ozonowej: 1 do 3 razy na dobę, zależnie od stanu pacjenta,

– zalecane stężenie ozonu w podawanej mieszaninie waha się, w zależności od stanu miejscowego i celu ozonoterapii, od 50 do 120 µg/ml,

– drenaż ssący winien być utrzymany do czasu zakończenia odbioru wydzielin z rany, minimum przez dwa dni od czasu rozpoczęcia ozonoterapii. Jest to związane ze zdolnością ozonu do rozpuszczania zalegających, zaczynających się organizować resztkowych krwiaków, które w normalnych warunkach nie są odsysane,

– podawanie mieszaniny gazowej nie powinno być dłuższe niż 7-10 dni i musi odbywać się od 4-5 dnia w systemie zmniejszania stosowanych objętości. Umożliwia to naturalne gojenie się rany pooperacyjnej (pacjenci z dobrym unerwieniem operowanej okolicy w kolejnych dniach ozonoterapii znacznie wcześniej niż w poprzednich zgłaszają uczucie rozpierania śródtkankowego).

Podczas prowadzonych w ciągu ostatnich lat badań celem porównania osiągniętych wyników z wynikami leczenia uzyskanymi w okresie poprzedzającym stosowanie techniki wielodniowego podawania mieszaniny tlenowo- ozonowej do przestrzeni międzytkankowych w ranach pooperacyjnych, wybrano losowo z podobnego przedziału czasowego dwie grupy pacjentów pourazowych:

– chorych leczonych z powodu analogicznych uszkodzeń, u których stosowano jedynie klasyczne postępowanie, tj. leczenie chirurgiczne i antybiotykoterapię,


  • chorych, u których jako profilaktykę zakażenia stosowano dodatkowo gąbkę garamycynową. Wyniki podaje Tabela 1.





Liczba chorych

Średni czas hospitalizacji /w dniach/

Średni czas stosowania antybiotyków /w dniach/

Liczba poważnych powikłań septy-cznych (ostitis)

Grupa leczona tradycyjnie

30

38

17

6

Grupa w której stosowano dodat-kowo gąbki garamycynowe

30

21

6

2

Grupa w której stosowano dodat-kowo wielodniowe insuflacje ozonem opisywaną techniką

31

19

7

1

Tab. 1. Analiza porównawcza leczonych grup chorych. Losowa grupa kontrolna: leczona tradycyjnie (01.1995÷12.1996), grupa w której stosowano gąbkę garamycynową (01.1997÷12.1999), grupa I poddana głębokiemu leczeniu ozonem (01.2000- 09.2001)- materiał kliniczny autora.

Zwraca uwagę znaczne skrócenie czasu hospitalizacji i okresu stosowania antybiotykoterapii oraz dużo mniejsza liczba powikłań ropnych w grupach pacjentów, u których stosowano dodatkowe formy profilaktyki zakażeń. Podkreślić trzeba, że wyniki osiągnięte w grupie poddanej profilaktyce z zastosowaniem gąbek garamycynowych były bardzo podobne do wyników w grupie pacjentów, u których stosowano ozonoterapię. Świadczyć to może o równie skutecznym działaniu profilaktyki ozonowej, co miejscowej aplikacji antybiotyku. Każda z tych metod ma swoje wady i zalety. Niewątpliwie jednak stosowanie drenaży ozonowych jest tańsze, gwarantuje szersze spektrum działania bakteriobójczego niż gentamycyna i ma szereg innych, wymienionych wyżej biologicznych zalet. Ma to znaczenie zwłaszcza w przypadkach pourazowych ekspozycji tkanek, gdzie nasze działania, mając charakter profilaktyczny, muszą jednocześnie zapewniać niszczenie nieznanych drobnoustrojów. Niewątpliwą zaletą stosowania gąbek antybiotykowych jest znaczna koncentracja miejscowa leku oraz ich duża plastyczność umożliwiająca wszczepianie we wszystkie, nawet trudno dostępne, ciasne przestrzenie anatomiczne, w których z przyczyn technicznych niemożliwe jest stosowanie jakichkolwiek drenaży objętościowych, w tym również gazowych. Do stosowania miejscowych nośników antybiotykowych nie jest konieczne również posiadanie specjalistycznego sprzętu

Najtrudniej jest porównywać wyniki w grupie przewlekłych stanów septycznych, a zwłaszcza wtórnych zakażeń kości. Patologie te mają tak indywidualny przebieg i tak wiele czynników ma wpływ na powodzenie w ich leczeniu, że wnioski płynące z ich porównywania są mało wiarygodne. Tym niemniej wykazana skuteczność terapii ozonem w opisanych wyżej przypadkach pourazowych przenosi się również na przewlekłe zakażenia narządu ruchu o różnej etiologii. Świadczą o tym dobre wyniki wstępne osiągnięte w tej grupie pacjentów. Skuteczność leczenia ozonem w tych przypadkach wymaga dalszych obserwacji i badań.

Ozonoterapia ma jednak z całą pewnością swoje miejsce w skojarzonym leczeniu niektórych trudnych przypadków urazowych oraz przewlekłych infekcji narządów ruchu. Nie powinna już być zatem traktowana jako metoda niekonwencjonalna.


2.8 OZONOWA PROFILAKTYKA ŚRÓDOPERACYJNA

Technika ta pozostaje obecnie w sferze prób klinicznych. Wydaje się jednak, że wczesne śródoperacyjne stosowanie ozonoterapii może w istotny sposób zmniejszyć ryzyko powikłań septycznych a zwłaszcza zakażeń szczepami szpitalnymi drobnoustrojów chorobotwórczych.



3.0 NAJCZĘSTSZE WSKAZANIA DO LECZENIA OZONEM

    1. OTWARTE, PIERWOTNIE ZAKAŻONE USZKODZENIA NARZĄDU RUCHU

Zastosowanie mają tu przede wszystkim techniki mające na celu mechaniczne usunięcie materiału potencjalnie zakaźnego jak i oddziaływanie ściśle bakteriobójcze. Do takich technik należą: wszelkie formy płukania płynami ozonowanymi, w tym również pod ciśnieniem oraz insuflacje gazowe i kąpiele tlenowo- ozonowe. Pewne znaczenie, szczególnie przy współistnieniu zaburzeń mikrokrążenia (np.zmiażdżenia tkanek) mają autohemotransfuzje. Przydatne są także opatrunki z oliwki ozonowanej.


    1. POURAZOWE, WCZESNE ZAPALENIE KOŚCI I STAWÓW

Szczególnie pomocne są tu kombinowane zabiegi łączące autohemotransfuzje i głębokie podawanie ozonu lub przedłużone kąpiele ozonowe w przypadkach dużych ekspozycji tkankowych.

    1. PRZEWLEKŁE ZAPALENIA KOŚCI I STAWÓW

Jest to, jak powszechnie wiadomo szczególnie trudny i tak naprawdę nie rozwiązany problem leczniczy. Okazało się bowiem, że przewlekłe zapalenie kości nadal, jak przed erą antybiotyków, jest chorobą właściwie obecnie nieuleczalną, a doniesienia o jej wyleczeniu stanowią swego rodzaju spekulacje. Często uznaje się bowiem 5 letni okres remisji za wyleczenie, a przecież niejednokrotnie obserwowano wznowę procesu nawet po kilkunastoletnim okresie pozornego zdrowia. Niemniej, konieczne jest tutaj, podobnie jak w onkologii, przyjęcie cezury czasowej celem oceny skuteczności klinicznej różnych sposobów leczenia. Powinniśmy zatem mówić raczej o zaleczeniu, a nie wyleczeniu przewlekłego zapalenia kości. Na skutek infekcji dochodzi bowiem do pierwotnego zakażenia wszystkich elementów otaczających i tworzących kość, ze szczególnym uwzględnieniem fragmentów kości niedokrwionej. W okresie zejściowym, na skutek tworzenia się tkanki bliznowatej, pozostaje w przestrzeniach międzybeleczkowych, pośród zniszczonych śródkostnych systemów naczyniowych wyizolowane ognisko osłabionych drobnoustrojów. Powoduje to powstanie swoistej drzemiącej bomby biologicznej, której wybuch zależy w duże mierze od utrzymywania stałej równowagi pomiędzy zjadliwością uśpionych drobnoustrojów a sprawnością immunologiczną organizmu chorego.

Z tych powodów metoda ozonoterapii z wszystkimi jej technikami ma swoje miejsce w leczeniu przewlekłego zapalenia kości jako uzupełnienie procedur operacyjnych lub może przyczyniać się do powstrzymywania wznowy procesu zapalnego. Obserwowano również skuteczność leczenia ozonem przy operacjach rewizyjnych w przypadkach powikłań infekcyjnych po endoplastykach stawowych.



Reasumując, ozonoterapia wykazując przydatność w leczeniu przewlekłych zakażeń kości wymaga jednocześnie dalszych badań, jednak z całą pewnością powinna znaleźć swoje miejsce w leczeniu skojarzonym tego ciężkiego schorzenia (Ryc. 1).

Ryc.1. Miejsce ozonoterapii w leczeniu przewlekłego zapalenia kości – rycina autora.
4.0 WNIOSKI

  1. Stosowanie zabiegów wykorzystujących lecznicze działanie ozonu wykazuje znaczną skuteczność w profilaktyce i leczeniu pourazowych powikłań infekcyjnych w obrębie narządów ruchu.

  2. Metoda ozonoterapii jest przydatna w skojarzonym leczeniu przewlekłych schorzeń septycznych tkanek miękkich i układu szkieletowego.

  3. Stosowanie zabiegów ozonoterapeutycznych wg oryginalnej, podanej techniki wykazuje znaczną skuteczność w profilaktyce i leczeniu pourazowych powikłań infekcyjnych w obrębie narządów ruchu.

  4. Na podstawie uzyskanych wyników można stwierdzić porównywalną skuteczność miejscowej profilaktyki ozonowej i osiąganej za pomocą implantacji gąbek garamycynowych.

  5. Technika wielodniowych insuflacji mieszaniną tlenowo- ozonową do przestrzeni międzytkankowych ran pooperacyjnych i stawów jest przydatna w skojarzonym leczeniu przewlekłych schorzeń septycznych tkanek miękkich i kości.

  6. Stosowanie powierzchniowych zabiegów ozonoterapeutycznych wykazuje znaczną skuteczność w leczeniu ran zakażonych.

  7. Podana technika przedłużonej ekspozycji zakażonych tkanek na mieszaninę tlenowo- ozonową wydaje się być metodą godną polecenia przy skojarzonym leczeniu zakażeń przyrannych spowodowanych lekoopornymi szczepami bakteryjnymi.

  8. Ozonoterapia ogranicza procesy zapalne, niszczy mikroorganizmy chorobotwórcze oraz polepsza utlenowanie tkanek, zwłaszcza tych, które w wyniku zachodzących procesów septycznych są niedotlenione i gorzej odżywione.

  9. Leczenie ozonem nie powinno budzić nieufności i być nadal uważane za metodę

niekonwencjonalną. Musi zatem znaleźć swoje miejsce wśród innych, stosowanych

powszechniej, metod leczenia.



PIŚMIENNICTWO


1. Antoszewski Z. Some aspects of ozone therapy. Przegląd Lekarski, 1997; 54(7-8):561-564. 2. Beck EG. Ozone in preventive medicine. W: International Ozone Association, ed. Proceedings Ozone in Medicine, 12th World Congress of the International Ozone Association. May 15-18, 1995, Lille France. Instaprint SA Tours, 1995:55-62.

3. Bębenek M. Wawrzykiewicz M, Zagrobelny Z. Ozonoterapia w zakażeniach ran chirurgicznych. Pol Przegl Chir, 1995; 67 (2): 212-15.

4. Białoszewski D, Nowak P, Michalski P. Przydatność terapii ozonem w leczeniu pourazowych i przewlekłych patologii w obrębie narządów ruchu. Ortopedia Traumatologia Rehabilitacja, 2000; 2 (5):104- 108.

5. Białoszewski D. Kowalewski M: Przydatność miejscowych, głębokich insuflacji mieszaniną tlenowo- ozonową w profilaktyce i leczeniu zakażeń w obrębie narządów ruchu. Ortopedia Traumatologia Rehabilitacja, 2001; 3 (4): 552- 556.

6. Białoszewski D, Kowalewski M: Rola antybiotykoterapii w skojarzonym leczeniu przewlekłych zakażeń tkanki kostnej. Ortopedia Traumatologia Rehabilitacja, 2002; 4 (3): 383- 388.

7. Bocci V, Paulesu L. Studies on the biological effects of ozone: induction of interferon-gamma on human leucocytes. Haematologica, 1990; 75:510-515.

8. Bocci V. Autohemotherapy after treatment of blood with ozone. Journal of International Medical Research, 1994 May-Jun; 22 (3): 131-144.

9. Bocci V. Ozone as a bioregulator. Pharmacology and toxicology of ozone therapy today. Journal of Biological Regulators and Homeostatic Agent, 1996; 10 (2-3):31-53.

10. Burgard H. Praktische Anwendung der Ozonotherapie in der Kleintierpraxis. Biol Vet Med, 1990; 5:125-8 .

11. Cardile V. Effects of ozone on some biological activities of cells in vitro. Cell biology and Toxicology, 1995; Feb 11(1):11-21.

12. Cox KS. Prevention of pressure ulcers: a new approach. Journal of the South Carolina Medical Association, 1998; Oct 94 (10):433-435.

13. Doroszkiewicz W. Ozone as sensititizer of bacteria to the bactericidal action of complement. Acta Biologica Polonica, 1993; 42 (3-4): 315-319.

14. Duplaa G. Ozone therapy in the treatment of chronic ulcers of the lower extremities. Angiologia, 1991; Mar-Ap 43 (2):47-50 .

15. Dyas A, Boughton B, Das B. Ozon killing action against bacterial and fungal species. Journal of Clinical Pathology, 1983; 36 (10): 1102- 1104.

16. Freeman BA, Mudd JB. Reaction of ozone with sulfhydryls of human erythrocytes. Archives of Biochemistry and Biophysics, 1981; April 208 (1): 212-220.

17. Friedman M. Effects of ozone exposure on lipid metabolism in human alveolar macrophages. Environmental Health Perspectives, 1992; Jul 97: 95-101.

18. Gaździk T, Antoszewski L: Ozonoterapia w leczeniu niektórych schorzeń ortopedycznych. W : Ozonoterapia i jej zastosowanie w medycynie. Antoszewski Z, Madej P (red) , α- medica press, 1977:141- 147.

19. Hernandez F. Decrease of blood cholesterol and stimulation of antioxidative response in cardiopathy patients treated with endovenous ozone therapy. Free Radical Biology and Medicine, 1995; Jul 19 (1): 115-119.

20. Jakab GJ. The effects of ozone on immune function. Environmental Health Perspectives, 1995; Mar 103 Suppl 2:77-89.

21. Jasiński A. Leczenie mieszaniną tlenowo-ozonową gronkowcowego zapalenia stawu kolanowego u królika. Praca Doktorska, ŚlAM Katowice; 1996 .

22. Kekez MM. A new ozone-based method for virus inactivation: preliminary study. Physics in Medicine and Biology, 1997; Nov 42(11):2027-2039 .

23. Konrad H. Ozone therapy for viral diseases.W: Proceedings 10th Ozone World Congress 19-21 Mar 1991, Monaco. Zurich: International Ozone Association, 1991:75-83.

24. Konrad H. Ozone therapy for herpes simplex and herpes zoster.W: International Ozone Association, ed. Proceedings Ozone in Medicine, 12th World Congress of the International Ozone Association. May 15-18 1995; Lille France: Instaprint SA Tours, 1995: 187-194.

25. Liczmański AE. Toksyczność tlenu-uszkodzenia żywych komórek. Post Biochem, 1988; 34:273-5.

26. Lunec J. Oxygen radicals: their measurement and role in major disease. J Int Fed Clin Chem, 1992; 58 :4-10.

27. Metka M, Enzelberger H, Salzer H, Rokitansky A.Zur Frage der Teratogenitat und Toxizitat von medizinschem ozon-ein stud an trachtigen Ratten. Ozo-Nachrichten,1988 ; 80:1-5.

28. Moszkowicz T, Antoszewski Z, Kozakiewicz J. Zastosowanie ozonoterapii w niektórych powikłanych przypadkach ortopedycznych. Pamiętnik I Ogólnopolskiego Kongresu Pol Tow Ozonoterapii; Katowice, 1994 :117-9.

29. Nowak P, Michalski P, Białoszewski D, Zbiewski W. Ocena skuteczności wczesnej miejscowej profilaktyki pourazowych zakażeń w leczeniu otwartych złamań kości goleni. Chir Narz Ruchu Ortop Pol, 1998; t. LXIII, Supl 2: 182- 185.

30. Orlando PL. Pressure ulcer management in the geriatric patient. Annals of Pharmacotherapy, 1998; Nov 32 (11):1221-1227.

31. Razumowski SD, Zaikov GE. Ozone and its reactions with organic compounds. New York: Elsevier; 1984.

32. Rilling S, Viebahn R. The use of ozone in medicine. Karl F Hand Publ Heidelberg, 1987: 24-9.

33. Schulz S. Die Ozontherapie in der Ozon-Sauerstoff-Therapie. Ars Med. 1986; 12: 5-8.

34. Sunnen GV. Ozone in Medicine. Journal of Advancement in Medicine. 1988;1 (3): 159-174.

35. Washutti J. Immunological examinations in patients with chronic conditions under administration of ozone/oxygen mixtures. Ozone Science and Engineering, 1989; 11: 411-13.

36. Wentworth P Jr, McDunn JE, Wentworth AD, Takeuchi C, Nieva J, Jones T, Bautista C, Ruedi JM, Gutierrez A, Janda KD, Babior BM, Eschenmoser A, Lerner RA.Evidence for Antibody-Catalyzed Ozone Formation in Bacterial Killing and Inflammation. Science, 2002; 298: 2195-2199.

37. Werkmeister H. Subatmospheric O2/O3 treatment of therapy-resistant wounds and ulcerations. OzoNachrichten,1985;4:53-59.

38. Vaughlin JM. Inactivation of human rotaviruses by ozone. Appl Environ Microbiol, 1987; 53: 2218-21 .

39. Valdes A. Ozone therapy in the advanced stages of arteriosclerosis obliterans. Angiologia, 1993; Jul-Aug 45 (4):146-148 .

40. Verrazzo G. Hyperbaric oxygen, oxygen-ozone therapy, and rheologic parameters of blood in patients with peripheral occlusive arterial disease. Undersea and Hyperbaric Medicine, 1995; Mar 22 (1): 17-22 .

42. Yamayoshi T. Microbicidal effects of ozone solution on methicillin-resistant Staphylococcus aureus. Drugs Under Experimental and Clinical Research, 1993;19 (2):59-64.



43. Yu BP. Cellular defenses against damage from reactive oxygen species. Physiological Reviews, 1994; Jan 74 (1):139-162.

44. Żabicki W. Kształtowanie światowej strategii walki z narastaniem oporności lekowej drobnoustrojów. Ortopedia Traumatologia Rehabilitacja, 2001; 3 (1): 114- 119.
: images
images -> Lokalna strategia rozwoju lokalnej grupy działania „lider zielonej wielkopolski” na lata
images -> „ Gra tajemnic reżyseria Morten Tyldum. Czas projekcji 110 minut
images -> Wykład z polityki gospodarczej Temat 3 Polityka pieniężna I walutowa Pojęcie I cele
images -> Skarżyski klub szaradzistóW „anagram” zał. 12 maja 1958 roku przy miejskim centrum kultury im. Leopolda staffa 26-110 skarżysko-kamienna, ul. SŁOwackiego nr 25
images -> Załącznik 1
images -> Postępowanie znak: sz-2100-13(52/ZP/07)-07
images -> Spzoz/ZP/…
images -> Xviii konferencja naukowo – szkoleniowagastroenterologii klinicznej wp
images -> Załącznik nr 3 do siwz opis przedmiotu zamówienia (opz) dot przetargu nieograniczonego znak: A/ZP/szp. 251-37/16 na: „dostawę wraz z wdrożeniem zintegrowanego elektronicznego systemu zarządzania dokumentacją medyczną”




©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna