Narody Zjednoczone zajmują się problematyką następujących rodzajów broni



Pobieranie 181,75 Kb.
Strona4/4
Data24.10.2017
Rozmiar181,75 Kb.
1   2   3   4

Rozbrojenie

Głównymi organami Narodów Zjednoczonych zajmującymi się kwestią rozbrojenia są organy Zgromadzenia Ogólnego ONZ: Komitet Pierwszy, oraz Komisja Rozbrojeniowa Organizacji Narodów Zjednoczonych. Zaplecze dla tej działalności stanowi Departament ds. Rozbrojenia w Sekretariacie ONZ. Kwestią badań zajmuje się Instytut Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Badań nad Rozbrojeniem (>www.unidir.org), a organem doradczym Sekretarze Generalnego jest Rada Doradcza ds. Rozbrojenia.

Oddzielnym organem, tylko częściowo związanym z z ONZ jest Konferencja Rozbrojeniowa.

Rozbrojenie w Genewie

Rozbrojenie w Wiedniu

Rozbrojenie w Nowym Jorku

Rozbrojenie w Genewie

Funkcjonują tutaj Konferencja Rozbrojeniowa (Conference on Disarmament) oraz Instytut NZ ds. Badań nad Rozbrojeniem (UNIDIR). Do najważniejszych, wynegocjowanych w Genewie, wielostronnych instrumentów w zakresie ograniczenia zbrojeń oraz rozbrojenia należą: Traktat o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, Traktaty dna morza, Konwencja o zakazie broni biologicznej, Konwencja o zakazie broni chemicznej, Konwencja o zakazie lub ograniczaniu użycia pewnych broni konwencjonalnych, które mogą być uważane za powodujące cierpienie lub mające niekontrolowane skutki, Konwencja o zakazie stosowania min przeciwpiechotnych.

Ponadto Genewa jest miejscem konsultacji i dialogu politycznego państw w tym przede wszystkim regularne i dwustronne w charakterze rozmowy USA - Rosja w zakresie bezpieczeństwa, mające u początku rokowania SALT i START.

Konferencja Rozbrojeniowa (KR)

Konferencja powstała w 1979 r. jako jedyne wielostronne forum negocjacji rozbrojeniowych na mocy decyzji Pierwszej Specjalnej Sesji Zgromadzenia Ogólnego (ZO) poświęconej Rozbrojeniu (w trakcie sesji ZO w 1978 r.). W skład KR wchodzi 66 państw (w tym Polska). Konferencja działa w oparciu o zasadę konsensu. Obecnie prace KR dotyczą następujących tematów: rozbrojenie jądrowe i zapobieganie wyścigowi zbrojeń jądrowych, zapobieganie wojnie jądrowej, zapobieganie wyścigowi zbrojeń w przestrzeni kosmicznej, nieużycie broni jądrowej przeciwko państwom nie-jądrowym, przejrzystość w zbrojeniach, nowe typy i systemy broni masowego rażenia, kompleksowy program rozbrojenia. Od 5-ciu lat KR nie powołała ciała negocjacyjnego. Wyrażane są opinie o całkowitym impasie negocjacji. Oczekuje się, że najnowsza inicjatywa (tzw. inicjatywa pięciu ambasadorów: Algierii, Belgii, Chile, Kolumbii i Szwecji) przyniesie przełom w impasie i że rozpoczną się negocjacje m.in. nad wypracowaniem traktatu ws zakazu produkcji materiałów rozszczepialnych do celów wojskowych.

Polsce, jako państwu-członkowskiemu, zależy na zachowaniu tego unikalnego forum rozbrojeniowego. Oczekujemy szybkiego wyjścia z impasu i rozpoczęcia konstruktywnych obrad.

Instytut NZ ds. Badań nad Rozbrojeniem - UNIDIR Powstał w 1980 r. Zajmuje się problematyką rozbrojenia i bezpieczeństwa międzynarodowego. Główne obszary badań obejmują: nieproliferację i rozbrojenie, problematykę bezpieczeństwa regionalnego, problematykę broni lekkiej i strzeleckiej.

Traktat o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT) Wszedł w życie w 1970r. na 25 lat (w 1995 r. został przedłużony bezterminowo). NPT posiada największą liczbę ratyfikacji z wszystkich porozumień rozbrojeniowych (188 państw, w tym P-5 o statusie jądrowym). Jest uniwersalnym międzynarodowym instrumentem na rzecz rozbrojenia i nieproliferacji jądrowej. Zobowiązuje państwa nienuklearne do nieposiadania broni jądrowej, w zamian za to mają otrzymać dostęp do pokojowych technologii nuklearnych; z drugiej strony państwa nuklearne mają rozpocząć rozmowy w sprawie rozbrojenia nuklearnego. W 2005 r. odbędzie się Konferencja Przeglądowa Państw-Stron NPT. Przygotowania do niej trwają w ramach prac Komitetów Przygotowawczych

Konwencja o zakazie sprowadzania , badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz ich zniszczeniu – BTWC

Konwencja weszła w życie w 1975 r. BTWC zakazuje badań, produkcji, składowania broni biologicznej i toksyn oraz nakazuje zniszczenie jej oraz środków do jej przenoszenia. Aktualnie jest to jedyna konwencja z zakresu broni masowego rażenia, która nie posiada systemu weryfikacyjnego. Polska popiera prace nad wzmocnieniem Konwencji BTWC i zwiększeniem bezpieczeństwa w sferze dostępu do potencjalnie niebezpiecznych czynników biologicznych. Ponadto podkreślamy konieczność stworzenia wyczerpującego mechanizmu weryfikacyjnego.

Konwencja o zakazie prowadzenia badań, produkcji, groma-dzenia i użycia broni chemicznej oraz jej niszczeniu – CWC

Konwencja została przyjęta w 1993 r. Zabrania rozwoju, produkcji, i składowania broni chemicznej i nakazuje jej zniszczenie. Polska przykłada dużą wagę do problematyki broni chemicznej. Tradycyjnie co roku na forum I Komitetu Zgromadzenia Ogólnego przedkładamy rezolucję nt. powyższej dziedziny.

Konwencja ws. zakazu lub ograniczenia użycia pewnych broni konwencjonalnych mogą być uznane za mające szczególnie niehumanitarne skutki – CCW

Konwencja została przyjęta 10 października 1980 r. i weszła w życie 2 grudnia 1983 r. Polska od 1983 roku jest stroną CCW. Konwencja zabrania używania konwencjonalnych broni niehumanitarnych. Dodano do niej 5 protokołów dodatkowych, które zabraniają m.in. użycia pewnego rodzaju min, broni zapalającej, laserów oślepiających. W 2003 r. ratyfikowaliśmy protokół ws. min i protokół ws. broni laserowej.

W 2003 r. państwa-strony CCW przyjęły nowy protokół ws. wybuchowych pozostałości wojennych, który podlegać będzie procedurze ratyfikacji przez nasz kraj. Polska jest współautorem projektu protokołu ws. min innych niż przeciwpiechotne. Popieramy również ustanowienie mechanizmu weryfikacyjnego CCW oraz regulację problematyki tzw. amunicji kasetonowej. Prace w tych tematach będą kontynuowane w przyszłym roku.

Konwencja o zakazie stosowania min przeciwpiechotnych

Konwencja, potocznie nazywana Konwencją Ottawską, została przyjęta w 1997 r. Konwencja zobowiązuje państwa strony, oprócz całkowitego zakazu użycia min przeciwpiechotnych, do zniszczenia ich zapasów w przeciągu 4 lat od jej ratyfikacji. Jest w chwili obecnej jednym z ważniejszych instrumentów międzynarodowego prawa humanitarnego. Jest także traktowana jako najskuteczniejszy układ w dziedzinie rozbrojenia. Na przełomie listopada i grudnia br. odbędzie się w Kenii (Nairobi) Pierwsza Konferencja Przeglądowa Konwencji Ottawskiej.



ONZ od początku swojego istnienia przykładał dużą wagę do kwestii rozbrojenia, o czym świadczy powołanie na I Sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ Komisji Energii Atomowej. Zgromadzenie Ogólne ONZ odbyło również trzy sesje specjalne poświęcone rozbrojeniu (w 1978, 1982, 1988 r.).

W latach 1945 - 2004 zawarto na forum międzynarodowym 12 wielostronnych porozumień rozbrojeniowych. Do najważniejszych należą: Traktat o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, Konwencja o zakazie broni biologicznej, Konwencja o zakazie broni chemicznej, Traktat o całkowitym zakazie prób jądrowych, Konwencja o zakazie lub ograniczaniu użycia pewnych broni konwencjonalnych, które mogą być uważane za powodujące cierpienie lub mające niekontrolowane skutki, Konwencja o zakazie stosowania min przeciwpiechotnych.

1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna