Narody Zjednoczone zajmują się problematyką następujących rodzajów broni



Pobieranie 181,75 Kb.
Strona3/4
Data24.10.2017
Rozmiar181,75 Kb.
1   2   3   4

Rozbrojenie w Ameryce Łacińskiej


  • Regionalny Ośrodek ds. Pokoju i Rozbrojenia w Ameryce Łacińskiej (United Nations Regional Centre for Peace and Disarmament in Latin America) zajmuje się głównie kontrolą nielegalnego handlu bronią (szczególnie strzelecką i lekką ). Ośrodek promuje bezatomowy status Ameryki Łacińskiej w oparciu o Traktat z Tlatelolco (Treaty of Tlatelolco)".

Rozbrojenie w Azji i w rejonie Pacyfiku


Regionalny Ośrodek ds. Pokoju i Rozbrojenia w Azji i w rejonie Pacyfiku (United Nations Regional Centre for Peace and Disarmament in Asia and the Pacific):

  • Nadzoruje wdrażanie inicjatyw rozbrojeniowych.

  • Wspiera dialog pomiędzy krajami azjatyckimi w sprawie rozbrojenia. Kraje Azji i Pacyfiku zaangażowane w "The Kathmandu Process" spotykają się na corocznej konferencji w celu budowania międzynarodowej współpracy dotyczącej rozbrojenia. Przedsięwzięcie "The Kathmandu Process" otrzymało votum zaufania od Zgromadzenia Ogólnego NZ.

  • Wspiera bezatomowy status Mongolii. Ośrodek zajmuje się międzynarodowym bezpieczeństwem Mongolii.

Ośrodek monitorował opracowywanie przez Kazachstan, Kirgistan, Tadżykistan Turkmenistan oraz Uzbekistan traktatu o utworzeniu strefy bezatomowej w Azji Środkowej.

Konferencja Rozbrojeniowa


Konferencja Rozbrojeniowa (Conference on Disarmament) w Genewie pracuje w ramach trzech części dorocznej sesji. Jest to jedyne wielostronne forum zajmujące się negocjacjami w sprawach międzynarodowego rozbrojenia. W Konferencji uczestniczy 66 państw, a decyzje podejmowane są jednogłośnie.

Podczas Konferencji w 1992 r. opracowano Konwencję o zakazie broni chemicznej" (The Chemical Weapons Convention - CWC), a w 1996 r. "Układ o Powszechnym Zakazie Prób Jądrowych" (The Comprehensive Nuclear -Test Ban Treaty - CNTBT). Do dnia dzisiejszego nie wszystkie kraje złożyły swoje podpisy pod tymi dokumentami.

W latach 1998 - 2003 Konferencja tkwiła w impasie. Delegaci nie byli w stanie ustalić programu pracy, a w konsekwencji tematów rokowań. W 2003 roku pięciu ambasadorów przedłożyło propozycję, by głównym tematem poruszanym podczas Konferencji było rozbrojenie nuklearne. Na pierwszym spotkaniu Konferencji w 2004 roku "Plan Pięciu Ambasadorów" ("Five Ambassadors Plan") został ponownie przedstawiony do decyzji Konferencji. Podkreśla on, że nielegalny handel bronią strzelecką i lekką, przestępczość zorganizowana oraz terroryzm wiążą się nieodłącznie z problematyką rozbrojenia. Dotychczas nie wypracowano jednomyślnej decyzji ws. przyjęcia planu Pięciu Ambasadorów jako programu pracy Konferencji.

Ponadto, na Konferencji Rozbrojeniowej poruszane są również takie tematy jak: miny lądowe, broń masowego rażenia oraz masowe rozprzestrzenianie się i handel bronią strzelecką i lekką.


Ważniejsze dokumenty i wydarzenia


  • 1925 r. Protokół Genewski o Użyciu Duszących, Trujących lub Innego Rodzaju Gazów oraz Środków Bakteriologicznych Jako Środków Walki (Geneva Protocol on the Use of Asphyxiating, Poisonous, or other Gases and Bacteriological Methods of Warfare) Protokół Genewski z 1925 roku dotyczący zakazu używania na wojnie gazów duszących, trujących lub podobnych oraz środków bakteriologicznych

  • 1945 r. Karta Narodów Zjednoczonych (Charter of the United Nations)

  • 1968 r. Układ o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej (Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons - NPT)

  • 1972 r. Konwencja o Zakazie Rozwijania, Produkcji i Gromadzenia Zapasów Broni Bakteriologicznej (Biologicznej) i Toksycznej oraz Ich Zniszczeniu (Convention on the Prohibition of the Developement, Production, and Stockpilling of Bacterological (Biological) and Toxin Weapons Convention - BWC)

  • 1978 r. pierwsze posiedzenie Konferencji Rozbrojeniowej (Conference on Disarmamnet)

  • 1980 r. Konwencja o Zakazie lub Ograniczeniu Użycia Pewnych Broni Konwencjonalnych, Które Mogą Być Uznane za Powodujące Nadmierne Cierpienia lub Mające Niekontrolowane Skutki (Convention on Prohibitions or Restrictions on the Use of Certain Conventional Weapons Which May Be Deemed to Be Excessively Injurious or to Have Indiscriminate Effects - Convention on Certain Conventional Weapons - CCW)

  • 1996 r. Układ o Całkowitym Zakazie Prób Jądrowych (The Comprehensive Nuclear -Test Ban Treaty - CTBT)

  • 1997 r. Konwencja o Zakazie Prowadzenia Badań, Produkcji, Składowania i Użycia Broni Chemicznej oraz o Zniszczeniu jej Zapasów (Convention on the Prohibition of Developement, Production, Stockpilling, and Use of Chemical Weapons and on their Destruction - The Chemical Weapons Convention - CWC)

  • 1997 r. Konwencja o Zakazie Używania, Magazynowania, Produkcji i Transferu Min Przeciwpiechotnych i o Ich Zniszczeniu" (Convention on the Prohibition of the Use, Stockpiling, Production, and Transfer of Anti-Personnel Landmines and on Their Destruction), tzw. Konwencja Ottawska

  • czerwiec 1998 r. Koalicja na rzecz Zaprzestania Wykorzystywania Dzieci w Konfliktach Zbrojnych (The Coalition to Stop the Use of Child Soldiers)

  • 25.05.2000 r. Protokół Fakultatywny do Konwencji o Prawach Dziecka w sprawie udziału dzieci w konfliktach zbrojnych (Optional Protocol on the Convention on the Rights of the Child on the involvement of children in armed conflicts)

  • 9 - 20.07.2001 r. Konferencja NZ nt. Nielegalnego Handlu Bronią Ręczną Strzelecką i Lekką we Wszystkich jego Aspektach i Program Działania w sprawie zapobiegania, zwalczania i eliminacji nielegalnego handlu i rozprzestrzeniania broni strzeleckiej i lekkiej (Programme of Action to Prevent, Combat and Eradicate the Illicit Trade in Small Arms and Light Weapons in All Its Aspects)

Polska w NATO

Zapraszamy do zapoznania się z dokumentami dotyczącymi
polskiej polityki bezpieczeństwa 1989 - 2000.

Kierunek atlantycki w polskiej polityce zagranicznej po 1989r. (3.5M)


Kierunek NATO - Rozwój stosunków z NATO (5M)
Problematyka rozbrojeniowa w polskiej polityce bezpieczeństwa (1.6M)
Bezpieczeństwo Polski - kalendarium wydarzeń 1989 - 2000 (751kB)
Dekalog Finansowy NATO

 

Wprowadzenie


Rozszerzenie NATO
Plan Działań na Rzecz Członkostwa (Membership Action Plan - MAP)
Partnerstwo dla Pokoju (Partnership for Peace - PfP)
Rada Partnerstwa Euroatlantyckiego (Euro-Atlantic Partnership Council - EAPC)
Problematyka terroryzmu w dokumentach NATO sprzed 11 września 2001
Problematyka terroryzmu w dokumentach NATO po 11 września 2001
Inicjatywy RP związane ze zwalczaniem terroryzmu
Operacje reagowania kryzysowego
   SFOR (Stablisation Force)
   KFOR (The Kosovo Force)
   ISAF (International Security Assistance Force)
   Active Endeavour
   Współpraca NATO-UE
   Współpraca NATO-OBWE
   Współpraca NATO-Rosja
   Współpraca NATO-Ukraina
   Dialog Śródziemnomorski
Ambasady Punkty Kontaktowe NATO
Struktura dowodzenia NATO
Proces rekrutacji kadr
Program Naukowy NATO
Komitet NATO ds. Wyzwań Współczesnego Społeczeństwa
Kontrola zbrojeń konwencjonalnych
Możliwości udziału polskich przedsiębiorców w przetargach organizowanych przez Sojusz Północnoatlantycki w ramach Programu Inwestycyjnego NATO w Dziedzinie Bezpieczeństwa
Użyteczne linki:

Wprowadzenie


Od początku obecności Polski w Sojuszu, NATO stanowi dla nas ważny instrument dla realizacji nie tylko naszych narodowych interesów lecz także interesów społeczności międzynarodowej podejmującej działania ukierunkowane na rozwiązanie współczesnych problemów bezpieczeństwa. Dlatego też członkostwo RP w NATO znajduje wyraz w zaangażowaniu naszego kraju we wszystkie zagadnienia stanowiące przedmiot zainteresowania Sojuszu Północnoatlantyckiego mające na celu zapobieganie oraz rozwiązywanie sytuacji kryzysowych. Są to między innymi:

ˇ   polityczno-wojskowa działalność Sojuszu;


ˇ   proces rozszerzenia NATO;
ˇ   problematyka terroryzmu międzynarodowego;
ˇ   kontrola zbrojeń i rozbrojenie;
ˇ   operacje reagowania kryzysowego NATO;
ˇ   problematyka zarządzania w sytuacjach kryzysowych;
ˇ   problematyka planowania cywilnego na wypadek zagrożeń;
ˇ   współpraca NATO - UE;
ˇ   współpraca partnerska realizowana w ramach Rady Partnerstwa Euroatlantyckiego (EAPC), Partnerstwa dla Pokoju (PdP), Dialogu Śródziemnomorskiego;
ˇ   współpraca NATO - Rosja;
ˇ   współpraca NATO - Ukraina;
ˇ   prace Ambasad - Punktów Kontaktowych NATO (do 31 sierpnia 2004 r. Polska pełni tę funkcję na Ukrainie. Przez okres trzech lat, do 31 sierpnia 2003 r., Polska pełniła tę funkcję na Białorusi).

Ponadto, warto odnotować:

ˇ   udział polskich naukowców, od początku lat dziewięćdziesiątych, w Programie Naukowym NATO. Ośrodkiem odpowiedzialnymi za współpracę w tym zakresie jest Ministerstwo Nauki i Informatyzacji (www.mnii.gov.pl; tlesniowski@mnii.gov.pl ) oraz Ośrodek Przetwarzania Informacji - Krajowa Administracja Programu Stypendialnego NATO (www.opi.org.pl; antosik@opi.org.pl );

ˇ   współpracę naukową realizowaną w ramach Komitetu NATO ds. Wyzwań Współczesnego Społeczeństwa. Współpracę w tym zakresie koordynuje p. Stanisław Wilczkowiak, Dyrektor Departamentu Obronnego Ministerstwa Środowiska (swilczko@mos.gov.pl );

ˇ   możliwości udziału przedsiębiorców polskich w przetargach realizowanych przez Sojusz w ramach Programu Inwestycyjnego NATO w Dziedzinie Bezpieczeństwa. Ośrodkiem odpowiedzialnym za współpracę w tym zakresie jest Ministerstwo Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej (web.mg.gov.pl - w kategorii "przedsiębiorcy";"w katalogu "przetargi").

Rozszerzenie NATO


Polska zawsze była i pozostaje orędownikiem polityki "otwartych drzwi" Sojuszu Północnoatlantyckiego. W naszej opinii jest to element wnoszący istotny wkład w poszerzenie strefy stabilności i bezpieczeństwa w Europie oraz zwiększający zdolności NATO do stawienia czoła wyzwaniom XXI w. Dlatego też chętnie służymy radą oraz uczestniczymy we wspólnych przedsięwzięciach mających na celu przybliżenie państwom kandydującym struktur oraz mechanizmów Sojuszu. Polska brała też udział w opracowywaniu Planu Działań na rzecz Członkostwa w NATO (Membership Action Plan), a obecnie aktywnie uczestniczy w jego implementacji.

Od początku lat dziewięćdziesiątych Sojusz konsekwentnie realizuje politykę "otwartych drzwi" wobec tych krajów, które gotowe są przyjąć i przestrzegać zawarte w Traktacie Północnoatlantyckim zasady oraz deklarują wolę udziału we wspólnych wysiłkach na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa i stabilności obszaru euroatlantyckiego.

Pierwsza tura rozszerzenia Sojuszu miała początek w 1997 r. W Madrycie państwa NATO wystosowały zaproszenie do trzech państw regionu Europy Środkowej: Polski, Węgier i Czech. Kraje te po przekazaniu przez ministrów spraw zagranicznych sekretarzowi stanu USA dokumentów ratyfikacyjnych protokołów akcesyjnych do NATO, oficjalnie zostały pełnoprawnymi członkami Sojuszu 12 marca 1999 r

Podczas szczytu NATO w Pradze (11-12 listopada 2002 r.) zapadła kolejna decyzja o rozszerzeniu Sojuszu o następujące państwa: Bułgarię, Estonię, Litwę, Łotwę, Rumunię, Słowację i Słowenię. Państwa te od kilku lat prowadziły aktywny dialog polityczny i w sposób praktyczny współpracowały z NATO uczestnicząc w programie Partnerstwo dla Pokoju (PdP) oraz pracach Rady Partnerstwa Euroatlantyckiego (EAPC). Od 1999 państwa te zostały również objęte nowym mechanizmem - Planem Działań na Rzecz Członkostwa (MAP).

W chwili obecnej trwa proces ratyfikacji Protokołów Akcesyjnych Jego zakończenie planowane jest na wiosnę 2004 r. Zgodnie z podjętymi podczas szczytu NATO w Pradze decyzjami, przyjęcie siedmiu nowych członków w maju 2004 roku nie zakończy procesu rozszerzenia Sojuszu - drzwi do NATO nadal pozostaną otwarte.

Więcej informacji na stronie: www.NATO.int/issues/enlargement/index.htm


Plan Działań na Rzecz Członkostwa (Membership Action Plan - MAP)


Plan Działań na Rzecz Członkostwa został ustanowiony podczas Szczytu państw NATO w Waszyngtonie w 1999 r. U jego podstaw legła prowadzona przez Sojusz polityka "otwartych drzwi". MAP adresowany jest do państw aspirujących do członkostwa w Sojuszu. Obecnie w mechanizmie tym uczestniczą:

ˇ   państwa zaproszone do członkostwa w NATO - Bułgaria, Estonia, Litwa, Łotwa, Rumunia, Słowacja oraz Słowenia;

ˇ   państwa aspirujące do członkostwa w Sojuszu - Albania, Chorwacja oraz Macedonia.

Głównym celem MAP jest wsparcie wysiłków państw deklarujących wolę integracji z Sojuszem poprzez wskazanie czytelnych mechanizmów współpracy i oczekiwań w odniesieniu do zachodzących w tych krajach przemian, a także systematyczną ocenę dokonań kandydatów na polu ich zdolności współdziałania z NATO

Z MAP związany jest Roczny Narodowy Program Integracji (Annual National Integration Program - ANIP) - dokument zawierający strategię integracji poszczególnych państw. ANIP przygotowywany jest corocznie przez państwa uczestniczące w MAP. Obejmuje on pięć podstawowych obszarów:

ˇ   zagadnienia polityczno-gospodarcze,


ˇ   kwestie wojskowo-obronne,
ˇ   budżet, ze szczególnym uwzględnieniem środków przeznaczonych na obronność,
ˇ   elementy bezpieczeństwa i zabezpieczenia informacji niejawnych,
ˇ   kwestie prawne.

ANIP stanowi podstawę dla przygotowania przez Sojusz oceny postępów poszczególnych państw w procesie wdrażania zmian i realizacji reform wewnętrznych pozwalających na lepsze przygotowanie do członkostwa w Sojuszu.

Więcej informacji na stronie: www.NATO.int/docu/handbook/2001/hb030103.htm

Partnerstwo dla Pokoju (Partnership for Peace - PfP)


Program ten powołany został w styczniu 1994 r. Jest on podstawowym instrumentem kształtującym współpracę NATO z państwami partnerskimi w sferze szeroko pojętej obronności. Polska podpisała dokument ramowy Partnerstwa dla Pokoju 2 lutego 1994 r. Idea PfP wypływa z przekonania, iż stabilność i bezpieczeństwo obszaru euroatlantyckiego może być zapewniona jedynie poprzez współpracę i wspólne działanie państw. Dzisiaj w ramach PfP realizowanych jest szereg zróżnicowanych przedsięwzięć adresowanych do trzech kategorii uczestników:

  • wszystkich państw biorących udział w PfP - Wzmocnione i Bardziej Operacyjne Partnerstwo (Enhanced and More Operational Partnership - EMOP),

  • wskazanych grup państw - uczestników Inicjatywy dla Europy Południowo-Wschodniej (South East Europe Initiative - SEEI), Planu Działań na Rzecz Członkostwa (MAP), czy współpracy w ramach Dialogu Śródziemnomorskiego,

  • skierowanych do indywidualnych uczestników - Rosji, Ukrainy, państw Zakaukazia i Azji Centralnej, Albanii i Macedonii.

Współpraca w ramach PfP odbywa się w oparciu o indywidualne porozumienia zawarte między Sojuszem a państwami partnerskimi. W chwili obecnej w programie uczestniczy 46 państw położonych na trzech kontynentach. Kraje te należą jednocześnie do Rady Partnerstwa Euroatlantyckiego (EAPC). Obecnie sojusznicy współpracują z 27 państwami partnerskimi: Albanią, Armenią, Austrią, Azerbejdżanem, Białorusią, Bułgarią, Chorwacją, Estonią, Finlandią, Gruzją, Irlandią, Kazachstanem, Kirgizją, Litwą, Łotwą, Mołdową, Rosją, Rumunią, Słowacją, Słowenią, Szwajcarią, Szwecją, Macedonią, Tadżykistanem, Turkmenistanem, Ukrainą, Uzbekistanem.

Mandat działań PfP wynika ze wspólnych propozycji współpracy Sojuszu i partnerów oraz opracowanych dla każdego partnera: Planu Pracy (Partnership Working Plan - PWP) i Indywidualnego Programu Partnerstwa (Individual Partnership Programme - IPP). Dodatkowym instrumentem PfP w sferze współpracy wojskowej jest ustanowiony w 1995 r. Proces Planowania i Oceny (Planning and Review Process - PARP). Naczelnym zadaniem PARP jest podejmowanie wysiłków na rzecz poprawy interoperacyjności partnerów z siłami NATO poprzez zapewnienie większej przejrzystości w narodowym procesie budżetowania i planowania obronnego krajów partnerskich, utrzymanie ich zdolności i gotowości do uczestnictwa w operacjach pokojowych pod auspicjami Narodów Zjednoczonych lub OBWE, wspólne planowanie, szkolenia i ćwiczenia.

Więcej informacji na stronie: www.NATO.int/pfp/pfp.htm

Rada Partnerstwa Euroatlantyckiego (Euro-Atlantic Partnership Council - EAPC)


Rada Partnerstwa Euroatlantyckiego ustanowiona została w maju 1997 r. Wcześniej współpraca NATO z państwami partnerskimi odbywała się w ramach powołanej w 1991 r. Północnoatlantyckiej Rady Współpracy (North Atlantic Cooperation Council - NACC). Polska przystąpiła do NACC w 1991 r.

EAPC to wielonarodowe forum oferujące ramy dla konsultacji i współpracy państw członkowskich i partnerskich w wymiarze politycznym i w kwestiach związanych z bezpieczeństwem. Dialog w ramach EAPC obejmuje zagadnienia z zakresu zarządzania kryzysowego, współpracy regionalnej, kontroli zbrojeń, proliferacji broni masowego rażenia, walki z terroryzmem, planowania operacyjnego.

U podstaw NACC, a później EAPC legła zasada, iż prowadzenie regularnych konsultacji oraz dialogu politycznego z deklarującymi chęć współpracy państwami pozwoli na poprawę przejrzystości działania i przyczyni się do budowy zaufania pomiędzy państwami członkowskimi a partnerami NATO. Przedsięwzięcia podejmowane w ramach EAPC wynikają ze wspólnie wypracowywanego Planu Działań EAPC (EAPC Action Plan) oraz z Indywidualnych Programów Partnerskich (Individual Partnership Programme - IPP).

Rada Partnerstwa Euroatlantyckiego otwarta jest dla wszystkich państw deklarujących wolę współpracy z Sojuszem w dążeniu do poprawy bezpieczeństwa międzynarodowego. Jednocześnie zakres i poziom współpracy definiowany jest indywidualnie, w porozumieniu z poszczególnymi państwami.

Zaangażowanie Polski w prace EAPC ma istotne znaczenie dla roli i rangi Polski zarówno na forum Sojuszu, Rady Partnerstwa Euroatlantyckiego, jak i w naszych bilateralnych kontaktach z Sojusznikami i Partnerami. Dlatego aktywnie uczestniczymy w realizacji licznych przedsięwzięć, których celem jest umacnianie i rozwój partnerstwa z krajami społeczności euroatlantyckiej.

Więcej informacji na stronie: www.NATO.int/pfp/eapc.htm


Problematyka terroryzmu w dokumentach NATO sprzed 11 września 2001


Osobne odniesienie do kwestii terroryzmu w oficjalnym dokumencie Sojuszu po raz pierwszy pojawiło się w Deklaracji Szefów Państw i Rządów przyjętej na szczycie NATO w Brukseli w styczniu 1994. Sojusz potępił wówczas wszelkie przykłady międzynarodowego terroryzmu, jako zagrażające relacjom między państwami. W Deklaracji podkreślono potrzebę międzynarodowej współpracy w zwalczaniu tego zagrożenia.

Od tej pory w kolejnych Komunikatach Końcowych ze spotkań Rady Północnoatlantyckiej (NAC) na szczeblu ministerialnym zawsze znajdowały się zapisy dotyczące tego problemu. Były one jednak z reguły lakoniczne i miały niemal jednobrzmiącą treść: sojusznicy określają terroryzm jako rzeczywiste zagrożenie dla pokoju, bezpieczeństwa i stabilności, które może godzić w integralność państw. Uznają, iż ryzyko potencjalnych ataków terrorystycznych dotyka bezpośrednio sił oraz instalacji NATO, dlatego też konieczne jest podjęcie odpowiednich środków zabezpieczających i przeciwdziałających, z podkreśleniem obowiązków państwa - gospodarza (HNS).

W Koncepcji Strategicznej NATO przyjętej na szczycie w Waszyngtonie w kwietniu 1999 r. terroryzm, obok sabotażu, przestępczości zorganizowanej i możliwości odcięcia dopływu ważnych surowców, zakwalifikowano jako ryzyko o powszechnym charakterze, mogące powodować zagrożenie dla interesów Sojuszu w dziedzinie bezpieczeństwa i stabilności na obszarze euroatlantyckim.

Problematyka terroryzmu w dokumentach NATO po 11 września 2001


Reakcja Sojuszu w obliczu wydarzeń z dnia 11 września była zdecydowana i wyważona. Już tego samego dnia NATO potępiło atak, zaznaczając w wydanym oświadczeniu, iż USA mogą polegać na swoich Sojusznikach w zakresie pomocy i wsparcia.

12 września 2001 Sojusz wydał oświadczenie, w którym uznał, iż w przypadku, "jeśli zostanie ustalone, iż atak przeciwko Stanom Zjednoczonym był kierowany z zagranicy, to będzie on traktowany jako działanie objęte Artykułem 5 Traktatu Waszyngtońskiego". Decyzją z dnia 2 października 2001 NATO potwierdziło, iż wydarzenia z 11 września zostają uznane przez Sojuszników za napaść zbrojną, tym samym stanowiąc o pierwszym przypadku zastosowania przez Organizację Traktatu Północnoatlantyckiego artykułu 5 Traktatu Waszyngtońskiego jak też uznania w prawie międzynarodowym ataku terrorystycznego za napaść zbrojną (agresję).

NATO wypracowało własną definicję terroryzmu. Terroryzm, to bezprawne użycie lub zagrożenie użycia siły lub przemocy przeciwko jednostce lub własności w zamiarze wymuszenia lub zastraszenia rządów lub społeczeństw dla osiągnięcia celów politycznych, religijnych lub ideologicznych.

W walce z terroryzmem NATO bierze pod uwagę trzy główne aspekty tego problemu:



  • wykrywanie działalności terrorystycznej oraz potencjalnych zagrożeń;

  • przeciwdziałanie zagrożeniom;

  • reakcję na możliwy atak z użyciem broni masowego rażenia (BMR).

Więcej informacji na stronie: www.NATO.int/terrorism/index.htm

Inicjatywy RP związane ze zwalczaniem terroryzmu


  • Z inicjatywy Polski 6 listopada 2001 r. odbyła się Konferencja Przywódców Narodów Centralnej i Wschodniej Europy ws. zwalczania terroryzmu. Uczestnicy konferencji (przywódcy: Albanii, BiH, Bułgarii, Czech, Chorwacji, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Mołdowy, Polski, Rumunii, Słowacji, Słowenii, Ukrainy, Jugosławii i FYROM. Jako obserwatorzy zaproszeni zostali przedstawiciele Białorusi, Federacji Rosyjskiej, Turcji, USA, UE (Prezydencja i Komisja), ONZ, OBWE i NATO) przyjęli Deklarację oraz Plan Działań ws. zwalczania terroryzmu. Dyskusja w trakcie konferencji koncentrowała się na wysiłku stworzenia instrumentów przydatnych w walce ze zorganizowanym terroryzmem, w szczególności w zakresie następujących obszarów: działań militarnych, policyjnych, współpracy wywiadowczej, oraz problematyki ograniczenia możliwości finansowania terroryzmu;

  • W dniach 22-23 lutego 2002 r. odbyła się w Warszawie Konferencja EAPC poświęcona roli Rady Partnerstwa Euroatlantyckiego w zwalczaniu terroryzmu. Zorganizowana została na zaproszenie oraz przy wsparciu merytorycznym i organizacyjnym Polski. Głównym celem konferencji było poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, jak najskuteczniej odpowiadać na wyzwanie terroryzmu. W trakcie obrad podjęto próbę zdefiniowania nowych obszarów możliwej współpracy w ramach EAPC we wspomnianym zakresie;

  • 9 maja 2002 r. w Warszawie odbyła się krajowa konferencja nt. bioterroryzmu, stanowiąca przygotowanie do zorganizowanej przez BBN w czerwcu 2002r. konferencji międzynarodowej poświęconej tejże samej tematyce;

  • Polska regularnie przyłącza się do stanowisk UE ws. zwalczania terroryzmu. Przyłączenie do stanowiska jest równoznaczne z poparciem i ze zobowiązaniem do stosowania zwartych w nim wniosków. Wspólne stanowiska UE, dotyczące m.in. listy osób uznanych za prowadzących działalność terrorystyczną oraz ugrupowań terrorystycznych nowelizowane są co 6 miesięcy. Ostatnia taka nowelizacja miała miejsce we wrześniu 2003 r. (2001/931/CFSP - on combating terrorism oraz aktualizujące ją wspólne stanowisko 2003/482/CFSP)

  • Tematyka terroryzmu, była przedmiotem rozmów Ministrów Obrony państw NATO w Warszawie we wrześniu 2002 r.;

  • W związku z II Misją Ewaluacyjną Specjalnego Komitetu Rady Europy ds. Oceny Środków Przeciwdziałania Procederowi Prania Pieniędzy w krajach Europy Środkowej i Wschodniej, Polska uczestniczy w wypełnieniu tzw. Self-Assessment Questionnaire for the Financial Action Task Force (FATF): Special Recommendations on Terrorist Financing i Special Recommendations on Terrorist Financing - Additional Questions;

  • Polska obok Unii Europejskiej sponsorowała na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ amerykański projekt rezolucji ws. globalnej kultury bezpieczeństwa cybernetycznego.

Operacje reagowania kryzysowego


Sojusz Północnoatlantycki posiada niezbędne środki i zdolności oraz wszechstronne instrumentarium konieczne do prowadzenia operacji reagowania kryzysowego. NATO ma również spore doświadczenia w tym zakresie wynikające z prowadzenia od lat 90-tych XX wieku szeregu operacji wojskowych w Europie Południowo - Wschodniej: w Bośni i Hercegowinie, Kosowie, Albanii czy byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii. Obecnie na Bałkanach Sojusz dowodzi dwoma operacjami: SFOR w Bośni i Hercegowinie oraz KFOR w Kosowie, utrzymując w tym regionie ponad 30 tysięcy żołnierzy. Niedawna decyzja o przejęciu przez Sojusz operacji ISAF w Afganistanie świadczy, że organizacja jest w stanie i - można z dużym prawdopodobieństwem założyć - będzie angażować się w operacje reagowania kryzysowego także poza obszarem objętym zobowiązaniami wynikającymi z Traktatu Północnoatlantyckiego.

SFOR (Stablisation Force)


Od 1996 r. siły NATO stacjonują w Bośni i Hercegowinie jako SFOR. Celem tych sił, zgodnie z mandatem wynikającym z rezolucji RB ONZ o przekazaniu Sojuszowi odpowiedzialności za wdrożenie wojskowych aspektów Porozumienia z Dayton z grudnia 1995 r., jest stabilizowanie pokoju i zapewnienie bezpieczeństwa w państwie poprzez obecność wojskową. Obok zadań wojskowych (patrolowanie, niszczenie nielegalnych arsenałów broni, zwalczanie przestępczości zorganizowanej), SFOR czynnie współpracuje z agendami Biura Wysokiego Przedstawiciela ONZ, Misją Policyjną UE, UNHCR, OBWE oraz Międzynarodowym Trybunałem ds. Zbrodni w byłej Jugosławii (ICTY). W Bośni i Hercegowinie przebywa obecnie ok. 13 tysięcy żołnierzy z państw NATO oraz innych krajów, zorganizowanych w 3 brygady międzynarodowe. SFOR dowodzone są przez amerykańskiego generał Williama E. Warda, Kwatera Główna została umieszczona w Sarajewie.

Polscy żołnierze przebywają w Bośni i Hercegowinie od 1996 r. W skład polskiego kontyngentu SFOR wchodzą dwie kompanie operacyjne Polsko-Portugalskiej Grupy Bojowej oraz personel na różnych szczeblach Grupy i w Dowództwie misji o łącznej liczbie blisko 300 żołnierzy i personelu cywilnego. Ich głównym zadaniem jest nadzorowanie przestrzegania porozumień pokojowych w pasie granicznym rozdzielającym Republikę Serbską oraz Federację Bośni i Hercegowiny.

Więcej informacji na stronie: www.NATO.int/sfor/index.htm

KFOR (The Kosovo Force)


KFOR to międzynarodowe siły, działające pod dowództwem NATO, odpowiedzialne za utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego w Kosowie. Do ich zadań należy wdrożenie postanowień Porozumienia Wojskowo-Technicznego pomiędzy NATO a Belgradem oraz udzielenie wsparcia Misji ONZ w Kosowie. Siły NATO są obecne w Kosowie od czerwca 1999 r. i działają na podstawie rezolucji RB ONZ nr 1244, nakazującej wycofanie z prowincji wojsk jugosłowiańskich, rozbrojenie oddziałów tzw. Armii Wyzwolenia Kosowa, powrót uchodźców oraz zaprowadzenie pokoju i nadzór nad bezpieczeństwem.

Siły KFOR składają są z 5 międzynarodowych brygad pod dowództwem niemieckiego generała Holgera Kammerhoffa. Obecnie w ramach KFOR działa prawie 30 tysięcy żołnierzy państw NATO oraz innych krajów, wspierających operację.

W KFOR służbę pełni około 540 polskich żołnierzy z Batalionu Polsko-Ukraińskiego oraz oficerowie, którzy wchodzą w skład dowództwa operacji. Wraz z 30 żołnierzami litewskimi jednostka liczy ogółem ponad 800 żołnierzy i personelu cywilnego. Zadanie żołnierzy polskich obejmują przede wszystkim: utrzymanie bezpieczeństwa, ochranianie instytucji cywilnych, wspieranie pomocy humanitarnej, pomoc policji i służbom cywilnym.

Więcej informacji na stronie: www.NATO.int/kfor/welcome.htm


ISAF (International Security Assistance Force)


Na podstawie decyzji Rady Północnoatlantyckiej o znacznym rozszerzeniu pomocy NATO dla sił międzynarodowych w Afganistanie, 11 sierpnia 2003 r. Sojusz przejął na siebie obowiązki dowodzenia i koordynacji Międzynarodowymi Siłami Wsparcia Bezpieczeństwa w Afganistanie (ISAF). Ich zadaniem jest wsparcie władz afgańskich i ONZ w zaprowadzeniu bezpieczeństwa w kraju, tak aby umożliwić Rządowi Tymczasowemu oraz wspólnocie międzynarodowej realizację postanowień, zawartych w porozumieniu z Bonn o odbudowie Afganistanu.

Pierwsza operacja Sojuszu poza obszarem euroatlantyckim prowadzona jest na podstawie mandatu ONZ zawartego w rezolucji RB ONZ 1386. Obowiązki Sojuszu obejmują planowanie i dowodzenie siłami na poziomie Dowództwa Operacyjnego Sojuszu. Działania prowadzone są przez Dowództwo Europy Północnej - AFNORTH. Głównodowodzący Sił NATO w Europie gen. J. Jones dowódcą misji wyznaczył niemieckiego generała Götza Gliemerotha.

Zgodnie z postanowieniem Rady Północnoatlantyckiej i na podstawie rezolucji RB ONZ nr 1510, siły ISAF uzyskały mandat na rozszerzenie zasięgu swojej misji na terytorium całego Afganistanu (dotychczas mandat zezwalał jedynie na patrolowanie Kabulu i jego okolic) przez okres kolejnego roku (do października 2004 r.). W skład tych sił ISAF wchodzi ponad 5,5 tysiąca żołnierzy (wojska lądowe, morskie i powietrzne) z ponad 30 krajów.

Polska - poza obecnością kilku oficerów w Dowództwie Operacji - nie wchodzi obecnie w skład sił ISAF. Jest to związane przede wszystkim z faktem, iż 99 polskich żołnierzy uczestniczy pod dowództwem USA w operacji "Enduring Freedom" , również prowadzonej w Afganistanie.

Więcej informacji na stronie: www.NATO.int/issues/afgnistan/index.htm

Active Endeavour


Sojusz prowadzi także operację "Active Endeavour" na Morzu Śródziemnym, będącą następstwem działań NATO podjętych w ramach walki z terroryzmem po wydarzeniach z 11 września 2001 r. W ramach prowadzonej od października 2001 r. operacji jednostki Sojuszu patrolują obszar Morza Śródziemnego oraz służą eskortą w trakcie przeprawiania się cywilnych statków przez Cieśninę Gibraltarską. Zadaniem sił biorących udział w operacji jest przed wszystkim kontrolowanie statków handlowych poruszających się po akwenie Morza Śródziemnego.

Operacją dowodzi włoski wiceadmirał Ferdinando Sanfelice di Monteforte, dowódca Sojuszniczych Sił Morskich: Europa Południowa, z siedzibą w Neapolu.

W "Active Endeavour" uczestniczą - na zasadach rotacji - wydzielone do operacji Sojuszu polskie jednostki morskie.

Więcej informacji na stronie: www.afsouth.NATO.int/operations/Endeavour/endeavour.htm


Współpraca NATO-UE


Współpraca o charakterze strategicznego partnerstwa pomiędzy NATO i UE oparta jest o pakiet porozumień sfinalizowany w marcu 2003 r. Składa się na niego 14 dokumentów o różnym charakterze prawnym i stopniach szczegółowości, które regulują zarówno zasady bieżącej wymiany informacji oraz wspólnych spotkań, jak również konkretne rozwiązania wojskowe i umowy prawne związane z realizacją pakietu „Berlin+".

Zgodnie z postanowieniami szczytu NATO w Waszyngtonie, pakiet „Berlin+" dotyczy czterech zasadniczych problemów: (1) gwarantowanego dostępu UE do planowania operacyjnego NATO (EU assured access to NATO operational planning); (2) udostępnienia UE uprzednio określonych zdolności i wspólnych zasobów Sojuszu na potrzeby prowadzonych przez nią operacji (presumption of availability to the EU of pre- identied NATO capabilities and common assets); (3) identyfikacji europejskich opcji dowodzenia dla potrzeb operacji UE (identification of the range of European command options for EU led operations); (4) roli Zastępcy Głównodowodzącego Siłami w Europie (D-SACEUR-a) we współpracy NATO-UE. Daje on, po każdorazowym porozumieniu między organizacjami, operacyjne podstawy do wykorzystania wspólnych zasobów NATO w wypadku prowadzenia przez UE operacji wojskowych.

Porozumienia te gwarantują UE dostęp do zasobów i zdolności NATO dla potrzeb prowadzonych przez nią operacji, określają zasady wzajemnych konsultacji, współdziałania w rozwoju zdolności obronnych, ochrony informacji niejawnych. Obejmują też uzgodnienia w sprawie "partycypacji", tj. udziału nie - unijnych europejskich członków NATO w rozwoju Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony.(ESDP).

Na ich podstawie odbywają się regularne, wspólne spotkania Rady Północnoatlantyckiej oraz Komitetu Polityki i Bezpieczeństwa UE, jak również spotkania grup roboczych oraz bieżące kontakty ekspertów ze struktur międzynarodowych. Tematem konsultacji są m.in. takie zagadnienia jak: wspólne podejście NATO i UE wobec Bałkanów, walka z terroryzmem międzynarodowym, polityka partnerstwa wobec basenu Morza Śródziemnego, ochrona ludności cywilnej przed skutkami użycia broni masowego rażenia planowanie w sytuacjach nadzwyczajnych. Jednym z kluczowych dla obu organizacji zagadnień jest harmonizacja rozwoju zdolności obronnych, podejmowana w oparciu o działalność grup roboczych zaangażowanych w PCC (sojuszniczą inicjatywę zdolności obronnych) oraz ECAP Project Groups (European Capabilities Action Plan) w UE.

Współpraca NATO-UE ma również konkretny wymiar operacyjny. Zmniejszaniu obecności NATO na Bałkanach towarzyszy częściowe przejmowanie jego roli przez UE. Rozpoczęta 31 marca br. pierwsza wojskowa operacja unijna CONCORDIA w FYROM jest kontynuacją sojuszniczej misji ALLIED HARMONY i prowadzona jest przy wykorzystaniu środków i  zdolności Sojuszu Północnoatlantyckiego w oparciu o pakiet Berlin+. UE wyraża również wolę kontynuacji operacji wojskowej w Bośni i Hercegowinie po zakończeniu misji sił NATO (SFOR).

Więcej informacji na stronie: www.NATO.int/issuex/NATO-eu/index.htm


Współpraca NATO-OBWE


Rozwój współpracy pomiędzy Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) a Sojuszem Północnoatlantyckim (NATO) z jednej strony pokazuje, że możliwe jest przełamanie zimnowojennych podziałów Europy, z drugie zaś stanowi przykład do naśladowania dla innych organizacji międzynarodowych. 

OBWE i NATO rozwijają regularne kontakty na szczeblu politycznym (kontakty Urzędującego Przewodniczącego OBWE z Radą Północnoatlantycką, uczestniczenie przedstawicieli OBWE w spotkaniach Komitetu Sterującego ds. Polityczno Wojskowych oraz Grupy Ad Hoc ds. Operacji Pokojowych, uczestniczenie Sekretarza Generalnego NATO lub jego przedstawicieli w spotkaniach OBWE), współpracują w terenie (Kosowo - ochrona personelu misji OBWE; Bośnia i Hercegowina - implementacja cywilnych aspektów postanowień Porozumienia Pokojowego z Dayton; Macedonia - ochrona międzynarodowego personelu), prowadzą wspólne badania naukowe (wspólny projekt Biura KoordyNATOra OBWE ds. wymiaru ekonomicznego i ochrony środowiska oraz Programu NATO Nauka dla Pokoju monitorowania zasobów i stanów wody w rzekach Południowego Kaukazu).

Więcej wiadomości na stronie: www.osce.org/ec/partners/international/NATO

Współpraca NATO-Rosja


Informacja nt. Rady NATO-Rosja

Formalne powołanie do życia Rady NATO-Rosja (NRC) nastąpiło podczas spotkania przywódców państw Sojuszu i Federacji Rosyjskiej 28 maja 2002 r. w bazie Practica di Mare pod Rzymem. Osiągnięte porozumienie (tzw. Deklaracja Rzymska: www.NATO.int/docu/basictxt/b020528e.htm) wpisało się w proces wypracowywania przez NATO nowych inicjatyw odnoszących się do zmieniających się warunków bezpieczeństwa euroatlantyckiego.

Powstanie nowego mechanizmu współpracy stało się możliwe dzięki zacieśnieniu relacji Rosji i Sojuszu po wydarzeniach z 11 września 2001 r. i stanowiło wyraz politycznej woli znaczącego zmodyfikowania wcześniejszych zasad współpracy, zarówno co do formy jak i treści. Jako forum konsultacji NATO i Rosji NRC zastąpiła wcześniejszą Stałą Wspólną Radę (PJC), działającą od 1997 r. na podstawie "Aktu Stanowiącego o Wzajemnych Stosunkach, Współpracy i Bezpieczeństwie pomiędzy NATO a Federacją Rosyjską", podpisanego 27 maja 1997 r. (www.nat.int/docu/basictxt/fndact-a.htm).

Mechanizm funkcjonowania nowej Rady NATO-Rosja (NRC) przewiduje, że uczestnicy prac NRC w formule "20" pracują jako równi partnerzy. Rada stanowi forum dla konsultacji, współpracy, podejmowania wspólnych decyzji oraz wspólnych działań. Decyzje są podejmowane w oparciu o zasadę konsensusu. Państwa uczestniczące w Radzie ponoszą wspólną odpowiedzialność za wprowadzanie w życie podjętych razem decyzji.

Program pracy Rady obejmuje dziedziny takie jak: walka z terroryzmem, zarządzanie kryzysowe, zapobieganie rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, kontrola zbrojeń i środki budowy zaufania, obrona przeciwrakietowa, ratownictwo morskie, reforma systemu obronnego, współpraca wojskową i reforma obronna, planowanie cywilne, nowe zagrożenia i wyzwania. Podstawą dla realizacji dorocznych programów współpracy jest Plan Pracy.

Rada NATO-Rosja spotyka się na szczeblu ministrów spraw zagranicznych oraz ministrów obrony dwa razy do roku, a na szczeblu głów państw i rządów wtedy, kiedy zostanie to uzgodnione. Na szczeblu ambasadorów spotkania odbywają się raz w miesiącu, lub częściej. Spotkaniom Rady przewodniczy Sekretarz Generalny NATO. Istnieje możliwość tworzenia dodatkowych komitetów lub grup roboczych. Pod auspicjami Rady spotykają się również przedstawiciele wojskowi (raz w miesiącu) oraz Szefowie Sztabów (nie rzadziej niż dwa razy w roku). Możliwe są również spotkania ekspertów wojskowych.

Z dyskusji na forum Rady wyłączone są kwestie takie jak przyjmowanie do Sojuszu nowych członków, planowanie obronne, Koncepcja Strategiczna, rozmieszczanie wojsk, podejmowanie przez Sojusz akcji zbrojnych.

Polska stara się być jednym z najbardziej aktywnych państw na forum Rady NATO-Rosja. Nasza aktywna rola w formułowaniu polityki NATO wobec rosyjskich partnerów współgra z inicjatywami zgłaszanymi pod adresem FR w wymiarze dwustronnej współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa. Z satysfakcją odnotowujemy wzrastającą liczbę konkretnych przedsięwzięć realizowanych wspólnie przez NATO i Rosję.

Więcej informacji na stronie: www.NATO.int/issues/NATO-russia/NATO-russia.htm

Współpraca NATO-Ukraina


Ukraina podjęła współpracę z NATO tuż po uzyskaniu niepodległości w 1991 r. przystępując do Północnoatlantyckiej Rady Współpracy (NACC), a następnie w 1994 r. do Partnerstwa dla Pokoju. W maju 1997 r. Ukraina była jednym z państw założycieli Euroatlantyckiej Rady Partnerstwa (EAPC), nowej inicjatywy, która zastąpiła Północnoatlantycką Radę Współpracy.

Kolejnym, ważnym momentem w rozwoju współpracy z Sojuszem było podpisanie w lipcu 1997 r. podczas Szczytu NATO w Madrycie "Karty na rzecz Szczególnego Partnerstwa Pomiędzy NATO a Ukrainą" (www.NATO.int/docu/bacictxt/ukrchrt.htm). Podpisując Kartę Sojusznicy ponowili swoje poparcie dla ukraińskiej suwerenności i niepodległości, integralności terytorialnej, gospodarczego dobrobytu oraz statusu Ukrainy jako państwa bez broni nuklearnej, uznając wszystkie te czynniki za szczególnie istotne dla zapewnienia stabilności i bezpieczeństwa na kontynencie. W Karcie określono również dziedziny możliwej współpracy Ukrainy i NATO, formy organizacyjne tej współpracy powołując do życia Komisję NATO-Ukraina (NUC) jako stałe forum wspólnych prac i organ zatwierdzający wszelkie wspólne działania. 

Obecnie podstawowym dokumentem regulującym zasady współpracy jest przyjęty podczas szczytu NATO w Pradze (22 listopada 2002 r.), na posiedzeniu Komisji NATO-Ukraina na szczeblu ministrów spraw zagranicznych, Plan Działań NATO-Ukraina. Plan ten tworzy warunki dla wzmocnionego partnerstwa, oferując realne możliwości zbliżenia Ukrainy do Sojuszu na drodze ewolucyjnej. W Planie zapisano też, że pełna integracja z euroatlantyckimi strukturami bezpieczeństwa jest strategicznym celem Ukrainy. Nie wyklucza się również możliwości podjęcia przez Kijów, w przyszłości starań, o akcesję do Sojuszu.

Tekst Planu Działań NATO-Ukraina (www.NATO.int/docu/basictxt/b021122a.htm) w poważnym stopniu pokrywa się z tekstem Planu Działań na Rzecz Członkostwa (Membership Action Plan) lecz jest inaczej ułożony i składa się z następujących części: 1) kwestie polityczne i gospodarcze; 2) kwestie bezpieczeństwa i obrony; 3) kwestie ochrony i zabezpieczenia informacji; 4) kwestie prawne; 5) mechanizmy implementacji; 6) harmonogram realizacji poszczególnych celów. Struktura części 1-4 opiera się na wyszczególnieniu zasad, jakimi kierować się będzie Ukraina, oraz konkretnych celów jakie stawia przed sobą. Dodatkowo Ukraina zobowiązała się opracowywać Roczny Harmonogram Działań (www.NATO.int/docu/basictext/b030324e.pdf  (Annual Target Plan), celem realizacji zadań określonych w Planie Działań.

Więcej wiadomości na stronie: www.NATO.int/NATO-ukraine/NATO-ukraine.htm

Dialog Śródziemnomorski


W styczniu 1994 roku w Brukseli szefowie państw NATO, mając na uwadze fakt, iż bezpieczeństwo europejskie wiąże się również z bezpieczeństwem i stabilizacją w regionie Morza Śródziemnego, przyjęli deklarację wskazującą na potrzebę nawiązania bliższej współpracy z państwami rejonu Morza Śródziemnego. W wyniku tych ustaleń w grudniu 1994 roku ministrowie spraw zagranicznych NATO wyrazili gotowość do nawiązania dialogu z państwami regionu śródziemnomorskiego. Na tej podstawie w lutym 1995 roku do udziału w dialogu zaproszono Egipt, Izrael, Mauretanię, Maroko oraz Tunezję. W listopadzie tegoż roku zaproszenie do współpracy z Sojuszem wystosowano do Jordanii, a w roku 2000 do Dialogu Śródziemnomorskiego NATO przystąpiła Algieria.

Podstawowym celem Dialogu Śródziemnomorskiego NATO jest działanie na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa i stabilizacji w regionie Morza Śródziemnego oraz budowa wzajemnego zrozumienia i zaufania poprzez poszerzanie współpracy tak politycznej jak i wojskowej.

Dialog Śródziemnomorski NATO stanowi uzupełnienie bliskowschodniego procesu pokojowego oraz wspiera działania podejmowane przez Unię Europejską w ramach Partnerstwa Eurośródziemnomorskiego (tzw. Proces Barceloński) jak też przez Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie w ramach dialogu z tzw. Śródziemnomorskimi Partnerami Współpracy. Inicjatywy te mają wspólny cel jakim jest włączenie państw śródziemnomorskich w proces budowy bezpieczeństwa i stabilności w całym obszarze euroatlantyckim.

Polska, przywiązując ogromną wagę do bezpieczeństwa tak w Europie jak i poza jej granicami, zdecydowanie popiera współpracę międzynarodową realizowaną w ramach Dialogu Śródziemnomorskiego NATO.

Mając na uwadze fakt, iż bezpieczeństwo regionu Morza Śródziemnego wiąże się z bezpieczeństwem całej sfery euroatlantyckiej, Polska będzie również wspierać działania innych organizacji międzynarodowych, m.in. UE oraz OBWE, zmierzających do stabilizacji środowiska bezpieczeństwa  w basenie Morza Śródziemnego.

Więcej wiadomości na stronie: www.NATO.int/med.-dial/home.htm


Kontrola zbrojeń konwencjonalnych


Porozumienia w dziedzinie konwencjonalnej kontroli zbrojeń, rozbrojenia oraz środków budowy zaufania i bezpieczeństwa stanowią istotny element budowy systemu bezpieczeństwa europejskiego opartego na niższym stopniu nasycenia ofensywnym uzbrojeniem, na większej przejrzystości i otwartości odnośnie potencjałów i planów rozwoju sił zbrojnych oraz prowadzonej przez nie działalności wojskowej.

Uczciwa implementacja wynikających z nich zobowiązań ma pierwszorzędne znaczenie dla potwierdzenia wartości systemu bezpieczeństwa w Europie określanego m.in. poprzez "Traktat o Konwencjonalnych Siłach Zbrojnych w Europie" (CFE), "Dokument Wiedeński 1999" "Traktat o Otwartych Przestworzach" (Open Skies) oraz inne porozumienia zawarte w ramach Forum Współpracy w Dziedzinie Bezpieczeństwa OBWE (FSC - Forum for Security Cooperation), np., "Kodeks postępowania państw w dziedzinie polityczno-militarnych aspektów bezpieczeństwa".

Przebieg procesu implementacji porozumień kontroli zbrojeń podlega ocenie narodowej, ale także monitorowany jest na specjalnie ustanowionych w tym celu w Wiedniu międzynarodowych forach jak Wspólna Grupa Konsultacyjna (Joint Consultative Group - JCG) odnośnie Traktatu CFE, Komisja Konsultatywna Otwartych Przestworzy (Open Skies Consultative Commission - OSCC), FSC odnośnie środków budowy zaufania i bezpieczeństwa. "Dokument Wiedeński 1999" dodatkowo podlega ocenie na corocznych spotkaniach tzw. Annual Implementation Assessment Meetings (AIAM). 

Szczególną uwagę do procesu monitorowania i oceny procesu implementacji porozumień kontroli zbrojeń przykładają państwa Sojuszu Północnoatlantyckiego. W Kwaterze Głównej NATO funkcjonuje Grupa Zadaniowa Wysokiego Szczebla (High Level Task Force - HLTF) o charakterze politycznym. Grupa ta analizuje i rekomenduje wyższym organom NATO decyzje o kluczowym znaczeniu dla procesu implementacji, głównie Traktatu CFE i DW'99.

Organem typowo koordynacyjnym w dziedzinie weryfikacji jest Komitet Koordynacji Weryfikacji (Verification Coordination Committee -VCC), który rozstrzyga wszelkie kwestie o charakterze organizacyjno-technicznym związane z weryfikacją



1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna