Nagrywanie I obróbka filmów Andrzej Majkowski Rejestracja dźwięku I obrazu



Pobieranie 5,15 Mb.
Strona1/34
Data24.02.2019
Rozmiar5,15 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   34

Nagrywanie i obróbka filmów

Andrzej Majkowski



  1. Rejestracja dźwięku i obrazu

    1. Dźwięk

Fala dźwiękowa rozchodzi się jako podłużna fala akustyczna w danym ośrodku sprężystym: gazie, płynie (rys. 1). W ciałach stałych, takich jak metale, występuje również fala poprzeczna. Najczęściej mówimy o rozchodzeniu się dźwięku w powietrzu. Dźwięk, jako drgania cząsteczek, charakteryzuje się tym, iż cząsteczka pobudzona przekazuje energię cząstce sąsiedniej, a sama drga wokół własnej osi. Skutkiem tego są lokalne zmiany ciśnienia ośrodka rozchodzące się falowo. Co ciekawe w wodzie dźwięk rozchodzi się znacznie szybciej niż w powietrzu, a w próżni oczywiście nie rozchodzi się w ogóle. W potocznym znaczeniu dźwięk to każde rozpoznawalne przez człowieka pojedyncze wrażenie słuchowe.

Rysunek 1. Fala dźwiękowa

Zakres częstotliwości od 20Hz do 20kHz jest zakresem częstotliwości słyszalnych (fonicznych, audio). Dźwięki o częstotliwości mniejszej od 20Hz są nazywane infradźwiękami, zaś o częstotliwości większej od 20kHz – ultradźwiękami.


      1. Jak odbieramy dźwięki

Elementarnym rodzajem dźwięku, dla którego fala dźwiękowa ma postać sinusoidy (rys. 2) jest ton. Wysokość tonu to atrybut wrażenia słuchowego pozwalający na uszeregowanie dźwięków na skali niskie-wysokie. Przez wysokość dźwięku rozumie się częstotliwość drgań fali akustycznej, im wyższa częstotliwość drgań tym „wyższy” dźwięk. Na rys. 2 częstotliwość drugiego sygnału jest dwa razy większa niż pierwszego, zatem dźwięk o takim przebiegu będzie odbierany jako „wyższy”. Dźwięki są najczęściej sygnałami złożonymi (występuje w nich wiele składowych sinusoidalnych o różnych amplitudach i częstotliwościach). Wysokość dźwięku, często utożsamiana z częstotliwością i zależy od niej w największym stopniu, ale nie wyłącznie. Innymi wyznacznikami wrażenia wysokości są m. in. natężenie dźwięku, czy współobecności innych tonów. Występują też różnice w postrzeganiu wysokości dźwięku między lewym i prawym uchem.

Z pojęciem wysokości dźwięku związane są interwały muzyczne, czyli „odległości” między dźwiękami na skali muzycznej. Określone są stosunkiem częstotliwości sygnałów. Oktawa jest to interwał określający dźwięki, których stosunek częstotliwości jest równy 2:1. Człowiek jest w stanie interpretować poprawnie interwały muzyczne dla tonów o częstotliwości max ok. 5kHz. Powyżej 2,5kHz występują znaczne błędy. Natomiast powyżej częstotliwości 5kHz występuje brak wrażenia melodii chociaż spostrzegane są różnice częstotliwości.



Rysunek 2. Dwa sygnały sinusoidalne o tych samych amplitudach przy czym częstotliwość pierwszego sygnału jest dwa razy mniejsza niż drugiego



Bardzo często w celu analizy sygnału dźwiękowego korzysta się z jego częstotliwościowej reprezentacji. Mówimy wtedy o tzw. widmie sygnału dźwiękowego. Widmo sygnału dźwiękowego pozwala na zobrazowanie jakie składowe sinusoidalne będące funkcjami czasu (o jakich częstotliwościach i amplitudach) tworzą dany dźwięk. Na rys. 3 przedstawione jest przykładowe widmo sygnału dźwiękowego. Na osi x przedstawione są częstotliwości składowych sinusoidalnych. W tym przypadku zawierają się one w zakresie 43 Hz 12000 Hz. Z osi y można odczytać pośrednio informację o amplitudach składowych sinusoidalnych.

Rysunek 3. Widmo sygnału dźwiękowego




  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   34


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna