Ministerstwo rozwoju regionalnego



Pobieranie 1,12 Mb.
Strona9/16
Data23.10.2017
Rozmiar1,12 Mb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   16

Priorytet 4 SRK: Budowa zintegrowanej wspólnoty społecznej i jej bezpieczeństwa


Zintegrowana wspólnota wymaga przede wszystkim poczucia solidarności lokalnej, zapewnienia bezpieczeństwa i poczucia bezpieczeństwa. Ważne jest także poczucie istotności wpływu obywatela na sprawy społeczne i gospodarczo-zawodowe oraz przestrzenne zagospodarowanie terenu i stan środowiska naturalnego otoczenia. Duże znaczenie ma praktyka dialogu społecznego. Pożądane jest działanie zróżnicowanych form lokalnej i ponad lokalnej aktywności społecznej oraz wspieranie działań organizacji pozarządowych. Jednocześnie, stabilna i skuteczna władza publiczna wpływa na wzrost aktywności obywateli, wzmacnia tożsamość (narodową, regionalną czy lokalną) oraz zdolności organizacyjne społeczeństwa.

W 2010 r. sytuacja w kwestii budowania zintegrowanej wspólnoty i zapewnienia jej bezpieczeństwa, oceniania na podstawie wartości wskaźników, uległa poprawie. Wzrósł wskaźnik wykrywalności sprawców przestępstw osiągając w 2010 r. wartość 67,9% (w porównaniu z 67,1% w 2009 r. oraz wartością zakładaną dla roku 2010 – 60%)) i utrzymując trend rosnący od 2000 r. Wzrósł także wskaźnik poczucia bezpieczeństwa do 70% oraz postrzeganej korupcji – do 5,3 (gdzie 10 oznacza brak korupcji). Wszystkie wyżej wymienione wskaźniki przekroczyły wartości zakładane w SRK dla roku 2010. Poprawie uległ także wskaźnik przedstawiający odsetek dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym – osiągając w 2010 r. wartość 69,9%.

Obowiązujące i realizowane w roku 2010 w ramach Priorytetu 4 SRK strategie i programy objęły wszystkie najważniejsze elementy tego priorytetu. Zadania wzmacniające wspólnotę społeczną i funkcjonowanie władzy publicznej koncentrowały się na działaniach w następujących obszarach:


  1. Budowa zasługującej na społeczne zaufanie, sprawnej władzy publicznej oraz przeciwdziałanie korupcji

Zgodnie z realizowanym założeniem, służąca państwu i społeczeństwu administracja musi być otwarta, przejrzysta, nastawiona na dialog, sprawna i zdolna do adaptacji. Jednocześnie władza publiczna powinna być wiarygodnym partnerem dla innych (obywateli, organizacji obywatelskich, organizacji przedsiębiorców, organizacji eksperckich). W związku z tym, konieczne są wysiłki, które wspomogą proces przeciwdziałania korupcji w sektorze publicznym, m.in. dzięki szerokiemu uczestnictwu obywateli, sektora prywatnego i środków masowego przekazu w życiu społecznym.

W ramach Dokumentu Implementacyjnego Krajowego Programu Reform na lata 2008-2011 realizowano zadanie pn.: „Wzmocnienie efektywności służb audytu wewnętrznego, zmierzające w szczególności do poprawy efektywności audytu wewnętrznego w jednostkach sektora finansów publicznych”. Produktem wykonanym w ramach niniejszego zadania w okresie I półrocza 2010 r. są wyniki weryfikacji i oceny prawidłowości wykonywania audytu wewnętrznego w 6 jednostkach sektora finansów publicznych, w tym w: Urzędzie Lotnictwa Cywilnego w Warszawie, Izbie Celnej w Warszawie, Agencji Rynku Rolnego w Warszawie, Małopolskim Urzędzie Wojewódzkim w Krakowie oraz na uniwersytetach: Marii Curie Skłodowskiej i Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

W celu realizacji standardów Schengen wprowadzano w życie Program wieloletni pn. „Modernizacja Służby Celnej w latach 2009 – 2011”. Program ten umożliwia Służbie Celnej poprawę warunków jej funkcjonowania, co wpłynie na trwałą poprawę efektywności podejmowanych działań. Wydatki na ten cel wyniosły ponad 54,816 mln zł. W roku 2010 realizowano 15 zadań inwestycyjnych i podjęto prace nad dokumentacją 6 kolejnych zadań, m.in.:


  • zakupiono 5 urządzeń rentgenowskich, 23 detektory przemytu, 24 detektory narkotyków i materiałów wybuchowych, endoskopy - wydatki: 50,242 mln zł;

  • zakupiono 285 samochodów na wymianę i doposażenie jednostek Służby Celnej - wydatki 14,787 mln zł;

  • zakupiono 23 urządzenia laboratoryjne - wydatek: 3,861 mln zł.



  1. Wspieranie samoorganizacji społeczności lokalnych

Budowanie zintegrowanych i obywatelsko świadomych wspólnot, przede wszystkim na poziomie lokalnym jest stałym priorytetowym zadaniem w ramach SRK. Poprzez takie kierunki wsparcia ze strony rządu i samorządu terytorialnego, jak np. umacnianie kapitału społecznego oraz wspieranie społeczeństwa obywatelskiego, zwiększa się możliwości artykulacji interesów i potrzeb obywateli oraz działania na rzecz ich realizacji, w tym poprzez społeczną samoorganizację.

W 2010 r. realizowana była (przyjęta przez Radę Ministrów w dn. 4.11.2008 r.) Strategia Wspierania Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego na lata 2009-2015. Jej główne cele strategiczne to: osiągnięcie optymalnego poziomu uczestnictwa obywateli w życiu publicznym, ilościowy i jakościowy rozwój instytucji społeczeństwa obywatelskiego oraz stworzenie podstaw funkcjonowania dobrego, czyli sprawnego, przejrzystego i sprawiedliwego państwa. Poniższe przedsięwzięcia stanowią praktyczną konkretyzację przyjętych założeń Strategii:



  • W ramach PO KL – Priorytet V Dobre rządzenie, Działanie 5.4 Rozwój potencjału trzeciego sektora, Poddziałanie 5.4.1 Wsparcie systemowe dla trzeciego sektora kontynuowano realizację dwóch projektów systemowych:

- „Zwiększenie poziomu wiedzy na temat funkcjonowania sektora pozarządowego, dialogu obywatelskiego oraz doskonalenie umiejętności zarządzania sferą pożytku publicznego”;

- „Model współpracy administracji publicznej i organizacji pozarządowych – wypracowanie i upowszechnienie standardów współpracy”.



  • W ramach PO KL – Priorytet I Zatrudnienie i integracja społeczna, Działanie 1.2 Wsparcie systemowe instytucji pomocy i integracji społecznej - kontynuowano realizację dwóch systemowych projektów:

- 1.46 Partnerstwo na rzecz instytucjonalizacji ekonomii społecznej, w ramach którego działa Zespół do spraw Rozwiązań Systemowych w Zakresie Ekonomii Społecznej. Prace kontynuowane są w 4 grupach roboczych: Grupa Strategiczna, Grupa Prawna, Grupa Edukacyjna i Grupa Finansowa. W 2010 r. w ramach Grupy Strategicznej została zredagowana wstępna, robocza wersja założeń do dokumentu „Długofalowa polityka rozwoju ekonomii społecznej”. Dokument obejmować będzie część dotyczącą kontekstu funkcjonowania ekonomii społecznej (tło historyczne, dotychczasowe działania, dobre praktyki, aspekt międzynarodowy), analizę kosztów zaniechania działań w zakresie ekonomii społecznej oraz instrumentarium – optymalizację warunków legislacyjnych, wybrane obszary działania – mieszkalnictwo, recycling i inne, stworzenie infrastruktury finansowej, klauzule społeczne, smart buying, infrastrukturę wsparcia, wzmacnianie kadr, budowanie wiedzy, wizerunek ekonomii społecznej, relacje ze środowiskiem biznesu;

- 1.19 Zintegrowany system wsparcia ekonomii społecznej, którego celem ogólnym jest podniesienie poziomu rozwoju i poprawa kondycji ekonomii społecznej w Polsce poprzez zbudowanie stałych, zinstytucjonalizowanych mechanizmów wsparcia merytorycznego podmiotów działających w tym zakresie i ich otoczenia. Cel ten realizowany będzie poprzez m.in.: tworzenie i rozwijanie standardów jakości usług instytucji pomocy i integracji społecznej, profesjonalizację działań infrastruktury wsparcia dla tych podmiotów, podniesienie świadomości społecznej w zakresie możliwości rozwiązywania problemów społecznych za pomocą narzędzi ekonomii społecznej.

Ponadto, w celu rozwoju i poprawy kondycji ekonomii społecznej w 2010 r.: przygotowano koncepcję systemu pożyczek i poręczeń oraz spójne z nią propozycje dot. założeń systemu doradztwa prawnego i ekonomicznego dla podmiotów ekonomii społecznej; opracowano wstępny projekt ustawy o przedsiębiorczości społecznej i przedsiębiorstwie społecznym. Na rok 2011 zaplanowano szerokie konsultacje dokumentu; przygotowano materiały z zakresu ekonomii społecznej, jako ew. wkład do programów nauczania.

Jednocześnie:


  • zakończone zostały następujące badania oraz ukazały się opracowane na ich podstawie ekspertyzy:

- „Diagnoza organizacji infrastrukturalnych oraz identyfikacja zapotrzebowania organizacji pozarządowych na usługi świadczone przez organizacje infrastrukturalne”,

- „Diagnoza działalności organizacji pozarządowych pod kątem istnienia standardów działania”.



  • trwa także realizacja zadania: "Stworzenie systemu stałego monitorowania współpracy pomiędzy administracją publiczną a organizacjami pozarządowymi – pilotaż";

  • zrealizowano badania służące przygotowaniu raportów cząstkowych i 4 ekspertyz, rozpoczął pracę Komitet Ekspertów odpowiedzialny za wypracowanie modelu współpracy administracji publicznej (zwłaszcza samorządowej) z organizacjami pozarządowymi.

W 2010 r. MPiPS ogłosiło konkurs na dofinansowanie projektów w ramach Krajowego Programu Operacyjnego Fundusz Inicjatyw Obywatelskich na lata 2009-2013. W wyniku rozstrzygnięcia konkursu PO FIO 2010 Minister Pracy i Polityki Społecznej dofinansował 576 wniosków, z tego 417 jednorocznych, a 159 dwuletnich. Były one realizowane przez podmioty sektora pozarządowego w terminach do 31.12.2010 r. oraz w ramach tego samego konkursu trwają programy dwuletnie do 31.12.2011 r.

Trwa przygotowywanie cyklicznego sprawozdania z funkcjonowania ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie za kolejne lata; w roku 2010 trwało przygotowywanie sprawozdania za rok 2008.



  1. Promocja integracji społecznej, w tym prorodzinnej, zwłaszcza w zakresie funkcji ekonomicznych, opiekuńczych i wychowawczych

W SRK przyjęto, iż polityka państwa będzie podejmować wysiłek na rzecz systemowego wsparcia rodzin, szczególnie w pierwszych latach wychowywania dzieci, w tym działania w obszarze zdrowia, spraw bytowych, edukacji i wychowania, a także rozwijanie systemu wspierania łączenia rodzicielstwa i pracy zawodowej. Rezultaty związane z kontynuowaniem ustanowionych programów z omawianego zakresu przedstawione są poniżej.

Krajowy Program „Zabezpieczenie Społeczne i Integracja Społeczna na lata 2008-2010” realizowany był poprzez inicjowanie i prowadzenie działań tak programowych, jak i legislacyjnych.

We wrześniu 2010 r. Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3, uchwalonej przez Sejm w dniu 4 lutego 2011 r. (ustawa weszła w życie z dniem 4 kwietnia 2011 r.). Jej celem jest rozwój zróżnicowanych form opieki nad małymi dziećmi (żłobek, klub dziecięcy, dzienny opiekun, niania), poprawa standardów funkcjonowania placówek, wsparcie rodziców w planach prokreacyjnych i procesie wychowania dzieci, umożliwienie rodzicom i opiekunom dzieci podjęcia lub kontynuowania aktywności zawodowej (m.in. szybszy powrót matek na rynek pracy, późniejszą dezaktywizację zawodową babć czy dziadków), a także promocja równości rodzinnej i zawodowej między kobietą i mężczyzną.

W tym czasie przyjęta również została przez Radę Ministrów kolejna inicjatywa - projekt ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej - który następnie został skierowany do prac parlamentarnych. Przewiduje się, że ustawa wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Istotą proponowanych rozwiązań jest stworzenie spójnego systemu opieki nad dzieckiem i rodziną. Nowe rozwiązania zakładają upowszechnienie rodzinnych form pieczy zastępczej oraz znaczne ograniczenie roli placówek opiekuńczo-wychowawczych w opiece nad dzieckiem. Działania podejmowane w ramach tego systemu mają również zapewnić rodzinie taką pomoc (m.in. powołanie asystentów rodzinnych), aby w jej efekcie wyeliminowane zostało zagrożenie zabrania dziecka z rodziny lub nastąpił szybki powrót dziecka do niej (jeśli musiało zostać umieszczone czasowo poza rodziną).

Od 1 stycznia 2010 r. – ustawą z dnia 19 listopada 2009 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją wydatków budżetowych – uniezależniono prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od wysokości kryterium dochodowego. Tym samym osoby spełniające określone przepisami warunki mają - niezależnie od wysokości osiąganego dochodu - prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a także prawo do opłacanych z budżetu państwa składek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe i zdrowotne, zaś w konsekwencji mają możliwość korzystania z opieki zdrowotnej, a w przyszłości ze świadczeń emerytalnych lub rentowych.

W roku 2010 kontynuowana była realizacja programu wieloletniego „Pomoc Państwa
w zakresie dożywiania
” służącego ograniczaniu zjawiska niedożywienia wśród dzieci, uczniów i osób dorosłych. Z danych za wrzesień 2010 r. wynika że, programem wieloletnim objęto ok. 1,6 mln osób, w tym 938 tys. dzieci i młodzieży.

Kontynuowane były główne cele programu:



  • wsparcie gmin w wypełnianiu zadań własnych o charakterze obowiązkowym w zakresie dożywiania dzieci oraz zapewnienia posiłku osobom jego pozbawionym, ze szczególnym uwzględnieniem osób z terenów objętych wysokim poziomem bezrobocia i ze środowisk wiejskich;

  • długofalowe działanie w zakresie poprawy stanu zdrowia dzieci i młodzieży poprzez ograniczanie zjawiska niedożywienia;

  • upowszechnianie zdrowego stylu żywienia;

  • poprawa poziomu życia osób i rodzin o niskich dochodach;

  • rozwój w gminach bazy żywieniowej, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb dzieci i młodzieży.

Z budżetu państwa na realizację programu wieloletniego na rok 2010 zostały przeznaczone środki finansowe w wysokości 550 mln zł. Kontynuacja programu wieloletniego jest przewidziana do roku 2013. Przeznaczone środki finansowe na okres realizacji programu na działania przewidziane programem na lata 2010-2013 będzie określała ustawa budżetowa na dany rok.

W 2010 r. kontynuowano realizację programu wieloletniego Krajowy Program Przeciw-działania Przemocy w Rodzinie na lata 2006 – 2016. W roku 2010 poza bieżącymi zadaniami wynikającymi z zapisów Programu, a więc finansowaniem specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie i przekazaniem środków finansowych na realizację programów korekcyjno – edukacyjnych, realizowano m.in. następujące działania:



  • zrealizowanie ogólnopolskiej kampanii społecznej na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie wobec osób starszych i niepełnosprawnych,

  • opracowanie i dystrybucja poradników dla pracowników pierwszego kontaktu pt. „Przemoc w rodzinie wobec osób starszych i niepełnosprawnych. Poradnik dla pracowników pierwszego kontaktu”.

Dzięki prowadzonym akcjom społecznym następuje zmiana świadomości społeczeństwa. Utrzymywanie specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie umożliwia osobom korzystającym z usług lepszą dostępność do specjalistycznych świadczeń. Zabezpieczenie środków finansowych na realizację programów korekcyjno – edukacyjnych dla osób stosujących przemoc w rodzinie prowadzi do zmiany postaw sprawców przemocy.

Ponadto uruchomiono środki finansowe z budżetu państwa w kwocie 7,8 mln zł na wsparcie wyłonionych w drodze konkursu projektów jednostek samorządu terytorialnego z zakresu lokalnego systemu opieki nad dzieckiem i rodziną.

W związku z Programem na rzecz społeczności romskiej w Polsce, zgodnie z przyjętymi założeniami, prowadzone były - uznane za priorytetowe - działania z zakresu edukacji oraz poprawy sytuacji bytowej i socjalnej, w tym przede wszystkim inwestycyjne zmierzające do poprawy sytuacji mieszkaniowej i sanitarnej, polegające na remontach i wsparciu budownictwa mieszkaniowego, podłączeniu mieszkań do kanalizacji i wodociągów, udostępnieniu bieżącej wody oraz energii elektrycznej. Kontynuowane były również działania w zakresie ochrony zdrowia, przeciwdziałania bezrobociu, bezpieczeństwa, kultury, upowszechniania wiedzy o społeczności romskiej oraz edukacji obywatelskiej Romów. Na działania objęte ww. Programem wykorzystano łącznie 12,47 mln zł. W Programie uczestniczyło 316 podmiotów, które łącznie zrealizowały 773 zadania. Zadania realizowane były na terenie wszystkich województw, a wśród wykonawców największą grupę stanowiły jednostki samorządu terytorialnego oraz podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych, w tym organizacje romskie.


  1. Zapewnienie bezpieczeństwa narodowego i poczucia bezpieczeństwa

Do podstawowych zadań państwa należy zapewnienie bezpieczeństwa narodowego (państwa) i poczucia bezpieczeństwa obywateli. Pewność trwania państwa - istota bezpieczeństwa narodowego - jest kształtowana poprzez eliminowanie zagrożeń zewnętrznych i powstających w ramach państwa oraz poprzez aktywność uprzedzającą powstawanie zagrożeń i podejmującą nowe wyzwania, które dotyczą żywotnych interesów i potrzeb kraju, w tym ochrony suwerenności i niezawisłości Rzeczypospolitej, tożsamości, funkcjonowania i swobód rozwojowych państwa i społeczeństwa. Wymaga to całościowego i zintegrowanego cywilno-wojskowego podejścia do rozwiązywania konfliktów oraz rozwijania systemu bezpieczeństwa narodowego.

W 2010 r. przygotowania ze strony MON do skutecznego reagowania na możliwe wyzwania i zagrożenia bezpieczeństwa państwa objęły działania realizowane na kilku płaszczyznach.



Planowanie strategiczne:

  • Kontynuowano prace nad opracowaniem zintegrowanej strategii rozwoju z obszaru bezpieczeństwa narodowego. Strategia rozwoju systemu bezpieczeństwa narodowego RP 2011-2020/22 (SRSBN) będzie istotnym dokumentem realizującym założenia systemu zarządzania rozwojem Polski oraz cele polityki bezpieczeństwa państwa. Bazą koncepcyjną dla niej będzie Strategia Bezpieczeństwa Narodowego RP (SBN RP).

  • Kontynuowano cykl narodowego planowania obronnego zainicjowany zatwierdzeniem SBN RP, w ramach którego zatwierdzony został Plan Reagowania Obronnego RP oraz uruchomiono aktualizację planów operacyjnych funkcjonowania organów administracji publicznej w warunkach zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa państwa i w czasie wojny.

  • Zakończono prace nad Strategicznym Przeglądem Obronnym (SPO), który będzie narzędziem analizy strategicznej Sił Zbrojnych RP, w ramach procesu planowania ich rozwoju. Raport SPO zawiera diagnozę Sił Zbrojnych RP pod kątem mocnych i słabych stron oraz uwarunkowania wewnętrzne i zewnętrzne rozwoju Sił Zbrojnych RP.

Programowanie obronne:

Realizowano przedsięwzięcia zaplanowane w Programie Pozamilitarnych Przygotowań Obronnych RP na lata 2009-2018 (PPPO-09). Zgodnie z programem, w 2010 r. kontynuowano realizację priorytetowych przedsięwzięć w zakresie zaspokajania potrzeb Sił Zbrojnych RP i wojsk sojuszniczych - największe środki przeznaczono na modernizację linii kolejowych o znaczeniu wyłącznie obronnym oraz utrzymanie rezerw państwowych mobilizacyjnych produktów leczniczych, wyrobów medycznych i pozostałego wyposażenia medycznego na potrzeby SZ RP.

W zakresie monitorowania, opracowano „Ocenę pozamilitarnych przygotowań obronnych RP w 2009 roku". Ocena zawiera diagnozę stanu przygotowania do realizacji zadań obronnych struktur niemilitarnej części Systemu Obronnego Państwa oraz propozycje dalszych działań dotyczących doskonalenia pozamilitarnych przygotowań obronnych na okres czterech kolejnych lat.

W 2010 r. główny wysiłek skupiono na dostosowaniu struktur do rzeczywistych potrzeb sił zbrojnych oraz na kontynuowaniu i zakończeniu procesu ich profesjonalizacji. Priorytetami w tym zakresie było m.in.:



  • wprowadzenie nowej polityki zakwaterowania,

  • realizacja szkolenia w nowym 3-letnim cyklu,

  • rozpoczęcie naboru do Narodowych Sił Rezerwowych.

Powyższe zasadnicze zadania wynikające z Programu profesjonalizacji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na lata 2008-2010 zostały zrealizowane. Zakończono m.in. proces legislacyjny nad ustawami mającymi kluczowe znaczenie dla procesu profesjonalizacji Sił Zbrojnych RP. Od 1 stycznia 2010 r. weszły w życie:

  • „duża" nowelizacja ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP (Dz.U. z 2009 r., Nr161,poz. 1278),

  • „duża" nowelizacja ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 79, poz. 669),

  • nowa ustawa o dyscyplinie wojskowej {Dz.U. z 2009 r., Nr 190, poz. 1474).

Od 1 lipca 2010 r. weszły w życie przepisy znowelizowanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. z 2010 r., Nr 28, poz. 143), które definitywnie rozwiązują problem mieszkaniowy dzięki zrównaniu w prawach do zakwaterowania wszystkich żołnierzy zawodowych i wprowadzeniu świadczenia mieszkaniowego. Rozpoczęto również prace nad projektem rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie norm zakwaterowania żołnierzy we wspólnych kwaterach stałych oraz trybu ich kwaterowania i nad projektem zarządzenia Ministra Obrony Narodowej o sposobie gospodarowania i zarządzania nieruchomościami przeznaczonymi na zakwaterowanie SZ RP oraz właściwościach organów wojskowych i normach zakwaterowania.

Do ww. ustaw wydano ponad 70 aktów wykonawczych. Powyższe ustawy (w nowym kształcie) uregulowały m.in. zasady spełniania powinności obywateli na rzecz obronności w warunkach funkcjonowania profesjonalnych sił zbrojnych, określiły nowe rodzaje służby oraz zasady jej pełnienia, kwestie zakwaterowania, kształtowania dyscypliny wojskowej oraz aspekty socjalne służby.

W wyniku realizacji ww. aktów prawnych uzyskano następujące efekty:


  • zniesiono obowiązek odbywania zasadniczej służby wojskowej oraz form jej
    równorzędnych i zastępczych,

  • oparto zasadnicze uzupełnienie SZ o dobrowolne rodzaje czynnej służby wojskowej,

  • osiągnięto zakładaną ewidencyjną liczebność stanów osobowych sił zbrojnych,

  • rozpoczęto nabór do Narodowych Sił Rezerwowych,

  • uruchomiono służbę przygotowawczą przeznaczoną dla ochotników nie posiadających wyszkolenia wojskowego, zamierzających podjąć obowiązki w Narodowych Siłach Rezerwowych,

  • uproszczono procedury reagowania dyscyplinarnego i skuteczniejszego kształtowania dyscypliny w misjach poza granicami kraju,

  • dostosowano zakres zadań i strukturę Terenowych Organów Administracji Wojskowej do potrzeb zawodowej służby wojskowej oraz funkcjonowania w warunkach profesjonalizacji,

  • podniesiono poziom wyszkolenia wojsk.

Profesjonalizacja Sił Zbrojnych RP wymagała wprowadzenia nowych rozwiązań w obszarze aktywizacji zawodowej żołnierzy (tzw. rekonwersji kadr). W 2010 r opracowano m.in.: rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie świadczeń socjalno-bytowych dla żołnierzy zawodowych oraz rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania zawodowego pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych. Powyższe akty prawne kontynuują wdrożenie w resorcie Obrony Narodowej nowego programu rekonwersji kadr.

Siły Zbrojne RP kontynuowały swój udział w zadaniach utrzymywania pokoju na świecie. Żołnierze polscy uczestniczyli w misjach NATO lub wypełniali mandat ONZ i innych, pokojowych organizacji międzynarodowych. W roku 2010 brali udział w misjach w Bośni i Hercegowinie (PKW EUFOR), w Republice Kosowo (PKW KFOR) i w Afganistanie (PKW Afganistan), misji NATO nadzoru przestrzeni powietrznej państw bałtyckich (Air Policing), operacji antyterrorystycznej Active Endeavour oraz misji szkoleniowej NATO w Iraku (NTM-I).

Zgodnie z decyzjami politycznymi i wojskowymi Polski Kontyngent EUFOR realizujący zadania stabilizacyjne w Bośni i Hercegowinie zmienił swoją strukturę organizacyjną. Od 1 grudnia 2010 r. kontyngent został zredukowany do 50 etatów i realizuje zadania doradczo-szkoleniowe.

Polski Kontyngent Wojskowy w Afganistanie stanowi część Misji Międzynarodowych Sił Wspierania Bezpieczeństwa (ISAF). Bierze udział w operacji stabilizacyjnej, prowadzonej na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ (nr 1386 z 20 grudnia 2001 r., nr 1510 z 13 października 2003 r., nr 1563 z 17 września 2004 r., nr 1623 z 13 września 2005 r. i nr 1707 z dnia 13 września 2006 r.) oraz porozumienia z Bonn z 5 grudnia 2001 r., dotyczącego tymczasowych ustaleń w sprawie odbudowy stałych instytucji rządowych w Afganistanie. Uczestniczy w niej około 2600 żołnierzy Wojska Polskiego, współpracujących z żołnierzami 47 innych państw. Siły ISAF liczą łącznie ponad 132 000 żołnierzy i pracowników wojska.

Ponadto, Polska aktywnie angażuje się w tworzenie Grup Bojowych UE (tzw. jednostek szybkiego reagowania). Mają one umożliwiać UE podjęcie poza jej granicami natychmiastowych działań w sytuacjach kryzysowych. W pierwszym półroczu 2010 r. Polska pełniła rolę państwa ramowego Grupy Bojowej utworzonej wspólnie z Niemcami, Litwą, Słowacją i Łotwą, odpowiadając za organizację dowództwa sił i elementu bojowego grupy.

W 2010 roku przez okres czterech miesięcy służby PKW ORLIK 3 pełniły służbę poza granicami kraju, będąc na straży obszaru powietrznego państw bałtyckich. Natomiast fregata rakietowa ORP „Gen. K. PUŁASKI”, działając w ramach Sił Odpowiedzi NATO, brała udział w operacji antyterrorystycznej na Morzu Śródziemnym, w kilkudziesięciu międzynarodowych ćwiczeniach Sojuszu Północnoatlantyckiego i Partnerstwa dla Pokoju. Ponadto, kontyngent liczący 17 żołnierzy uczestniczył w ramach zespołu  doradczo-szkoleniowego w misji szkoleniowej NATO w Iraku – NTM-I.

Założenia programowe dot. bezpieczeństwa narodowego, w tym w zakresie wzmacniania sił zbrojnych, obronności kraju realizowano również na podstawie poniżej przedstawionych instrumentów:


  • W ramach Strategii udziału Sił Zbrojnych RP w operacjach międzynarodowych wdrożono System Wykorzystania Doświadczeń z działalności Sił Zbrojnych RP w misjach poza granicami.

  • Program wieloletni „Wyposażenie Sił Zbrojnych RP w samoloty wielozadaniowe" realizowany jest zgodnie z polsko-amerykańskim kontraktem PL-D-SAC oraz planami resortu Obrony Narodowej. Kontrakt wszedł w fazę końcowych dostaw i zwiększonej realizacji zakontraktowanych usług. Szkoleniem na F-16 w kraju objęto 51 pilotów.

  • W zakresie „Wytycznych do programowania przygotowań obronnych RP na lata 2009-2018”, na podstawie znowelizowanych w 2009 r. „Wytycznych RM zmieniających wytyczne do programowania przygotowań obronnych RP na lata 2009-2018", ustalono zadania obronne na rok 2011.

Uchwalenie Programu rozwoju infrastruktury granicznej na polsko-ukraińskiej granicy państwowej w latach 2010-2013 pozwoliło podjąć zakrojone na szeroką skalę działania inwestycyjne na polsko-ukraińskiej granicy państwowej. Zagwarantowane również zostało finansowanie przedsięwzięć budowlanych o charakterze długoterminowym przez cały okres prowadzenia inwestycji.

W Programie wyodrębniono szereg zadań do realizacji, z czego w 2010 r. zakończono:



  • remont monitoringu kolejowego przejścia granicznego Hrubieszów-Wołomierz Wołyński,

  • uruchomienie punktu kontroli granicznej pasz w kolejowym przejściu granicznym Hrubieszów–Wołomierz Wołyński,

  • umieszczenie na drogach dojazdowych tablic informacyjnych powiadamiających o czasie oczekiwania w poszczególnych przejściach

Natomiast zadania rozpoczęte w 2010 r. prowadzone są w zakresie: budowy, rozbudowy
i modernizacji drogowych przejść granicznych (Dołhobyczów-Uhrynów, Budomierz-Hruszew, Dorohusk-Jagodzin, Korczowa-Krakowiec, Medyka-Szeginie) i uzupełnienia wyposażenia służb granicznych w drogowym przejściu granicznym Hrebenne-Rawa Ruska. Decyzją Wojewody środki finansowe przeznaczone na rozbudowę infrastruktury drogowego przejścia granicznego Zosin-Ustiług zostały przeniesione na 2011 rok.

Realizacja Programu zagwarantuje, że granica polsko-ukraińska stanie się jednym z najnowocześniejszych odcinków granicy zewnętrznej Unii Europejskiej zapewniających sprawną obsługę podróżnych i towarów. Wspólna polsko-ukraińska granica stanie się czynnikiem łączącym, a nie dzielącym oba kraje oraz przyczyni się do wzrostu ruchu osobowego oraz wymiany kulturalnej i handlowej.

Realizacja Programu zintegrowanego zarządzania granicą 2007-2013 zapewnia skuteczną ochronę Unii Europejskiej i strefy Schengen przed napływem niepożądanych osób i towarów. W 2010 r. dokonano aktualizacji Programu związanej ze zmianami, które dokonały się po wejściu Polski do strefy Schengen. W 2010 r. realizowano działanie ciągłe polegające na utrzymywaniu przejść granicznych w stanie pozwalającym na skuteczne i sprawne prowadzenie kontroli granicznych. Prowadzono budowę i modernizację przejść granicznych przede wszystkim na polsko-ukraińskiej granicy. Uruchomiono nowe drogowe przejście na polsko-rosyjskiej granicy państwowej w Grzechotkach. Podjęto budowę obiektów po stronie polskiej w drogowym przejściu na polsko-białoruskiej granicy w Połowcach. Rozbudowywane i modernizowane były przejścia graniczne na polsko-rosyjskiej granicy w Gołdapi i na polsko-białoruskiej granicy w Terespolu. Praktycznie zakończono proces przekazywania starostom obiektów po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach UE.

Pomyślnie przebiegała realizacja Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2007-2011. Formacje objęte programem osiągnęły wskaźniki realizacji Programu blisko – 100%. Przede wszystkim Program wydatnie poprawił wyposażenie służb. Największe środki finansowe w 2010 r. przeznaczono na realizację Programu w Policji, tj. kwotę 355,7 mln zł (ok. 72,4% całości). Pozostałe środki w kwocie 78,4 mln zł przeznaczono na Program w Państwowej Straży Pożarnej, tj. ponad 15,9%, w Straży Granicznej 45,8 mln zł, tj. ok. 9,3% oraz w Biurze Ochrony Rządu 11,6 mln zł, tj. blisko 2,3% całości środków finansowych. W ramach Programu realizowano następujące przedsięwzięcia: zakup i wymiana sprzętu transportowego, zakup uzbrojenia, zakup sprzętu i wyposażenia specjalnego, zakup i wymiana sprzętu oraz systemów teleinformatycznych, budowa nowych i modernizacja użytkowanych obiektów, zakup i modernizacja urządzeń zabezpieczenia techniczno-obronnego. Sejm RP pozytywnie ocenił informacje o realizacji Programu za lata: 2007, 2008 i 2009. Wskazana byłaby kontynuacja tego instrumentu programowego.



  1. Bezpieczeństwo wewnętrzne i porządek publiczny

Rządowy Program ograniczania przestępczości i aspołecznych zachowań „Razem bezpieczniej” służy przede wszystkim aktywizacji i wspieraniu inicjatyw lokalnych na rzecz poprawy bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też rezerwa celowa w wysokości 3 mln złotych, zabezpieczona corocznie w budżecie państwa na realizację programu, przeznaczona jest na dofinansowywanie projektów realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego oraz przez organizacje pozarządowe (środki przeznaczone na realizację projektów lokalnych faktycznie są przynajmniej dwukrotnie wyższe).

Należy także zaznaczyć, że z programu rządowego są one dofinansowywane, a nie finansowane w całości – tak więc jednostki samorządu terytorialnego, czy też organizacje pozarządowe przeznaczyły na ich realizację znacznie wyższe środki własne.

Pozytywnym trendem, jaki obserwuje się przez 4–letni okres realizacji Programu, jest coraz ściślejsza współpraca, zarówno na poziomie centralnych instytucji realizujących programy i inicjatywy profilaktyczne o charakterze ogólnopolskim, jak i instytucji poziomu lokalnego. Ta wymiana doświadczeń i integracja wysiłków różnych podmiotów, przekłada się na poprawę bezpieczeństwa i porządku publicznego w państwie.

W 2010 r. MSWiA podejmowało we współpracy z partnerami (służbami, podmiotami prywatnymi, organizacjami pozarządowymi) działania o charakterze ogólnopolskim. Kontynuacja i współrealizacja kampanii o charakterze ogólnopolskim, organizowanych przez partnerskie podmioty, polegała na przeprowadzeniu m.in. następujących działań:



  • uruchomienie - jako pochodnej krajowego konkursu na rozbudowę „Miasteczek ruchu drogowego” - działań w ramach projektu „Budujemy miasteczka ruchu drogowego“ Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Celem projektu jest wybudowanie nowoczesnego miasteczka ruchu drogowego w każdym województwie. Zakończenie zadania planuje się w roku 2012. W ramach projektu powstanie 16 nowoczesnych miasteczek ruchu drogowego. Budżet projektu wyniesie 10 mln zł, (8,5 mln zł będzie pochodzić ze środków unijnych);

  • kampania „Rowerem bezpiecznie do celu”, we współpracy z Biurem Ruchu Drogowego KGP, ukierunkowana na promowanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym rowerzystów, a w szczególności dzieci i młodzieży;

  • kampania „Bezpieczne Wakacje” - założeniem towarzyszącym było jej kompleksowe zintegrowanie z rządowym programem ograniczania przestępczości i aspołecznych zachowań „Razem bezpieczniej”, zakładającym szczególną aktywność rządowej administracji publicznej w takich obszarach, jak: bezpieczeństwo w szkole, bezpieczeństwo w ruchu drogowym, bezpieczeństwo w miejscu zamieszkania i w miejscach publicznych. Działania administracji rządowej w ramach tych akcji łączyły się ze wspólnymi inicjatywami wojewodów oraz jednostek samorządu terytorialnego, organizacji pozarządowych, a także instytucji organizujących wypoczynek dzieciom i młodzieży we wskazanych wyżej obszarach;

  • program policyjny Profilaktyka a Teatr”/Profilaktyka a TY”, którego zasadniczym celem jest zmniejszanie zjawiska narkomanii wśród uczniów szkół ponadpodstawowych, inspirowanie rodziców młodzieży szkolnej do pogłębiania wiedzy z zakresu profilaktyki narkotykowej;

  • kampania „Kocham nie biję”, „Kocham Reaguję”, „Kocham. Nie krzyczę” - będąca inicjatywą Fundacji KCK – (Krajowe Centrum Kompetencji) - dotycząca propagowania haseł związanych z przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie i ograniczeniem jej skutków, zwiększenia społecznego zaangażowania w sprawy związane z przeciwdziałaniem ww. zjawisku poprzez podnoszenie społecznej wrażliwości w odniesieniu do szeroko rozumianej przemocy, poszerzenie poziomu wiedzy obywateli na temat przemocy domowej oraz promowanie wartości rodzinnych;

  • Program Odpowiedzialnej Sprzedaży Wyrobów Tytoniowych „Stop 18!”, który opiera się na współpracy firm i organizacji, które podejmują wspólne inicjatywy w celu przeciwdziałania dostępowi niepełnoletnich do wyrobów tytoniowych. Program „STOP 18!” powstał z inicjatywy Krajowego Stowarzyszenie Przemysłu Tytoniowego;

  • kampania „Nasze Dzieci w Sieci”, zakładająca zwrócenie uwagi rodziców na różne rodzaje zagrożeń, jakie czyhają na dzieci w wirtualnym świecie, realizowana przez Fundację Kidprotect;

  • program „Dziecko w Sieci” Fundacji Dzieci Niczyje, ukierunkowany na edukację dzieci i młodzieży w zakresie szeroko pojętego bezpieczeństwa w Internecie;

  • konkurs „Bezpieczeństwo Imprez Sportowych” i akcja „Uczyć i bawić”, jako realizacja profilaktycznych form kształcenia postaw wśród dzieci i młodzieży z udziałem pięściarzy;

  • dofinansowywanie projektów pilotażowych – kontynuacja inicjatywy z 2010 r., jako działania na rzecz promocji projektów wyróżniających się, ciekawych i nowatorskich. Celem tego zadania jest sprawdzenie wybranych projektów w pilotażu, a następnie – w przypadku ich powodzenia - promowanie na terenie całej Polski.

Ponadto w 2010 roku Projekt rekomendowany do Europejskiej Nagrody w dziedzinie Zapobiegania Przestępczości ECPA pn. „Bezpieczny senior w bezpiecznym domu” – propozycja Komendy Wojewódzkiej Policji w Szczecinie pokonał 16 projektów zgłoszonych do konkursu z całej Europy.

Krajowy Plan działań przeciwko handlowi ludźmi na lata 2009-2010 wyznacza zadania dla administracji rządowej (realizowane we współpracy z organizacjami pozarządowymi) w zakresie zwalczania i zapobiegania handlowi ludźmi. Jest to jedyny dokument w Polsce, który w sposób kompleksowy ujmuje problematykę budowania systemu w trzech obszarach: prewencji i ścigania sprawców oraz wsparcia ofiar handlu ludźmi. Wskazane zadanie stanowi zatem tylko jeden z elementów Planu.

Z uwagi na konieczność wzmocnienia współpracy regionalnej na terenie całej Polski, w Krajowym Planie działań przeciwko Handlowi Ludźmi na lata 2011-2012 umieszczono i realizuje się zadanie pn. Zainicjowanie, w formie pilotażu, wojewódzkich zespołów ds. handlu ludźmi z udziałem przedstawicieli prokuratury, Policji, Straży Granicznej, wydziałów polityki społecznej urzędów wojewódzkich. Przyjęto jednocześnie, iż w danym okresie przewiduje się zainicjowanie działania zespołów w województwie zachodniopomorskim, małopolskim i lubuskim.”

Funkcjonuje już Mazowiecki Zespół ds. Handlu Ludźmi jako regionalna (wojewódzka) platforma wymiany informacji pomiędzy instytucjami zaangażowanymi w problematykę handlu ludźmi. W założeniu zespół ma służyć także jako mechanizm koordynacji działań szkoleniowych i prewencyjnych podejmowanych na danym terenie.

W ramach Programu dostosowania organów administracji państwowej do współpracy z Systemem Informacyjnym Schengen (SIS) podjęte zostały następujące działania: koordynacja testów pierwszego kamienia milowego SIS II w Polsce na potrzeby ewaluacji Schengen (SIS), prace nad dokumentem zarządczym MasterPlan SIS II PL, udział w pracach związanych z odnową SIS1+ (SIS1+R2), udział w pracach związanych z przygotowaniem do migracji z SIS1 do SIS II, koordynacja prac związanych z przygotowaniem do migracji sieci SIS1 w Polsce.

W ramach Programu dostosowania organów administracji państwowej do współpracy z Wizowym Systemem Informacyjnym (VIS) podjęte zostały następujące działania: prace nad dokumentem zarządczym MasterPlan VIS PL, koordynacja testów zgodności (CT), które miały na celu sprawdzenie zgodności polskiego systemu centralnego VIS z systemem centralnym VIS w Strasburgu, koordynacja krajowych testów VIS i VIS Mail, koordynacja testów aplikacyjnych VIS Mail przeprowadzanych z Czechami.

Podjęte zostały również działania mające na celu wyeliminowanie sprzeczności miedzy przepisami ustawy o cudzoziemcach i ustawy o SIS i VIS. Dokonano nowelizacji rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie ustanowienia Pełnomocnika Rządu do Spraw Przygotowania Organów Administracji Państwowej do Współpracy z Systemem Informacyjnym Schengen i Systemem Informacji Wizowej. Ponadto, kontynuowano prace wraz z Policją nad projektem rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie trybu dostępu i wzorów upoważnień do dostępu do Krajowego Systemu Informatycznego (KSI) oraz wykorzystywania danych oraz prace nad Podręcznikiem Użytkownika Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) oraz Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) – aspekty prawne. Kontynuowano także budowę Portalu Informacyjnego SIS VIS.

Do głównych osiągniętych efektów wdrażania SIS i VIS można zaliczyć:


  • wejście w życie ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 239, poz.1593), nowelizującej Ustawę o SIS i VIS i przyjęcie przez Stały Komitet Rady Ministrów MasterPlan SIS II PL, wersja 6.2;

  • monitorowanie postępów w projekcie odnowy SIS1+ na poziomie UE i zapewnienia gotowości PL do udziału w testach oraz monitorowanie i nadzorowanie postępów prac realizowanych przez kontraktora OBS w zakresie zmiany podłączenia polskiego ośrodka;

  • terminowe zrealizowanie udziału w testach pierwszego kamienia milowego SIS II, w weryfikacji przygotowania Rumunii do zakończenia ewaluacji Schengen;

  • uzyskanie w wynikach testów (wykonanych przez wszystkich użytkowników systemu VIS w kraju) 100% zgodności pomiędzy systemem narodowym a systemem centralnym VIS.

W dniu 28 grudnia 2010 r. Program wieloletni pn. „Program Rozwoju Służb Ratownictwa Morskiego w latach 2007-2010” przyniósł w roku 2010 zakończenie budowy 2 statków ratowniczych I kategorii oraz budowy morskiej stacji ratowniczej w Łebie. Tym samym zakończono realizację tego programu wieloletniego.




1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   16


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna