Ministerstwo rozwoju regionalnego



Pobieranie 1,12 Mb.
Strona4/16
Data23.10.2017
Rozmiar1,12 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   16

Działania podejmowane w 2010 r. w celu realizacji Strategii Rozwoju Kraju w ramach głównych dokumentów strategicznych


W 2010 r. stopniowo umacniały się pozytywne tendencje w przebiegu procesów realnych w polskiej gospodarce, po spowolnieniu w 2009 r. wywołanym zjawiskami kryzysowymi o zasięgu światowym. Według wstępnych szacunków GUS, PKB w 2010 r. wzrósł realnie o 3,8%4, co plasuje Polskę wśród krajów Unii Europejskiej o najszybszym tempie wzrostu.

PKB Polski w 2010 r. wyniósł 1412,7 mld zł, a w przeliczeniu walutowym – 353,7 mld euro (w cenach bieżących); z uwzględnieniem parytetu siły nabywczej stanowiło to 581,6 mld PPS5. Udział Polski w PKB całej Wspólnoty wyniósł 2,9% w cenach bieżących, a 4,7% po korekcie z tytułu różnic w sile nabywczej walut. W porównaniu z okresem przed akcesją, udział ten zwiększył się o około 1 pkt. proc. Pod względem absolutnej wartości PKB liczonej w mld PPS, w 2010 r. Polska zajmowała szóstą pozycję w UE-27, za Niemcami, Wielką Brytanią, Francją, Włochami i Hiszpanią6.

Wartość dodana brutto (WDB) w gospodarce narodowej była o 3,3% wyższa niż w 2009 r. Wysoki wzrost odnotowano w przemyśle (9,3%), znaczny – w budownictwie (3,9%) oraz w niektórych obszarach usług rynkowych (w transporcie i handlu). Na poprawę tempa wzrostu PKB w Polsce wpłynęło umocnienie popytu krajowego – wzrost o 4,4%. Spożycie ogółem było realnie wyższe niż przed rokiem o 3,3%, a akumulacja – o 8,5% (przy spadku nakładów brutto na środki trwałe o 1,0%).

Wzrostowym tendencjom w gospodarce towarzyszyła stopniowa poprawa sytuacji na rynku pracy. Według wstępnych szacunków, liczba pracujących w gospodarce narodowej była wyższa niż na koniec 2009 r. Przeciętne zatrudnienie w sektorze przedsiębiorstw w 2010 r. zwiększyło się nieznacznie w ujęciu rocznym (o 0,8%), a w kolejnych kwartałach pozytywna tendencja umacniała się. Mniejsza niż przed rokiem była liczba osób rejestrujących się jako bezrobotne, a większa – skreśleń z ewidencji bezrobotnych, jednak liczba zarejestrowanych bezrobotnych w końcu roku była nieco wyższa niż w grudniu 2009 r. Stopa bezrobocia rejestrowanego na koniec grudnia 2010 r. wyniosła 12,3%.

Znacznie większe zmiany zaszły w strukturze sektorowej7 pracujących niż w strukturze wytworzonej WDB. Tendencje tych zmian można scharakteryzować następująco:


  • nastąpił niewielki wzrost udziału dominującego w gospodarce sektora usługowego (III) (do poziomu prawie 65% w WDB i 57% w liczbie pracujących),

  • udział sektora przemysłowego (II) ustabilizował się na poziomie 30 - 32% zarówno w produkcji, jak i w liczbie pracujących,

  • znacząco zmniejszył się udział sektora rolniczego (I) w liczbie pracujących (z prawie 15% w 2007 r. do niecałych 13% w 2010 r.) i w WDB – z 4,3% w 2007 r. do 3,5% PKB w 2010 r.

Zmiany w strukturze pracujących przebiegały nieco inaczej niż przewidywano w SRK 2007-2015. Szybciej zmniejszał się udział pracujących w sektorze I (zakładano na 2010 r. udział tego sektora na poziomie 15,0%), podczas gdy faktyczny udział był niższy o ponad 2 pkt. proc. Proces ten jest korzystny i pozytywnie wpływa na efektywność produkcji rolnej. Zakładano także zmniejszenie udziału pracujących w sektorze II z 30,0% w 2006 r. do 27,5% w 2010 r.; sektor ten jednak zwiększał swój udział w liczbie pracujących w kolejnych latach do prawie 32% w 2008 r., a w 2010 r. wynosił 30,2%. Ocenia się, że nastąpiło to w wyniku zwiększonych inwestycji finansowych przy wsparciu funduszy unijnych. W rezultacie, planowany w SRK poziom kontrybucji sektora III w pracujących 57,5% okazał się wyższy niż uzyskany w 2010 r. (56,9%).

Przeciętne miesięczne wynagrodzenia realne brutto w sektorze przedsiębiorstw rosły wolniej niż w 2009 r. (0,8% wobec 1,1%). Szybciej niż wynagrodzenia zwiększały się przeciętne emerytury i renty w obu systemach.

W 2010 r. ceny towarów i usług konsumpcyjnych rosły wolniej niż rok wcześniej (średniorocznie 2,6% wobec 3,5%), jednak w IV kwartale ich wzrost był nieco wyższy niż w poprzednich okresach. Było to głównie wynikiem przyspieszenia dynamiki cen żywności i napojów bezalkoholowych oraz usług związanych z transportem. Ceny producentów w przemyśle zwiększyły się w mniejszym stopniu niż w 2009 r. (2,1% wobec 3,4%), natomiast ceny produkcji budowlano-montażowej utrzymywały się na poziomie zbliżonym do notowanego w roku poprzednim.

Według wstępnych szacunków, produkcja sprzedana przemysłu ogółem w 2010 r. była o 9,7% wyższa niż przed rokiem. W przedsiębiorstwach o liczbie pracujących powyżej 9 osób wzrost wyniósł 9,8%. Na korzystne wyniki wpłynął głównie znaczny wzrost (o 11,1%) w sekcji przetwórstwo przemysłowe. Produkcja sprzedana zwiększyła się w skali roku we wszystkich grupowaniach przemysłowych, za wyjątkiem dóbr związanych z energią. Wydajność pracy w przemyśle była większa niż przed rokiem o 10,4%.

W 2010 r. poziom nakładów inwestycyjnych był zbliżony do notowanego w roku poprzednim (spadek o 0,2%), ale odbudowa zapasów w przedsiębiorstwach, po ich drastycznym obniżeniu rok wcześniej, spowodowała wzrost akumulacji o 8,5% i powrót do jej pozytywnego wkładu we wzrost PKB. Należy jednak podkreślić, że odbudowa zapasów jest czynnikiem o charakterze jednorazowym, typowym dla okresów ożywienia gospodarczego następujących po „dołkach” koniunkturalnych, w związku z czym jego pozytywny wpływ na wzrostu gospodarczy będzie wygasał.

Produkcja budowlano-montażowa ogółem, mimo załamania w pierwszych miesiącach, spowodowanego trudnymi warunkami atmosferycznymi, była w 2010 r. wyższa niż w roku poprzednim o 3,3% (wobec wzrostu o 5,1% w 2009 r.). W jednostkach o liczbie pracujących powyżej 9 osób sprzedaż rosła również nieco wolniej niż w roku poprzednim i zwiększyła się o 3,5%.

Szacuje się, że sprzedaż detaliczna ogółem w 2010 r. ukształtowała się na poziomie o 1,5% wyższym niż w roku poprzednim (wobec 1,7% w 2009 r.). W przedsiębiorstwach o liczbie pracujących powyżej 9 osób notowano umocnienie dynamiki sprzedaży (wzrost o 3,1% wobec 2,7%), co było związane głównie ze znaczącym wzrostem w przedsiębiorstwach prowadzących sprzedaż pojazdów samochodowych, motocykli, części, a także handlujących paliwami stałymi, ciekłymi i gazowymi. Spadek odnotowano natomiast w firmach wskazujących jako podstawową grupę sprzedawanych towarów: żywność, napoje i wyroby tytoniowe.

Po wzroście w trzech poprzednich latach, globalna produkcja rolnicza w 2010 r. była, według wstępnych szacunków, mniejsza niż w 2009 r. o 2,1%. Produkcja roślinna spadła o 7,7% (w wyniku mniejszych zbiorów głównych ziemiopłodów), natomiast zwierzęca ukształtowała się na poziomie wyższym o 4,4% niż w 2009 r., na co w znacznym stopniu wpłynęło zwiększenie produkcji żywca wieprzowego i drobiowego.

Na rynku rolnym ceny większości produktów roślinnych, po spadkach obserwowanych w I połowie 2010 r., w kolejnych miesiącach rosły w ujęciu rocznym, co było związane m.in. z przewidywanymi niskimi zbiorami. Ceny podstawowych produktów pochodzenia zwierzęcego, z wyjątkiem cen żywca wieprzowego i drobiu, kształtowały się nieco powyżej poziomu sprzed roku. W rezultacie wyższej dynamiki cen produktów rolnych sprzedawanych przez rolników niż cen towarów i usług przez nich nabywanych na cele bieżącej produkcji rolniczej i inwestycyjnej, wskaźnik „nożyc cen”, po dwóch niekorzystnych latach, ukształtował się na poziomie 107,2.

W 2010 r. nastąpiło dalsze pogłębienie nierównowagi finansów publicznych, wynikające przede wszystkim z pogarszających się relacji pomiędzy dochodami i wydatkami publicznymi. Spowolnienie tempa wzrostu PKB w latach 2009-2010 negatywnie wpłynęło na poziom dochodów podatkowych. W największym stopniu efekt spowolnienia gospodarczego widoczny był w dynamice wpływów z podatków dochodowych, szczególnie z podatku CIT, który z natury jest wrażliwy na zmiany koniunktury gospodarczej.

Zgodnie z notyfikacją fiskalną przekazaną przez rząd polski do Komisji Europejskiej w kwietniu br., deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych (SIRiS) w 2010 r. ukształtował się na poziomie 111,2 mld zł, co stanowiło 7,9% PKB, natomiast dług sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł na koniec grudnia 2010 r. 776,8 mld zł, co stanowiło 54,9% PKB 8.

W handlu zagranicznym, w 2010 r. odnotowano wzrost obrotów towarowych z zagranicą. Szybszy wzrost importu niż eksportu spowodował pogłębienie ujemnego salda obrotów ogółem. Wskaźnik terms of trade w 2010 r. pogorszył się, głównie w wyniku niekorzystnych relacji cenowych w wymianie z Rosją.

Należy podkreślić, że spadek strumienia bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ) w latach 2008-2010 w stosunku do najlepszego pod tym względem 2007 r. był zjawiskiem światowym, na co w miała wpływ awersja inwestorów do ryzyka w konsekwencji kryzysu finansowego. Napływ BIZ do Polski w 2010 r. wynosił 7,3 mld euro i był o 57,6% niższy od najwyższego notowanego w 2007 r. BIZ z krajów rozwiniętych zmniejszyły się w podobnym stopniu, stanowiąc około połowę poziomu z 2007 r.9

Oceniając pozycję Polski w świecie należy podkreślić, że w ostatnich kilku latach ulegała ona stopniowemu i systematycznemu umocnieniu, chociaż wciąż istnieją zaległości w niektórych dziedzinach, które spowalniają proces doganiania państw najlepiej rozwiniętych pod względem gospodarczym i społecznym.

Human Development Report 2010”10 opublikowany przez Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) plasuje Polskę na 41. miejscu zestawienia w gronie państw ”o bardzo wysokim rozwoju społecznym” potwierdzając osiągniętą w latach poprzednich pozycję. Human Development Index (HDI) dla Polski wyniósł w 2010 roku 0,795 wykazując lekki wzrost w porównaniu z rokiem poprzednim, ale najwyższy spośród państw Unii Europejskiej. Polska zanotowała systematyczny wzrost także w latach kryzysu gospodarczego 2008-2009 podczas gdy wiele z najbardziej rozwiniętych państw zanotowało w tych latach zerowy przyrost i lekki przyrost w 2010 r. Z uwagi na specyfikę wskaźnika HDI trendy w rozwoju kraju należy mierzyć w perspektywie średnio i długookresowej (niektóre komponenty wskaźnika jak oczekiwana długość życia czy edukacja nie wykazują zmian w odpowiedzi na doraźne zmiany polityki państw). Od 1990 roku wszystkie wskaźniki dla Polski mają stałą tendencję wzrostową.

Niemniej jednak poziom HDI w Polsce pozostaje poniżej średniej państw OECD (wynoszącej 0,853). Pomimo faktu, iż Polska znalazła się w grupie państw bardzo wysoko rozwiniętych, to jest na przedostatnim miejscu w tej grupie pozostając znacznie poniżej jej średniej.

W raporcie Hypothetical Cohort Model of Human Development11 opublikowanym we wrześniu 2010 roku UNDP przewiduje wzrost zarówno wskaźnika HDI jak i pozycji Polski w rankingu, która w 2030 roku ma znaleźć się na 30. miejscu wśród najbardziej rozwiniętych krajów.

Na rosnącą pozycję Polski w świecie wskazuje także Ranking globalnej konkurencyjności (Global Competetiveness Report 2010-201112) publikowany przez World Economic Forum. Powstaje on na podstawie oceny tzw. Globalnego Indeksu Konkurencyjności (Global Competitiveness Index - GCI), który mierzy ogólną konkurencyjność gospodarki. Indeks ten został wyliczony na podstawie 110 wskaźników cząstkowych ujętych w 12 kategorii i przypisanych do trzech głównych obszarów (podstawowe wymogi; czynniki poprawiające efektywność; czynniki innowacyjności i rozwoju). W tym rankingu pozycja Polski uległa znacznemu wzrostowi w porównaniu do raportu zeszłorocznego przesuwając się o siedem miejsc i plasując na 39 spośród 139 badanych państw za takimi państwami jak: Francja, Wielka Brytania, Chiny, Czechy czy Estonia wyprzedzając natomiast między innymi Hiszpanię, Portugalię, Włochy czy Indie. Jak zauważają autorzy raportu, ma to związek z relatywnie silną odpornością na kryzys ekonomiczny. Polska zanotowała równy wzrost we wszystkich 12 filarach konkurencyjności. Zwraca się uwagę na duży rozmiar rynku (21 miejsce) wysokie standardy edukacji – w szczególności wysoki wskaźnik przyjęć na studia (18 miejsce), dobrze rozwinięty rynek finansowy (32 miejsce) i zwiększone zaufanie do sektora bankowego (18 miejsce). Wszystkie te czynniki mają wpływ na dobre wyniki Polski w całości na przestrzeni ostatnich lat. Raport zwraca jednak uwagę, że jednym z głównych problemów polskiej gospodarki jest słabo rozwinięta infrastruktura - 108 miejsce (w szczególności infrastruktura drogowa). Ponadto, inną problematyczną kwestią jest wydajność administracji publicznej (103 miejsce). Raport zwraca uwagę, że w kwestii innowacyjności Polska powinna skoncentrować swoje działania na badaniach i rozwoju oraz zwiększyć współpracę między uniwersytetami, jednostkami badawczymi a sektorem prywatnym.


* * *
Zgodnie z „ustawą o zasadach”, SRK jest realizowana poprzez strategie rozwoju, programy operacyjne oraz programy rozwoju. Na realizację SRK wpływają też inne, przyjmowane przez Rząd dokumenty o znaczeniu strategicznym, a także szereg przyjętych ustaw i rozporządzeń regulujących kwestie istotne dla priorytetów rozwojowych kraju.

Jednym z najistotniejszych dokumentów strategicznych mających znaczenie dla realizacji SRK jest „Krajowy Program Reform na lata 2008-2011 na rzecz realizacji Strategii Lizbońskiej”13, zwany dalej KPR 2008-2011. Jest to strategiczny, średniookresowy program społeczno-gospodarczy, określający reformy w obszarze polityki makroekonomicznej i budżetowej, polityki mikroekonomicznej i strukturalnej oraz polityki rynku pracy, jakie Rząd Polski podejmuje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Dzięki swojej kompleksowości KPR 2008-2011 obejmuje działania i reformy, które sprzyjają realizacji średniookresowej strategii rozwoju kraju. SRK odwołuje się bowiem do Strategii Lizbońskiej i uwzględnia jej cele.

Rok 2010 był ostatnim rokiem wdrażania drugiego i zarazem ostatniego Krajowego Programu Reform na rzecz realizacji Strategii Lizbońskiej.

Najważniejsze obszary i reformy zapisane w KPR 2008-2011, na których realizacji skupiono się w 2010 r. dotyczyły m.in.:



  1. Upraszczania regulacji prawnych dla przedsiębiorców i obywateli. 23 listopada 2010 r. RM przyjęła projekt ustawy o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców. Rozwiązania zawarte w ustawie poprawią relacje z urzędami oraz usprawnią obrót gospodarczy. Główną zmianą, jaką wprowadza ustawa jest zamiana zaświadczeń na oświadczenia, co powinno polepszyć i usprawnić kontakty obywateli z administracją oraz ograniczyć koszty, jakie w związku z tym ponosili przedsiębiorcy. Ustawa została przyjęta przez Sejm 13 maja 2011 r. i weszła w życie 1 lipca 2011 r.

  2. Sektora badań i innowacji. Kontynuowane były reformy publicznego sektora badań w celu wzmocnienia B+R oraz innowacji, a także zachęcania sektora prywatnego do podejmowania działań w obrębie badań i innowacji. 30 kwietnia 2010 r. Sejm przyjął pakiet ustaw reformujących system badań naukowych w Polsce. W skład pakietu wchodzi 6 ustaw: przepisy wprowadzające ustawy reformujące system nauki, ustawa o Narodowym Centrum Nauki, ustawa o zasadach finansowania nauki, ustawa o instytutach badawczych, ustawa o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, ustawa o Polskiej Akademii Nauk. Ustawy weszły w życie 1 października 2010 r. Wdrożenie pakietu ustaw reformujących system nauki jest kluczowe dla poprawy konkurencyjności polskiej nauki, m.in. poprzez lepsze powiązanie sektora badawczo-rozwojowego z gospodarką i zmianę systemu finansowania nauki.

  3. Szkolnictwa wyższego. Kontynuowana była reforma systemu szkolnictwa wyższego w Polsce. 14 września 2010 r. Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz niektórych innych ustaw. Do głównych założeń reformy zaliczyć należy między innymi projakościowe finansowanie szkół wyższych, poprawa jakości kształcenia, uproszczenie i skrócenie procedury habilitacyjnej, zwiększenie dostępności do studiów wyższych, czy większe upodmiotowienie studentów i dbałość o ich prawa. Ustawa została przyjęta przez Sejm 18 marca 2011 r. i wejdzie w życie 1 października 2011 r.

  4. Działań w zakresie ochrony środowiska. Realizując jeden z wymogów dyrektywy 2009/28/WE, opracowany został Krajowy plan działań w zakresie energii ze źródeł odnawialnych (KPD). Dokument przedstawia ścieżki dochodzenia do 15% udziału OZE14 w energii finalnej w podziale na energię elektryczną, ciepło i chłód oraz energię odnawialną w transporcie do 2020 roku w Polsce. Ww. dokument został przyjęty przez RM w dniu 7 grudnia 2010 r. Ponadto, 13 lipca 2010 r. RM zatwierdziła dokument pn. Kierunki rozwoju biogazowni rolniczych w Polsce w latach 2010-2020, którego zasadniczym elementem jest optymalizacja systemu prawno-administracyjnego w zakresie zakładania biogazowi rolniczych w Polsce. Dodatkowo, 12 października został przyjęty przez RM projekt ustawy o efektywności energetycznej. Nowe rozwiązania pomogą zracjonalizować ceny energii dla odbiorców końcowych oraz zwiększą konkurencyjność polskich przedsiębiorstw na rynku europejskim, szczególnie w sektorach o wysokiej energochłonności. Ustawa została przyjęta przez Sejm 15 kwietnia 2011 r. i wejdzie w życie 11 sierpnia 2011 r.

  5. Działań na rzecz opracowania aktywnej polityki rynku pracy zgodnie z modelem flexicurity. Zasadnicze zmiany przyniosła nowelizacja ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (ustawa z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 6, poz. 33), która wprowadza nowe instrumenty rynku pracy, ułatwia dostępność usług szkoleniowych oraz zwiększa wielkość pomocy finansowej na rozwój kapitału ludzkiego. Ponadto ustawa poszerza grono beneficjentów usług rynku pracy, zakłada wyodrębnienie z urzędów pracy centrów aktywizacji zawodowej oraz stwarza nowe możliwości świadczenia wybranych usług z wykorzystaniem ICT, czym poszerza dostęp do usług rynku pracy. Zintensyfikowano działania na rzecz poprawy warunków życia osób w trudnej sytuacji na rynku pracy, tj. niepełnosprawnych, młodzieży, kobiet oraz osób powyżej 50 roku życia.

  6. Działań w zakresie poprawy jakości edukacji. Wdrażana obecnie reforma programowa prezentuje podejście oparte na efektach uczenia się, mające na celu zwiększenie swobody organizacji procesu kształcenia oraz jego dostosowanie do indywidualnych potrzeb i możliwości uczniów. Równolegle z implementacją zmian związanych z reformą programową realizowane były działania mające na celu zwiększenie dostępności wysokiej jakości usług edukacyjnych. Odbywało się to m.in. poprzez opracowanie dokumentów o charakterze strategicznym w zakresie edukacji informatycznej dzieci i młodzieży, których wdrożenie będzie miało na celu upowszechnienie technologii ICT w procesie uczenia się. Prowadzone były także prace nad przygotowaniem projektu Perspektywy uczenia się przez całe życie.

  7. Działań mających na celu zwiększenie potencjału partnerów społecznych oraz ułatwienie partycypacji podmiotów dialogu społecznego w procesie uzgadniania polityk publicznych (w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki). Kontynuowano realizację programów Ministra Pracy i Polityki Społecznej: Aktywne Formy Przeciwdziałania Wykluczeniu Społecznemu oraz Wspieranie Rozwoju Spółdzielczości Socjalnej. Celem działań jest promowanie najefektywniejszych inicjatyw lokalnych zmierzających do aktywizacji społeczno-zawodowej osób zaliczanych do kategorii zagrożonych wykluczeniem społecznym. W ramach tych projektów wykorzystywane są instrumenty instytucjonalne, takie jak: centra i kluby integracji społecznej, a także spółdzielnie socjalne, oraz instrumenty indywidualne: kontrakty socjalne, indywidualne programy zatrudnienia socjalnego.

W 2009 r. podjęte zostały prace związane ze sformułowaniem nowej strategii gospodarczej UE, w efekcie których 3 marca 2010 r. Komisja opublikowała komunikat Europa 2020 – Strategia dla Wzrostu Inteligentnego, Zrównoważonego i Sprzyjającego Włączeniu Społecznemu.

Strategia „Europa 2020” jest nowym, długookresowym programem rozwoju społeczno-gospodarczego Unii Europejskiej, który zastąpił obowiązującą w latach 2000-2010 Strategię Lizbońską. W Komunikacie Komisja podkreśliła potrzebę wspólnego działania państw członkowskich na rzecz wychodzenia z kryzysu oraz wdrażania reform umożliwiających stawienie czoła wyzwaniom związanym z globalizacją, starzeniem się społeczeństw, czy rosnącą potrzebą racjonalnego wykorzystywania zasobów.

W celu osiągnięcia powyższych założeń zaproponowano trzy podstawowe, wzajemnie wzmacniające się priorytety:


  • wzrost inteligentny – rozwój oparty na wiedzy i innowacjach,

  • wzrost zrównoważony – promowanie gospodarki efektywniej wykorzystującej zasoby, przyjaznej środowisku, a zarazem konkurencyjnej,

  • wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu – wzmacnianie gospodarki charakteryzującej się wysokim zatrudnieniem oraz spójnością ekonomiczną, społeczną i terytorialną.

Narzędziem realizacji strategii w poszczególnych państwach członkowskich będą, tak jak dotychczas, Krajowe Programy Reform (KPR) na rzecz realizacji strategii „Europa 2020”. KPR będą corocznie aktualizowane i przekazywane do KE. Podstawę do przygotowania KPR-ów stanowią przyjęte przez Radę UE w 2010 r. Zintegrowane Wytyczne, czyli zestaw zaleceń dla krajów członkowskich w różnych obszarach polityk gospodarczych oraz polityki rynku pracy i kwestii społecznych, realizacja których powinna doprowadzić do osiągnięcia głównych celów strategii „Europa 2020”. Ważnym składnikiem zaproponowanej przez KE strategii jest także siedem projektów przewodnich (ang. flagship initiatives), realizowanych na poziomie UE, państw członkowskich, władz regionalnych i lokalnych. Proponowane w ramach inicjatyw flagowych działania również będą uwzględniane w corocznych aktualizacjach KPR.

Wstępne projekty KPR-ów państwa członkowskie przekazały do KE w listopadzie 2010 r., zaś ostateczne przyjęcie dokumentów nastąpiło w kwietniu 2011 r. Polski KPR15 koncentruje się na działaniach, które mają na celu odrabianie zaległości rozwojowych oraz budowę nowych przewag konkurencyjnych, w trzech obszarach priorytetowych:



  1. Infrastruktura dla wzrostu zrównoważonego

  2. Innowacyjność dla wzrostu inteligentnego

  3. Aktywność dla wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu.

W KPR zapisane zostały działania odpowiadające na zidentyfikowane przez Komisję Europejską oraz Polskę bariery wzrostu, których przezwyciężenie jest istotne z punktu widzenia rozwoju społeczno-gospodarczego Polski, a które mogą zarazem stanowić dźwignię dla osiągnięcia celów strategii „Europa 2020”. Pozwoli to na wzmocnienie efektu synergii i komplementarności polityki gospodarczej kraju i UE. Ponadto polski KPR wpisuje się w nowy system zarządzania rozwojem i uwzględnia cele oraz priorytety zaproponowane w dziewięciu zintegrowanych strategiach oraz pokazuje perspektywę rozwoju do 2020 r.


1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   16


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna