Międzynarodowy Standard Sprawozdawczości Finansowej 13



Pobieranie 0,61 Mb.
Strona1/10
Data01.03.2018
Rozmiar0,61 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10


Międzynarodowy Standard Sprawozdawczości Finansowej 13
Wycena wartości godziwej


Cel

1 Niniejszy standard:

  • zawiera definicję godziwej wartości;

  • wyznacza ramy wyceny wartości godziwej w jednolitym dokumencie;

  • wprowadza wymóg ujawniania informacji o wycenie wartości godziwej.

2 Wartość godziwa nie jest wyceną specyficzną dla danej jednostki, lecz wyceną opartą na danych rynkowych. W przypadku niektórych aktywów i zobowiązań może istnieć dostęp do obserwowalnych transakcji rynkowych lub informacji rynkowych. W przypadku innych aktywów i zobowiązań obserwowalne transakcje rynkowe lub informacje rynkowe mogą nie być dostępne. W obydwu przypadkach cel wyceny godziwej wartości jest jednak taki sam – chodzi o oszacowanie, jaka byłaby cena w transakcji przeprowadzonej na zwykłych warunkach zbycia składnika aktywów lub przeniesienia zobowiązania między uczestnikami rynku w dniu wyceny i w aktualnych warunkach rynkowych (tj. cena wyjścia na dzień wyceny z perspektywy uczestnika rynku, który posiada składnik aktywów lub ma zobowiązanie).

3 Kiedy nie można zaobserwować ceny za identyczny składnik aktywów lub identyczne zobowiązanie, jednostka wycenia wartość godziwą za pomocą innej techniki wyceny, w ramach której w jak największym stopniu wykorzystuje się odpowiednie obserwowalne dane wejściowe i w jak najmniejszym stopniu stosuje się nieobserwowalne dane wejściowe. Ponieważ wartość godziwa opiera się na danych rynkowych, przy jej wycenie przyjmuje się założenia, które zastosowaliby uczestnicy rynku do ustalenia ceny składnika aktywów lub zobowiązania, w tym założenia dotyczące ryzyka. Zatem przy wycenie wartości godziwej nie ma zastosowania zamiar posiadania przez jednostkę składnika aktywów czy też rozliczenia zobowiązania lub wypełnienia go w inny sposób.

4 W definicji wartości godziwej kładzie się nacisk na aktywa i zobowiązania, ponieważ są one podstawowym przedmiotem wyceny bilansowej. Ponadto niniejszy standard ma zastosowanie do instrumentów kapitałowych jednostki wycenionych według godziwej wartości.

Zakres

5 Niniejszy standard ma zastosowanie, kiedy inny MSSF zawiera wymóg stosowania wyceny wartości godziwej lub ujawniania informacji o wycenie wartości godziwej, albo też dopuszcza stosowanie wyceny wartości godziwej lub ujawnianie informacji o takiej wycenie (dotyczy to także wycen, takich jak wartość godziwa pomniejszona o koszty zbycia, w oparciu o wartość godziwą lub ujawnienia informacji o tych wycenach) oprócz wyjątków opisanych w paragrafach 6 i 7.

6 Wymogi dotyczące wyceny i ujawniania informacji zawarte w niniejszym standardzie nie mają zastosowania do:



  • transakcji płatności w formie akcji objętych zakresem MSSF 2 Płatności w formie akcji;

  • transakcji leasingowych objętych zakresem MSR 17 Leasing oraz

  • wycen, które wykazują pewne podobieństwa do wartości godziwej, lecz nie są wartością godziwą, takich jak możliwa do uzyskania wartość netto w MSR 2 Zapasy lub wartość użytkowa w MSR 36 Utrata wartości aktywów.

7 Ustanowiony w niniejszym standardzie wymóg ujawniania informacji nie ma zastosowania do:

  • aktywów programu świadczeń pracowniczych wycenionych według wartości godziwej zgodnie z MSR 19 Świadczenia pracownicze;

  • inwestycji w ramach programów świadczeń emerytalnych wycenionych według wartości godziwej zgodnie z MSR 26 Rachunkowość i sprawozdawczość programów świadczeń emerytalnych oraz

  • aktywów, w przypadku których wartość odzyskiwalna stanowi wartość godziwą pomniejszoną o koszty zbycia zgodnie z MSR 36.

8 Zasady wyceny wartości godziwej opisane w niniejszym standardzie mają zastosowanie zarówno do wyceny początkowej, jak i kolejnej wyceny, jeżeli inne MSSF zawierają wymóg wartości godziwej lub ją dopuszczają.

Wycena

Definicja wartości godziwej

9 W niniejszym standardzie wartość godziwa została zdefiniowana jako cena, którą otrzymano by za zbycie składnika aktywów lub zapłacono by za przeniesienie zobowiązania w transakcji przeprowadzonej na zwykłych warunkach między uczestnikami rynku na dzień wyceny.

10 W paragrafie B2 opisano ogólną zasadę wyceny wartości godziwej.



Składnik aktywów lub zobowiązanie

11 Wycena wartości godziwej odnosi się do konkretnego składnika aktywów lub zobowiązania. Zatem przy wycenie wartości godziwej jednostka uwzględnia cechy składnika aktywów lub zobowiązania, jeżeli uczestnicy rynku uwzględniliby takie cechy przy ustalaniu ceny składnika aktywów lub zobowiązania na dzień wyceny. Cechy te obejmują na przykład:

  • stan i lokalizację składnika aktywów oraz

  • ewentualne ograniczenia zbycia lub użycia.

12 Wpływ poszczególnych cech na wycenę będzie różnił się w zależności od tego, w jaki sposób cechy te uwzględnią uczestnicy rynku.

13 Składnik aktywów lub zobowiązanie wycenione według wartości godziwej mogłyby mieć następującą postać:



  • odrębnego składnika aktywów lub zobowiązania (np. instrumentu finansowego lub składnika aktywów niefinansowych) lub

  • grupy aktywów lub grupy zobowiązań, albo też grupy aktywów i zobowiązań (np. ośrodka wypracowującego środki pieniężne lub jednostki gospodarczej).

14 Zakwalifikowanie składnika aktywów lub zobowiązania jako odrębnego składnika aktywów lub zobowiązania, grupy aktywów, grupy zobowiązań lub grupy aktywów i zobowiązań do celów ujmowania lub ujawnienia informacji zależy od ich jednostki rozliczeniowej. Jednostkę rozliczeniową składnika aktywów lub zobowiązania określa się zgodnie z MSSF, który zawiera wymóg wyceny wartości godziwej lub dopuszcza taką wycenę, o ile MSSF nie stanowi inaczej.

Transakcja

15 Wycena wartości godziwej opiera się na założeniu, że składnik aktywów lub zobowiązanie podlega wymianie w ramach transakcji przeprowadzonej na zwykłych warunkach zbycia składnika aktywów lub przeniesienia zobowiązania między uczestnikami rynku na dzień wyceny w aktualnych warunkach rynkowych.

16 Wycena wartości godziwej opiera się na założeniu, że transakcja zbycia składnika aktywów lub przeniesienia zobowiązania odbywa się:

  • na głównym rynku dla danego składnika aktywów lub zobowiązania lub

  • w przypadku braku głównego rynku na najkorzystniejszym rynku dla danego składnika aktywów lub zobowiązania.

17 W celu określenia głównego rynku lub - w przypadku braku głównego rynku - najkorzystniejszego rynku jednostka nie musi przeprowadzić gruntownych poszukiwań wszystkich możliwych rynków, lecz uwzględnia wszystkie racjonalnie dostępne informacje. Wobec braku dowodu przeciwnego za główny rynek lub - w przypadku braku głównego rynku - za najkorzystniejszy rynek uważa się rynek, na którym jednostka zawarłaby w normalnych warunkach transakcję zbycia składnika aktywów lub przeniesienia zobowiązania.

18 Jeżeli istnieje główny rynek dla danego składnika aktywów lub zobowiązania, wycena wartości godziwej odpowiada cenie na takim rynku (zarówno cenie bezpośrednio obserwowalnej, jak i oszacowanej przy zastosowaniu innej techniki wyceny), nawet jeżeli na dzień wyceny cena na innym rynku jest potencjalnie korzystniejsza.

19 Jednostka musi mieć dostęp do głównego (lub najkorzystniejszego) rynku w dniu wyceny. Ponieważ różne jednostki (i jednostki gospodarcze w ramach tych jednostek) z różnymi formami aktywności mogą mieć dostęp do różnych rynków, główny (lub najkorzystniejszy) rynek dla tego samego składnika aktywów lub zobowiązania może być inny w przypadku różnych jednostek (i rodzajów działalności gospodarczej prowadzonych przez te jednostki). Zatem główny (lub najbardziej korzystny) rynek (a więc i uczestników rynku) należy postrzegać z perspektywy jednostki, dopuszczając różnice między jednostkami i wśród jednostek o różnych formach aktywności.

20 Chociaż jednostka musi mieć możliwość dostępu do rynku, to nie musi być zdolna do zbycia konkretnego składnika aktywów lub przeniesienia konkretnego zobowiązania na dzień wyceny, aby móc wycenić wartość godziwą na podstawie ceny na tym rynku.

21 Nawet w przypadku braku obserwowalnego rynku pozwalającego uzyskać informacje na temat ceny zbycia składnika aktywów lub przeniesienia zobowiązania na dzień wyceny wycena wartości godziwej opiera się na założeniu, że transakcja odbywa się w tym dniu, i jest postrzegana z perspektywy uczestnika rynku, który posiada składnik aktywów lub ma zobowiązanie. Zakładana transakcja stanowi podstawę do oszacowania ceny zbycia składnika aktywów lub przeniesienia zobowiązania.

Uczestnicy rynku

22 Jednostka wycenia wartość godziwą składnika aktywów lub zobowiązania na podstawie założeń, które przyjęliby uczestnicy rynku w celu ustalenia ceny składnika aktywów lub zobowiązania, przyjmując założenie, że uczestnicy rynku działają w swoim najlepszym interesie gospodarczym.

23 Przyjmując takie założenia, jednostka nie musi określać konkretnych uczestników rynku. Powinna raczej sprecyzować cechy ogólnie odróżniające uczestników rynku, uwzględniając czynniki właściwe dla:



  • głównego (lub najkorzystniejszego) rynku dla składnika aktywów lub zobowiązania oraz

  • uczestników rynku, z którymi jednostka chciałaby zawrzeć transakcję na tym rynku.

Cena

24 Wartość godziwa jest ceną, którą otrzymano by za zbycie składnika aktywów lub zapłacono by za przeniesienie zobowiązania w transakcji przeprowadzonej na zwykłych warunkach na głównym (lub najkorzystniejszym) rynku na dzień wyceny w aktualnych warunkach rynkowych (tj. ceną wyjścia) bez względu na to, czy cena ta jest bezpośrednio obserwowalna lub oszacowana przy użyciu innej techniki wyceny.

25 Ceny na głównym (lub najkorzystniejszym) rynku stosowane do wyceny wartości godziwej składnika aktywów lub zobowiązania nie koryguje się o koszty transakcyjne. Koszty transakcyjne rozlicza się zgodnie z innymi MSSF. Koszty transakcji nie są cechą składnika aktywów lub zobowiązania, a raczej właściwością transakcji i będą różne w zależności od tego, jak jednostka zawiera transakcję dotyczącą składnika aktywów lub zobowiązania.

26 Koszty transakcji nie obejmują kosztów transportu. Jeżeli lokalizacja jest cechą składnika aktywów (a może tak być na przykład w przypadku towaru), cenę na głównym (lub najkorzystniejszym) rynku koryguje się o koszty poniesione w celu przewozu składnika aktywów z aktualnej lokalizacji na rynek, jeżeli takowe występują.

Zastosowanie do aktywów niefinansowych

Największe i najlepsze wykorzystanie w przypadku aktywów niefinansowych

27 Wycena wartości godziwej składnika aktywów niefinansowych uwzględnia zdolność uczestnika rynku do wytworzenia korzyści ekonomicznych poprzez jak największe i najlepsze wykorzystanie składnika aktywów lub jego zbycie innemu uczestnikowi rynku, który zapewniłby jak największe i jak najlepsze wykorzystanie tego składnika aktywów.

28 Największe i najlepsze wykorzystanie składnika aktywów niefinansowych uwzględnia wykorzystanie składnika aktywów, które jest fizycznie możliwe, dopuszczalne prawnie i wykonalne finansowo, zgodnie z poniższym opisem:



  • wykorzystanie, które jest fizycznie możliwe, uwzględnia cechy fizyczne składnika aktywów, które uczestnicy rynku uwzględniliby przy ustalaniu ceny składnika aktywów (np. lokalizacja lub wielkość nieruchomości);

  • wykorzystanie, które jest prawnie dopuszczalne, uwzględnia wszelkie ograniczenia prawne nałożone na wykorzystanie składnika aktywów, które uczestnicy rynku uwzględniliby przy ustalaniu ceny składnika aktywów (np. strefowe regulacje mające zastosowanie w odniesieniu do nieruchomości);

  • wykorzystanie, które jest wykonalne finansowo, uwzględnia, czy użycie składnika aktywów, które jest fizycznie możliwe i dopuszczalne prawnie, prowadzi do wytworzenia odpowiedniego dochodu lub odpowiednich przepływów pieniężnych (z uwzględnieniem kosztów przekształcenia składnika aktywów na potrzeby takiego wykorzystania) w celu uzyskania zwrotu inwestycji, którego uczestnicy rynku wymagaliby w przypadku inwestycji w ten składnik aktywów wykorzystany w taki sposób.

29 Największe i najlepsze wykorzystanie określa się z perspektywy uczestników rynku, nawet jeżeli jednostka przewiduje inne wykorzystanie. Zakłada się jednak, że aktualne wykorzystanie składnika aktywów niefinansowych przez jednostkę jest największe i najlepsze, chyba że czynniki rynkowe lub inne wskazują, że inne wykorzystanie przez uczestników rynku skutkowałoby maksymalnym zwiększeniem wartości składnika aktywów.

30 W celu ochrony pozycji konkurencyjnej lub z innych powodów jednostka może nie zamierzać używać aktywnie nabytego składnika aktywów niefinansowych lub może nie zamierzać używać składnika aktywów zgodnie z największym i najlepszym wykorzystaniem. Może być tak na przykład w przypadku nabytego składnika wartości niematerialnych, który planuje się wykorzystywać defensywnie, uniemożliwiając innym jego używanie. Niemniej jednak jednostka wycenia wartość godziwą składnika aktywów niefinansowych, zakładając jego największe i najlepsze wykorzystanie przez uczestników rynku.



Podstawa wyceny w aktywach niefinansowych

31 Największe i najlepsze wykorzystanie składnika aktywów niefinansowych wiąże się z podstawą wyceny używaną do wyceny wartości godziwej składnika aktywów zgodnie z poniższymi wskazówkami:



  • Największe i najlepsze wykorzystanie składnika aktywów niefinansowych może zapewniać maksymalną wartość uczestnikom rynku w wyniku wykorzystania go w połączeniu z innymi aktywami w formie grupy ((jako składnika zainstalowanego lub inaczej skonfigurowanego do użycia) lub w połączeniu z innymi aktywami i zobowiązaniami (np. jednostka gospodarcza);

  • jeżeli największe i najlepsze wykorzystanie składnika aktywów polega na użyciu składnika aktywów w połączeniu z innymi aktywami lub z innymi aktywami i zobowiązaniami, wartością godziwą składnika aktywów jest cena, którą otrzymano by w aktualnej transakcji zbycia składnika aktywów przy założeniu, że składnik aktywów zostałby wykorzystany z innymi aktywami lub z innymi aktywami i zobowiązaniami, a te aktywa i zobowiązania (tj. aktywa uzupełniające i powiązane zobowiązania) byłyby dostępne dla uczestników rynku;

  • zobowiązania powiązane ze składnikiem aktywów i aktywami uzupełniającymi obejmują zobowiązania, które finansują kapitał obrotowy, lecz nie obejmują zobowiązań używanych do finansowania aktywów innych niż aktywa umieszczone w grupie aktywów;

  • założenia dotyczące największego i najlepszego użycia składnika aktywów niefinansowych są konsekwentne w przypadku wszystkich aktywów (do których odnosi się największe i najlepsze wykorzystanie) w grupie aktywów lub grupie aktywów i zobowiązań, w ramach której składnik aktywów byłby wykorzystany.

  • Największe i najlepsze wykorzystanie składnika aktywów niefinansowych może odrębnie zapewniać uczestnikom rynku maksymalną wartość. Jeżeli największe i najlepsze wykorzystanie składnika aktywów oznacza jego odrębne wykorzystanie, wartością godziwą składnika aktywów jest cena, którą otrzymano by w aktualnej transakcji zbycia składnika aktywów uczestnikom rynku, którzy wykorzystaliby składnik aktywów w sposób odrębny.

32 Wartość godziwa składnika aktywów niefinansowych opiera się na założeniu, że składnik aktywów podlega zbyciu zgodnie z jednostką rozliczeniową określoną w innych MSSF (może to być pojedynczy składnik aktywów). Dzieje się tak, nawet jeżeli wycena wartości godziwej opiera się na założeniu, że największym i najlepszym wykorzystaniem składnika aktywów jest użycie go w połączeniu z innymi aktywami lub z innymi aktywami i zobowiązaniami, ponieważ wycena wartości godziwej opiera się na założeniu, że uczestnik rynku posiada już aktywa uzupełniające i powiązane zobowiązania.

33 W paragrafie B3 opisano stosowanie koncepcji podstawy wyceny w odniesieniu do aktywów niefinansowych.



Zastosowanie w odniesieniu do zobowiązań i własnych instrumentów kapitałowych jednostki

Zasady ogólne

34 Wycena wartości godziwej opiera się na założeniu, że zobowiązanie finansowe lub niefinansowe albo też własny instrument kapitałowy jednostki (na przykład udziały kapitałowe wyemitowane jako zapłata w ramach połączenia jednostek gospodarczych) jest przenoszone na uczestnika rynku w dniu wyceny. Przeniesienie zobowiązania lub własnego instrumentu kapitałowego jednostki opiera się na następujących założeniach:

  • zobowiązanie zachowałoby swoją ważność, a przejmujący uczestnik rynku musiałby wypełnić zobowiązanie. Zobowiązanie nie zostałoby rozliczone z kontrahentem ani nie zostałoby uregulowane w inny sposób w dniu wyceny;

  • własny instrument kapitałowy jednostki zachowałby swoją ważność, a przejmujący uczestnik rynku przejąłby prawa i obowiązki powiązane z instrumentem. Instrument nie zostałby umorzony ani nie zostałby uregulowany w inny sposób w dniu wyceny.

35 Nawet kiedy nie ma obserwowalnego rynku, na którym można by było uzyskać informacje o cenie przeniesienia zobowiązania lub własnego instrumentu kapitałowego jednostki (np. ponieważ restrykcje umowne lub inne ograniczenia prawne uniemożliwiają przeniesienie takich pozycji), może istnieć obserwowalny rynek takich pozycji, jeżeli inne strony posiadają je jako aktywa (np. obligacja korporacyjna lub opcja kupna udziałów jednostki).

36 We wszystkich przypadkach jednostka musi wykorzystać w maksymalnym stopniu obserwowalne dane wejściowe i w minimalnym stopniu uwzględnić nieobserwowalne dane wejściowe, aby osiągnąć cel wyceny wartości godziwej, którym jest oszacowanie ceny, która zostałaby osiągnięta w transakcji przeprowadzonej na zwykłych warunkach przeniesienia zobowiązania lub instrumentu kapitałowego między uczestnikami rynku na dzień wyceny i w aktualnych warunkach rynkowych.



Zobowiązania i instrumenty kapitałowe posiadane przez inne strony jako aktywa

37 Kiedy notowana cena przeniesienia identycznego lub podobnego zobowiązania lub własnego instrumentu kapitałowego jednostki nie jest dostępna, a inna strona posiada identyczną pozycję jako składnik aktywów, jednostka wycenia wartość godziwą zobowiązania lub instrumentu kapitałowego z perspektywy uczestnika rynku, który posiada identyczną pozycję jako składnik aktywów na dzień wyceny.

38 W takich przypadkach jednostka wycenia wartość godziwą zobowiązania lub instrumentu kapitałowego w następujący sposób:



  • przy użyciu ceny notowanej na aktywnym rynku za identyczną pozycję, którą inna strona posiada jako składnik aktywów, jeżeli taka cena jest dostępna.

  • jeżeli cena ta nie jest dostępna, przy użyciu innych obserwowalnych danych wejściowych takich jak cena notowana na rynku, który nie jest rynkiem aktywnym, za identyczną pozycję, którą inna strona posiada jako składnik aktywów.

  • jeżeli obserwowalne ceny, o których mowa w pkt. a) i b), nie są dostępne, przy użyciu innej techniki wyceny takiej jak:

  • metoda przychodów (np. technika wartości bieżącej uwzględniająca przyszłe przepływy pieniężne, które uczestnik rynku spodziewa się uzyskać z tytułu posiadania zobowiązania lub instrumentu kapitałowego jako składnika aktywów; zob. paragrafy B10 i B11);

  • metoda rynkowa (np. przy użyciu notowanych cen podobnych zobowiązań lub instrumentów kapitałowych posiadanych przez inne strony jako aktywa; zob. paragrafy B5–B7).

39 Jednostka koryguje notowaną cenę zobowiązania lub własnego instrumentu kapitałowego jednostki posiadanego przez inną stronę jako składnik aktywów tylko wtedy, gdy istnieją czynniki właściwe dla składnika aktywów, które nie mają zastosowania do wyceny wartości godziwej zobowiązania lub instrumentu kapitałowego. Jednostka zapewnia, że cena składnika aktywów nie odzwierciedla skutku ograniczenia uniemożliwiającego zbycie składnika aktywów. Niektóre czynniki, które mogą wskazywać na to, że notowana cena składnika aktywów powinna zostać skorygowana, są następujące:

  • notowana cena składnika aktywów odnosi się do podobnego (lecz nie identycznego) zobowiązania lub instrumentu kapitałowego posiadanego przez inną stronę jako składnik aktywów. Na przykład zobowiązanie lub instrument kapitałowy mogą mieć szczególną cechę (np. jakość kredytowa emitenta), która różni się od cechy znajdującej odzwierciedlenie w godziwej wartości podobnego zobowiązania lub instrumentu kapitałowego posiadanego jako składnik aktywów;

  • jednostka rozliczeniowa składnika aktywów nie jest taka sama jak w przypadku zobowiązania lub instrumentu kapitałowego. Jeżeli chodzi na przykład o zobowiązania, w niektórych przypadkach cena składnika aktywów odzwierciedla łączną cenę pakietu obejmującą zarówno kwoty należne od emitenta i wsparcie jakości kredytowej strony trzeciej. Jeżeli jednostką rozliczeniową zobowiązania nie jest łączny pakiet, celem jest wycena nie wartości godziwej łącznego pakietu, lecz wartości godziwej zobowiązania emitenta. Zatem w takich przypadkach jednostka skorygowałaby zaobserwowaną cenę składnika aktywów w celu wykluczenia skutku wsparcia jakości kredytowej strony trzeciej.

Zobowiązania i instrumenty kapitałowe nieposiadane przez inne strony jako aktywa

40 Kiedy notowana cena przeniesienia identycznego lub podobnego zobowiązania lub własnego instrumentu kapitałowego jednostki nie jest dostępna, a inna strona nie posiada identycznej pozycji jako składnika aktywów, jednostka wycenia wartość godziwą zobowiązania lub instrumentu kapitałowego przy użyciu techniki wyceny z perspektywy uczestnika rynku, który ma zobowiązanie lub wysunął roszczenie z tytułu kapitału.

41 Na przykład przy stosowaniu techniki wartości bieżącej jednostka może uwzględniać jedną z następujących możliwości:



  • przyszłe wypływy środków pieniężnych, które uczestnik rynku spodziewałby się ponieść w związku ze wypełnianiem obowiązku włącznie ze świadczeniem, którego uczestnik rynku domagałby się z tytuły przyjęcia obowiązku (zob. paragrafy B31–B33);

  • kwotę, którą uczestnik rynku otrzymałby za zaciągnięcie lub wyemitowanie identycznego zobowiązania lub instrumentu kapitałowego na podstawie założeń, że uczestnicy rynku zastosowaliby do ustalenia ceny identycznej pozycji (np. o takich samych cechach kredytowych) na głównym (lub najbardziej korzystnym) rynku w celu wyemitowania zobowiązania lub instrumentu kapitałowego o takich samych warunkach umownych.

: RegData -> docs autres institutions -> commission europeenne -> comitologie -> rps -> 2012
2012 -> Operacje niezarobkowego transportu lotniczego wykonywane przy użyciu skomplikowanych statków powietrznych z napędem silnikowym
2012 -> D021888/02 załĄcznik VII operacje niezarobkowego transportu lotniczego wykonywane przy użyciu statków powietrznych z napędem silnikowym innych niż skomplikowane statki powietrzne
2012 -> Rozporządzenie komisji (UE) nr …/… z dnia XXX r zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1950/2006, które ustanawia, zgodnie z dyrektywą 2001/82/we parlamentu Europejskiego I Rady w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów
2012 -> Annex to sanco 11802-2010 Rev
2012 -> D021888/02 rozporządzenie komisji (UE) nr …/… z dnia XXX r zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) nr 965/2012 ustanawiające wymagania techniczne I procedury
2012 -> Amendment to ifrs 1 First-time Adoption of International Financial Reporting Standards
2012 -> Międzynarodowy Standard Sprawozdawczości Finansowej 10 Skonsolidowane sprawozdania finansowe
2012 -> Dodatek V do załącznika II
2012 -> Komisja europejska


  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna