Materiał, którym zajmiemy się na zajęciach, ze względu na ilość spotkań



Pobieranie 398,94 Kb.
Strona3/7
Data15.02.2018
Rozmiar398,94 Kb.
1   2   3   4   5   6   7

Cudzoziemcy 

Cudzoziemcem jest osoba nie posiadająca obywatelstwa państwa, na terytorium którego przebywa. Do kategorii tej zalicza się zarówno osoby o obywatelstwie innego państwa jak i apatrydów, czyli osoby nie posiadające w ogóle żadnego obywatelstwa. Zgodnie z postanowieniem art. 2 polskiej ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach 
"Cudzoziemcem jest każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego". Status prawny cudzoziemców podlega zarówno uregulowaniom prawa krajowego, jak i prawa międzynarodowego. 

W zależności od rozwiązań przyjętych w krajowych systemach prawnych, jak również stanu zobowiązań międzynarodowo-prawnych rozmaicie określana jest pozycja cudzoziemców w krajowym systemie prawnym. 


W doktrynie wyróżnia się trzy typowe sposoby traktowania cudzoziemców:
a) standard traktowania narodowego,
b) traktowanie specjalne,
c) traktowanie w sposób najbardziej uprzywilejowany.
Na cudzoziemcach ciąży obowiązek przestrzegania prawa krajowego, przysługiwać im może natomiast szereg uprawnień przewidzianych dla obywateli danego państwa. Zazwyczaj cudzoziemcom nie przysługują uprawnienia o charakterze politycznym (np. uprawnienia wyborcze), w wielu systemach prawnych wprowadzane są ponadto ograniczenia w zakresie podejmowania pracy czy też nabywania nieruchomości. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co do zasady, cudzoziemiec podlega takim samym prawom i obowiązkom jak obywatele RP, o ile Konstytucja  oraz inne ustawy nie stanowią inaczej. 

Szczególnie niekorzystna jest pozycja bezpaństwowców (apatrydów). Korzystają oni wprawdzie z licznych praw przysługujących w danym państwie, ale pozbawieni są np. opieki dyplomatycznej. Dlatego też zarówno na płaszczyźnie prawa krajowego, jak i w prawie międzynarodowym przyjmowane są rozwiązania, których celem jest unikanie bądź też ograniczanie bezpaństwowości. 

Z problematyką statusu prawnego cudzoziemców ściśle związana jest kwestia azylu. Azyl jest toforma udzielenia schronienia cudzoziemcowi bądź na terytorium państwa (azyl terytorialny), bądź też co budzi liczne kontrowersje, na terenie placówki dyplomatycznej lub konsularnej (azyl pozaterytorialny lub azyl dyplomatyczny). 

Przyznanie cudzoziemcowi azylu terytorialnego leży w kompetencji państwa


 a ograniczenia w tym zakresie mogą wynikać z uregulowań międzynarodowoprawnych wiążących to państwo. Zgodnie z art. 14 ust. 1 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka: " Każdy człowiek ma prawo ubiegać się o azyl i korzystać z niego w innym kraju w razie prześladowania". Uprawnienie to jest jednak wyłączone, jeżeli dana osoba popełniła przestępstwo o charakterze niepolitycznym bądź też dopuściła się czynu, który jest sprzeczny z celami i zasadami Kart Narodów Zjednoczonych. 

Szczególny charakter ma azyl dyplomatyczny. W doktrynie zwraca się uwagę na fakt, iż praktyka przyznawania azylu dyplomatycznego jest przyjęta w Ameryce Południowej, natomiast nie jest powszechnie akceptowana w prawie międzynarodowym. 

Organom administracji państwowej w określonych sytuacjach przysługuje prawo wydalania cudzoziemców. Odpowiednie uregulowania znajdziemy zarówno w prawie krajowym, jak i w umowach międzynarodowych,w tym przede wszystkim w Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych oraz w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Postanowienia prawa wewnętrznego wskazująprzesłanki, których zaistnienie może prowadzić do podjęcia odpowiednich działań. Polska ustawa o cudzoziemcach do przesłanek wydalenia zalicza m.in. przebywanie na terytorium RP bez zezwolenia na wjazd lub pobyt oraz podjęcie pracy bez zezwolenia.  

Warto zwrócić uwagę na problem ekstradycji, definiowanej jako wydanie osoby podejrzanej, organom ścigania ścigającego tę osobę za dokonanie przestępstwa. Wyjątki przewidywane są m.in. w odniesieniu do osób, które popełniły przestępstwa polityczne. Państwa zawierają dwustronne umowy w tym zakresie, ponadto obowiązuje szereg umów o charakterze regionalnym. W Europie szczególną rolę odgrywa Europejska Konwencja o Ekstradycji, zawarta w ramach prac Rady Europy.  



Uchodźcy

Szczególnej ochronie w prawie międzynarodowym publicznym podlegają uchodźcy. O uzyskanie statusu uchodźcy mogą się starać osoby, które w państwie swojego obywatelstwa są prześladowane ze względów rasowych, religijnych, czy też politycznych. Postanowienia Konwencji dotyczącej statusu uchodźców tworzą wymogi, którym powinno odpowiadać prawo krajowe. Ze względu na wagę problemu uchodźstwa we współczesnym świecie w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych działa Wysoki Komisarz ds. Uchodźców. 

 

Wreszcie, ostatnim niezbędnym elementem państwa jest system stałych organów władzy państwowej sprawujących faktyczną władzę w państwie.  



Organy państwa w zakresie stosunków międzynarodowych

Tradycyjnie wyróżnia się dwa rodzaje organów państwa działających na płaszczyźnie 


międzynarodowej. Są to organy wewnętrzne i zewnętrzne. 
1. Organy wewnętrzne obejmują organy posiadające stałą siedzibę i działające na terenie danego państwa. 
2. Organy zewnętrzne
obejmują z kolei swoim zakresem organy prowadzące swoją działalność poza granicami państwa. 

Organy wewnętrzne

Biorąc pod uwagę uwarunkowania historyczne, omawianie kompetencji tych organów 


rozpoczniemy od głowy państwa.  Głowa państwa jako najwyższy organ władzy państwowej posiada wyjątkową pozycję w reprezentowaniu państwa na arenie międzynarodowej. W zależności od państwa jest to realna władza (np. prezydent Francji) lub jedynie funkcje reprezentacyjne (królowa brytyjska). W niektórych przypadkach (np. USA gdzie prezydent jest jednocześnie szefem rządu) osoba reprezentująca na zewnątrz może być jednocześnie twórcą polityki zagranicznej. Prawo międzynarodowe nie rozróżnia czy reprezentantem jest jedna osoba (większość państw), dwuosobowa (San Marino) czy kolegialna jak w Szwajcarii. 
Według. norm prawa zwyczajowego obowiązuje zasada ius repraesentationis omnimodae oraz prawa do "immunitetu suwerena".  Wspomniana powyżej norma wywodzi się z praktyki okresu feudalnego, kiedy władza monarchy była rzeczywista. Współczesne "demokratyczne" konstytucje i systemy prawne ograniczają te prawa do wysyłania i przyjmowania przedstawicieli dyplomatycznych, podpisywania umów międzynarodowych bez potrzeby przedstawiania pełnomocnictw oraz ogłaszania stanu wojny i pokoju. I te prawa ograniczają się często do formalnego podpisywania dokumentów i listów uwierzytelniających przedstawianych przez rząd. 

Wg polskiej Konstytucji z 1997 roku: "Głową państwa jest prezydent, będący najwyższym przedstawicielem Rzeczpospolitej Polskiej w stosunkach międzynarodowych". Artykuł 133 stwierdza, iż: 



Prezydent Rzeczypospolitej jako reprezentant państwa w stosunkach zewnętrznych:
1) ratyfikuje i wypowiada umowy międzynarodowe, o czym 
zawiadamia Sejm i Senat,

2) mianuje i odwołuje pełnomocnych przedstawicieli Rzeczypospolitej Polskiej 
w innych państwach i przy organizacjach międzynarodowych,

3) przyjmuje listy uwierzytelniające i odwołujące akredytowanych przy nim 
przedstawicieli dyplomatycznych innych państw i organizacji międzynarodowych.

 Ponadto Prezydent Rzeczypospolitej przed ratyfikowaniem umowy międzynarodowej 


może zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem w sprawie jej zgodności
z Konstytucją. Należy jednak pamiętać, iż Prezydent Rzeczypospolitej w zakresie polityki
 zagranicznej współdziała z Prezesem Rady Ministrów i właściwym ministrem.

Wg artykułu 126 prezydent "Stoi na staży suwerenności i bezpieczeństwa państwa oraz nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium".  Prezydent posiada immunitety i przywileje nie  jako osoba lecz  jako głowa państwa. (zatem wygasają w momencie ustania sprawowania urzędu). 


Ich celem jest umożliwienie nieskrępowanego reprezentowania swojego państwa. Przywileje i immunitety obowiązują za granicą, o ile prezydent nie podróżuje incognito. Poza pewnymi wyjątkami nie podlega wtedy jurysdykcji karnej i administracyjnej, częściowo cywilnej. Z powodów praktycznych, kurtuazyjnych objęta jest także nimi rodzina prezydenta. Większość państw przewiduje zaostrzone sankcje karne za zamach na zdrowie lub życie reprezentanta obcego kraju. Przywilej nietykalności obejmuje także rezydencję (lub miejsce pobytu), środki lokomocji, korespondencję.  Od czasu Traktatu Wersalskiego następuje stopniowe odchodzenie od odpowiedzialności cywilnej władcy za decyzje polityczne, przenosi się to zatem także na obszar polityki zagranicznej. Po drugiej wojnie światowej wręcz zasadą stało się karanie odpowiedzialnych za zbrodnie i przestępstwa międzynarodowe, choć praktyka ta budzi duże kontrowersje.

Parlament - funkcja kontrolna w stosunkach międzynarodowych:
1)       W zakresie zawierania umów międzynarodowych - wyrażanie zgody w formie 
ustawy na ich ratyfikację przez prezydenta.
2)      Minister spraw zagranicznych wygłasza w parlamencie ekspoze w sprawie polityki zagranicznej.
3)      Interpelacje posłów w sprawach polityki zagranicznej. 
4)      Zgodnie z art.116 Konstytucji RP sejm decyduje o stanie wojny i zawarciu pokoju
( napaść zbrojna na terytorium lub wspólna obrona przeciwko agresji). 
Jeśli sejm nie może się zebrać decyzję w tej sprawie podejmuje prezydent.
5)      Bierze udział w realizacji polityki zagranicznej co wywodzi się z tradycji 
powstania unii międzyparlamentarnej 1889-1921.
Ponadto w Parlamencie działają Komisje Spraw Zagranicznych
w Sejmie:- Komisja do spraw integracji i Komisja do spraw Prawa Europejskiego,
w Senacie : Komisja do spraw międzynarodowych i integracji .
Ich zadania obejmują:
- informację o polityce traktatowej państwa,
- opiniowanie kandydatów na ambasadorów,
- śledzenie procesów akcesyjnych

Rada Ministrów - jej funkcja polega na kierowaniu polityką zagraniczną państwa. 
Ponosi też ona odpowiedzialność za jej realizację. Kompetencje Rady Ministrów w zakresie polityki
 zagranicznej określa art. 146 Konstytucji. Zgodnie z nim Rada Ministrów: 
1)       zapewnia bezpieczeństwo zewnętrzne państwa,
2)      sprawuje ogólne kierownictwo w stosunkach z organizacjami międzynarodowymi i państwami,
3)      zawiera umowy międzynarodowe wymagające ratyfikacji a także prowadzi 
negocjacje oraz dokonuje ustaleń tekstu umowy,
4)      zatwierdza umowy międzynarodowe, które nie podlegają ratyfikacji.

Prezes Rady Ministrów -zgodnie z art. 148 Konstytucji RP:
1)       reprezentuje Radę Ministrów,
2)      kieruje jej pracami,
3)      zapewnia wykonywanie polityki Rady Ministrów i określa sposoby
 jej wykonywania,
4)      koordynuje prace członków Rady Ministrów,
Ponadto Prezes Rady Ministrów:
1)       bierze udział w szczytach międzynarodowych, np. Trójkąt Weimarski,
2)      jest chroniony przywilejami i immunitetami w stosunkach międzynarodowych. 

Minister Spraw Zagranicznych - jego zadania zostały określone w dwóch najważniejszych
 aktach prawnych:

1)       Zadania wynikające z ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach
 administracji rządowej:

·         Utrzymywanie stosunków Rzeczypospolitej Polskiej z innymi państwami 
oraz organizacjami międzynarodowymi,
·         Reprezentowanie i ochrona interesów Rzeczpospolitej Polskiej i jej
 obywateli oraz polskich osób prawnych za granicą,
·         Współpraca z Polakami zamieszkałymi za granicą, w tym wspieranie polskich 
instytucji kulturalnych i oświatowych za granicą
·         Promocja Rzeczypospolitej Polskiej i języka polskiego za granicą,
·         Ustalanie organizacji i kierowanie działalnością przedstawicielstw 
dyplomatycznych i urzędów konsularnych,
·         Inicjowanie i opracowywanie polityki Rady Ministrów w dziale spraw 
zagranicznych, przedkładanie w tym zakresie inicjatyw i projektów aktów 
normatywnych na posiedzenia Rady Ministrów,
·         Realizacja polityki Rady Ministrów i koordynacja jej wykonywania przez
 organy, urzędy i jednostki organizacyjne, które jemu
 podlegają lub są przez niego nadzorowane,
·         W celu realizacji zadań, współdziałanie z innymi członkami Rady Ministrów, 
Rządowym Centrum Studiów Strategicznych, innymi organami administracji rządowej
 i państwowymi jednostkami organizacyjnymi, organami samorządu terytorialnego,
jak również z organami samorządu gospodarczego, zawodowego, związków zawodowych
 i organizacji pracodawców oraz innych organizacji społecznych
 i przedstawicielstw środowisk zawodowych i twórczych.

2)      Zadania wynikające z Ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. 
o Radzie Ministrów

·         Uczestnictwo, na zasadach określonych w Konstytucji, w ustalaniu polityki państwa, 
ponosząc za treść i realizację działań Rządu odpowiedzialność
w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach, 
·         Inicjowanie i opracowywanie polityki Rady Ministrów w dziale spraw zagranicznych, 
przedkładanie w tym zakresie inicjatyw i projektów aktów normatywnych 
na posiedzenia Rady Ministrów, 
·         Realizacja polityki Rady Ministrów, 
·         Reprezentowanie Rządu przed Sejmem RP na zasadach określonych w ustawie, 
·         Udział w posiedzeniach Rady Ministrów, 
·         Kierowanie, nadzór i kontrola działalności podporządkowanych organów, urzędów i jednostek, 
·         Przedstawianie spraw dotyczących działania podległego resortu na posiedzeniach Rady Ministrów. 

3)      Zadania wynikające z Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów
 z dnia 20 października 2001 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania
 Ministra Spraw Zagranicznych:

·         Kierowanie działem administracji rządowej - sprawy zagraniczne, 
·         Dysponowanie częścią 45 budżetu państwa, 
·         Kierowanie i nadzór nad Polskim Instytutem Spraw Międzynarodowych
w Warszawie, Instytutem Zachodnim - Instytutem Naukowo-Badawczym im. Zygmunta Wojciechowskiego w Poznaniu, przedstawicielstwami dyplomatycznymi, misjami dyplomatycznymi, urzędami konsularnymi i instytutami polskimi, 
·         Reprezentowanie Rzeczypospolitej Polskiej przed międzynarodowymi organami kontroli przestrzegania praw człowieka. 

Organy zewnętrzne

Organy zewnętrzne państwa, czyli te posiadające swoją siedzibę i prowadzące działalność poza jego granicami mogą mieć rozmaity charakter. Tradycyjnie najważniejszą rolę przypisuje się misji dyplomatycznej. Kolejno wskazuje się również m.in. na misje konsularne oraz posiadające coraz większe znaczenie stałe przedstawicielstwa państw przy organizacjach międzynarodowych


Znaczącą rolę odgrywają także organy o charakterze tymczasowym. Chodzi tu przede wszystkim o misje specjalne oraz przedstawicielstwa państw w międzynarodowych komisjach
Do tej kategorii zalicza się również oddziały wojskowe biorące udział w misjach międzynarodowych

Misje dyplomatyczne

Kwestie związane z funkcjonowaniem misji dyplomatycznych reguluje jedna z najstarszych gałęzi


 prawa międzynarodowego publicznego - prawo dyplomatyczne. Jego podstawę 
stanowi Konwencja wiedeńska o stosunkach dyplomatycznych. W zakresie nie uregulowanym w konwencji oraz w stosunkach między państwami, które nie są jej stronami w dalszym ciągu obowiązują normy prawa zwyczajowego. Istotne znaczenie mają także normy kurtuazji międzynarodowej. W prawie dyplomatycznym istotne są pojęcia biernego i czynnego prawa legacji, które oznaczają uprawnienie do przyjmowania lub wysyłania przedstawicieli dyplomatycznych. Misję dyplomatyczną można określić, jako stały organ państwa działający poza jego granicami, pełniący funkcje dyplomatyczne pod kierownictwem szefa misji i podlegający zaleceniom państwa wysyłającego. 

Bardzo ważne dla istnienia misji dyplomatycznych jest określenie ich funkcji. Funkcje dyplomatyczne to całokształt międzynarodowej działalności misji dyplomatycznych, związanych z utrzymywaniem stosunków dyplomatycznych między państwami. W tym zakresie wyróżniamy:


1)       Reprezentację państw wysyłających w państwach przyjmujących. Przybiera ona postać placówki dyplomatycznej. Należy pamiętać, że misja dyplomatyczna zawsze reprezentuje państwo jako takie i państwo jako całość.  
2)      Demarche – to posunięcia, zabiegi, kroki, dokonywane w formie noty dyplomatycznej w zwykłej formie pisemnej, a także w formie ustnej. Są to wszystkie wystąpienia i interpelacje; np. wyrażenie zaniepokojenia, niezadowolenia, przekazanie propozycji, ostrzeżenie, protest, zwrócenie się o informację, prośba o wyjaśnienie.
3)      Ochrona interesów państwa wysyłającego w państwie przyjmującym. (Dotyczy także ochrony obywateli).
4)      Rozwijanie stosunków handlowo – gospodarczych między państwami.
5)      Zbieranie informacji na temat kraju przyjmującego (oficjalne) np. w aspekcie gospodarczym (jakie zagrożenia, cele turystyczne itp.)
6)      Utrzymywanie przyjaznych stosunków między państwami. Stosunki międzypaństwowe mają być załatwiane:
·         pokojowo
·         w dobrej wierze.

W skład misji dyplomatycznej może wchodzić wiele osób. Zgodnie z nomenklaturą Konwencji wiedeńskiej członków misji dzieli się na: szefa misji oraz członków personelu misji, czyli członków personelu dyplomatycznego, administracyjnego i technicznego, a także personelu służby misji. Osobą stojąca na czele misji dyplomatycznej jest jej szef. Konwencja wiedeńska wyróżnia w tym zakresie trzy klasy szefów misji. Są to:


1) ambasador, nuncjusz (Stolica Apostolska)
2) poseł, minister i internuncjusz (Stolica Apostolska),
3) charge d’affaires (obserwator).
Najczęściej na czele misji dyplomatycznych stoją ambasadorowie, do wielkiej rzadkości natomiast należy współcześnie powoływanie szefa misji posiadającego tytuł posła lub ministra. 
Zarówno przedstawiciele pierwszej, jak i drugiej klasy są akredytowani przy głowie państwa przyjmującego. Warto zwrócić też uwagę na najniższą klasę szefów misji, czyli charge d’affaires . 
Wyróżnia się dwa rodzaje charge d’affaires , są to: charge d’affaires en pied i charge d’affaires ad interimCharge d’affaires en pied jest stałym szefem misji dyplomatycznej, natomiast charge d’affaires ad interim. pełni swe funkcje wyłącznie tymczasowo np. w trakcie nieobecności lub choroby szefa misji dyplomatycznej. Charge d’affaires jest akredytowany przy ministrze spraw zagranicznych państwa przyjmującego Przyjmuje się, iż stałe utrzymywanie szefa misji tej klasy może świadczyć, m.in. o niewielkim natężeniu lub o "ochłodzeniu" stosunków bilateralnych.

Wszyscy szefowie misji akredytowani w danym państwie tworzą korpus dyplomatyczny. Na jego czele stoi dziekan, czyli szef misji najwyższej klasy, czyli ten, który najdłużej pełni funkcję w danym państwie. Czasami dziekanem może być nuncjusz Stolicy Apostolskiej, co ma miejsce w Polsce. 

Szef misji powoływany jest przez właściwe władze państwa wysyłającego. Zanim jednak do tego dojdzie, powinny się one upewnić, czy proponowana osoba jest mile widziana (persona grata) przez władze państwa przyjmującego. Udzielona zgoda określana jest jako agrement a jej ewentualna odmowa nie wymaga podania przyczyn. Agrement kieruje się do Ministerstwa Spraw Zagranicznych państwa przyjmującego. List ten składa się z 2 części.
1)       poinformowanie o osobie, która ma być wysłana.
2)      informacja w jakiej klasie, będzie pełnić funkcję.
Informacje te przekazuje się  w formie noty. Polityka ta została rozbudowana szczególnie w XVIII/XIX wieku. 
W 1832 Wielka Brytania wysłała swojego ambasadora do Rosji, bez zapytania. 
Car Mikołaj I odmówił jego przyjęcia, co spowodowało, iż przez 3 lata nie było ambasady brytyjskiej w Rosji. Po skierowaniu takiego pisma, musi nadejść odpowiedź (przyjmuje się że w 2 – 4 tygodnie, okres ten nie powinien być dłuższy niż miesiąc).
Ewentualna odmowa państwa przyjmującego może być związana:
a)      bezpośrednio z osobą kandydata. np. bo wydalono go z państwa poprzedniego.
b)     z jego cechami osobistymi. np. wywoływane skandale itd.
- Kiedy przedstawiciel dyplomatyczny jest przedstawicielem w kilku państwach trzeba się zwrócić z zapytaniem do wszystkich tych państw.
- Stolica Apostolska nie wyraża zgody aby jedna i ta sama osoba była ambasadorem Włoch i jednocześnie Stolicy Apostolskiej.

  Dla uzyskania akredytacji przez przedstawicieli dyplomatycznych niezbędne jest 


złożenie listów uwierzytelniających. Jest to warunek konieczny aby osoba desygnowana mogła objąć stanowisko. Wyróżniamy dwa rodzaje listów uwierzytelniających o jednakowej treści
1)       pierwszy ma charakter roboczy, kieruje się go do MSZ
2)      drugi w formie uroczystej, zalakowany wręczany jest przez szefa misji, 
głowie państwa przyjmującego.
·         Moment przekazania listów uwierzytelniających jest równoznaczny z objęciem 
misji przez przedstawiciela dyplomatycznego.
·         Ambasador po udaniu się do państwa przyjmującego powinien niezwłocznie zgłosić to Ministerstwu 
Spraw Zagranicznych, które w ciągu 2 tygodni powinno wyznaczyć termin spotkania z głową państwa.
·         Zgodnie z tradycją, złożenie listów ma uroczystą oprawę, formę tę przewiduje protokół.
·         Konwencja Wiedeńska zabrania czynienia różnic w przyjmowaniu listów uwierzytelniających 
przedstawicieli tej samej klasy, różnych państw.
·         Wręczenie listów uwierzytelniających nie oznacza, że ktoś pełni już funkcję 
ambasadora, głowa państwa może listów nie przyjąć.
·         Jeżeli na czele misji będzie stać charge d’affaires, wymagane jest złożenie 
tzw. listów wprowadzających ministrowi spraw zagranicznych państwa przyjmującego.
·         Zakończenie funkcji szefa misji dyplomatycznej następuje z rozmaitych przyczyn np. wskutek upływu czasu, rezygnacji. Szczególną sytuacją jest uznanie szefa misji przez władze państwa przyjmującego za persona non grata. W takiej sytuacji władze państwa wysyłającego powinny odwołać daną osobę, albo zakończyć pełnienie przez nią funkcji. Zakończenie funkcji szefa misji następuje po złożeniu na ręce głowy państwa przyjmującego listów odwołujących.   W skład personelu dyplomatycznego misji wchodzą osoby posiadające status dyplomatyczny. W zależności od rozwiązań prawa krajowego ustalane są rangi oraz kolejność pierwszeństwa tej części personelu misji. Najczęściej zalicza się doń: radców (np. pierwszy radca, radca handlowy), sekretarzy i attaches (np. attache wojskowy. attache kulturalny). Co do zasady, członkowie  personelu dyplomatycznego misji powinni posiadać obywatelstwo państwa wysyłającego. W drodze wyjątku mogą to być osoby posiadające obywatelstwo państwa przyjmującego. Do personelu technicznego i administracyjnego misji zalicza się m.in. pracowników kancelarii, tłumaczy, szyfrantów. Personel służby obejmuje np. kierowców. Powołanie członków personelu misji nie wymaga, co do zasady zgody państwa przyjmującego. Na władzach państwa wysyłającego ciąży obowiązek notyfikowania zmian składu personelu misji. Odwołanie następuje z przyczyn analogicznych, jak w przypadku szefów misji. 
Liczebność misji pozostawiona jest decyzji państw, jednak zgodnie z Konwencją wiedeńską, jeśli brak jest stosownego porozumienia, państwo przyjmujące może żądać utrzymania liczebności w "normalnych" granicach. 

Aby zagwarantować możliwość wykonywania funkcji członkom misji przysługują 




1   2   3   4   5   6   7


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna