Magda, mama Kuby : Inne dzieci marzą o samochodzie, o rowerku czy a on zawsze, jak skądś wracaliśmy jak wchodziliśmy do domu mówił : „Mamuś, ja mogę sobie ściągnąć skarpetki I podrapać się po nóżkach?”



Pobieranie 18,71 Kb.
Data31.10.2017
Rozmiar18,71 Kb.

Film OPERACJA ŻYCIE

00:35 - 00:44



Lektor: A to pięcioletni Kuba, który w Centrum Zdrowia Dziecka z niezwykłą u takich małych pacjentów odwagą czeka na przeszczep wątroby.

00:47 - 01:10



Magda, mama Kuby : Inne dzieci marzą o samochodzie, o rowerku czy... A on zawsze, jak skądś wracaliśmy. jak wchodziliśmy do domu mówił : „Mamuś, ja mogę sobie ściągnąć skarpetki i podrapać się po nóżkach?”

Jego marzeniem jest, żeby nie swędziało skóra. Do woreczka się przyzwyczaił. I mówi, żeby w końcu zostawił te spodnie dresowe i założył spodnie jeansowe bez szelek.

01:11 – 01:23

Artur, tata Kuby: Jak się dziecko urodziło, wyszliśmy ze szpitala z dziesięcioma punktami i później zaczęły się problemy. Jesteśmy skierowani na Centrum Zdrowia Dziecka i Centrum Zdrowia Dziecka diagnozę postawiło w jednym dniu.

01:24 – 01:40



Magda, mama Kuby: Jak pierwszy raz do poradni przyjechaliśmy chyba 27 sierpnia w 2008 roku to on miał cztery miesiące. Postawiono mu diagnozę, że jest to cholestaza wewnątrzwątrobowa. Dla nas, dla rodziców był to szok.

01:41-02:02



Kuba: To jest taki woreczek. W tym woreczku jest takie jelitko. Jak się ściśnie to jelitko, to z niego się może puścić krew. Ale też się z niego puszcza żółć. Tylko żółć.

02:03-02:12



Artur, tata Kuby: Ta żółć. To jest odprowadzane po to, żeby to z czym sobie wątroba nie radzi, to wypychane jest w tą stronę, w ten worek.

02:13-02:21



Kuba: No troszkę boli mnie tutaj igła, jak mi wbiją. Troszkę się tego boję. A poza tym niczego.

02:23-02:35



Artur, tata Kuby: Dobrze, że on to znosi, bo dla nas jest łatwiej, dużo. Bo tak to by było naprawdę ciężko, jakby on sobie w szpitalu nie radził, marudził, no to… A tak to jest: DOBRZE.

02:37-02:56



Kuba: Najpierw wchodzę na leżak, potem wchodzę tutaj… Na koniec… Tak! Tak to wychodzi. Właściwie to mi trochę lepiej wychodziło, ale jakoś wyszło…

02:59 – 02:08



Artur, tata Kuby: Szczerze? Troszkę się boję. Mogę tak powiedzieć. Ale nie boję się tej operacji mojej, tylko boję się, żeby tam było dobrze.

Lektor:

03:09 – 03:24 Kuba ma otrzymać fragment wątroby od swego ojca. Operacja pobrania już trwa i odbywa się w Warszawskim Szpitalu Klinicznym. Magda, mam Kuby, została z synem, ale jest pełna niepokoju i o syna i o męża.

03:31 – 03:52 W tym samym czasie kiedy chirurdzy w innym szpitalu pobierają płaty wątroby od ojca Kubusia, zespół operacyjny w Centrum Zdrowia Dziecka przygotowuje się do transplantacji. Do Centrum Zdrowia Dziecka przyjechała również rodzina Magdy i Artura, jej męża. To dobrze, że Magda może liczyć na wsparcie najbliższych.

04:06 – 04:50 Organy do transplantacji przewożone są od dawcy do biorcy schłodzone. Na czas transportu umieszcza się je w kilku foliowych workach. W pierwszym jest płyn fizjologiczny, dopiero w następnym lód. Chodzi o to, by lód nie miał styczności z organem. Mogłoby przecież dojść do odmrożeń. Obok głównego stołu operacyjnego, przy tak zwanym schłodzonym stoliku, kolejny zespół lekarzy przygotowuje do wszczepienia pobrany fragment wątroby ojca naszego małego pacjenta. To bardzo skomplikowana część całego zabiegu. Wymaga ogromnej precyzji. Mijają godziny. Magda jest na skraju załamania.

04:56 – 05:09 Płaty wątroby są już gotowe do wszczepienia. Zacznie się ostatnia, kluczowa część operacji. Nim jednak dojdzie do przeszczepu, lekarze muszą usunąć nieuleczalnie chorą wątrobę Kuby.

05:10-05:52



Prof. dr hab. n. med. Piotr Kaliciński: Wielkość wątroby zależy bardzo od choroby wyjściowej. Są choroby, w których wątroba się kurczy. Natomiast w chorobach cholestatycznych, z zaburzeniem odpływu żółci, ta marskość przebiega z przebudową taką i zwykle z powiększeniem wątroby. Stąd u tego dziecka, ponieważ mieliśmy do czynienia z cholestazą, ta wątroba była duża, rzeczywiście. I taka koloru bardzo ciemnego. To jest dość specyficzna choroba, i u tego akurat dziecka. I dość rzadka, generalnie rzecz biorąc. I właśnie w tej chorobie tak te wątroby wyglądają.

05:53-06:11



Lektor: Zespół przy schłodzonym stoliku zakończył przygotowywanie organu dawcy do przeszczepu. Teraz może zacząć się operacja wszczepienia. Po kilkunastu godzinach pracy kilku zespołów operacyjnych kolejna transplantacja zbliża się ku końcowi.

06:13-07:02



Magda, mama Kuby: Nie pamiętam. Dzisiejszego dnia nie pamiętam. Gdyby mi ktoś powiedział opisać. Nie, nie jestem w stanie. Jest to jeden wielki amok, ale już nie jedną najbliższą sobie osobę widziałam. Bo byłam u męża. Mogłam z nim spędzić.. No prawie godzinę. Więc tata się nam dzielnie trzyma. Mówi, że boli, ale Kubusia bardziej, więc.. Teraz czekam, że za chwilkę będę mogła wejść do Kubusia, więc myślę, że to mi wynagrodzi dzisiejszy dzień.

Kubusiowi ten ostatni raz? No, dziesięć godzin temu.

Bo Kubusia zabrali po 10, a jest 20:15. Można powiedzieć równe 10 h. Dla mnie to wieczność. Ale za dzisiejsze wsparcie mojej siostry, szwagier, teściowie, rodzice, rodzeństwu, brat… Bez nich by nie było możliwości.

07:03 – 07:12



Lektor: Kuba jest świeżo po przeszczepie choroby. Dawcą był Artur, jego tata, który po raz drugi dał synowi nowe, lepsze życie.

07:14 – 07:31



Magda, mama Kuby: Jesteśmy po przeszczepie… Upłynęła już… Dzisiaj jest 13 doba. Co się zmieniło u Kubusia? Przede wszystkim kolor oczu. Możemy się teraz z mężem patrzeć na te oczy non stop. Nie są już ani zielone ani pomarańczowe. Delikatnie żółte.

07:33


Kuba: Nie mam woreczka, nie swędzi mnie skóra i już mogę nosić spodnie jeansowe.

07:40 – 07:44



Artur, tata Kuby: Po prostu ta wątroba funkcjonuje i jest naprawdę duża poprawa.

07:44-07:50



Kuba: Nie no mogę już siedzieć i chodzić. Tylko że mnie trzeba trzymać.

07:52-08:58



Artur, tata Kuby: Żadnej nie było komplikacji. Ja po prostu na drugi dzień po operacji wstałem. Już pomalutku zacząłem chodzić. No i codziennie już było coraz lepiej. Taka motywacja była jak się dowiedziałem, że z dzieckiem już wszystko dobrze. No to już była motywacja naprawdę wielka. Dzień po dniu coraz bardziej nabierałem siły. I w niedzielę chciałem już przyjechać tutaj do syna, ale nie chcieli wyrazić zgody, bo po prostu za wcześnie niestety. O godzinie 16 to było zaraz jak mnie tam wywozili z dołu. Wywozili mnie na OIOM. Żona czekała. Miałem taki prześwit tylko na korytarzu jak wywozili mnie z windy. Podniosłem tylko rękę do góry, że jest wszystko dobrze. I żona za chwileczkę do mnie weszła. Może trwało to 10 min. No i jak żona do mnie weszła to pierwsze co to się pytałem o syna. Jak tam? Czy wszystko porządku? Żona już mnie troszkę uspokajała, że operacja dalej trwa, ale wszystko przemija i tak już bez większej komplikacji. I po prostu to już naprawdę duże uspokojenie.

09:00


Reżyseria: Jarosław Minkowicz, Magdalena Kobierzycka

Scenariusz: Robert Kęder

Konsultacja społeczna: Prof. dr hab. n. med. Marian Zembala

Operator Obrazu: Marcin Adamek, Jan Klima

Montaż: Sławomir Filip PSM, Zbigniew Martan, Mateusz Kiełbowicz

09:03-09:04

Dźwięk: Lechosław Pik, Jacek Kozłowski, Łukasz Dekarz, Andrzej Minkowski, Tomasz Góźdź, Michał Bartnicki, Krzysztof Bartnicki

Realizacja dźwięku: Kris Górski

Lektor: Krystyna Czubówna

09:07-09:09

Kierownik planu: Jakub Rosołek

Dokumentacja: Sylwia Domańska, Małgorzata Pietrusiak

Oświetlenie: Mariusz Moczulski

Korekcja koloru: Mateusz Kiełbowicz, Przemysław Wąsowski

09:10-09:13

Opieka prawna: adw. Artur Wdowczyk

Kierownictwo Produkcji: Anna Moczulska

Producent wykonawczy: RNR PRODUCTION Piotr Mikołajczak

09:14-09:15

Specjalne podziękowania dla:



  • Centrum Organizacyjno-Koordynacyjne do Spraw Transplantacji „Poltransplant” w Warszawie

  • Klinika Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej (Szpital kliniczny Dzieciątka Jezus w Warszawie)

  • Klinika Immunologii, Transplantologii i Chorób wewnętrznych (Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus w Warszawie)

  • Klinika Medycyny Transplantologii i Nefrologii (Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus w Warszawie)

  • Śląskie Centrum Chorób Serca Katedra i Oddział Kliniczny Kardiochirurgii i Transplantologii w Zabrzu

  • Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny nr 1 im. prof. Stanisława Szyszko Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Zabrzu

  • Klinika Medycyny Transplantacyjnej i Nefrologii Instytutu Transplantologii im. prof. T. Orłowskiego Centralny Szpital Kliniczny MSW w Warszawie

  • Samodzielny Publiczny Centralny Szpital Kliniczny

Oddziały:

  • II Klinika Anestezjologii i Intensywnej Terapii

  • Katedra i Klinika Chirurgii Ogólnej Naczyniowej i Transplantacyjnej

  • Klinika Chirurgii Ogólnej, Transplantacyjnej i Wątroby




©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna