Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona99/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   95   96   97   98   99   100   101   102   ...   159

Munatius z Tralles, komentator z II w. n.e., zajmował się egzegezą utworów Teokryta.

Mimda 1. miasto i kolonia rzymska w His-pania Baetica niedaleko Korduby (Corduba, dziś Cordoba), wsławione zwycięstwem Gneusza Scypiona nad Kartagińczykami w r. 214 p.n.e. i krwawą bitwą między Cezarem i synami Pom­pejusza, Gneuszem i Sekstusem, stoczoną w mar­cu r. 45 p.n.e. 2. miasto Celtyberów w Hispania Tarraconensis.



mundus łac. zob. Many.

municipium fac. miasto italskie, którego miesz­kańcy utracili niezawisłość na skutek podboju rzymskiego. W przeciwieństwie do cives optima iure, pełnoprawnych obywateli rzymskich, mu-nicipes posiadali ius commercii (zob. commercium) i ius conubii (prawo zawierania małżeństwa z oby­watelami rzymskimi), nie posiadali jednak ius suffragii (prawa głosowania) i ius honorom (pra­wa piastowania urzędów). W wojsku służyli pod rozkazami trybunów wojskowych. W r. 338 p.n.e. ustalił się na dłuższy czas podział municypiów italskich na posiadające większe prawa, cmtates cum suffragio, tj. z prawem głosowania (np. Lanuvium, Aricia, Nomentanum, Pedum, Tuscu-lum) oraz z ograniczonymi prawami, cmtates sine suffragio, tj. bez prawa głosowania (m.in. Can-nae, Atella, Acerrae). Do okręgu komunalnego włączano mniejsze osady zwane oppida, fora, conciliabula, vici, pagi, castella itd. Najbardziej upośledzone pod względem autonomicznym były miasta nie mające żadnych własnych władz, z Rzymem jako jedyną władzą centralną, tzw. praefecturae. W r. 90 p.n.e. na mocy lex lulia zrównano w prawach wszystkie miasta italskie. Odtąd wszystkie one nosiły nazwę m; a Rzym, jako stolica,, nazywał się urbs i rządził się osob­nymi prawami. Leges municipales określały do­kładnie prawa i obowiązki mieszkańców muni­cypiów. Na czele miasta stali quadrumviri, z któ­rych dwu sprawowało władzę sądową — qua­drumviri iuri dicundo', dwaj inni zajmowali się administracją — quadrumviri aediiicia potestate. W r. 212 n.e. cesarz Karakalla ogłosił tzw. Con-stitutio Antoniniana; na mocy jej wszystkie mia­sta na obszarze całego państwa rzymskiego zo­stały uznane za m. Zrównoło to je wszystkie w pra­wach, jednocześnie zaś znacznie ograniczyło ich autonomię na rzecz centralnej władzy cesarskiej.

Munius Lupercus (błędnie: Mummius) legat w wojsku rzymskim za Wespazjana, brał udział w wojnie z Ciwilisem (zob. Cmiis lulius CIaudius z Batowi!), zginął w r. 68.

Miinnich Jerzy Wilhelm (urn. w r. 1829) pro­fesor literatury greckiej, łacińskiej i języków wschodnich w Krakowie, potem w Wilnie. Wy­dał i zaopatrzył w komentarze Sekstusa Rufusa De regionibus urbis Romae (Hannower 1815) oraz Cycerona De republica, zatytułowany M. Tul-lii Ciceronis libri de Republica notitia codicis Sarmaticis facta illustrati quantumque fieri potuit rcstituii (Getynga 1825).

Munychia


499

Mutina

Munychia wzgórze na półwyspie Pireusu; znaj­dowała się tu twierdza. U podnóża góry leżał jeden z 3 portów wojennych Aten. Na wzgórzu znajdowało się kilka budowli,- m.in. świątynia Artemidy, zwanej stąd M.

Munychion (gr. Munychion) dziesiąty miesiąc w kalendarzu ateńskim (od połowy kwietnia do połowy maja), poświęcony Artemidzie Muny­chia, której świątynia znajdowała się na górze Munychia. W miesiącu tym obchodzono: święta Artemidy zwane Munychia, Delfinia ku czci Apollina oraz — Brauronia (zob.).

Murena przydomek rodu Licyniuszów (zob. Licimi).

Murgantia zob. Morgantium.

murrina vasa luksusowe naczynia, prawdopo­dobnie cięte w kamieniu (agat, onyks, spaty), po raz pierwszy przywiezione do Rzymu z Azji Mn. po zwycięstwie Pompejusza nad Mitryda-tem, w r. 62 p.n.e. Były to najczęściej czary barwne, połyskliwe, pasiaste lub o powierzchni wypełnionej plamami ujętymi inną barwą. W I w. p.n.e. zaczęto wyrabiać w warsztatach Aleksan­drii, a w I w. n.e. w warsztatach Kampanii, naśladujące je naczynia szklane. Oryginalne m. v. były niezwykle cenione. Wg niektórych przy­puszczeń m. v. były naczyniami z chińskiej por­celany.

mury serwiańskie zob. Serwfusza mury.

Mus 1. przydomek rodu Decjuszów (zob. Decii). 2. zob. Mys.

Musa Antonius zob. Antonii 11.

Musaeus zob. Musajos.

Musagetes gr. przywódca Muz; przydomek Apollina.

Mnsajos (Musaeus) 1. mit. śpiewak, wieszczek i kapłan w Attyce z czasów przedhomerowych;

syn lub uczeń Orfeusza albo syn Linosa lub Antifemosa i Selene. 2. syn Thamyras, wnuk Filamona, jeden z najdawniejszych poetów liry­cznych w Tebach, wg innej wersji — w Attyce;

utworów jego nie znamy. 3. M. z Efezu, poeta grecki żyjący na przełomie m i n w. p.n.e., panegirysta Eumenesa i Attalosa I (wg Księgi Suda) oraz autor (nie zachowanej) epopei histo­rycznej o podboju Persji (Persets, w X księgach). 4. M. nazywany (w niektórych rękopisach) Gramatykiem, z drugiej połowy V w. lub po­czątku. VI w. n.e., twórca poematu cpicznego (epylion) w 340 wierszach Ta kat'Hero kój Lfandron (O Hero i Leandrze), naśladowca Nonnosa.



Musejon (gr. Miisejon, dosł świątynia Muz. Muzeum) instytut naukowy w Aleksandrii, za­łożony przez Ptolemeusza I (lub — co bardziej prawdopodobne — przez Ptolemeusza n) na wzór Arystotelesowskiej szkoły pery patetycznej. Wyposażony przez założycieli w bogatą biblio­tekę (zob. biblioteka), ogród botaniczny i zoolo­giczny, pracownie chirurgiczne i obserwatoria astronomiczne, stał się głównym ośrodkiem na­uki greckiej, skupiając w Aleksandrii wielu uczonych matematyków, astronomów, geogra­fów i filologów. M. stanowiło część pałaców królewskich i wyposażone było w otwartą aleję (peHpatos), kryty portyk i wielką salę, w której uczeni gromadzili się na posiłek. Uczeni, oprócz utrzymania, otrzymywali pensje (które cofnął im dopiero Karakalla). W czasach cesarstwa rzym­skiego M. nadal pozostało ośrodkiem naukowym, głównie zajmowano się tu matematyką i astro­nomią. W III w. n.e., w czasie zamieszek za . Aureliana, M. uległo zniszczeniu.

Musonius 1. Caius M. Rufus filozof stoicki, nauczyciel Diona Chryzostoma z Prusy, syn ekwity rzymskiego wygnany z Rzymu na wyspę Gyarę (na Morzu Egejskim) przez Nerona w r. 66 rzekomo za to, że był wtajemniczony w spisek Pizona. Wrócił z wygnania po objęciu tronu przez Galbę. Zachowało się tylko trochę notatek robionych przez słuchaczy na jego wy­kładach. 2. retor, sofista w czasach Jowiana i Walensa, przeciwnik Proajresjosa, sofisty ateń­skiego.

mutationes (łac., od mutatio zmiana) rozmie­szczone na obszarze państwa rzymskiego stacje pocztowe, na których zatrzymywali, się posłańcy pocztowi dla zmiany koni. Na przestrzeni po­między dwoma stacjami postojów nocnych znaj­dowało się sześć do ośmiu m. Zob. mansio 1.



Mutiius zob. Papius 1.

Modna (dziś Modena) bogate miasto w Gallia Cispadana, leżące przy głównym trakcie, wio­dącym z Mediolanu przez całą Italię. Okolice pięknego i bogatego miasta stanowiły centrum produkcji wełny owczej całej Italii; bardzo ce­nione były także mutyńskie naczynia gliniane. Od r. 184 p.n.e. M. była kolonią rzymską. W czasie wojny domowej, która wybuchła po śmierci Cezara, Decimus Brutus w ciągu czterech miesięcy oblegany był w Af. przez Antoniusza, stąd wojna ta nosi nazwę helium Mutinense. Konsulowie Hircjusz i Pansa oraz młody Okta­wian pospieszyli na odsiecz miastu. W pierw-

Muzeum

500

muzyka

szej bitwie, 15 kwietnia 43 r. p.n.e., zginął Pansa, w drugiej, 20 kwietnia, padł drugi konsul, Hir-cjusz.



Muzeum zob. Musejon.

Muzoniusz zob. Musonius,

Muzy (gr. Musaj, łac. Musae) wg dawniejszej tradycji boginie śpiewu, a później także opie­kunki różnych rodzajów poezji, sztuki i litera­tury naukowej. W różnych okolicach Grecji nosiły różne imiona. Pierwotne podanie zna trzy M. czczone na Helikonie, były to: Melete, Mmme i Aojde, Inne podanie wymienia cztery M.: Thetksime, Aojde, Arche i Melete. Wymie­niano również siedem i osiem M., liczbę dzie­więciu ustaliła wersja tracko-beocka. Genealogię M. podawano w różnych wersjach. Powszechnie uważano je za córki Zeusa i Mnemosyne, bogini pamięci, urodzone w Pierii lub u stóp Olimpu. Każda z M. była opiekunką jakiegoś rodzaju poezji, sztuki czy nauki. W sztukach przedsta­wiano M. z odpowiednimi atrybutami. Kalliope opiekunka poezji epickiej, przedstawiana była z tabliczką i rylcem albo ze zwojem; .Klio— opiekunka historii, w postaci siedzącej, z roz­winiętym zwojem; Euterpe opiekunka poezji lirycznej, z aulosem; Melpomenę opiekunka tragedii, z maską tragiczną lub maczugą Heraklesa; Terpsy chora — opiekunka tańca i pieśni, z lirą i plektrum; Eratoopiekunka poszji miłosnej, z lirą; Urania—opiekunka astrono­mii, z cyrklem i globem; Polihymnia — opiekun­ka poezji chóralnej, zwykle bez atrybutów, w za­dumanej postawie; Talia — opiekunka komedii, z maską komiczną, laską pasterską lub wieńcem bluszczowym. Jako boginie pieśni były M. zwią­zane ściśle z Apollinem, którego nazywano przodownikiem M., Musagetes.



muzyka (gr. hę musike, ta musikd, łac. musica, musice) niewiele zachowało się źródeł do pozna­nia m. starogreckiej. Tylko nieliczne zapisy starogreckich kompozycji muzycznych dotarły do naszych czasów. Dodatkowych informacji dostarczają dzieła dotyczące teorii i estetyki m., utwory literackie oraz zabytki ikonogra­ficzne. Dzieje m. starogreckiej rozpoczyna okres zw. kreto-mykeńskim, trwający do w. X p.n.e. W ciągu wieków XX-XV powstała na Krecie wysoka kultura muzyczna, której charaktery­stycznym elementem był taniec obrzędowy z to­warzyszeniem śpiewu i akompaniamentem instru­mentalnym. Jednocześnie rozwinęły się formy śpiewu kultowego. Z zabytków ikonograficz­nych wynika, że znano takie instrumenty muzy­czne, jak kitara, aulos, sejstron, bębenki. W na­stępnym okresie, obejmującym X - VIII w. p.n.e., tzw. homeryckim, rozwinęła się forma pieśni przy pracy (pieśni młynarzy, tkaczy i in.). W tym okresie powstała pieśń epiczna, opiewająca boha­terskie czyny, wykonywana początkowo przez samych bohaterów przy akompaniamencie for-mingi, później przez zawodowych aojdów. Zna­cznie później pojawili się rapsodowie, recytujący poematy również przy wtórze instrumentu mu­zycznego. Dalszy rozwój m. greckiej obserwu­jemy w następnym okresie, tzw. przejściowym, obejmującym czas do wojen perskich (VIII - V w. p.n.e.). Znamy szereg imion muzyków, po części mitycznych (jak Olimpos), po części historycz­nych (jak Terpander) pochodzących z tego okre­su. W tym czasie m. weszła w zakres ogólnego wykształcenia młodzieży i stała się częścią pro­gramu igrzysk olimpijskich, pityjskich, korynckich, namejskich. Najważniejszym zjawiskiem muzycznym tego okresu było powstanie liryki solowej i chóralnej. Lirykę solową, rozwiniętą głównie na Lesbos, reprezentują: Safona, Myrtis, Korinna, Anakreont, Ibikos i in. Z twórczości tych poetów zachowały się jedynie fragmenty tekstów słownych, bez m. Lirykę chóralną, roz­wijającą się głównie w Sparcie, reprezentują:

Alkman, Simonides, Bakchilides, Stesichoros, Pindar. Pieśni chóralne były połączone z tańcem, w każdej występowały trzy części: strofa, «nty-strofa, epodos. Dla wykonywania pieśni powsta­wały specjalne szkoły śpiewacze i zespoły chó­ralne dziewcząt, chłopców i mężczyzn. Okres klasyczny, obejmujący V i IV w. p.n.e., zna­mionuje rozwój m. teatralnej. Rozwinięte w tym okresie formy tragedii, komedii i dramatu saty­rowego stanowią jednocześnie wielkie kompozy­cje muzyczne. Tragedia składała się z dwu zasadniczych partii: liryczno-orchestycznej (wy­konywanej w całości przez chór) i scenicznej, zawartej w dialogach i monologach. Partie liry­czne były śpiewane w całości, partie sceniczne częściowo były recytowane, częściowo stano­wiły melodeklamację. Obok pieśni chóralnych stosowano w tragedii monodie, wykonywane przez jedną osobę, oraz duety, przy czym ak­torzy wykonujący duet śpiewali kolejno, nie równocześnie. Niektóre partie były śpiewane na przemian przez chór i jednego lub dwu akto­rów, bądź też na przemian przez grupy chóru. Autorzy tragedii byli jednocześnie kompozyto-



muzyka

501


muzyka

rami. Frynich ucnodził 2a twórcę pięknych me­lodii. Rozwój rytmiki w tragediach Ajschylosa pozwala sądzić o ciągłym rozwoju jego sztuki kompozytorskiej. Mistrzem m. był i Sofokles, chociaż wydaje się, że elementy muzyczne od­grywają u niego mniejszą rolę ze względu na żywą akcję, dla. której m. mogła być czynnikiem hamującym. Wielkiego znaczenia nabrała m. u Eurypidesa, który główny nacisk w swoich tragediach położył na partie solowe. Mniejszą rolę odgrywała m. w dramatach satyrowych. W dramacie Sofoklesa Tropiciele występowały tylko krótkie pieśni chóralne z towarzyszeniem tańca oraz jedna piosenka solowa. W kome­diach natomiast m. stanowiła bardzo ważny element. Śpiewane były zarówno partie liryczne, jak i jambiczne komedii. Ze względu na reali­styczny charakter komedii nie stosowano akom­paniamentu instrumentów. Również i autorzy komedii musieU być kompozytorami. Analiza partii lirycznych w komediach Arystofanesa po­zwala stwierdzić, że był on wybitnym muzykiem. Elementy muzyczne w dramacie, a zwłaszcza w komedii, z biegiem czasu utraciły znaczenie. W komediach późniejszych chóry wykonywały wyłącznie tańce, a koryfeusz śpiewał tylko nie­wielkie partie. W okresie hellenistycznym (VI -1 w. p.n.e.) nastąpiło dalsze zróżnicowanie form muzycznych. Od poezji został oddzielony taniec, rozwinęła się pantomima baletowa, jed­nocześnie zaczęły powstawać zespoły czysto in­strumentalne, dla których budowano specjalne sale koncertowe (odeony), wykonywanie zaś par­tii śpiewanych, muzycznych i "tanecznych w tra­gediach i utworach lityczno-chóralnych stało się zajęciem zawodowych płatnych artystów. M. na­brała wówczas charakteru rozrywkowego. Po­wodzeniem cieszyły się zwłaszcza występy zespo­łów wschodnich tancerek, śpiewaków i grajków. Należy zwrócić uwagę, że pisarze starożytni nie wprowadzali rozróżnienia między m. grecką i rzymską. Pisarze łacińscy czerpali swe wiado­mości ze źródeł greckich. Melodyka m. greckiej pozostawała w zależności od intonacji mowy, dominowała bowiem m. wokalna monodyczna. Motywy melodyki były przeważnie opadające, co pozostawało w związku z melodyką pierwo­tną, idącą w kierunku zgodnym z fizjologią wy­dechu. Pierwotny system tonalny był pentato-niczny; stopniowo został (w okresie homeryc-kim) wyparty przez skalę siedmiostopniową. Podstawą pełnej diatoniki stał się tetrachord

diatoniczny, występujący w trzech odmianach nazwanych od plemion, wśród których były w użyciu: dorycki (ei-dl-ci-h), frygijski (dl-c1-

-h-a), lidyjski (ci-h-a-g). Cztery jednakowe tetra-chordy (połączone po dwa wspólnym tonem synafe), w środku oddzielone jednym tonem zw. didzeuksis, z dobranym tonem najniższym, zw. proslambanómenos, tworzyły grecki system mu­zyczny, tzw. system doskonały, systema telejon. Obejmował on zakres dźwięków od a1 do A i ustalił się w V w, p.n.e. Tetrachordy w systemie nosiły nazwy hyperboldjon (najwyższy), diezeug-menon (rozłączony), meson (środkowy), hypat6n (najniższy). Również każda nuta miała osobną nazwę. Oprócz wspomnianych skal zasadniczych

— doryckiej, frygijskiej i lidyjskiej — znano inne skale, utworzone przez przestawianie tetrachor-dów i przenoszenie ich i kwintę niżej (skale tzw. hypo-: hypodorycka, hypofrygijska i hypolidyj-ska) lub o kwartę wyżej (skale tzw. hyper-:

hyperdorycka itd.). Skalę hyperdorycką nazy­wano także miksolidyjską, hypodorycka nazy­wano eolską, hyperfrygijską — lokryjską, hypo­frygijska — jońską. Ze zjawiskiem różnorod­ności w budowie skal muzycznych łączyli Grecy teorię o ethosie (charakterze ekspresji) muzycz­nym, któremu przypisywali oddziaływanie na człowieka. Instrumenty w okresach dawniej­szych spełniały rolę podrzędną, służąc raczej jako oparcie dla intonacji. Dopiero w okresie poklasycznym nabrały bardziej samodzielnego znaczenia. Najpopularniejszymi instrumentami były lira (homerycka forminga) i kitara. Z innych instrumentów strunowych należy wymienić bdr-biton, magadis, pektis, sambyke, psalterion i tri-gonon. Wszystkie instrumenty strunowe były szarpane. Z instrumentów dętych najstarszym była syringa (syrinks). Najważniejszym instru­mentem dętym był zapożyczony z Azji aulós. W wojsku używano trąby zw. salpinks. Grecy używali również instrumentów perkusyjnych, jak . orybaja (bębenek gliniany), krupezion (którym dyrygenci wybijali takt i dawali znaki chórom), tympanon, kymbalon, sejstron (łac. sistrum). Grecki system notacyjny jest najdoskonal­szym spośród znanych w starożytności (także w- Babilonii, Indiach i Chinach) sposobów no­towania dźwięków. Grecy używali dwu rodza­jów pisma muzycznego: jednego dla m. instru­mentalnej, drugiego dla wokalnej. Były to no­tacje literowe. Notacja instrumentalna wskazy­wała nie absolutne wysokości tonów, lecz chwyty



muzyka

502

Mykeny

na instrumentach. Wobec wielkiego znaczenia rytmu w m. greckiej wypracowano staranny system oznaczania pauz. Istniały również znaki, które jak się wydaje, były znakami dynamicz­nymi albo też metrycznymi czy rytmicznymi. — 2 zabytków m. starogreckiej zachowały się na­stępujące utwory: 1) początek 1. ody pityjskiej Pindara, 2) pierwsze stasimon z tragedii Orestes Eurypidesa, 3) dwa prawie w całości zachowane hymny do Apollina z III lub II w. p.n.e., wy­ryte na marmurowych tablicach znalezionych w ruinach świątyni delfickiej, 4) trzy hymny Mesomedesa: do Muzy, do Apollina, do Nemesis, 5) napis z melodią na grobowcu Sej-kilosa, odnaleziony w r. 1883 w Tralles, w Azji Mniejszej, 6) kilka urywków ćwiczeń na aulos oraz różne fragmenty instrumentalne i wokalne z tzw. Papirusu Berlińskiego. — Pi­sarze muzyczni. Bogata grecka kultura muzyczna rozwinęła również estetykę muzycz­ną, która była wynikiem uogólnienia samej praktyki muzycznej, jak również odbiciem charakteru greckiej myśli filozoficznej. Naj­ciekawszą teorią estetyczną antyku jest wspom­niana teoria ethosu muzycznego, której źró­deł należy szukać już u Pitagorasa, a którą • rozwinęli Platon i Arystoteles. Damon, doradca Peryklesa, łączył m. z polityką, Teofrast roz­ważał jej lecznicze oddziaływanie, filozofią m. zajmowali się Glaukos i Heraklit. Przeciwnikiem teorii ethosu był Demokryt i cała szkoła Epi­kura, natomiast wielkie znaczenie przypisywali tej teorii stoicy. Pitagoras pierwszy dał matema­tyczne ujęcie poszczególnych interwalów, opie­rając się na badaniach i pomiarach długości strun na monochordzie. Szkoła harmoników, uczniów Arystoksenosa, zajmowała się zagadnieniami związanymi z percepcją m. Sam Arystoksenos, autor traktatów z dziedziny m; zajmował się teoretycznie istotą interwałów współbrzmiących, konsonansów i dysonansów. Szereg dzieł teo­retycznych o m. napisali również: Nikomachos (II w. n.e.). Teon ze Smymy (II w. n.e.), Klau­diusz Ptolemajos (II w. n.e.), Ałypios z Alek­sandrii (III w. n.e.), autor niezmiernie cennego dzieła Ejsagogi musike (Wstęp do muzyki) z ta­blicami i objaśnieniami notacji muzycznej grec­kiej, Dionizjos z Halikamasu. Arystydes Kwin-tylianus i in. Wiele wiadomości z historii m. przekazał nam Plutarch. Wiadomości o m. prze­kazali również pisarze łacińscy: Censorinus, Makrobiusz, Martianus Capella i przede wszyst­kim Boethius,- w związku zaś z harmonią, rezo­nansem i akustyką wnętrz wymienić należy dzieło Witruwiusza. Mycale zob. Mykale. Mycenae zob. Mykeny. Myconus zob. Mykonos. Mygdor mit. 1. król Bebryków, brat Amy-kosa, zabity przez Heraklesa w wyprawie przeciw Amazonkom. 2. syn Akmona, ojciec Koroibosa, król Frygów, którzy od jego imienia nazwani zostali Mygdonami. Walczył z Otreusem i Pria-mem przeciw Amazonkom.



Mydonia 1. wschodnia część Macedonii, za­mieszkana przez lud pochodzenia trackiego. 2. kraina w pólnocno-zachodniej części Azji Mn., na wschód od Mizji i na zachód od Bitynii, zamieszkana przez tracki lud, Mygdonów. Pod­bita przez Bitynów. 3. północna część Mezopo­tamii, zw. pierwotnie. Adiabene, nazwana M. po podbiciu przez Aleksandra W.

Myia 1. córka Pitagorasa i Theano, żona Milona z Krotonu. Przypisywano jej list do Fyllidy, który jednak jest nieautentyczny i po­chodzi z czasów później^ych. 2. poetka ze Sparty, autorka (nie zachowanych) hymnów do Apollina i Artemidy. 3. poetka liryczna utoż­samiana z Korinną; prawdopodobnie był to przydomek Korinny.

Mykale przylądek w Jonii, naprzeciw wyspy Samos; w r. 479 p.n.e. rozbita tu została flota perska.

Mykalessos miasto w Beocji pomiędzy Tebami i Chalcydą; w r. 414 p.n.e. zostało zniszczone przez wojska ateńskie i od tej pory coraz bardziej podupadało. W czasach Pauzaniasza znajdowało się w całkowitej ruinie.

Mykeny (gr. Mykenaf, łac. Mycenae) miasto w południowej części Peloponezu, siedziba wład­ców achajskich w III i II tysiącleciu p.n.e. -Na lata 1600 -1200 p.n.e. przypada okres najwięk­szego rozwoju Achajów i największego rozkwitu gospodarczego, politycznego oraz artystycznego M. W tym okresie zostaje wzniesiony potężnie obwarowany zamek, otoczony podwójną linią murów, bogato zdobiony malowidłami, z cen­tralnym prostokątnym megaronem i charakte­rystycznymi portykami o dwu kolumnach. W po­łożonej w pobliżu zamku nekropoli grobowej władców M. i ich rodzin z okresu 1600 -1200 odkryto artystyczne wyroby ze złota: maski po­śmiertne, naczynia, reliefowe płytki dekoracyjne oraz inkrustowaną broń. Z okresu 1400 -1200

mykeóska kultura

503

Myron

pochodzą monumentalne groby kopułowe, wznie­sione na planie okrągłym (tzw. grób Agamem-nona), podobnie jak i płaskorzeźba lwic na jed­nej z bram oraz rzeźbione stele. Malowidła ścienne, przedstawiające polowania, walki, pro­cesje itp., oraz malowidła wazowe świadczą o wysokim poziomie malarstwa tego okresu. Po zdobyciu Peloponezu przez Dorów M. tracą znaczenie, pozostają jednak niezależnym mia­stem do r. 468, kiedy zostały zburzone przez Argiwów.



mykeóska kultura zob. egejska kultura.

Mykonos tac. Myconus (gr. Mykonos), mała, o powierzchni ok. 2 km2, skalista wysepka na Morzu Egejskim (Cyklady) na południo-wschód od Tenos i północo-wschód od Delos, z miastem tej samej nazwy, skolonizowana przez Ateńczyków. Tu, wg podania, miał się znajdować grób Ajaksa, syna Ojleusa. M. miała także być miejs­cem walki gigantów z bogami olimpijskimi. Mieszkańcy wyspy hodowali figi, winną lato­rośl i jęczmień oraz zajmowali się żeglugą.


1   ...   95   96   97   98   99   100   101   102   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna