Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona93/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   89   90   91   92   93   94   95   96   ...   159

Megera (łac. Megaera, gr. Megajrd) jedna z Erynii.

Meges mit. syn Fyleusa, wnuk Augiasza. Ojciec jego, wypędzony przez Augiasza za sprzy­janie Heraklesowi, wywędrowal do Dulichion. M. brał udział w wojnie trojańskiej, prowadząc wojowników z Dulichion i Echinad.

Megista (Megiste) wyspa z miastem o tej sa­mej nazwie, z dogodnym portem, leżąca u po­łudniowych wybrzeży Likii, między Rodos, a Wyspami Helidońskimi.

Mejlanion zob. Milanion.

Mela zob. Pomponu 10.

Melampos mit. syn Amythaona, brat Biasa;

jeden z najdawniejszych wieszczków, znał sztukę leczenia, rozumiał mowę zwierząt; przyczynił się do rozszerzenia kultu Dionizosa w Grecji. Dopomógł Biasowi w pozyskaniu ręki królewny Pero, córki Neleusa, zdobywając byki Ifiklesa, których żądał Neleus. Wg innego podania wy­leczył z szaleństwa córki Projtosa, ukarane cho­robą za sprzeciwianie się kultowi Dionizosa. Za wyleczenie otrzymał dla siebie i brata dwie trzecie królestwa Projtosa i jego córkę Ifianassę za żonę.

Melanchlajnowie (gr. Meldnchlajno], łac. Melanchlaeni) 1. lud pochodzenia ugrofińskiego, zwany tak od czarnego koloru odzienia. Siedzi­bę ich określa Herodot na 20 dni drogi na północ od wybrzeży Morza Czarnego, na północ od Scytów i na wschód od Androfagów. Według tych danych M. zamieszkiwali tereny leśne mię­dzy Dnieprem a Donem, w okolicy Charkowa. 2. inny lud o tej nazwie znano na wybrzeżu Kolchidy, między Dioskurią a Fasią. Podobień­stwo odzieży (czarne płaszcze) spowodowane było prawdopodobnie takimi samymi warunka­mi klimatycznymi, a nie pokrewieństwem etnicz­nym.

Melanchros tyran w Mitylenie, zwalczany przez Alkajosa, zamordowany przez Pittakosa i braci Alkajosa, Kirisa i Antimenidasa.

Melanippe l nut. 1. córka Ajolosa i HHppe;



uwiedziona w czasie nieobecności ojca przez Posejdona, została matką bliźniąt, które otrzy­mały imiona: Ąjolos i Bojotos. Bojąc się gniewu ojca, wyniosła niemowlęta na pastwisko, gdzie znalazł je powracający Ąjolos. Wg innej wersji córka Chirona; uwiedziona przez Ajolosa pro­siła o pomoc Artemidę, która przemieniła ją w klacz i umieściła w konstelacji. 2. Amazonka, córka Aresa, siostra Hippolity, królowej Ama­zonek, zabita przez Telamona. 3. córka Ojneusa, siostra Meleagra (zob.).

Melanippe2

470

Melibea

Melanippe2 zw. też Melanippion, miejscowość na wybrzeżu Likii.

Melanippides z Melos, poeta grecki z V w. p.n.e., dytyrambista, główny przedstawiciel no­wej w tych czasach muzyki, łączącej tonacje doryckie, frygijskie i lidyjskie w sztucznej mo­dulacji o specjalnych efektach dźwiękowych. Zachowały się fragmenty jego dytyramów.

Melanippion zob. Melanippe2. •• Melanippos 1. mit. syn Astakosa z Teb, w cza­sie wyprawy Siedmiu przeciw Tebom zabił Tydeusa. W pobliżu Teb, na drodze do Chal-kis, pokazywano jego grobowiec. 2. zob. Komaito.

Melantios (Melanthios) 1. M. z Aten, tragik i elegik grecki z V w. p.n.e. Wiemy o nim głów­nie z Arystofanesa. 2. sławny malarz grecki z IV w. p.n.e., uczeń Pamfilosa. Wymieniany jako współtwórca obrazu przedstawiającego ty­rana Arystratosa po zwycięstwie w wyścigach. Przy obrazie tym pracował m. in. Apelles. 3. at-tydograf z III w. p.n.e., .autor kroniki attyckiej, cytowany także jako autor pracy o misteriach eleuzyńskich. Z dzieł jego zachowały się jedynie fragmenty. 4. M. z Rodos, uczeń Arystąrcha z Samotrake, a potem akademika Kameadesa w Atenach, poeta-tragik; z dzieł jego zachowały się fragmenty.

Melantos (Melanthos) mit. syn Andropompo-sa, ojciec Kodrosa, król Messenii; wypędzony przez Heraklidów udał się do Aten, gdzie został królem. W zwycięskiej walce przeciwko beoc-kiemu królowi Ksantosowi miał go wspierać Dionizos, za co M. wystawił bogu świątynię.

Meldowie (łac. Meldi) lud mieszkający w Gallia Lugdunensis, pomiędzy Sekwaną a Matroną (Marną).

Meleager (Meleagros) 1. mit. syn Ojneusa, króla Kalidonu. Z urodzeniem jego związana była przepowiednia, wg której M. miał żyć do­tąd, dopóki nie spłonie głownia paląca się na ognisku w czasie jego narodzin. Matka M., Altea, ugasiła więc głownię i ukryła ją. W mło­dzieńczym wieku M. zasłynął z dzielności. Brał udział w wyprawie Argonautów i w polowaniu na dzika kalidońskiego. W czasie sporu o łeb i skórę dzika zabił braci swej matki, którzy sprzeciwiali się przyznaniu trofeów biorącej udział w polowaniu Atalancie. Rozżalona Altea spaliła głownię, powodując śmierć syna. 2. M. z Gadary, grecki poeta epigramatyczny z I w. n.e., autor (zachowanych) epigramów erotycz­nych, do których motywy czerpał z twórczości liryków i epigramatyków: Safony, Anakreonta, Kallimacha i in. Pisał także satyry (nie zacho­wane) na wzór satyr Menippa z Gadary. Wydal pierwszą antologię (Stefanos, Wieniec) poetów epigramatycznych. W podeszłym wieku osiadł na wyspie Kos, gdzie też umarł.

Meles1 mit. młodzieniec ateński, który zażą­dał od zakochanego w nim metojka, Tirnago-rasa, by rzucił się z Akropolu. Timagoras wy­pełnił okrutne życzenie. Gdy M. ujrzał go nie­żywego, porwany nagłym żalem skoczył za nim i poniósł śmierć.



Meles2 rzeka koło Smyrny; ponieważ Smyrnę uważano za ojczyznę Homera, nazywano go Melesigenes, a boga tej rzeki uważano za ojca Homera.

Melesermos sofista ateński z II/III w. n.e., epistolograf, jak wiemy (jedynie) z Księgi Suda, autor Listów heter. Listów wieśniaków. Listów kucharzy i Listów wodzów.

Melesias opiewany przez Pindara zwycięzca w igrzyskach i nauczyciel gimnastyki w Eginie.

Melete1 (Melete) jedna z trzech najdawniej­szych Muz (M., Mneme, Aojde), czczonych na Helikonie. Wymieniana też wśród czterech Muz:

Arche, M., Thełksinoe i Aojde.



Melete2 zob. MeHia2.

melete (gr. melete, łac. declamatio) rodzaj popisowych sztucznych mów, mających charak­ter retorycznych ćwiczeń szkolnych niekiedy wy­głaszanych dla celów rozrywkowych przed pu­blicznością. M. były stosowane już przez sofis­tów. V i IV w. p.n.e. i przez Demetriosa z Faleronu, któremu nawet, niesłusznie, przypisywano wprowadzenie tego rodzaju ćwiczeń.

Meletos tragediopisarz grecki, żyjący na prze­łomie Vi IV w. p.n.e., autor (nie zachowanej) tragedii' Ojdipodeja; jeden z oskarżycieli Sokra­tesa.

Melia mit. 1. (Meliaj, Meliddes) Melie, Meliady, nimfy zrodzone wraz z Eryniami i Gigan­tami przez Ziemię (Gaje), zapłodnioną 'krwią Uranosa, która spadła na ziemię, kiedy go Kronos pozbawił męskości. 2. córka Okeanosa por­wana przez Apollina, matka Ismeniosa i Tenerosa; oddawano jej cześć w świątyni Apollina, tzw. Ismenion, w pobliżu Teb, Wg innej wersji była żoną Inachosa i matką Foroneosa, Ajgialeosa i Pegeosa.

Melibea (łac. Meliboea, gr. Melibojd) miasto w Tesalii na południe od góry Ossa, nad brze

Meliboea

471


giem Morza Egejskiego. Znane w starożytności z produkcji purpury.

Meliboea zob. Melibea.

Melikertes zob. Atamas.

Melinno poetka grecka z Lokri, najprawdo­podobniej z I w. n.e. (być może z okresu prya-cypatu Oktawiana Augusta), jak świadczy za­chowany pod jej imieniem wiersz Eis RÓmen (Do Rzymu), zawierający pochwały potęgi miasta.



Melinofagowie (gr. Melinof&gyj, dosł. jedzący proso) lud w Tracji, na wybrzeżu Morza Czar­nego koło Salmydessos.

Melissal (gr., dosl. pszczoła) mit. 1. nimfa, która na Peloponezie nauczyła ludzi używania miodu; od jej imienia otrzymały nazwę pszczoły.

2. córka króla Melisseusa na Krecie, która ra­zem ze swą siostrą Amalteą opiekowała się Zeusem, karmiąc go kozim mlekiem i miodem.

3. kapłanka Demetry rozszarpana przez sąsiadki za to, że nie chciała zdradzić tajemnicy misteriów. Demetra przemieniła ją po śmierci w pszczołę, stąd kapłanki jej miały przydomek Melissaj.

Melissa2 pitagorejka z okresu naopitagorei-zmu (I i II w. n.e.). List Af. o cnotach kobiety znajduje się wśród tzw. listów pitagorejczyków, obok listów Teano i Myi.

Melissos z Samos, zwycięzca floty ateńskiej w r. 441 p.n.e. filozof, uczeń Pannenidesa, au­tor traktatu O naturze, czyli O bycie, w którym wyłożył naukę Pannenidesa (zachowane frag­menty).

Melissus 1. Caius Maecenas Af., wyzwoleniec Mecenasa, rzymski gramatyk i poeta z czasów Augusta; twórca nowego rodzaju komedii rzym­skiej, zw. fabula trabeata, oraz autor zbioru anegdot i dowcipów (Ineptiae). O twórczości jego wiemy jedynie ze wzmianek Swetoniusza i innych pisarzy. 2. Aelius Af., gramatyk rzymski z II w. n.e. Dzieła jego nie zachowały się.

Melital mit. jedna z nereid, córka Nereusa i Doris.

Melita2 1. (Melite, Melete) dziś" Malta; wy­spa na Morzu Śródziemnym pomiędzy Sycylią a wybrzeżem Afryki, słynna z prowadzonego tam na wielką skalę handlu miodem i wyrobami bawełnianymi. 2. mała wysepka przy wybrzeżu Illirii, znana z hodowli rasowych piesków naby­wanych chętnie przez zamożne Rzymianki. 3. dem attycki ze świątynią Heraklesa.

Melitaea zob. Melitea.

Melitea (Melitaea, Melitdja) miasto w Tesalii.

Melitene 1. (dziś wilajet Malatia w Turcji)

kraj leżący w Armenii, pomiędzy Antitaurosem a Eufratem. Znany był z urodzajności ziemi i bogatych winnic. 2. (dziś Malatia) miasto w kraju Af., nad rzeką Karmala, jednym z do­pływów Eufratu. Posiadało duże znaczenie, po­nieważ leżało na skrzyżowaniu kilku dróg, m.in. perskiej drogi królewskiej i drogi nad Eufratem Za czasów Tytusa było miejscem postoju XII le­gionu. Po ufortyfikowaniu przez Trajana stało się jednym z najważniejszych miast Azji Mn. Za Justyniana było stolicą prowincji Armenia Secunda. W r. 575 zostało spalone przez króla perskiego, Chosroesa (Chosraw) I, którego w r. 577 pokonali Rzymianie pod Af.



Meliusz zob. Maelhis.

Mella rzeka w Gallia Trwispadana, dopływ rzeki Ollius.



Mellon polityk i patriota tebański; po opa­nowaniu Kadmei przez Lacedemończyków uciekł do Aten. W r. 379/8 p.n.e. razem z Pelopidasem uwolnił Teby od Spartan.

Melodnnum (dziś Melun) miasto Senonów w Gallia Lagdunensis, położone na wyspie na Sekwanie. Przechodziła tędy droga z Agendicum do Lutetia Parisiorum.

Melos (dziś Milo), jedna z wysp cykladzkich, zamieszkana przez Dorów. Po wojnach perskich nie należała do Związku Ateńskiego. W r. 426 p.n.e. przeciwstawiła się próbie narzucenia hege­monii przez Ateny. W r. 416 zdobyta została przez Ateńczyków, którzy dorycką ludność wy­mordowali lub sprzedali w niewolę, wyspę zaś obsadzili ateńskimi kleruchami; w r. 405 Lizan-der sprowadził na powrót ludność dorycką. Liczne znaleziska archeologiczne świadczą o za­możności wyspy, uzyskanej dzięki eksportowi kopalin mineralnych, jak siarka, pumeks, ałun. Tu został znaleziony w r. 1820 słynny posąg Afrodyty, znany pod nazwą Wenus z Milo.

Melpis rzeka w środkowej Italii, lewy dopływ Liris; przepływała przez kraj Wcisków.

Melpomena (Melpomenę) Muza tragedii, przed­stawiana przeważnie z maską w lewej dłoni, prawą ręką oparta o maczugę, prawdopodobnie w związku z postacią Heraklesa, bohatera tra­gicznego. Wg innych przedstawień oparta lewą ręką o skałę, w prawej dłoni trzyma maskę tragiczną.

membrana tac. z grubsza obrobiony kawał skóry, także — pergamin. Służyła do robienia notatek, pisania listów, a także — sporządzania rękopisów literackich. Wykonywano z niej rów-

Memfis l


472

Menander


nież futerały na zwoje papirusowe (do tego celu farbowano ją).

Memfis1 mit. 1. córka Nilu i żona Epafosa, matka Libii. Wg innej wersji córka boga rzeki, Uchoreusa, żona Nilu, matka Egiptu. Wg po­dań nazwa miasta w Egipcie pochodzi od jej imienia. 2. jedna z córek Danaosa.

Memfis2 (Memphis) dziś południowa część Kairu; miasto w Egipcie na lewym brzegu Nilu, główne miejsce czci boga Ptah, identyfikowanego przez Greków z Hefajstosem. Było stolicą Egiptu aż do panowania XI dynastii faraonów, pod koniec III tysiąclecia p.n.e. W ciągu tego okresu powstało w pobliżu M. wiele świątyń oraz gro­bowców faraonów. Po przeniesieniu stolicy pań­stwa do Teb. M. nadal pozostało ważnym ośrod­kiem kulturalnym i handlowym i było nim aż do czasu założenia Aleksandrii.

Memniii Memmiusze, rzymski ród plebejski. 1. Caius Memmtus, trybun ludowy w r. 111 p.n.e., gorący przeciwnik optymatów, oskarżyciel prze­kupionych przez Jugurtę dowódców. W r. 104 był pretorem, w r. 99 w czasie ubiegania się o konsulat został zabity przez członków bandy Serwiliusza Glaucji, współubiegającego się o to stanowisko. 2. Caius M., kwestor Pompejusza w Hiszpanii w r. 76, trybun ludowy w r. 66, praetor urbanus w r. 58. Zarządzał Bitynią w r. 57. Zrazu przeciwnik, później zwolennik Cezara. Z powodu nadużyć przy wyborach na konsula w r. 54 został skazany na wygnanie, udał się więc do Aten; prowadził tam życie na wysokiej stopie. Był poetą i mówcą. Jemu zadedykował Lukrecjusz poemat De Rerum natura.

Menmon 1. mit. syn Titonosa i Eos, brat Emationa, król Etiopów. Brał udział w wojnie trojańskiej jako sprzymierzeniec Priama. W cza­sie walki zabił Antylocha, sam zaś zginął z ręki Achillesa. Aby ukoić rozpacz Eos, Zeus obda­rzył M. nieśmiertelnością, a dla uczczenia jego pogrzebu zesłał ptaki, które stoczywszy walkę nad ciałem spadły na stos, stając się ofiarą po­grzebową. Starożytni wymieniają wiele budowli i posągów wzniesionych na cześć M. Najbardziej znany jest tzw. posąg M., a właściwie faraona Amenofisa, w Tebach, w Egipcie. Posąg ten miał o wschodzie słońca wydawać tony podobne do dźwięku struny. Wyobrażano sobie, że w ten sposób posąg wita ukazanie się Eos-Jutrzenki. 2. M. z Rodos, uczestnik buntu Artabazosa przeciw Artakserksesowi III w r. 356 p.n.e. Szu­kał schronienia w Macedonii, później jednak za

wstawiennictwem swego brata Mentora wrócił na Rodos. Dowodził najemnikami greckimi w ar­mii Dariusza w czasie wojny z Aleksandrem W. Odradzał walkę nad Granikiem, namawiając do odwrotu. Jako naczelny wódz wojsk w Azji Mn. bronił Halikarnasu. Gotował się do odcięcia Aleksandrowi odwrotu do Europy, planował wzniecenie powstania w Grecji, gdzie z jego akcją łączono nadzieję odzyskania niepodległości. Zdo­był Chios. Śmierć zaskoczyła go z nagła w czasie oblężenia Mityleny w r. 333. M. z Heraklei, żył w I/II w. n.e., autor kroniki swego rodzin­nego miasta.



menady (łac. Maenades, gr. Majnddes, od gr. mdjnomaj szaleję) inaczej bakchantki albo tyjady;

wraz z satyrami i sylenami tworzyły orszak Dionizosa i uczestniczyły w świętym szale zwią­zanym z orgiastycznym kultem tego boga. Przed­stawiano je z wieńcem z winorośli lub bluszczu na rozwianych włosach, z koźlą skórą przerzu­coną przez lewe ramię, w długiej tunice, z tyrsem w prawej ręce, niekiedy ze sztyletem lub ze świę­tymi wężami.



Menae (Mendj) miasto na Sycylii, na wschód od Leontini, założone prawdopodobnie przez króla Sikulów, Duketiosa w r. 459 p.n.e. Civitas stipendiaria w czasach Pliniusza.

Menajchmes matematyk grecki z IV w. p.n.e., który wynalazł asymptoty hiperboli.

Menajchmos z Sykionu, pisarz grecki z czasów Aleksandra W. i diadochów, autor Historii Alek­sandra (Historia hę kata ton Makedóna Alek-sandron), historii Sykionu (Sikyonika), traktatu O igrzyskach pityjskich (Pythikós), traktatu O ar­tystach (Perl technitm) i O cyzelarstwie (Perl toreutikes). Z pism tych posiadamy jedynie fragmenty.

Menander 1. najwybitniejszy przedstawiciel greckiej komedii nowej; żył prawdopodobnie w latach 342/1 - 291/90 p.n.e., napisał przeszło 100 komedii. Twórczość jego obejmuje komsdie charakteru (Pochlebca, Człowiek w stra:hu, Nieprzyjaciel kobiet. Opryskliwy in.); komedie rodzinne (Bliźnięta) oraz lekkie komedie-farsy. M. był mistrzem komizmu sytuacyjnego oraz bystrym obserwatorem charakterów; ko­medie jego są źródłem do poznania obyczajów i żyda współczesnych mu Ateńczyków (T. Sinko uważa M. za pioniera komedii psychologicznej). Wprowadzenie języka konwersacyjnego, ograni­czenie partii chóralnych oraz bogactwo tematyki czynią z komedii M. pierwowzór komedii euro

Menapiowie

473


Menelaos

pejskiej. Utwory M. znane są m. in. dzięki zwra­canym stopniowo przez piaski egipskie pa­pirusom (pierwszy fragment wydano dopiero w r. 1898). Najlepiej zachował się tekst komedii Dyskolos (Odludek; znaleziony w r. 1958, tłum. J. Łanowski, 1959). Epitrepontes (Sąd rozjem­czy), Dziewczyna s Samos, Obcięty warkocz (właściwie: Dziewczyna z obciętymi włosami — Perikejromene). 2. M. z Efezu, historyk grecki z III w. p.n.e., autor historii Cypru (Perl Kypru), może identyczny z M; autorem dziejów królów greckich i barbarzyńskich, Prdkseis ton basileón para tois Hellesi kaf barbarois genomemn opar­tych na pismach poszczególnych ludów. Dzieła wymienione nie zachowały się. 3. M. z Laodikei syryjskie], retor z m w. n.e., komentator Techne rhetorikS Hermogenesa; pod jego imieniem za­chowały się dwa traktaty objęte tytułem Perf epidejktiken (O mowach popisowych). 4. M. Protector, historyk z VI w. n.e., kontynuator i naśladowca historii Agatiasza (zob. Agatias Scholasticus); opisał dzieje lat 558-582; dzieło jego znamy tylko z wyciągów Konstantymi (De Sententiis) i z Ksgi Suda.



Menapiowie (/ac. Menapn) plemię w Gallia Belgica, zamieszkujące lesisty i bagnisty kraj nad brzegiem Morza Północnego, nad dolnym bie­giem rzek Mosa i Skaldis. Początkowo zajmo­wali również obszar nad Renem, skąd wyparli ich Uzypetowie i Tenkterowie.

Menas zw. u Appiana Menodoros, wyzwoleniec Sykstusa Pompejusza, jeden z jego zaufanych dowódców. Odegrał poważną rolę w walkach Pompejusza z Oktawianem i Antoniuszem. Zdra­dził dwukrotnie Pompejusza, przechodząc na stronę Oktawiana. Zginął w Pannonii pod Siscia w r. 35.

Mendaj zob. Mende.

Mende albo Mendaj (łac. Mendae) miasto na półwyspie Pallene w Macedonii, nad Zatoką Termaicką, kolonia Eretrii, znane z dobrego wina; ośrodek handlowy.

Menedemos z Eretrii, filozof grecki żyjący na przełomie IV/IIIw. p.n.e., uczeń megarej-czyka Stiipona i eleatów, Anchipylosa i Mo-schosa. Zajmował się dialektyką i zagadnieniami etyki. Uczył o jedności cnoty (arete) i wiedzy (episteme).

Meneklejdes Tebaóczyk, brał udział w wyzwo­leniu Teb w r. 379/8 p.n.e. wraz z Epaminonda-sem i Pelopidasem. Kierowany prawdopodobnie zazdrością wszczął intrygi przeciw obu polity­kom, za co został ukarany grzywną. Dalsze losy nie znane.

Menekles z Alabandy w Karii (ur. ok. r. 140 p.n.e.), retor, przedstawiciel stylu azjańskiego w wymowie, wraz ze swym bratem Hieroklesem cieszył się w Azji wielkim rozgłosem. Słuchał ich obu Cyceron w czasie pobytu na Wschodzie.

Menekrates 1. przedstawiciel komedii staroattyckiej z końca V w. p.n.e. Utwory jego nie zachowały się. 2. M. z Efezu, poeta epicki z koń­ca IV w. p.n.e., miał napisać poemat O hodowli pszczół oraz Prace w rodzaju eposu hezjodowego. Z utworów tych zachował się zaledwie jeden heksametr. 3. M. z Ksantos (prawdopodobnie z IV w. p.n.e.), historyk, autor kronik likijskich (Lykiaka). 4. M. z Nysy w Kani, II/I w. p.n.e., gramatyk, komentator i krytyk tekstu, polemi­zował z Artemonem, komentatorem Pindara. 5. obok Menasa najsławniejszy dowódca floty Sekstusa Pompejusza. Zginął w bitwie z Mena-sem, który przeszedł na stronę Oktawiana.

Meneksenos 1. uczeń Sokratesa, był obecny przy jego śmierci. Platon jego imieniem nazwał jeden ze swych dialogów. 2. syn Sokratesa.

Menelajon (gr. Menelajon) góra w Lakonice, na południo-wschód od Sparty, w pobliżu Therapne, z wzniesioną na szczycie świątynią ku czci Menelaosa (stąd nazwa).

Menelaos 1. mit. syn Atreusa, króla Myken, brat Agamemnona. Po śmierci ojca, zamordo­wanego przez Ajgista, uszedł z Agamemnonem z Myken i znalazł przyjęcie u Tyndareosa w Spar-cie. Zdobył rękę córki Tyndareosa, Heleny, i został królem Sparty. Po porwaniu Heleny przez Parysa zwołał rycerzy greckich na wypra­wę do Troi. Był jednym z bohaterów ukrytych w drewnianym koniu. Po zakończeniu wojny trojańskiej jako jeden z pierwszych wyruszył z Heleną w drogę powrotną (w towarzystwie Nestora). Po ośmioletniej wędrówce, w czasie której dotarł aż do Egiptu, przybył do domu;

odtąd pędził życie wśród wielkich bogactw. Zgodnie z przepowiednią Proteusa Af. i Helena zostali przez bogów wzięci do Elizjum jako po­chodzący od Zeusa. Af. był czczony jako heros na Terapne, gdzie wg podania znajdował się grób jego i Heleny. 2. poeta tragik, stojący ok. połowy II w. p.n.e. na czele związku aktorów (technitów) dionizyjskich w Atenach. 3. Af. z Marathos, retor hellenistyczny, znany jedynie z inskrypcji, zaufany Gajusza Grakcha, dla którego miał podobno pisać mowy. 4. grec-



Menenii

474


Menojtios

ki matematyk i astronom z I w. n.e.; pod jego imieniem zachował się najstarszy podręcznik trygonometrii sferycznej Perf sfdjras, znany nam w przekładach: hebrajskim, arabskim i łacińskim.



Menenii rzymski ród patrycjuszowski. 1. Agrip-pa Menenius Lanatus, konsul w r. 503 p.n.e. Był dowódcą w wojnie przeciw Sabinom i Aurun-kom, a w r. 494 w czasie secesji plebejuszów nakłonił ich do powrotu do^ miasta, przytaczając znaną bajkę o buncie poszczególnych członków ciała przeciw żołądkowi. 2. Titus M. Lanatus, • konsul z r. 477 p.n.e.; tradycja łączy z rokiem jego konsulatu klęskę Fabiuszów nad Kremerą. na skutek podejrzenia, że umyślnie nie przyszedł Fabiuszom na pomoc, został skazany na grzy­wnę pieniężną. Zmarł ze zgryzoty.

Menes Macedończyk z Pełli, syn Dionizjusza, jeden z członków gwardii przybocznej (somato-fflakes) Aleksandra W.

Menesajchmos mówca ateński, zagorzały prze­ciwnik Likurga, a także Demostenesa. Z mów jego zachowały się nieznaczne fragmenty.

Menesteusz (gr. Menestheus) 1. mit. syn Peteosa z Aten, prawnuk Erechteusa. Podczas pobytu Tezeusza i Pejritoosa w państwie pod­ziemnym zagarnął z pomocą Dioskurów władzę w Atenach. Należał do grona zalotników Heleny. W wojnie trojańskiej dowodził okrętami ateń­skimi, dorównywał Nestorowi w umiejętności ustawiania wozów i ludzi do boju. Zginął pod Troją, a władzę w Atenach objęli synowie Te­zeusza, Demofoon i Akamas. Wg innej wersji wrócił do Aten po długich wędrówkach. 2. mit. jeden z towarzyszy Eneasza. 3. syn Ifikratesa, zięć Tymoteosa, dowódca Ateńczykó'w w woj­nie ze sprzymierzeńcami (358 - 355 p.n.e.).

Menestor z Sybaris, filozof-pitagorejczyk i bo­tanik, cytowany w botanicznych dziełach Teo-frasta jako autor traktatu o roślinach.




1   ...   89   90   91   92   93   94   95   96   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna