Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona91/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   87   88   89   90   91   92   93   94   ...   159

Marruyini zob. Marsowie.

Marruyium zob. Marruwium.

Marruwium (Marrmium) główne miasto Mar­sów nad jeziorem Fucinus (lacus Fucinus).

Mars (także Mmors, oskijskie lub sabińskie Mamers) mit. staroitalskie bóstwo, pierwotnie prawdopodobnie bóg wiosny i rolnictwa, bóg wojny u Rzymian, zaliczany do najwyższej trójcy bóstw rzymskich (Jupiter, M., Kwirynus). .Czczono go jako ojca Romulusa i Remusa i stąd jako ojca Rzymian. Poświęconymi mu zwierzę­tami były: wilk, rumak i dzięcioł. Miesiącami M, były marzec (nazwany od imienia M. — Mar-tius) i październik (October), wypełnione świę­tami na cześć M. Może to pozostawać w zwią­zku z dawnym zwyczajem rozpoczynania działań wojennych w marcu i kończenia ich .w paździer­niku. Kultem M. zajmowało się kolegium ka­płańskie Saliów. Pod wpływem mitologii grec­kiej M. był później identyfikowany z Aresem. W Rzymie poświęconych mu było wiele miejsc kultu. Jednym z najstarszych był ołtarz (ara Martis) na Polu Marsowym, gdzie odbywało się lustrum. Spośród licznych świątyń M. w Rzymie najważniejszymi były świątynia przy Porta Ca-pena, oraz świątynia M. Ultora, wzniesiona przez Augusta na Forum Augusti. Rzymianie nada­wali M. wiele przydomków, jak Gradivus, Yictor, Propugnator, Ultor i in. Do kręgu bóstw zwią­zanych z M. należała Norio (później nazywana Belloną), Pallor i Pavor oraz Honos i Virtus.

Marscheyius zob. Marszewski.

Marsi zob. Marsowie.

Marsicum helium (90 - 88 p.n.e.) wojna mar-syjska, tj. wojna sprzymierzeńców italskich z Rzymem o nadanie im praw obywatelskich. Nazwana M. 6., ponieważ największą rolę ode­grali w niej Marsowie pod wodzą Pompediusza Siło. Zakończyła się opanowaniem zbuntowa­nych okręgów przez Rzym, Italicy jednak zy­skali szereg .ustępstw politycznych, cała wolna ludność Italii otrzymała obywatelstwo rzymskie. Zob. socii.

Marsjas, Marsjasz (Marsyas) 1. mit. pier­wotnie frygijski bożek rzeki Marsyas, dopływu Meandra, patron miasta Kelajnaj. Przypisywano mu wynalezienie aulosu i gry na tym instru­mencie. W greckiej mitologii — sylen czy satyr. Reprezentował muzykę frygijską (gra na instru­mentach dętych) w przeciwieństwie do greckiej (na instrumentach strunowych). Wg podania ateńskiego wynalazczynią aulosu była Atena. Po­nieważ jednak gra na tym instrumencie szpeciła jej twarz, odrzuciła aulos, który podniósł M, Wyrazem walki prądów helleńskich z wpływami wschodnimi jest podanie o zawodach, w których M. swoją grą na aulosie współzawodniczył z Apol-linem, grającym na kitarze. Podanie przyznaje zwycięstwo Apollinowi, który pokonanego M. za karę, że się ośmielił mierzyć z bogiem, przywiązał do drzewa i obdarł ze skóry. 2. M. z Filippi, historyk grecki z IV w. p.n.e., autor opowiadań mitycznych, Mathlkd, i kronik macedońskich Makedonikdj historia]. Z dzieł tych zachowały się fragmenty. 3. M. z Pelli, historyk grecki z IV/ /III w. p.n.e.; wychowywał się razem z Aleksan­drem W., od r. 306 był strategiem w Macedonii. Jego Historia Aleksandra i Historia Macedonii (Makedonika) w 10 księgach zawierała dzieje Macedonii od pierwszego jej króla do założenia Aleksandrii w r. 330. Zachowane fragmenty.

Marsowe Pole zob. Campus Martius.

Marsowie (Marsi) 1. szczep sabelski w środ­kowej Italii, na wschód od Rzymu, nad południo-wo-wschodnimi t północnymi brzegami jeziora Fucinus, znany z odwagi. W r. 304 M. zawarli z Rzymem przymierze. Bardzo dużą rolę odegrali w powstaniu Italików w r. 90 (zob. Marsicum helium). Stolicą ich było Marruvium (Marrubium), stąd nazwano ich Marruyini. Znali zioła lecznicze, umieli nawet leczyć ukąszonych przez węże, z tego powodu zapewne uchodzili za potomków Kirki. 2. niezależny szczep germański zamieszku­jący obszar w północno-zachodniej Germanii, między rzekami Luppia i Rura. Wspomagali Cherusków w wojnie z Rzymianami, która skoń­czyła się klęską Warusa w Lesie Teutoburskim w r. 9 p.n.e. Zostali pokonani przez Germanika.

Marsus zob. Vibii 6.

Marsyas1 zob. Marsjas.



Marsyas2 1. trudna do zidentyfikowania rzeka we Frygii, dopływ Meandra. 2- rzeka w Karii mająca źródła w pobliżu Stratonikei, dopływ Meandra. 3. niewielka rzeka w Syrii wpadająca do Orontesu nieopodal Apamei. 4. nazwa roz­ległej równiny w Syrii, pomiędzy Libanem i Anty-libanem.

Marszewski Sebastian (Marscheyius) poeta nowołaciński z XVr w., autor m. in. Epithala-

Martha

461


Massiva

mion m nuptiis.i. Joannis regis Hungariae et... Isabellae filiae Sigismundi primi na ślub córki króla Zygmunta Starego, Izabelli, z Janem Za-połyą (1539), elegii na śmierć Zapołyi (1540) i pieśni Ad equites Polonos de bello Twcis inferendo carmen paracieticum (1543), wzywającej szlachtę do wojny z Turkami.

Martha syryjska wróżbitka towarzysząca Ma­riuszowi podczas jego wyprawy przeciwko Teutonom.

Martialis zob. Marcjalis.

Martianus Capella zob. Capella Martianus Felix.

Martii zob. Marcu.

Martius łac. marzec, miesiąc w kalendarzu rzymskim poświęcony Marsowi. Pierwszy dzień marca czczony był przez kapłanów Marsa, tzw. Saliów. M. w pierwotnym kalendarzu rzym­skim rozpoczynał rok. Zob. miesiące.



Martwe Morze zob. Martuum marę.

Marus lewy dopływ Dunaju, przepływający przez kraj Kwadów.

Maruwium zob. Marruwium.

Marycki Szymon (Maricius) 1516-1574, wła­ściwie Kociołek; mieszczanin z Pilzna, profesor Akademii Krakowskiej, gdzie w latach 1539--1550 wykładał Cycerona, Horacego, Wergiliu-sza, Demostenesa i Arystotelesa. Wydał m. in. mowę Demostenesa De pace (1546) i Pro libertate Rhodiorwn (1547) z własnym przekładem na łacinę. Ogłosił komentarze do paru dziel Cyce­rona (Pro Publio Quintio, De Oratore), ale nie dochowały się. Z prac oryginalnych ważne dzieło o szkolnictwie De scholis seu academiis Ubri duo (Kraków 1551).

Mases miasto i port w Argolidzie.

Masinissa zob. Masynissa.

maska (łac. persona, larw, gr. prósopon, prosopeJon) osłona twarzy używana w starożyt­ności przez aktorów dla charakterystyki, wyra­biana z masy płócienno-gipsowej. Składała się z 2 części: osłaniającej twarz i okrywającej tył głowy. M. modelowano w kształcie charaktery­stycznych typowych twarzy o wydatnych rysach. Pierwotnie malowano jednolitą barwą: białą (twarz kobieca) lub brunatną" (męska); w pó­źniejszym okresie domalowywano brwi, usta i oczy. Na źrenice pozostawiano otwory. Otwór ustny spełniał rolę rezonatora głosu. Najczęstszy­mi typami były m. tragiczne, komiczne i satyrowe. M. pantomimiczne charakteryzowały zamknięte usta i spokojny wyraz twarzy. Zachowały się

liczne przedstawienia m. aktorskich w malo­widłach wazowych i na płaskorzeźbach.



Masiowski Franciszek humanista z w. XV, wy­chowanek uniwersytetu w Padwie. Przełożył na łacinę traktat o wymowie Demetriosa z Faleronu (De elocutwne, Padwa 1557).

Maso, Masones zob. Papirii 10.

Massageci (gr. Massagetaj, łac. Massagetae) wojownicze plemię koczownicze mieszkające w Azji, na wschód od Morza Kaspijskiego. W r. 529 p.n.e. wyprawił się przeciw nim Cyrus Wielki, poniósł jednak klęskę i sam zginął.

Massalia (Massilid) dziś Marsylia; miasto i port powstałe w okresie wielkiej kolonizacji greckiej, na przełomie VII i VI w. p.n.e., zało­żone przez Fokejczyków na wybrzeżu liguryjskim w Galii, niedaleko ujścia Rodami. Po zdobyciu przez Kartaginę przewagi w zachodniej części Morza Śródziemnego (ok. r. 540) M. prowadzi walki z Kartaginą, Etruskami i piratami, utrzy­mując przyjazne stosunki z Rzymem, stając po jego stronie w wojnach punickich. Dzięki dogod­nemu ^ położeniu (na przecięciu szlaków handlo­wych bursztynu i cyny) dochodzi szybko do świetności, stając się centrum handlu lądowego i morskiego. Zakłada szereg własnych kolonii w Ligurii (Nicea, Antipolis) i w Hiszpanii (Maj-nake), rozszerzając wpływy kultury greckiej w Galii i Hiszpanii. Największy rozkwit osiąga na przełomie IV i III w. Nawrót świetności następuje po wojnach punickich. Po utworzeniu przez Rzymian prowincji Gallia Narbonensis i założeniu rzymskiej kolonii Narbo maleje polityczne i handlowe znaczenie M. Inicjatywa handlowa przechodzi na terenach Galii w ręce Rzymian. M. wchodzi w skład państwa rzym­skiego jako civitas libera et foederata (na pra­wach miasta wolnego i sprzymierzonego), za­chowuje jednak swój charakter grecki. W okre­sie cesarstwa ma duże znaczenie jako ośrodek kultury.

Massaliota zob. Terentii 2.

Massicus mons (dziś Monte Massico) łańcuch niezbyt wysokich gór w Italii, na granicy Lacjum i Kampanii, między dolnym biegiem rzek Liris i Yolturnus; słynął z bogatych winnic i wina, stąd często wspomniane wino Massicum (Ho­racy).



Massilia zob. Massalia.

Massiva wnuk Masynissy, syn Gulussy, króla Numidii, prawny następca tronu po śmierci

Massylijczycy

462

Matius

Adherbala i Hiempsala; z polecenia Jugurty zamordowany w Rzymie w r. 111 p.n.e. przez Bomilkara.



Massylijczycy (łac. Massylii) plemię w pół­nocnej części Numidii. Nazwa używana często zamiast: Numidyjczycy.

Mastanabal najmłodszy z trzech synów Ma-synissy, ojciec Jugurty i Gaudy. Po śmierci Masynissy dzielił (wg zarządzeń Scypiona) wła­dzę nad Numidią z braćmi. Zob. Micipsa.



Mastarna zob. Macstrna.

mastigoforowie (gr. mastigofóroj, od mdstiks bat) dozorcy pomagający hellanodikom (zob. hellanodikowie w utrzymaniu porządku podczas igrzysk olimpijskich. Wykonywali kary chłosty nałożone przez sędziów.

Masurius (i Massurius) Sabinus zob. Sabinus Masurius.



Masynissa (Masinissd) syn Gali, króla wschod­niej Numidii, wychowany i wykształcony w Kar­taginie. Początkowo występował jako sprzymie­rzeniec Kartaginy. W r. 213 p.n.e. brał udział w walce Kartaginy z Syfaksem, następnie w wal­kach z Rzymem w Hiszpanii, przyczyniając się do pokonania Scypionów w r. 212 p.n.e. W związku z poparciem Syfaksa przez Kartaginę M. zawarł przymierze z Rzymem i pomagał w Afryce Scypionowi, po którego zwycięstwach otrzymał państwo Syfaksa. Z rywalizacją M. i Sy­faksa wiąże się historia tragicznej miłości do Sofonisbe, którą, jako żonę Syfaksa, mieli Rzy­mianie wziąć do niewoli. By nie dopuścić do tego, M. podał ukochanej truciznę.

mater familias (lub mater familiae; lać., dosł. matka rodziny) w źródłach rzymskich znaczenie terminu m. f. jest bardzo różnorodne. Af. /. ozna­czała początkowo żonę, która podlegała władzy (manus) męża lub osoby, pod której władzą znaj­dował się mąż w przypadku, gdy sam nie był sui iuris. W tym znaczeniu uzyskanie przez ko­bietę miana m. f. wiązało się z jej przejściem '60 agnatycznej rodziny męża i uzyskaniem przez nią stanowiska córki agnatycznej. Według nie­których autorów starożytnych nazwa m. f. przy­sługiwała tylko żonie podlegającej bezpośrednio władzy patris familias (zob. patria potestas), która ponadto miała dzieci. Po zaniknięciu małżeństw, w których żona podlegała władzy męża, również i to znaczenie m. f. zanika. W źródłach prawni­czych okresu klasycznego i poklasycznego ter­min m. f. występuje w całkiem odmiennym zna­czeniu. Dla autorów z tego okresu m. f. jest

kobietą, która nie podlega niczyjej władzy, tzn. osobą sui iuris. Termin m. f. występował również w zupełnie odmiennym znaczeniu od. powyżej omówionych i oznaczał każdą kobietę dobrych obyczajów, niezależnie od tego, czy była zamężna, czy nie. W tym znaczeniu występował wymiennie z terminem matrona i był używany głównie w związku z przestępstwami natury obyczajowej (m. f. i matrona stanowiły przeciwieństwo nie­rządnicy, tylko z nimi można było popełnić cudzołóstwo, adulterium i stuprum) oraz z wy­rządzeniem zniewag (szereg czynów polegających na nieuszanowaniu m. f. i matrony stanowiło iniurię).

Mater Matuta zob. Matula.

Maternus 1. Af. Curiatius, rzymski poeta i mówca z epoki Flawiuszów (I w. n.e.), pisał tragedie; utwory jego nie zachowały się. 2. zob. Firmicus Maternus.



Mateusz Ewangelista (Matthajos) zw. także Lewi, autor jednej (prawdopodobnie najstarszej), z czterech Ewangelii Nowego Testamentu, na­pisanej w latach 45 - 63/4 w języku aramejskim i zachowanej w przekładzie greckim.

Matiana (dziś perski Azerbejdżan) kraj w pół-nocno-zachodniej części Medii, nad jeziorem Matianus lacus (u Strabona Mamione, dziś je­zioro Urmia).



Matienus 1. Publius Af., trybun wojskowy w armii Scypiona Starszego w Italii, zastał za­mordowany w obozie propretora Pleminiusza. 2. Caius Af., prowadził wyprawę przeciwko Ligurom w r. 181 p.n.e. 3. Marcus Af., jako pretor w Hiszpanii dal się poznać ze swej surowości i chciwości; oskarżony z tego powodu w Rzymie, udał się dobrowolnie na wygnanie, ażeby uniknąć wyroku.

Matinus góra w Apulii, nad samym brzegiem Adriatyku, na północo-wschód od Sipontum, wspominana przez Horacego.

Matisco (dziś Macon) miasto Eduów w GalHa Lugdunensis, nad Ararem; przebiegała tędy droga z Lugdunum do Augustodunum.

Matius 1. Af. Caius, ur. w r. 84 p.n.e., przy­jaciel Cezara i Oktawiana; autor jakiegoś dzieła o treści gastronomicznej. Apollodoros z Perga-mon (zob. Apollodoros 13) dedykował mu swe dzieło retoryczne (Ars). Zachował się list Af. napisany do Cycerona z okazji śmierci Cezara. 2. Cnaeus Af., poeta rzymski z I w. p.n.e., autor żartobliwych mimijambów, tłumacz Iliady, nie­kiedy utożsamiany z pierwszym. Zarówno z prze

Matronalia'>Matralia

463

Matronalia

kładu Iliady, jak i z mimijambów zachowały się fragmenty.



Matralia święto ku czci Mater Matula, obcho­dzone 11 czerwca, w dniu założenia świątyni na Forum Boarium. Święto matron rzymskich; brały w nim udział kobiety żyjące w pierwszym mał­żeństwie. W uroczystości nie mogły brać udziału niewolnicę. W modlitwie wspominano najpierw dzieci krewnych, a potem dzieci własne. Zwyczaj ten wiąże się z podaniem o Leukotei — iden­tyfikowanej z Mater Matula — która wychowy­wała Dionizosa^^syna swej siostry, Semele.

Matrica (także Matrice) miejscowość nad Dunajem, na południe od Aquincum, we wscho­dniej części Panwnia tnferior, na drodze Salinum—Annamatia,

Matriketas z Metymny, astronom grecki z V w. p.n.e. O pracach jego i działalności nau­kowej nic bliższego nie wiemy.

matrimonium {lać., synonim nuptiae) mał­żeństwo w pojęciu Rzymian było trwałym związ­kiem mężczyzny i kobiety, opartym na affectio maritalis, tzn. na chęci pożycia jako mąż i żona (nuptiae — mówi Modestinus — sunt coniunctw maris et feminae et consortium omnis vitae, divW et humani iuris commumcatio). Zawarcie mał­żeństwa dokonywało się przez wyrażenie zgody (consensus) przez wstępujących w związki mał­żeńskie lub jeśli byli oni altem iuris, przez osoby, pod których władzą przyszli małżonkowie po­zostawali. Wyrażenie consensus uzewnętrzniało . się w podjęciu szeregu aktów, jak zaręczyny (sponsalia), obrzędy weselne, wprowadzenie żony do domu męża (deductio in domum maritt). W czasach najdawniejszych zawarciu związku małżeńskiego towarzyszyło przejście żony pod władzę męża (manus mariti). Formami ugrunto­wania manus nad żoną były: confarreatio (akt sakralny z udziałem flamen Dlalis), coemptw (pierwotnie rzeczywista, a później symboliczna sprzedaż władzy nad kobietą) oraz usus (kobieta przez cały rok pozostawała w domu męża, nie przedsiębiorąc trinoctiuni). Skutkiem poddania tony pod władzę męża było jej przejście do roIziny agnatycznej męża. Jej stanowisko prawne

i nowej rodzinie było analogiczne do stanowiska orki (filiae familias). W końcowym okresie epubliki małżeństwa cum manu stają się coraz rzadsze, panującym typem małżeństwa staje się małżeństwo sine manu. Głównym celem mał­żeństwa jest spłodzenie i wychowanie dzieci (procreandorum liberorum causa). — Małżeństwo

rozwiązywała śmierć jednego z małżonków lub rozwód (dtvortium). Pierwotnie na straży nierozer­walności związku małżeńskiego stało prawo sa­kralne. Wypadki, w których mąż mógł porzucić żonę, były wyjątkowe. Rozwodowi towarzyszyło zwykle zniesienie władzy nad kobietą. W zależno­ści od tego, czy powstała ona przez confarreatio, czy przez coemptio, znoszona była przez contraria acta: diffareatio lub remancipatio. Kobieta po­zostająca pod władzą męża praktycznie nie mogła małżeństwa rozwiązać, natomiast małżeństwo sine manu mogło być rozwiązane przez każdego z małżonków. — Wymogiem m. iustum było posiadanie przez nupturientów ius conubii. Prze­szkodą do zawarcia małżeństwa były: niepel-noletność, choroba umysłowa, pozostawanie już w jednym związku małżeńskim oraz po­krewieństwo (pierwotnie do 6-tego, później do 3-go stopnia). Czymś różnym od małżeń­stwa był konkubinat (concubinatus). Był on wprawdzie trwałym związkiem mężczyzny i ko­biety, ale bez affectio maritalis. August uznał konkubinat za formę prawnego związku po­między osobami nie mogącymi z powodu różnic stanowych zawrzeć związku małżeń­skiego. Justynian po zniesieniu różnic stano­wych podniósł konkubinat do rzędu małżeń­stwa minoris iuris (niejako — małżeństwo „pośledniejszego gatunku"). Faktyczne pożycie niewolnika z niewolnicą (contubernium) również nie było uznawane za małżeństwo.

Matris z Teb, sofista z III w. p.n.e., autor (nie zachowanej) pochwały Heraklesa, Herakleus enkomion, znanej jedynie z przeróbki Diodora Sycylijskiego.

Matron z Pitany, poeta grecki z czasów Filipa Macedońskiego, autor parodystycznego poematu Attikón dejpnon (Biesiada attycka), parodiującego poemat Hedypatheja Archestratosa z Geli.

matrona łac. tak nazywano w Rzymie kobietę zamężną; Odbierała ona dowody największego poważania. M. wyróżniał strój składający się z długiej białej stoli (zob.) i narzuconej na nią palii (zob.) oraz wełnianej opaski na gładko za­czesanych włosach. Por. mater familias.

Matrona (dziś franc. Marne, poł. Marna) rzeka w Galii, wypływająca pod Andematunnum w kraju Lingonów; płynąc w kierunku pół-nocno-zachodnim, łączy się w okolicach Lutecji (Paryż) z Sekwaną. Największy z prawobrzeżnych dopływów Sekwany.

Matronalia święto obchodzone przez zamężne

Mattium

464


Maximus

kobiety rzymskie w diiiu l marca w gaju przy świątyni Junony Lucyny na Eskwilinie. Podczas uroczystości kobiety modliły się o szczęście w po­życiu małżeńskim i składały bogini kwiaty w ofie­rze. Mężczyźni w tym dniu obdarowywali swe małżonki, a same kobiety podejmowały poczę­stunkiem niewolników. Prawdopodobnie nie­które zwyczaje tego święta pochodzą od dawniej­szych zwyczajów noworocznych (l marca był pierwotnie pierwszym dniem roku). Mattium miasto Chattów w Germanii. Matuta (Mater Matula) staroitalska bogini poranku, jutrzenki i urodzin, pod koniec republiki identyfikowana z grecką Leukoteą. W jej świą­tyni na Forum Boarium w Rzymie kobiety rzym­skie obchodziły w dniu 11 czerwca święto zwane Matralia.



Mauretania (albo Mawitania, gr. Mawusfa) kraj w zachodniej części północnego wybrzeża Afryki, w ogólnych zarysach obejmujący tery­torium pomiędzy Oceanem Atlantyckim na za­chodzie, Morzem Śródziemnym na Północy, Numidią na wschodzie i Gaetulią na południu, odpowiadający obecnym terytoriom Fezu, pół­nocnego Maroka, zachodniej i środkowej Algerii. Granice M. zmieniały się w poszczególnych okresach starożytności. M. zamieszkiwało kilka plemion koczowniczych, spośród których najznaczniejsze stanowili Maurowie (Mauri). Wia­domości o pierwszych kontaktach Rzymu z M. pochodzą z r. 106 p.n.e., z okresu wojny z Jugurtą, kiedy Bocchus, król M., dopomógł do ujęcia Jugurty. Synowie Bocchusa, Bocchus i Bogud sprawowali rządy wspólnie. Wspomagali Cezara w wojnie z Pompejuszem w Afryce w r. 46, za co otrzymali zachodnią część Numidii. Po śmier­ci Cezara Bocchus zawarł przymierze z Okta­wianem, Bogud zaś z Antoniuszem. W r. 33, po śmierci Bocchusa, M. stała się prowincją rzymską. W r. 25 August oddał M. Jubie II. W r. 40 n.e. stalą się ostatecznie prowincją rzymską, a w r. 42 po przyłączeniu części Nu­midii została podzielona na 2 części: zachodnią, M. Tingitana ze stolicą w Tingis (dziś Tanger), i wschodnią, M. Caesariensis ze stolicą w lulia Caesarea (dziś Szerszel). W czasie podziałów imperium za Dioklecjana i Konstantyna wscho­dnia część M. Caesariensis została wydzielona w obrębną prowincję M. Sitifensis, ze stolicą Sitifis (czy Sitifi, dziś Setif). W latach 429 do 534 prowincja ta znajdowała się w rękach Wandalów.

mauzoleum (gr. Mausolejon, łac. Mausoleum) okazały i pełen przepychu grobowiec; nazwa pochodzi od grobowca, który kazał sobie wy­budować Mauzolos; m. wykończyła ostatecznie i ozdobiła Artemizja (zob. Artemizja'1 2). W pra­cach przy tym grobowcu brali udział stawni architekci i rzeźbiarze greccy, m. in. Skopas, którego dziełem był podobno olbrzymi posąg Mauzolosa, odnaleziony w ruinach m. Gro­bowiec ten zaliczany byt do 7 cudów świata.

Mauzolos (Mausolos) władca Karii w latach 377-353 p.n.e. Przeniósł stolicę z Mylasy do Halikamasu. Prawdopodobnie wyzwolił Karię spod panowania perskiego. Zachęcał Rodos, Chios i Kos do oderwania się od Aten i po­pierał je w czasie wojny miast związkowych (358 - 356 p.n.e.). Po obaleniu na tych wyspach ustroju demokratycznego opanował je. Po jego śmierci rządy objęła jego żona, Artemizja. Zob. mauzoleum.


1   ...   87   88   89   90   91   92   93   94   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna