Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona40/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   36   37   38   39   40   41   42   43   ...   159

drogi

205

Dryopowie

ta Z Kapui do Regium. Zbudował ją Publiusz Popiliusz, konsul z r. t32 p.n.e.; via Latina przebiegała przez Lacjum, pod Casilinum łączyła się z via Appta, została zbudowana w początko­wym określa republiki; via Tralana, zbudowana przez cesarza Trajana w r. 109 n.e, łączyła via Latina z Adriatykiem przez Samnium i Apu-lię. Italia Środkowa: via Solaria biegła z Rzy­mu do Reate w Sabinum, później została prze­dłużona poprzez Picenum do Adriatyku; pier­wotnie miała służyć jedynie do przewozu soli do kraju Sabinów; stąd nazwa. Via Tibwtina prowadziła z Rzymu do Tibur, stąd jej przedłu­żeniem była via Valeria, która obiegała północny brzeg jeziora Fucinus i sięgała Aternum łącząc w ten sposób zachód i wschód półwyspu. Italia Północna: via Flaminia, zbudowana przez Ga-jusza Flaminiusza, cenzora z r. 220 p.n.e., prze­cinała Etrurię i Umbrię, sięgając Ariminum;



za pomocą. via Aemilia łączyła się z Placencją, gdzie dosięgała via Postumia, przecinającej Italię Północną od Genui do Akwilei nad Adriaty­kiem. Via Aurelia, zbudowana przez Gajusza Aureliusza Cottę w r. 241 p.n.e., biegła wzdłuż wybrzeża Morza Tyrreńskiego z Rzymu do Pizy, przecinając Lacjum, Etrurię i Ligurię; w czasach cesarstwa przedłużono ją do Alp Morskich. Via Ciodia biegła z Rzymu do Morza Tyrreń­skiego do Rusellae, przez Forum Clodii i Sa­turnie; via Cassia prowadziła z Rzymu do Flo­rencji przez Arretium. Gęstą siecią doskonałych d. Rzymianie pokryli również prowincje, przede wszystkim Galię. Najważniejsze d. w Galii:

via Domitia, najstarsza z d. rzymskich w Galii, zbudowana w r. 121 p.n.e. przez prokonsula Gneusa Domicjusza Ahcnobarbusa, biegła od Rodanu do Hiszpanii po wschodnim zboczu Pirenejów; był to ważny szlak handlowy i stra­tegiczny. Via lulia Augusta, nazwana tak w cza­sach cesarstwa, lecz zbudowana w 109 r. p.n.e. przez Gajusza Emiliusza Skaurusa, była prze­dłużeniem via Aurelia i łączyła Genuę z miastami w Galia Narbonensis. Inne d. przecinały całą Galię Narbońską, biegły wzdłuż wybrzeża Oce­anu, nad brzegiem Renu, łącząc Galię z Ger­manią; jeszcze inne biegły ze wschodu na zachód, łącząc Belgię z Akwitanią; również przez Alpy biegły d. z południa na północ itd. Ważny szlak handlowy stanowiła via Egnatia, prowadząca z Europy Wschodniej poprzez Półwysep Bałkań­ski, z Dyrrachium do Amfipolis, brzegiem Mo­rza Trackiego przez Propontydę do Bizancjum.

Dromos (gr. drómas bićg, bieżnia) 1. równina w pobliżu Sparty, na której młodzież spartańska ćwiczyła się w biegach. 2. D. Achillejos długi-wąski pas ziemi na Krymie, w pobliżu ujścia Borystenu, gdzie wg legendy, Achilles miał urządzić zawody w bieganiu.

Druenttó dziś Durance; rzeka w Galii Nar-bońskiej, dopływ Rodanu.

druidowie kapłani celtyccy w Galii, rekrutujący się przeważnie ze starych rodów szlacheckich i tworzący zamkniętą korporację pod prze­wodnictwem najstarszego kapłana. Wolni od wszelkich świadczeń na rzecz państwa, zajmo­wali się leczeniem, wieszczeniem, nauczaniem i rozstrzyganiem wszelkich sporów, zarówno prywatnych jak publicznych. Otaczani wielkim szacunkiem, wywierali przemożny wpływ na ży­cie kraju. Nowo przyjęci w poczet d. odbywali 20letni nowicjat. Główny ośrodek d. mieścił się na wyspie brytyjskiej Mona, dokąd przybywali na naukę uczniowie z całej Galii. Obrzędy swe spełniali w lasach dębowych lub na szczytach samotnych gór; jeszcze za czasów Augusta zda­rzały się wypadki składania przez nich ofiar ludzkich. W miarę romanizacji Galii wpływy ich malały, a cesarz Tyberiusz zakazał im wszelkiej działalności.

Drusilla 1. Livia D. zob. Liwia 2. 2. lulia D. córka Germanika, siostra cesarza Kaliguli, zmarła w r. 38, w 21-szym roku życia. Kaligula kazał ją czcić pod imieniem Pantei, 3. córka króla żydowskiego Agryppy I, żona króla Azizosa z Emesy, potem prokuratora Judei, Antoniusza Feliksa; miała z nim syna Agry-ppę, który zginął przy wybuchu Wezuwiusza w r. 79 n.e.

Drusus przydomek używany przez dwa rody rzymskie, Klaudiuszów i Liwiuszów (zob. Ciaudii i Ltvu).

dryades zob. driady.

Dryas mit. 1. syn Aresa, brat króla trackiego, Tereusa, uczestnik polowania na dzika kalidon-skiego i walki Lapitów z centaurami. 2. ojciec króla trackiego Likurga (zob.).

Drymaja miasto w północnej Fokidzie, w do­linie rzeki Kefisos, ze świątynią Demetry Tes-moforos.

Drymos warowna twierdza na pograniczu Attyki i Beocji.

Dryopowie (Dryopeś) plemię pelazgijskie, które pierwotnie zamieszkiwało, krainę w pobliżu góry Ojte, w dolinie rzeki Sperchejos w Tesalii, stam-

Dryopg

206

Durto

tąd zaś przeszło na Peloponez i osiedliło się w Messenii.



Dryops mit. syn boga rzeki Sperchejos i Da-naidy Polidory, protoplasta plemienia Dryopów.

ducenarius toć. 1. nazwa sędziów ustanowio-nyct) przez Augusta, nazwanych tak dlatego, że majątek ich wynosił 200 000 sesterców. 2. w okre­sie cesarstwa nazwa dowódcy oddziału wojsko­wego liczącego 200 ludzi.



Duilii Duiliusze, ród rzymski pochodzenia plebejskiego. 1. Marcus Duilius, trybun ludowy z r. 471 p.n.e. 2. Caius D^ konsul w r. 260 p.n.e., odniósł zwycięstwo nad flotą kartagińską pod Myląc. Było to pierwsze zwycięstwo, jakie Rzym odniósł na morzu, dlatego D. w r. 259 odbył wyjątkowo uroczysty triumf, ponadto wzniesiono na jego cześć na Forum kolumnę przyozdobioną dziobami okrętów (columna rostrata) z odpo­wiednim napisem (zachowanym, w odpisie póź­niejszym, do naszych czasów). Ze zdobytych . łupów D. zbudował na Forum Olitorium świą­tynię Janusa.

Duketios król jednego z plemion sycylijskich, w r. 459 p.n.e. skolonizował Menajnon, w r. 453 założył nową stolicę swego państewka, Palike. Walczył z Grekami, pragnąc zahamować grecką kolonizację na Sycylii; w r. 451 pobił zjedno­czone wojska Syrakuzańczyków i Agrygentyj-czyków. Z kolei zwyciężony przez nich uszedł do Koryntu, skąd po pewnym czasie powrócił i próbował znów odzyskać władzę. W r. 440 umarł.

dułoś zob. niewolnictwo.

Dumnoryks (Dumnorix) wódz Eduów, naj­ważniejszego plemienia galickiego, staną) na czele obozu antyrzymskiego pragnąc zrzucić jarzmo najeźdźców. W r. 58 p.n.e. Cezar go ujął, lecz na prośbę jego brata Diyitiacusa, od­danego Rzymianom, darował D. życie. Trzymał go jednak przy sobie; w r. 54 udając się do Brytanii kazał mu sobie towarzyszyć, gdyż obawiał się wzniecenia nowych zamieszek w Galii w czasie swej nieobecności. D. usiłował uciec, został jednak schwytany i zabity.



duodecim tabulae zob. Prawo dwunastu tablic.

duoviri (duumviri) łac. dwuosobowe kolegium urzędnicze występujące często w okresie republi­kańskim zarówno przy zwyczajnych urzędach, jak i przy nadzwyczajnych. W Rzymie byli:

I. d. perduellioni iudicandae do osądzania spraw zdrady stanu; 2. d. sacris faciundis do strzeżenia interpretacji ksiąg sybillińskieh; 3. d. nawles,

którzy w czasie wojny mieli pieczę nad flotą i dowodzili na morzu; 4. d. aedi dedicandae, komisja zajmująca się poświęcaniem gruntów publicznych przeznaczonych na budowę świątyń lub poświęcaniem świątyń; 5. d. agris dandis adsignandis, komisja zajmująca się przydziela­niem gruntów; 6. d. viis pwgmdis, czuwający nad czystością dróg poza murami miasta, do pierwszego kamienia milowego. — W miastach italskich byli: 7. d. iure dicundo, wyżsi urzędnicy miejscy; 8. d. aediies, d. aerarii i in.

dupondius łac. moneta rzymska wartości dwóch asów; niekiedy termin ten oznaczał miarę dłu­gości == dwu stopom.

Dura Europos starożytne miasto w Syrii nad Eufratem, zwane Pompeją pustyni syryjskiej. Pierwotnie była to forteca asyryjska Dura, opuszczona i ponownie zajęta przez wojska macedońskie Seleukosa, nazwana Europos od miejsca jego urodzenia w Macedonii. W drugiej poł. II w. p.n.e. tym ważnym punktem handlo­wym na drodze z Syrii do Zatoki Perskiej owład­nęli Partowie. W II w. n.ę. miasto zajęli i rozbu­dowali Rzymianie. W r. 272 n.ę. zostało zdobyte przez Persów i zburzone. Prace wykopaliskowe rozpoczęto w r. 1920; prowadzili je J. Breasted (1920), Fr. Cumont (1922-1923) i M. Ros-towcew (1927 -1937). Zabytki archeologicz­ne D. E.: budowle, rzeźby, freski, przedmioty użytkowe oraz występujące w wielkiej ilości inskrypcje stanowią ważny dokument orientalizacji kultury hellenistycznej i rzymskiej. Znaj­duje to swój wyraz w języku, w kulcie i w sztuce, na którą największy wpływ wywierała produkcja artystyczna sąsiadującej Palmiry.

Duris 1. malarz i garncarz attycki, prawdo­podobnie jońskiego pochodzenia; przedstawiciel techniki czerwonofigurowej stylu surowego na przełomie VI i V w. p.n.e. Znamy około 200 dzieł D; w większości niesygnowanych. Długi okres działalności D. da się podzielić na trzy etapy:

a) w warsztatach Pytona i Kleofradesa; b) w war­sztacie Kalliadesa; c) we własnym warsztacie. Ulubionym kształtem naczyń D. był kyliks (zob.); tematykę czerpał głównie z mitologii i z żyda codziennego. Do najsłynniejszych dzieł tego artysty należy czara z Luwru ze sceną wyobrażającą Eos, która unosi ciało Memnona. 2. D. z Samos, historyk z okresu hellenistycznego, uczeń Arystotelesa i Teofrasta (r. 340 - 270 p.n.e.). Najważniejsze jego dzieła: Historia], składające się przynajmniej z 23 ksiąg, obejmujące dzieje



Dorius

207

dyk

Grecji od bitwy pod Lcuktrami, nie wiemy jednak, na czym się kończyło; Ta perl Agatho-klea (Historia Agatoktesa); Samion horo] (Rocz­niki Samijskic) zarys historii i kultury ojczyzny autora, wyspy Samos. W dziełach historycz­nych D. dba przede wszystkim o wzbudzenie zainteresowania w czytelniku. Stara się więc, aby akcja była żywa i interesująca, wprowadza liczne dygresje i anegdoty, dąży do osiągnięcia dramatyczności i patetycznośd w opowiadaniu. Jest on przedstawicielem perypatetyczncgo kie­runku w historiografii hellenistycznej. Napisał ponadto szereg prac z zakresu literatury, sztuki, teatru itd.

Durius dziś Duero, rzeka w Hiszpanii, wy­pływająca z gór Idubeba w Hispania Tarraco-nensis.

Durocortorum dziś Reims; stolica kraju Remów, później rzymskiej prowincji Go/Aa Belgica, odgrywała ważną rolę jako miejsce skrzyżowania licznych dróg handlowych.

Duronia dziś Duronia; miasto Samnitów w Italii, w pobliżu Wąwozu Kaudyńskiego.

duunmri zob. dwvlri.

Dydona (gr. Didó) mit. zwana również Elissą, córka króla Tyru, Belosa, żona kapłana Hc-raklcsa imieniem Sicheos. D. uchodząc przed Pigmalionem udała się wraz ze skarbami i garstką swych rodaków do Afryki pomocnej, gdzie w po­bliżu kolonii tyryjskiej Utyki założyła w IX w. p.n.e. miasto Kartaginę na ziemi zakupionej od króla numidyjskiego Hiarbasa. Aby uniknąć na­tarczywych starań o swoją rękę ze strony Hiar­basa, miała zginąć śmiercią samobójczą na stosie. Kartagińczycy oddawali jej cześć boską. Wcr-giliusz połączył jej losy z losami swego bohatera Encasza i przypisał jej samobójczą śmierć z roz­paczy po wyjeździe Eneasza.

dyktator (łac. dictator) urzędnik rzymski mia­nowany w nadzwyczajnych okolicznościach, kiedy szczególnie groźne położenie wymagało skupienia władzy w rękach jednego człowieka. Podobno po raz pierwszy miano powołać d. w 501 r. p.n.e. Początkowo nosił on tytuł magister popali (w tym wypadku: dowódca piechoty) i miał do pomocy mianowanego przez siebie dowódcę jazdy, ma­gister eguitum. D. był powoływany przez konsula, na żądanie senatu na 6 "miesięcy. W tym okresie był on naczelnym wodzem i skupiał w swym ręku całą władzę. Władza jego była nieograni­czona zarówno w obrębie miasta, jak i poza nim. Symbolem jej było 24 liktorów, którzy

kroczyli przed d. z rózgami i toporami. Pier­wotnie d. mógł pochodzić jedynie z rodu patry-cjuszowskiego; w r. 356 p.n.e. spotykamy na tym stanowisku pierwszego plebejusza. W 82 r. p.n.e. na podstawie lex Yaleria de imperia Sidła otrzymał dyktaturę na czas nieograniczony, co dotąd nie miało precedensu w historii rzymskiej. Również Cezar w 49 r. p.n.e. otrzymał dyktaturę bez ograniczenia w czasie, dictator In perpetuum. Były to jednak dyktatury o innym charakterze ustanowione przez specjalne akty prawodawcze. Na wniosek Marka Ant-miusza uchwalona zo­stała ustawa znosząca dyktaturę na zawsze. Z tego powodu Oktawian nie przyjął ofiaro­wanej mu przez senat godności d.

Dymas mit. ojciec małżonki Priama, Hekaby.

Dyme 1. albo Dyma/, miasto nadmorskie w Achai na zachód od Olenos. 2. miasto w Tracji położone nad rzeką Hebros.



dymetr (łac. dimeter versus) wiersz, na który składają się dwa metra, a więc d. anapestyczny, daktyliczny itd., złożony z dwu anapestów, dwu daktyli itd.

dynasteja (gr. dynasfejd) jedna z wymienionych przez Arystotelesa form oligarchii, w której władza spoczywa w ręku niewielu uprzywilejo­wanych i przechodzi z ojca na syna.

dynastes (gr. dyndstes) władca, panujący;

nazwą tą określano także władców małych za­leżnych państewek.

Dyrrachium dziś'Durazzo; miasto w Illirii grec­kiej, położone na półwyspie Morza Adriatyckie­go, poprzednio zwane Epidamnos: ważny port handlowy i punkt przeładunkowy, w drodze z Brundyzjum na wschód.

dysk (gr. dfskos. łac. discus) 1. duży metalowy płaski krążek wykonywany w Grecji w VIII w. p.n.e. z żelaza techniką odlewu; w tradycji epic­kiej spotykamy też dysk kamienny. W następnych wiekach d. kuty zazwyczaj w brązie miał w prze­kroju poprzecznym kształt soczewki. Wykopa­liska archeologiczne, np. w Olimpii i w Egipcie, wydobyły na światło dzienne kilka d. wykona­nych w brązie, dekorowanych nieraz rytymi ko­łami koncentrycznymi lub opatrzonych inskryp­cjami. Średnica ich wynosi 17-30 cm,'grubość ponad 10 mm; waga waha się w granicach 1,35-4,76 kg. Rzut d. należał do konkurencji pcntatlonu.* Znana rzymska kopia marmurowa słynnego posągu brązowego dłuta Myrona z V w. p.n.e. przedstawia dyskobola, tj. mło­dzieńca rzucającego d. (zob. tabl. XVI, 4).



Dyspontion__208__dzień'>Dyspontion

208

dzień

Liczne przedstawienia d. znajdują się w greckim czarno- i czerwonofigurowym malarstwie wa­zowym (VI - V w. p.n.e.), w scenach ukazujących wnętrze palestry, tj. miejsca ćwiczeń atletów. Są one dekorowane niejednokrotnie motywami geo­metrycznymi, jak: punkty, koncentryczne koła, krzyżyki, oraz motywami zwierzęcymi, jak: del­fin, sowa itd.; często umieszczane w pokrowcach ściągniętych tasiemkami, zawieszone na ścianach palestry. Wg legendy ulubieniec Apollina, Hiacynt, zginął od rzutu d. z ręki samego boga; po śmier­ci został przemieniony w kwiat o tej nazwie. 2. płaski, okrągły talerz do potraw. 3. płaski zegar słoneczny w kształcie koła. 4. grecki i rzymski instrument muzyczny perkusyjny, w postaci metalowego płaskiego krążka, słu­żący do oznajmiania gotowej kąpieli i początku ćwiczeń gimnastycznych. Dźwięk wydobywano z instrumentu bądź przez uderzanie weń pałecz­ką (rodzaj gongu), bądź przez uderzanie o drugi d. 5. d. z Fajstos, odnaleziona na Krecie w miejsco­wości Fajstos w początkach XX w. okrągła, płyta gliniana, pokryta po obu stronach biegną­cymi spiralnie znakami pisma obrazkowego względnie hieroglificznego z lat 1750 -1600 p.n.e. Rozróżniono tam 45 różnych znaków pisarskich, wyobrażających głowy ludzkie, naczynia, narzę­dzia, okręty. Każdy z nich, oddzielony kreską, wyciśnięty jest odrębnym stemplem. Treść d. dotąd nie została odczytana. Znajduje się on w muzeum w Heraklejonie na Krecie.



Dyspontion miasto w środkowej Elidzie, dosz­czętnie zniszczone w wojnie między Elejczykami a Pisatami. Za herosa-eponima D. uważany był syn Pelopsa, Dyspontios.

dystych (gr. dfstichon) dwuwiersz składający się z dwu niejednakowych wierszy, który w utwo­rze poetyckim może być powtórzony wielokrot­nie. W najczęstszym użyciu w poezji antycznej był d. elegijny, stanowiący połączenie heksametru i pentametru daktylicznego. Bardzo często za­wierał on zamkniętą myśl, tak że koniec d. zbiegał się z końcem zdania. Często zdarzało się również, że nawet każdy wiersz d. stanowił zamkniętą całość syntaktyczną. D. elegijny jest tak w poezji greckiej, jak i łacińskiej miarą elegii i epigramu.

dytyramb (gr. dithyrambos) pieśń kultowa na cześć Dionizosa, o nastroju podniosłym, pełnym entuzjazmu i wzburzenia, opiewająca cierpienia i radości boga. W Attyce, na wyspach jońskich, w Beocji, w Koryncie i w innych miejscach

szczególnej czci Dionizosa śpiewano podczas uroczystości dionizyjskich d; początkowo pry­mitywne i surowe; formę literacką nadał im w VII w. p.n.e. Arion z Metymny, żyjący w Ko­ryncie, on też ustalił sposób wykonania d. Naj­większą sławę uzyskał d. śpiewany przez chóry tzw. kozłów. Z niego miała narodzić się attycka tragedia. Zakres treści znacznie się rozszerzył, wprowadzono do d, inne mity, pozostające w pewnym związku z losami Dionizosa. Dalszy rozwój d. dokonał się w Atenach, gdzie pod­czas wspaniałych uroczystości dionizyjskich wy­stępowali ze swymi d. najwybitniejsi lirycy greccy, jak: Lasos z Hermiony (ok. 500 r. p.n.e.), Symonides z Keos, Pindar i in? Z całej tej boga­tej twórczości zachowały się ledwie strzępy. Pojęcie o d. dały nam dopiero odnalezione w papirusie dytyramby Bakchylidesa (zob.). Za czasów Melanippidesa z Melos (ok. 440 r. p.n.e.) dokonało się przeobrażenie d. Muzyka wzięła w nim górę nad poezją, w treści zapanowała wybujała fantazja, w formie puste, napuszone frazesy i sztuczne obrazy, zaniechano też budo­wy antystroficznej. Najznaczniejsi twórcy tzw. nowego d. to Filoksenos z Kytery, Kinezjasz z Aten, Frynis z Mityleny, Timoteos z Miletu, Poliejdos i Telestes (wszyscy z IV w. p.n.e.). Ich d. były przeznaczone do wykonania przez jednego wirtuoza. Znamy tekst d. Timoteosa z Miletu, zachowany w egipskim papirusie:

opiewa on bitwę pod Salaminą i przeznaczony jest do recytacji solowej przy akompaniamencie kitary, tzw. nómos kitharodos.

Dzeus zob. Zeus.

Dziech Józef (1891 - 1957) profesor Uniwersy­tetu im A. Mickiewicza w Poznaniu. Po opubli­kowaniu rozprawy doktorskiej De Hieronymi laudationum funebrtum colore rhetorico (1919) ogłaszał przyczynki stylistyczno-retoryczne do­tyczące twórczości Velleiusa, Hieronima, Am­brożego. W rozprawie habilitacyjnej przedstawił wpływ diatryby cyniczno-stoickiej na pisma Grzegorza z Nazjanzu. W ostatnim okresie ży­cia szczególnie interesował się Indiami w ujęciu pisarzy starogreckich.

dzień (łac. dies, gr. hemera) d. właściwy, od wschodu do zachodu słońca, Grecy dzielili na 5 części: prof (tes hemeras) rano; plethuses tes agords, przed południem, gdy rynek był za­pełniony; pert mesembrtas, południe; dejle, po­południe; dejle ópsia, wieczór. Od V w. p.n.e., kiedy wprowadzono zegary słoneczne, podzie

dzień

209

dzień

łono d. na 12 godzin U Rzymian podział był następujący: mam, rano; ad mendlem, przed południem; de mendle, po południu; supremo diet tempore, wieczorem. Od wprowadzenia ze­garów słonecznych i wodnych w II w. p.n.e. Rzymianie poczęli dzielić d. na 12 godzin, jak Grecy. Rozróżniali oni dni, w których było wolno załatwiać pewne sprawy sądowe, pub­liczne, oraz dni, w których obowiązywał zakaz podejmowania tych czynności. Były to: 1) dies



fasti (zob. fasti l.); 2) dies comitiales, d., w któ­rych mogły się odbywać zgromadzenia narodo­we; 3) dies ne fasti, d., w których nie mogły się odbywać ani sądy, ani zgromadzenia narodowe;

4) dies intercisi, d., które były ne fasti rano i wie­czór, jednakże w środkowych godzinach można było wykonywać wszelkie czynności; 5) dies atri, d. feralne; 6) dies festi, dies religiosi, d. świąteczne; 7) dies pro festi, d. robocze, pow­szednie.

E

Eak zob. Ajakos.

Ebora dziś Evora; miasto w poludniowo-za-chodniej części Półwyspu Iberyjskiego, na pra­wym brzegu rzeki Anas.

Eburacnm zob. Brigantes.

Eburonowie (Eburones) lud pochodzenia cel­tyckiego, osiadły w Gallia Belgica, między Renem i Mozą; gtówne miasto Aduatuca. Pod wodzą Ambioryksa stawiali zaciekły opór wojskom Cezara.

Eburovices zob. Aulerkowie.

Ebusus dziś Ibiza; największa z grupy wysp Pityussae, przy wschodnim wybrzeżu Hiszpanii, z głównym miastem portowym tej samej nazwy.

Ecetra stolica Wcisków, zniszczona przez Rzymian.

Echekrates 1. E. z Fliuntu, filozof należący do szkoły pitagorejskiej (IV w. p.n.e.), przez pewien czas mieszkał w południowej Italii, lecz z powodu prześladowań pitagorejczyków po­wrócił do rodzinnego miasta. Występuje w dia­logu Platona Fedon, opowiadając o ostatnich chwilach życia i o śmierci Sokratesa. 2. E. z Tesalli, dowódca wojsk Ptolemeusza Filopatora, przyczynił się do zwycięstwa nad królem Syrii Antiochem pod Rafią w Palestynie w r. 217 p.n.e.



Echemos mit. syn Aeropasa z Tegei, małżo­nek Timandy, król Arkadii, wg legendy urato­wał kraj od najazdu Dorów.

Echetlos (od gr. echetle rękojeść radła) wg po­dania, w bitwie pod Maratonem zjawił się w woj­sku greckim człowiek, który zabił wielu wrogów za pomocą radła. Po bitwie zniknął. Ateńczycy zapytali wyrocznię o tajemniczego wojownika i usłyszeli, ze mają czcić herosa E.

Echetos mit. król Epiru, oślepił swą jedyną córkę, Metope za romans z Ajchmodikosem, jej kochanka zaś okrutnie okaleczył.

Echidna mit. potwór w postaci połkobiety

i półwęża, córka Chrysaora, żona Tyfona, zro­dziła szereg potworów, jak: Cerbera, hydrę lernejską. Sfinksa, Chimerę, lwa nemejskiego i in.



Echinades grupa pięciu wysp na Morzu Jońskim, naprzeciw ujścia rzeki Acheloos, należą­cych do Akamanii.

echinus łac. (gr. echmos) dolna część głowicy doryckiej; termin ten bywa niekiedy stosowany dla określenia analogicznej części kapitelu jońskiego.


1   ...   36   37   38   39   40   41   42   43   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna