Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona25/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   21   22   23   24   25   26   27   28   ...   159

Caeretanus przydomek rodu Aureliuszów (zob. Aurelii).

Caesar zob. Cezar.

Caesaraugusta dziś Saragossa; miasto w His-pania Tarraconensis.

Caesarea zob. Cezareja.

Caesarion zob. Cezarion.



Caesena dziś Cesena; miasto w Gallia Cispa-dana.

Caesennii Cezeniusze, ród rzymski pochodze­nia plebejskiego. — Lucius C. Paetus dowódca z czasów Nerona. W r. 61 n.e. wraz z Domicju-szem Korbulonem brał udział w wojnie prze­ciwko Wologezesowi, królowi Fartów; nie zdołał jednak odzyskać zdobytej przez nich Tigrano-certy, stolicy Armenii, i został zmuszony do podpisania upokarzającego pokoju. Zmarł za panowania Wespazjana jako prokonsul Syrii.

Caesetii ród rzymski—Lucius C. Flavus, trybun ludowy w r. 44 p.n.e., przeciwnik Ce­zara, usunięty przez niego z senatu za to, że pociągnął do odpowiedzialności tych, którzy nazwali Cezara królem i ozdobili diademem jego posąg.

Caesia silra las w Germanii nad prawym brzegiem Renu.

Caesii ród rzymski; Caesius Bassus zob. Bassus.

caesura zob. cezura.

Caiatia dziś Caiazzo; miasto w Kampanii, municipium w czasach cesarstwa.

Caieta1 mit. mamka Eneasza, umarła w czasie jego wędrówki po Italii południowej i wg po­dania została pogrzebana nad zatoką Morza Tyrreńskiego w pobliżu przylądka Misenum.



Caieta2 dziś Gaeta; miasto w Kampanii nazwane tak na pamiątkę mamki Eneasza, która tu została pochowana. Pierwotnie było to miasto Aurunków, zachowały się ruiny sta­rożytnych murów.

Caius Gajusz, rzymskie imię (praenomen) męskie, oznaczane skrótem C.

Calabria zob. Kalabria.

Calacte (Kale Akte) miasto na północnym wybrzeżu Sycylii, dziś ruiny w pobliżu Caronia.

Calagurris dziś Całahorra; miasto w Hispania Tarraconensis, na terytorium Waskonów, w do­linie górnego biegu rzeki Ebro. Tutaj bronili

się zwolennicy Sertoriusza. Od czasów Cezara C. była rzymskim miastem municypalnym Uważano je za ojczyznę Kwintyliana.



calamus (łac. dosł. trzcina, źdźbło wysmukłej rośliny, sitowie) tak nazywano szereg przedmio­tów wykonanych z trzciny: 1. pióro do pisania na papirusie i pergaminie, dość grube, zwężone na końcu i nacięte pośrodku. 2. dęty instrument muzyczny, zwany też syringą Pana, zrobiony z siedmiu łodyg trzcinowych rozmaitej długości. 3. nazwa łuku i strzał używanych w Egipcie i w Partii. 4. drogowskaz stawiany na pusty­niach Egiptu. 5. różdżka z pułapką na ptaki, używana przez ptaszników. 6. wędka.

Caiatia zob. Kalatia.

Calatinus przydomek rodu Atiiiuszów (zob. Atiiii).

calatores łac. wywoływacze, słudzy kapłanów przestrzegający porządku w czasie uroczystości religijnych. Zwoływali także lud na zgromadze­nia.

calceus łac. obuwie rzymskie przykrywające całkowicie stopę, w odróżnieniu od typu solea (zob. sandały). C. patricius, przymocowany rze­mieniem, używany był przez senatorów; c. repandus miał długi, spiczasty, zakręcony nos.

calculator tac. 1. nauczyciel rachunków, bar­dziej ceniony niż litterator, nauczyciel czytania i pisania. 2. księgowy w domach możnych Rzymian oraz w urzędach państwowych.

calculus łac. kamyczek. Nazwą tą określano:

l. przesuwane kamyczki używane do rachunków w starożytnych liczydłach (zob. abakus). 2. ka­myki wrzucane do um przy głosowaniu: białe oznaczały uwolnienie, czarne — skazanie oskar­żonego. 3. kamyki zastępujące kości do gry, posługiwano się nimi przy następujących grach:



lusus calculorum, lusus latrunculorum i lusus dmdecim scriptorum. 4. różnobarwne kamyki służące do układania mozaiki.

caldarium łac. łaźnia urządzona przy termach, sala zaopatrzona w rodzaj centralnego ogrze­wania; źródło ciepła znajdowało się pod podłogą, skąd rozprowadzano ogrzane powietrze rurami zainstalowanymi w ścianach (zob. laźnie).

Caldius (łac. dosł: rozgrzany winem); przy­domek nadawany przez szyderstwo Tyberiuszo-wi, stanowiący zniekształcenie jego nazwiska rodowego Ciaudius.

Caledones mieszkańcy kraju Caledonia, w pół-nocno-wschodniej części Szkocji. Urządzali prze­ciw nim wyprawy Hadrian i Septymiusz Sewerus.

Calendae

131


Calendae zob. Kalendy.

Calenus przydomek rodu Fufiuszów, zob. Fufii.

Cales dziś Calvi; miasto w Kampanii, od r. 331 p.n.e. kolonia rzymska, przez długie lata ośrodek władzy rzymskiej w Kampanii i siedziba kwestora, posiadającego jurysdykcję dla całej rzymskiej południowej Italii. Miasto było za­możne i słynęło szczególnie z doskonałego wina, vinum Calenum.

Caleti i Caletes lud galicki w dolnym biegu Sekwany, w dzisiejszej Normandii.

Calidii Kalidiusze, ród rzymski, 1. Marcus Calidius, pretor w r. 57 p.n.e., przyczynił się do powrotu Cycerona z wygnania. W czasie wojny domowej między Pompejuszem a Cezarem stanął po stronie Cezara, wkrótce jednak po wybuchu wojny zmarł w Placencji, w r. 48 p.n.e. Był wybitnym mówcą, zwolennikiem attycyzmu, i słynął z wytworności języka. Wygłosił wiele mów w obronie oskarżonych, m.in. Skaurusa i Gabiniusza (zob. Gabinii 4). Był nauczycielem Oktawiana.

caliga łac. obuwie żołnierzy rzymskich noszo­ne niekiedy przez centurionów, nigdy zaś przez wyższych oficerów. Był to but o grubej podeszwie nabijanej gwoździami, clavus caligaris, przykry­wający całą stopę, przytwierdzony do nogi rze­mieniami, które zakrywały podbicie i dolną część nogi do połowy łydki.



Caligula zob. Kaligula.

Calissia dziś Kalisz; pojawia się po raz pierw­szy na mapie słynnego matematyka, geografa i astronoma z II w. n.e., Klaudiusza Ptolemeusza.

calix łac. 1. naczynie do picia wina, kielich, czarka. 2. naczynie kuchenne do gotowania, garnek. 3. mosiężna rura, przewód w akweduk­tach.

Callaecia zob. Gallaecia.

Callimachus zob. Kallimach.

calones łac. niewolnicy używani do najniższych posług; w wojsku — ciury obozowe, giermkowie, masztalerze itd.

Calor 1. rzeka przepływająca przez kraj Samnitów. 2. rzeka w Lukanii.

Calpe zob. Kalpe.

Calpurnii Kalpumiusze, rzymski ród pocho­dzenia plebejskiego. 1. Calpurnius Flamma, try­bun wojskowy w czasie pierwszej wojny punic-kiej; w czasie walk na Sycylii w r. 258 p.n.e. za cenę własnego życia z niewielkim oddziałem żołnierzy uratował armię rzymską od zagłady.

2. Lucius C. Bestia, trybun ludowy w r. 121 p.n.e,. konsul w r. 111, prowadził wojnę przeciw Ju-gurcie, dał mu się jednak przekupić i zawarł niekorzystny pokój, za co po powrocie do Rzy­mu został skazany na wygnanie. 3. Lucius C. Bestia, zwolennik Katyliny. 4. Lucius C. Bestia oskarżony de ambitu, był broniony przez Cyce­rona. 5. Marcus C. Bibulus zob. Bibulus. 6. Ti-tus C. Siculus, sielankopisarz z czasów Nerona, naśladowca poezji bukolicznej Wergiliusza. Za­chowało się 7 jego utworów. Jemu również przypisuje się bezimienny panegiryk Laus Pisonis (Pochwała Pisona). — Główna gałąź tego rodu używała przydomka Piso. Najważniejszymi jej przedstawicielami są: 7. Caius C. Piso, brał udział w bitwie pod Karmami w r. 216 p.n.e. i dostał się do niewoli kartagińskiej, lecz przy wymianie jeńców został przez Hannibala odesłany do Rzymu. 8. Lucius C. Piso, propretor w r. 184, odniósł wraz z 1. Kwinkcjuszem Kryspinem wielkie zwycięstwo nad Luzatynami nad rzeką Tagus. W r. 180 został konsulem i w tymże roku został otruty przez swą żonę i syna. 9. Lu­cius C. Piso Frugi, trybun ludowy w r. 149, konsul w r. 133 p.n.e., pokonał zbuntowanych wówczas niewolników sycylijskich. Był zaciętym przeciwnikiem reform agrarnych Gajusza Grak-chusa. Napisał Annates (Roczniki), doprowadza­jąc je do r. 146 p.n.e. Wprowadził stały sąd, trybunał dla prowadzenia procesów o zdzierstwo, de pecuniis repetundis. Dla prawości charakteru otrzymał przydomek Frugi (wstrzemięźliwy, ucz­ciwy, szlachetny), który odziedziczyli jego po­tomkowie w linii prostej. 10. Lucius C. Piso Frugi, syn poprzedniego, walczył w armii swego ojca na Sycylii, zmarł w r. 112 w Hiszpanii, którą zarządzał. 11. Caius C. Piso, konsul w r. 67, zacięty przeciwnik Cezara, oskarżył go na pamiętnym posiedzeniu senatu w dniu 5 grud­nia 63 r. p.n.e. o udział w spisku Katyliny. Była to zemsta za to, że krótko przedtem z ini­cjatywy Cezara został oskarżony o nadużycia popełnione w czasie swego namiestnictwa w Gallia Narbonensis. 12. Cnaeus C. Piso, zwolennik Ka­tyliny, późniejszy przeciwnik Pompejusza, wy­słany do Hiszpanii jako kwestor, został tam zamordowany z powodu swej bezwzględności. 13. Marcus C. Piso Pupius, w latach 67 - 63 p.n.e. walczył pod dowództwem Pompejusza w wojnie z piratami i przy zdobywaniu Jerozolimy. W r. 61 został konsulem. 14. Lucius C. Piso Frugi, przeciwnik Werresa, z którym jedno-

Cahinus

132


Campus Martius

cześnie był pretorem na Sycylii. Przyjaciel Cy-cerona, ojciec pierwszego męża jego córki Tulii. 15. Lucius C. Piso Caesoninus, teść Cezara (córka jego, Calpumia, była trzecią i ostatnią żoną Cezara), konsul w r. 58 p.n.e., zacięty wróg Cycerona. 16. Cnaeus C. Piso, w czasie wojny domowej walczył pod rozkazami Brutusa i Kassjusza. Mimo swych republikańskich prze­konań został w r. 23 p.n.e. mianowany konsu­lem. 17. Cnaeus C. Piso, syn poprzedniego, gubernator Syrii w czasie panowania Tyberiusza, był podejrzany o otrucie Germanika. Pod na­ciskiem opinii Tyberiusz był zmuszony oddać go pod sąd; wkrótce potem odebrał sobie życie. 18. Caius C. Piso, uknuł spisek na życie Nerona w r. 65. Zdradzony przez jednego z uczestników sprzysiężenia, Rufusa Fenniusza, odebrał sobie życie, pociągając za sobą Lukana, Petusa, Senekę, samego Rufusa i in. 19. Lucius C. Piso Licinianus, syn Marka Licyniusza Krassusa Frugi, adoptowany przez cesarza Galbę i wy­znaczony na jego następcę, został po detroni­zacji Galby zamordowany przez żołnierzy Otho-na w r. 69 n.e.



Całyinus przydomek kilku rodów rzymskich (zob. Domitii).

Calvisii ród rzymski, 1. Caius Calyisius Sa-binus, legat Cezara w r. 48 p.n.e., w 45 r. pretor prowincji Afryki, konsul w r. 39. 2. C. Sabinus. oskarżyciel Agryppiny matki Nerona, może iden­tyczny z niewykształconym bogaczem C. Sabi-nem wspomnianym przez Senekę.

Calvus (Caius Licinius Macer C.) poeta i uta­lentowany mówca rzymski (82-47 r. p.n.e.);

zwolennik attycyzmu, surowo krytykował mowy Cycerona. Jako poeta należał do kręgu naśla­dowców poetów hellenistycznych, tak jak jego przyjaciel, Katullus. Napisał szereg elegii ża­łobnych, krótkich poematów, epigramów i in. Z mów jego najsłynniejsza była mowa przeciw trybunowi ludowemu Publiuszowi Watyniuszowi. Cała twórczość C., poza nielicznymi fragmentami, zaginęła.



Camalodunum (lub Camulodunum) dziś Col-chester; główne miasto Trinobantów w Brytanii;

tu w r. 43, za panowania Klaudiusza, została założona pierwsza kolonia wojskowa dla we­teranów.



Camenae (pierwotnie Casmenae, Carmenae, od cano śpiewać) Kameny, bóstwa italskie, nimfy wód, obdarzone darem wieszczym, utoż­samiane z greckimi Muzami (zob.).

Cameria starożytne miasto sabińskie w La-cjum.

Camerinum dziś Camerino; miasto w Umbrii na granicy Picenum.

Camilla jedna z bohaterek Eneidy, królowa Wcisków, słynąca z szybkiego biegu, walczyła dzielnie w szeregach wojska Tumusa; została zdradziecko zabita przez Arunsa.

camilli i camillae łac. rzymscy chłopcy i dziew­częta, wolno urodzeni, zdrowi i urodziwi, któ­rych rodzice żyli jeszcze, używani do pomocy kapłanom w czasie ofiar i uroczystości religij­nych. Chłopcy odziani byli wówczas w krótkie tuniki przepasane na biodrach, dziewczęta zaś występowały w długich do ziemi stołach.

Camillus przydomek rodu Furiuszów.

Campania zob. Kampania.

Campus Martius Pole Marsowe w Rzymie, równina położona między Collis Hortulorum (Pincio) i Kwirynałem od wschodu, Tybrem od zachodu i Kapitelem od południa, tworzyła ro­dzaj placu długości 2 km i szerokości 1900 m. Zupełnie odmienna od innych dzielnic Rzymu, rozsiadłych na wzgórzach, weszła administra-cyjnie w skład samej Urbs dopiero za czasów Augusta. Niemniej jednak już w okresie republiki odgrywała ogromną rolę jako jedyna przestrzeń, gdzie mogły się gromadzić wojska, którym względy religijne zabraniały przekroczyć świętych granic miasta pomerium. Pole Marsowe stało się więc miejscem przeglądów oddziałów wojsko­wych i innych uroczystości militarnych. Wg le­gendy, na C. M. w pobliżu Palus Caprae (Bagno Kozy) miał Romulus dokonać ostatniego prze­glądu sił zbrojnych, podczas którego zniknął w' cudowny sposób. W okresie republiki tutaj ogłaszali konsulowie roczny zaciąg do wojska. W tym też czasie odbywały się w Saepta, za ogrodzeniami, zebrania wyborcze, comitia cen-turiata; tu również co pięć lat cenzorowie od­bywali cenzus. Niekiedy na C. M. obradował senat, np. gdy przyjmował obcych posłów, którzy nie mogli przestąpić pomerium. Z C. M. łączyły się Forum Holitorium, targ na warzywa, oraz Campus Flaminius, obejmujący przestrzeń zamkniętą obecnie Kapitelem Piazza Yenezia, Corso Vittorio Emmanuele, Via Arenula i Tyb­rem; w okresie republiki C. M. stanowił łąkę zwaną Prata Flaminia. Dzielnica ta zabudowywała się i zaludniała bardzo wolno. Dopiero dekret wydany w r. 88 p.n.e., na mocy którego połud-



Camulodiinum

133


canticum

niowa część C. M. od strony Kapitelu została przeznaczona na sprzedaż w celu uzyskania środków na wojnę z Mitrydatesem, wpłynął na rozbudowę tej dzielnicy. Pod koniec republiki powstało tu wiele budowli publicznych oraz do­mów prywatnych. W V w. p.n.e. wybudowano tu świątynię Apollina, w III w. p.n.e. świątynie Bellony i Janusa, Spes, Circus Flaminius, w II w. p.n.e. świątynie Herkulesa i Muz, Junony, La­rów, portyki Metellusa i Minuciusa. W I w. p.n.e. powstały tu świątynie Jutumy i Venus Victrix, Tabularium, tzn. archiwum państwowe, portyki Filipa i Pompejusza, teatr Pompejusza wraz ze świątynią Jowisza Statora oraz Saepta lulia. Cezar kazał tu założyć sztuczne jezioro dla od­bywania pokazowych bitew morskich, naumachia. Pierwszy raz odbyło się widowisko z bitwą mor­ską w r. 46 p.n.e. August włączył w obręb miasta, do regionu VII, część wschodnią C. M., poło­żoną między via Flaminia i Collis Hortulorum, do regionu IX zaś część zachodnią, ograniczoną przez via Flaminia, Tybr i Kapitel, obejmującą również Campus Flaminius i Forum Holitorium. W okresie cesarstwa C. M. traci swoje znaczenie polityczne wobec zniesienia comitia centwiata, natomiast otrzymuje monumentalne i artystyczne rozwią­zania urbanistyczne. August wzniósł tu szereg wspaniałych budowli: świątynię Bonus Eventus, termy Agryppy, których część stanowi przebu­dowany później Panteon, portyk Wipsaniusza Agryppy, gdzie umieszczono mapę imperium rzymskiego. Ara Pacis (Ołtarz Pokoju), portyk Oktawii, teatry Marcellusa i Balbusa oraz swe wspaniałe mauzoleum w południowej części C. M., w pobliżu Tybru. Tyberiusz wzniósł tu łuk trium­falny, Neron oprócz łuku triumfalnego również amfiteatr i termy, Domicjan Odeon i stadion, Hadrian łuk triumfalny, Antoninus kolumnę i świątynię ubóstwionego Hadriana, Aleksander Sewerus bazylikę i termy, Aurelian świątynię Słońca i koszary kohorty miejskiej. Późniejsi ce­sarze wznosili również łuki triumfalne. W r. 271 n.e. cesarz Aurelian otoczył C. M. murami z bramą Porta Flaminia (dziś Porta del Popolo). Główną arterią komunikacyjną tej dzielnicy była via Flaminia (dziś Corso Umberto), przecinająca ją wzdłuż, na odcinku od Kapitelu do Murów Serwiańskich, zwana via Lata.



Camulodiinum zob. Camalodunum.

Camulogenus wódz galickiego plemienia Senonów, zabity przez Labienusa w r. 52 p.n.e., w bitwie pod Lutecją.



Canariae insulae zob. Fortunatae insulae.

candela łac. świeca zrobiona z sitowia obla­nego woskiem lub łojem; był to pierwotny sposób oświetlania, zanim wprowadzono lampy oliwne, używany przez ludzi biednych; bogatsi używali lamp zwanych lucerna.

candelabrum łac. pierwotny lichtarz do umiesz­czania świec, później podstawa do lampy. Zob. lampy.

candidatus łac. 1. obywatel rzymski ubiegający się o urząd; ubierał się on w białą togę (toga candida). 2. c. principis polecony przez cesarza kandydat na urzędnika lub członka senatu. 3. candidati przyboczna straż cesarza, którą do­wodził urzędnik zwany magister officiorum. Prawdopodobnie nosiła ona białe uniformy.



Canidia u Horacego czarownica i trucicielka, wg komentatorów starożytnych miała być sprze­dawczynią perfum w Neapolu i nazywać się Gratidia.

Candidus Crassus (I w. p.n.e.) jeden z do­wódców Antoniusza; brał udział w wyprawie przeciw Fartom i w działaniach przeciwko Ok­tawianowi. Z chwilą rozgromienia floty pod Akcjum schronił się do Egiptu; Oktawian skazał go na śmierć.



Caninii Kaniniusze, ród rzymski pochodze­nia plebejskiego; nosili przydomki Gallus i Rebilus. 1. Caius Caninius Rebilus legat Cezara w Galii w latach 52 - 51 p.n.e. W r. 49 pośred­niczył w układach między Cezarem i Pompejuszem, brał udział w bitwie pod Tapsus w r. 46 i w wojnie w Hiszpanii w r. 45. 2. Lucius C. Gallus, trybun ludowy w r. 56 p.n.e., najpierw oskarżyciel, potem zięć Antoniusza, zwolennik Pompejusza.

Cannae zob. Karny.

Canninefates plemię mieszkające w Batawii, pokonane przez Tyberiusza w r. 4 n.e. W r. 71 n.e. C. brali udział w powstaniu przeciw Rzy­mianom, w czasie którego zniszczyli rzymską flotę.

Cantabria zob. Kantabria.

cantharus łac. (gr. kdntharos) 1. naczynie do picia z szerokim otworem, bardzo pękate, kufel. 2. rodzaj morskiej ryby. 3. basen fontanny w formie litery c.



canticum (łac., od cano, canto, śpiewam) w tragedii i komedii rzymskiej oraz w mimach partia solowa śpiewana przy towarzyszeniu au-losu, o wielkiej rozmaitości miar rytmicznych. W szerszym znaczeniu c. obejmują także partie

Cantii

134


capsarius

monologiczne i dialogiczne dramatu rzymskiego utrzymane w metrach innych niż senar jambi-czny (ten charakteryzował tzw. diverbia).



Cantii plemię brytyjskie zamieszkujące wscho­dnią część Brytanii.

Cantium dziś Kent; kraina we wschodniej Brytanii z przylądkiem tej samej nazwy.

Canulei Kanulejusze, rzymski ród pochodze­nia plebejskiego. 1. Caius Canuleius, trybun ludowy z r. 445, spowodował uchwalenie prawa o zniesieniu zakazu małżeństw między patrycju-szami a plebejuszami, jak również prawa o wy­borze konsulów z obu stanów (leges Canuleiae). 2. Marcus C; w r. 421 trybun ludowy. 3. Lu-ctus C. 1. fttius, artysta podpisany na wielu na­czyniach pochodzących ze sławnych warsztatów ceramicznych w Cales (III - II w. p.n.e.). 4. Lu-cius C. Dives, pretor w r. 171 p.n.e. zarządzający prowincjami hiszpańskimi.

Canusium dziś Canosa; starożytne miasto w Apulii na prawym brzegu rzeki Aufidus, założone przez Greków, słynne z warsztatów ceramicznych i pięknej wełny. Marcellus poniósł tutaj klęskę w czasie drugiej wojny punickiej, w r. 208 p.n.e.

Capella (Martianus Felix C.) pisarz żyjący w V w. n.e., rodem z Afryki, autor dzieła encyklopedycznego De nuptiis phihhgiae et" Mercwii (O ślubie filologii z Merkuriuszem) w 9 księgach, bardzo popularnego przez całe średniowiecze. Obejmowało siedem sztuk wy­zwolonych i zawierało wiadomości z zakresu retoryki, astronomii, matematyki, geometrii i innych nauk.



Capena dziś Civitucola; miasto w Etrurii u stóp góry Soracte, założone prawdopodobnie przez osadników z Wejów i od niego uzależ­nione. Jedna z bram Rzymu, u stóp mons CaeJius, przez którą przechodziła via Appia, została nazwana porta C.

Caper (Flavius C.) gramatyk rzymski z II w. n.e.; zachowały się pod jego imieniem dzieła De orthographia i De verbis dubiis.

capita aut navia (/ac. dosł.: głowy czy okręt) gra rzymska polegająca na tym, że rzucano mo­netą, o wygranej zaś decydowało, czy upadła stroną, na której widniała głowa bóstwa, czy tą, na której był przedstawiony okręt (por. grę w orła i reszkę).

capite censi łac. obywatele rzymscy nie po­siadający cenzusu majątkowego wymaganego do pełnienia służby wojskowej, początkowo spisy­wani jako „głowy (caput) rodzin". Utworzono z nich jedną centurię.

capitis deminutio łac. utrata lub ograniczenie zdolności prawnej obywatela rzymskiego, okre­ślanej przez trzy czynniki: 1) status libertatis, którego utrata (utrata wolności) powodowała capitis deminutio maxima, tj. całkowitą utratę Cywilnej zdolności prawnej; 2) status civitatis, którego utrata powodowała capitis deminutio media, tj. utratę cywilnej zdolności prawnej jednakże z zachowaniem zdolności prawnej wg ius gentium. Następowała np. wskutek skazania na wygnanie, przesiedlenia się do kolonii latyńskiej itp.; 3) status familiae, którego zmiana powodowała capitis deminutio minima, tj. utratę praw przysługujących członkom dotychczasowej rodziny agnatycznej z równoczesnym nabyciem praw nowej rodziny, np. przy adopcji czy w wy­padku zamążpójścia. Utrata jednego z trzech wymienionych status powodowała m.in. wy­gaśnięcie cywilnych długów kontraktowych.

Capito 1. przydomek rodu Atejuszów (zob. Ateif). 2. zob. Cossutianus.

Capitolinus (lulius C.) zob. Scriptores Histo-riae Augustae.

Cappadocia zob Kappadocja.

Capraria 1. wyspa na M. Tyrreńskim, na wschód od pn. cypla Korsyki. 2. zob. Egackie Wyspy, i


1   ...   21   22   23   24   25   26   27   28   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna