Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona153/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   149   150   151   152   153   154   155   156   ...   159

UIptas

774


Ursinus Johannes

żenią po rządach jego poprzedników. 3. Lucius U. Marcellus, prawnik w czasach Antoninów. W Pandektach (zob.) znajduje się wiele wyjątków z jego pism prawniczych. 4. U. lulianus, w cza­sach Karakalli i Makrinusa dowódca straży ce­sarskiej; zginął z rąk zbuntowanych żołnierzy w Emesie. 5. U. Crinitus, teść Aureliana, wielo­krotny konsul i namiestnik Illirii. 6. Ulpia Mwciana, siostra cesarza Trąjana. 7. Ulpia Matidia, córka poprzedniej, matka Sabiny, żony cesarza Hadriana.



Ulpius zob. Ulpii.

Ultima Thule (łac., dosl. najdalej położona Tulę) wyspa, którą Rzymianie uważali za kra­niec świata, jako najbardziej wysuniętą na za­chód. .Nie zidentyfikowana.

ultra posse nemo obligatur łac. nikogo nie można zmuszać do tego, co przekracza jego możliwości. Zdanie to jest przekształconym po­wiedzeniem prawnika rzymskiego z ok. r. 100, Celsusa Młodszego: impossibillum nulla obligatio est— nie istnieje zobowiązanie do rzeczy nie­możliwych (Digesta 1. 17,185).

Ulubrae miejscowość w Lacjum, w pobliżu Bagien Pomptyjskich.

Ułysses, Ułyseus zob. Odyseusz.

umbiijcus łac. drążek umieszczany na końcu zwoju, chronił go przed szybkim zniszczeniem i ułatwiał czytanie (zob. książka).

umbo zob. tarcza.

Umbrenus Publius wyzwoleniec zamieszany w spisek Katyliny w Rzymie; na zlecenie spis­kowca Lentulusa miał nawiązać kontakt z po­słami Allobrogów przebywającymi w Rzymie i pozyskać ich dla sprawy spisku.

Umbria (gr. OwbrtkfS) kraina w Italii grani­cząca na północy z Rubikonem, na wschodzie z Morzem Adriatyckim, na południu z rzekami Aesis i Nar, na zachodzie z Tybrem. Najważ­niejsze miasta: Ariminum, Fanum Fortunae, Mevania, Tuder, Narnia i Spoletium. Miesz­kańcy (/., Umbrowie (łac. Umbrt, gr. Ombrikól), zamieszkiwali pierwotnie terytorium późniejszej Etrurii, skąd zostali wyparci przez Etrusków. Od r. 307 p.n.e. U. znajdowała się pod pano­waniem Rzymu.



Umbricius etruski wróżbita, haruspex, który przepowiedział cesarzowi Galbie rychłą śmierć.

Ummidius Kwadratus (Quadratus) retor z cza­sów Pliniusza Młodszego, konsul w r. 118 n.e.

ima salus Ticfis nullam sperare salutem łac. jedyny "atunek dla zwyciężonych — nie spo­dziewać się żadnego ratunku (Wergiliusz, Eneida II, 354). Słowa Eneasza, który wobec pod­stępnego wtargnięcia Greków do Troi postana­wia zginąć w obronie miasta.

uncia łac. jednostka wagi i miedziana moneta rzymska wynosząca Vi 2 asa, wprowadzona w poł. IV w. p.n.e., której emisja ustała w r. 44 p.n.e. Waga u. zmniejszała się wraz z obniżką wartości asa.

Unellowie (Unelli, także Venelli) lud mieszka­jący w Armorice (dzisiejszej Normandii).

Urania mit. Muza astronomii, przedstawiano ją z globusem astralnym w dłoni.

Uranos . mit. personifikacja nieba, małżonek Gai, uosabiającej Ziemię. W Teogonii Hezjoda, w której odgrywa dużą rolę, jest synem Gai. Z małżeństwem jego i Gai związane było wiele legend. Mieli oni dać życie Tytanom, Cyklopom i Hekatonchejrom (Sturękim). (/., przerażony widokiem swego potomstwa, strącił wszystkich do Tartaru. Za namową Gai, najmłodszy z Ty­tanów, Kronos, pozostawiony na wolności, oka­leczył Uranosa i pozbawił go tronu. Według Diodora U. miał być pierwszym królem Alian­tów (nad brzegami Oceanu), których nauczył życia cywilizowanego. Po jego śmierci oddawali mu boską cześć.

Urbinia Rzymianka żyjąca w czasach Augusta, której imię zostało utrwalone dzięki procesowi, jaki prowadził Asinius Pollio w sprawie jej testamentu.

urceus łac. dzban rzymski z jednym uchwytem, przeważnie gliniany, czasem metalowy (srebrny lub brązowy). Służył do noszenia lub przecho­wywania wody, rzadziej wina lub oliwy; u. aqua-rius służył jako polewaczka.

urioator lać., nurek; w Rzymie było collegium urinatorum zespół nurków, którzy wydobywali (za wynagrodzeniem) zatopione przedmioty.

Urium małe miasto w Apulii, na wybrzeżu Morza Adriatyckiego.

urna łac. 1. skrzyneczka drewniana, gliniana lub marmurowa do przechowywania prochów zmarłego. Kształty u. były różnorodne: proste skrzynki, modele domów, u. antropomorficzne. Wszystkie były bogato dekorowane. 2. skrzy­neczka przy wyroczniach do wkładania' pytań. 3. naczynie do czerpania wody, odpowiadające greckiej hydrii, przeważnie gliniane, niekiedy żelazne lub srebrne. 4. miara objętości (ok. 13 l).

Ursinus Johannes (Ursyn Jan, właściwe na­zwisko Baer, Bar, zlatynizowane od łac. ursus



Ursyn Jan

775


Uzypetowie

niedźwiedź) rodem z Krakowa, jeden z pierw­szych humanistów w Polsce, żyjący na przeło­mie XV i XVI w., zaprzyjaźniony z Filipem Kallimachem, Wojciechem z Brudzewa i in. hu­manistami. W latach 1488 - 1497 był profesorem Akademii Krakowskiej. Wykładał tam Sallustiu-sza. Jest autorem pierwszego w Polsce humani­stycznego podręcznika pisania listów Modus epi-stolandi (1485 i 1522) ze wzorami listów, z któ­rych część stanowią listy autentyczne. Wyd. wznowione w r. 1957 (przekład i wstęp 1. Win-niczuk).



Ursyn Jan zob. Ursinus Johames.

urzędy zob. magistratus.

Usipetes, Usipii zob. Uzypetowie.

ustawa zob. lex.

Ustika (Usfica) 1. niewielka wyspa naprzeciw północno-zachodniego wybrzeża Sycylii. 2. do­lina w pobliżu posiadłości Horacego w Sa-binum.

ustrina (łac. od wo palę) miejsce, na którym odbywało się palenie ciał zmarłych, tzw. crema-tio. Zob. pogrzeb.

Ustrzycki Jędrzej Wincenty kanonik przemy­ski, łaciński wierszopis-panegirysta z czasów Sobieskiego, tłumacz pisarzy starożytnych. Jego heksametryczna biografia-panegiryk ku czci So­bieskiego A. Yincentii Ustricci Sobiesciados seu de laudibus loannis Magni Polonorum Regis... carminum libri quinque (Wenecja 1683) jest za­razem próbą epopei na wzór Farsalii Lukana. Tłumaczył Klaudiana (Porwanie Prozerpiny, 1689), Stacjusza (Achilleis) i in.

usus łac. termin używany w różnym znaczeniu:

l) w sensie ogólnym oznaczał on akt używania jakiejś rzeczy lub instytucji prawnej przez jed­nostki lub ogół. 2) posługiwano się nim także jako nazwą służebności osobistej, polegającej na prawie używania cudzej rzeczy, ustanawianym zazwyczaj w testamencie. Prawo to nie mogło być odstępowane innym osobom. Jeśli rzecz mo­gła być używana tylko w drodze pobierania

z niej owoców (np. sad), uprawniony mógł je pobierać tylko na potrzeby swoje i swoich do­mowników. 3) w rzymskim prawie małżeńskim u. oznaczał nieformalne nabycie władzy mężow­skiej (mcmus) drogą nieprzerwanego, wspólnego, jednorocznego zamieszkania mężczyzny z ko­bietą, mających żyć jak mąż z żoną (affectio maritalis). Nabycie władzy mężowskiej przez mężczyznę nie następowało, jeśli kobieta trzy kolejne noce w ciągu roku spędziła poza wspól­nym miejscem zamieszkania. W tym wypadku wspólne pożycie uważane było za małżeństwo sine manu.

ut desint vires, tamen est laudanda Toluntas łac. chociaż brak sił, godne jednak pochwały są (dobre) chęci (Owidiusz, Epistulae ex Ponto III, 4, 79).



ut sementem feceris, ita metes łac. jak zasie­jesz, tak zbierzesz. Cyceron (De oratore II 65, 261) przytacza to powiedzenie jako słowa Marka Pinariusa Rufusa.

Utica zob. Utyka.

utiie dulci miscere zob. omne tulit punctum, qui miscuit utiie dulci.

Utyka (łac. Utica) miasto w Afryce, na pół-noco-zachód od Kartaginy, kolonia fenicka. W czasie III wojny punickiej opowiedziała się po stronie Rzymu. W r. 46 p.n.e. U. stała się jednym z ostatnich punktów oporu zwolenników PompejuszB) walczących z wojskami Cezara.

Uxellodunum (Uxollodunum) obronna miejsco­wość w kraju Kadurków (Cadurci) w Galii, położona na stromej skale, nad rzeką, której nazwy nie znamy. Położenie U. nie zostało usta­lone.

Uxii lud w Azji, w sąsiedztwie Suzjany, znany z uprawiania grabieży; służyli w wojsku Dariusza. Podbił ich Aleksander W.

Uzypetowie (Usipetes, Usipii) lud germański;

zmuszeni przez Swebów do opuszczenia swoich siedzib wtargnęli do Galii, skąd zostali wyparci przez Cezara.

v

Yacalus (albo Yachalis, Vahalis, Valls} dziś Waal; jedno z południowych odgałęzień Renu, oddzielające się od głównego łożyska w okolicy miasta Noviomagus Batavorum.

Vaccaei lud w Hispania Tarraconensis w pół-nocno-zachodniej części półwyspu, ze stolicą Pallantia.

Vadimonis lacus (dziś Lago di Bassano) je­zioro w Etrurii, w okolicy Amerii, znane w hi­storii z dwu porażek poniesionych przez Etru­sków: w r.'309 zadanej przez dyktatora Papi-riusza Kursora i w r. 263 — przez konsula Kor­neliusza Dolabellę.

vae victis łac. biada zwyciężonym. Stówa te, według świadectw historyków rzymskich, miał wypowiedzieć wódz Galów Brennus po klęsce Rzymian nad rzeką Allią w r. 390 p.n.e.

Vahalis zob. Yacalus.

yale łac. żegnaj; bądź zdrów, zwrot używany m.in. na zakończenie listu.

Valens zob. Walens.

Valentia zob. Walencja.

Valeotinianus zob. Walentynian.

Valentium zob. Walencja 4.

Yaleria Messalina zob. Messalina 1. . Yalerianus zob. Walerian.

Valerii Waleriusze,' stary rzymski ród patry-cjuszowski z Sabinum, otaczany wielką czcią i względami. Do rodu V. należało wiele rodzin. Najważniejsze z" nich to Corws, Flaccus, Lae., vinus, Messala, Publicola i Triarius. 1. Publius Yalerius Publicola (Poplicola), jeden z głównych uczestników spisku przeciw Tarkwiniuszom. Pierwszy konsul republiki w r. 509, po wypę­dzeniu Tarkwiniuszów. Zadał Etruskom osta­teczną klęskę, zwyciężył Wejentów i Sabinów. 2. V. Vohisus, brat poprzedniego, walczył z Por-scn;|, Sabinami (r. 505) oraz Latynami (r. 496).

Jako dyktator pokonał plemiona związane soju­szem przeciw Rzymowi. W czasie secesji ludu na Górę Świętą był rzecznikiem pojednania się plebsu z arystokracją. 3. Marcus V. Corws, wódz rzymski w wojnie z Galami w r. 349, konsul w r. 348, zwyciężył Samnitów w Kampa­nii w r. 343; jako dyktator krwawo stłumił pow­stanie w Kapui. Kilkakrotnie piastował urząd konsula i dyktatora, walczył w r. 299 z Etrus­kami. Umarł, otoczony powszechnym szacun­kiem, w setnym roku życia. 4. Lucius V., pełniąc funkcje poselskie w Tarencie, został zabity przez wrogą wobec Rzymian ludność (r. 282). 5. Pu­blius V. Laevtnus, wódz rzymski, poniósł klęskę pod Herakleją (280) w starciu z wojskami Pyrrusa. 6. Marcus V. Maximus Messala, konsul w r. 263, odniósł zwycięstwo nad wojskami Hierona i nad-Kartagińczykami. 7. Publius V. Palto, odznaczył się męstwem w bitwie morskiej koło Wysp Egackich. Walcząc ze zmiennym szczęściem z Galami, zadał im klęskę w r. 238. 8. Publius V. Flaccus w r. 219 był posłem w Saguncie. W czasie II woj­ny punickiej stał na czele floty walczącej koło wybrzeży Macedonii. 9. Marcus V. Laevinus, naczelny dowódca armii walczącej w r. 215 z Kartagińczykami; w r. 214 wiódł walki z Fi­lipem w Macedonii, gdzie zdobył wiele miast. W r. 210 walczył z Kartagińczykami na Sycylii;

urn. w r. 201 jako propretor Macedonii. 10. Lu­cius V. Flaccus konsul w r. 195, kolega Katona Starszego, odniósł zwycięstwo nad plemieniem Bojów i Insubrów. Walczył w bitwie pod Termo-pilami (191) z królem Antiochem. 11. Quintus V, Soranus, mówca i poeta rzymski wspomniany przez Cycerona. 12. Lucius V. Flaccus, konsul, kolega Mariusza; przeciwnik polityki Mariusza i Cynny. 13. V. Antias, historyk z pierwszej poł. I w. p.n.e., napisał Anna/es obejmujące hi-

yalete et plaudite

777


Varro

storię Rzymu do czasów Sulli. 14. Publius V. Cato, wyzwoleniec z Galii, po stracie majątku za rządów Sulli nauczał gramatyki i literatury rzymskiej. Prawdopodobnie autor poemacików Lydia i Dirae (przypisywanych Wergiliuszowi). 15. Marcus V. Messala Niger, mówca rzymski chwalony przez Cycerona. Bronił Skaurusa w r. 54. 16. Qumtus V. Orca, pretor w r. 57, zarządzał Afryką, był legatem Cezara w r. 49. Przyjaciel Cycerona. 17. Marcus V. Corvinus (59 p.n.e. - 8 n.e.) znakomity mówca i uczony, walczył pod Pilippi w szeregach republikańskich. Zwolennik Antoniusza, przeszedł następnie na stronę Oktawiana. W r. 34 ujarzmił plemię Sa-lassów w Apeninach, w r. 27 Akwitanów. Pełnił funkcję prefekta Rzymu. Z pism jego o wojnach domowych, jak i z mów pozostały drobne frag­menty. 18. Marcus V. Messala, syn poprzednie­go, konsul w r. 5, n.e., walczył z Germanami. Był adresatem kilku listów Owidiusza znad Mo­rza Czarnego. 19. Caius V. Flaccus z Patavium, poeta epiczny, żył w Rzymie, urn. ok. r. 90 n.e. Autor eposu Argonautfca w 8 księgach, zadedy­kowanego cesarzowi Wespazjanowi. Naśladując utwór Apolloniosa z Rhodos, stworzył dzieło silnie zretoryzowane, miejscami pełne napięcia, przeznaczone dla elity. 20. V. Maxinms pisarz rzymski z I w. n.e. Jedyne jego dzieło, Factorum et dictorum memorabilium libr! IX, jest to napi­sany w latach 28 - 32 zbiór anegdot dotyczących sławnych wydarzeń. Autor korzystał z dzieł Cycerona, Liwiusza, Salustiusza, Pompejusza TrogHsa. Dzieło V. M. cieszyło się wielką poczyt-nością u schyłku starożytności i w czasach średniowiecza. 21. V. Pollion z Aleksandrii, lek-sykograf, artysta z I w. n.e., autor (nie zachowa­nej) pracy Synagogę Attikon lekseon (Zbiór wy­razów attyckich). 22. V. Diodor, syn poprzed­niego, autor (podobnie jak ojciec) prac z zakresu językoznawstwa, mających służyć do poznania starego dialektu attyckiego; m.in. autor (nie za­chowanego) dzieła Eksegesis ton zetumenón para tojs rhetorsin (Objaśnienia kwestii badanych u mówców). 23. V. Harpokration zob. Harpo-kration.



yalete et plaudite łac. bądźcie zdrowi i klas­kajcie. Częsta forma zakończenia komedii rzym­skiej.

Valgii Walgiusze, ród rzymski, 1. Aulus Val-gius brał udział w walkach w Hiszpanii w szere­gach Cezara przeciwko Pompejuszowi, potem

przeszedł na jego stronę. 2. Caius V. Rufus, przyjaciel Horacego (Sal. I, 10, 82), consul suf-fectus w r. 12 p.n.e. (po śmierci konsula M. Waleriusza Messali), autor wielu prac gramatycz­nych, retorycznych oraz elegii i epigramatów;

opracował w języku łacińskim retorykę Apollo-dora z Pergamonu, problemy gramatyczne ze­brał w pracy De rebus per epistulam guaesitis (w 2 księgach?^ ponadto napisał poemat dydak­tyczny z zakresu botaniki. De herbarum ^iribus. Zachowane jedynie fragmenty elegii Flebiles módl i Molles ąuerellae (niektóre z tych urywków poświęcone Horacemu i Messali) oraz innych utworów poetyckich.

Yandali zob. Wandalowie.

Yangiones zob. Wangionowie.

Yargunteius 1. Lucius V., senator rzymski, brał czynny udział w spisku Katyliny; wraz z ekwitą Korneliuszem podjął się dokonać za­machu na Cycerona w r. 63. 2. legat w armii Krassusa, zginął w walkach z Fartami.

varietas delectat (albo vanatio delectat) łac. zmiana, rozmaitość daje zadowolenie (Fedrus, Bajki II, prolog. 10).

Varini zob. Warynowie.

Variniiis (Publius V. Glaber) brał udział w woj­nie przeciwko Spartakusowi, został pokonany przez niego w r. 73. W r. 72 zarządzał jako propretor prowincją Azją. •

varium et mutabile semper fenuna łac: niestała i zawsze zmienna jest kobieta (Wergiliusz, Eneida IV, 569/570).

Varius 1. V. Cotyla (łac., dosł. cotyla miara objętości płynów), towarzysz M. Antoniusza. W wojnie mutińskiej dowodził oddziałem wojska w Galii. 1. 'Lucius V. Rufus, poeta rzymski, przyjaciel Horacego i Wergiliusza (który mu zle­cił wydanie swej Eneidy), autor poematów epicz-nych, panegiryku na cześć Augusta i cenionej w starożytności tragedii Thyestes. Z dzieł jego zachowały się jedynie fragmenty.

Varro przydomek rodu Terencjuszów (zob. Terentii). 1. Caius Terentius V., pochodzenia plebejskiego, pracował w sklepie rzeźniczym swo­jego ojca; wszedł na drogę kariery urzędniczej, był pretorem i konsulem; jako konsul w r. 216 p.n.e. poniósł klęskę w bitwie z Hannibalem pod Kannami. W r. 200 brał udział w poselstwie do Afryki. 2. Aulus Terentius V., pretor w r. 184 p.n.e. prowadził zwycięskie walki z Celtyberami w Hiszpanii. 3. Ter,entius V., krewny mówcy

Varus

778


Velleius

Hortensjusza; oskarżony o nadużycia w czasie pełnienia funkcji namiestnika prowincji Azji, został uniewinniony dzięki obronie Hortensju­sza. 4. Marcus Terentius V. zob. Warron. 5. zob. Visellius 2 - 4.



Varus 1. przydomek rodu Licyniuszów (zob. Licinii). 2. Publius Alfenus V. zob. Alfenus 2. 3. Arrius V. zob. Arrii 3. 4. Publius Atius V. zob. Atii 1. 5. Publius Quintilws V. zob. Qmn-tilii l.

Yascones zob. Waskonowie.



Vaticana yallis zob. Watykan 5.

Yaticanus, Vaticanum zob. Watykan.



Vatinius Publius kwestor z r. 63 p.n.e., na­miestnik w Hiszpanii w r. 62, trybun ludowy w r. 59. Stronnik i krewny Cezara. Znany z nad­użyć, których dopuścił się w czasie pełnienia kwestury i namiestnictwa. Oskarżony umknął wyroku skazującego dzięki poparciu Klodiusza. W procesie Sestiusza występował przeciw Sestiu-szowi i Cyceronowi. W r. 55 otrzymał preturę drogą przekupstwa. Już w następnym roku został oskarżony po raz drugi o nadużycia. Bronił go Cyceron, z którym tymczasem doszło do zgody.

Vectii zob. Vettii.

Vectfs (dziś Wigh) wyspa u południowych wybrzeży Brytanii, zajęta przez Wespazjana w r. 43 n.e.

Vediovis zob. Veiovls.

Vedius 1. V. Pollio, bogaty ekwita rzymski w czasach Oktawiana Augusta, słynny ze swego okrucieństwa i bezwzględnego obchodzenia się z niewolnikami; podobno zabijał niewolników na pokarm dla ryb. Część swoich bogactw prze­kazał testamentem Augustowi. 2. V. Aquila, ofi­cer (tegatus) cesarza Othona. Przegrał bitwę z Witeliuszem pod Bedriacum. Po upadku Wi-teliusza stanął po stronie Wespazjana.

Vegetius 1. Flayius Renatus V. żyjący w dru­giej połowie IV w. n.e., autor podręcznika o sztu­ce wojennej, Rei Mttitaris Instituta, w 4 księgach, napisanego na zamówienie Teodozjusza I. Dzieł­ko było wyciągiem z dzieł Katona, Gajusa, Cel-susa i Frontinusa, omawiało rekrutację żołnie­rzy, organizację i dyscyplinę wojskową oraz ope­racje wojskowe na lądzie i morzu. 2. pod imie­niem Publiusa V. zachowało się z V w. jedyne w literaturze rzymskiej znane nam dzieło o we­terynarii (w 4 księgach), Mulomedicina.

Veii zob. Weje.

Velovis (Vediovis, Vedvis, Vedius) mit. stary bóg rzymski, którego sanktuaria znajdowały się

na Kapitelu i na Wyspie Tybrowej. Jego zwie­rzęciem ofiarnym była koza. Starożytni widzieli w nim małego Jowisza, anty-Jowisza, boga śmier­ci. Był Bogiem podziemnym, żył na bagnach, przejawiał się w działalności wulkanicznej. Przed­stawiano go podobnie jak Apollina. Jego święto obchodzono 21 maja. Był patronem rodu lulii.



Velabrum targowisko w Rzymie w dolinie nad Tybrem, pomiędzy Palatynem i Kapitelem, obok Forum Boarium.

Velathri zob. Volaterrae.

Veleda (Yelledd) wróżka (wieszczka) z ple­mienia Brukterów, brała udział w walkach pro­wadzonych przeciwko Rzymowi przez Ciwilisa w r. 69. Gdy wystąpienie Ciwilisa nie dało wy­ników, wywołała sama nowe powstanie Germa­nów. Została ujęta i odesłana do Rzymu.



Velia 1. zob. Welia. 2. zob. Elea.

Velii nazwa rodu rzymskiego, 1. Yelius Cerealis, przyjaciel Pliniusza Młodszego i Helwi-diusza Priskusa. 2. V. Cornificius Gordianus, konsul z r. 275. 3. V. Longus, gramatyk rzymski z II w. n.e., autor (zachowanego) dzieła De ortho-graphia.

velites tac. w wojsku rzymskim lekkozbrojni. W okresie od II wojny punickiej do końca re­publiki wchodzili w skład legionu.

Velleius 1. Caius Velleius senator rzymski, przedstawiciel filozofii epikurejskiej (w I. księ­dze De natura deorum Cycerona). 2. Caius V., przyjaciel Pompejusza. W r. 41 p.n.e. odebrał sobie życie, gdy Oktawian zbliżał się do Neapolu. 3. Caius V. Paterculus wnuk poprzedniego, histo­ryk rzymski, ur. ok. r. 19 p.n.e. Jako trybun wojskowy brał udział w wyprawach na Wschód z Cezarem, jako legat walczył przy boku Tyberiusza w Germanii, Dalmacji i Pannonii; w r. 6 . n.e. uzyskał kwesturę, a w r. 15 preturę. Jest autorem szkicu dziejów rzymskich (Historiae Romanae ad M. Yinwium consulem libri duo) od zburzenia Troi do r. 30 n.e., dzieła dedykowa­nego przyjacielowi, konsulowi z r. 30, M. Wi-nicjuszowi. Z 1. księgi, kończącej się na zburze­niu Kartaginy, zachowały się fragmenty, drugą mamy prawie w całości. Jest to jedyne dzieło, w którym pisarz współczesny wypowiedział się o Auguście i Tyberiuszu. Przeważnie, zarzuca się dziełu ton pochlebczy wobec Tyberiusza i jego otoczenia. Wartość swą zawdzięcza Historia kil­ku żywym portretom takich postaci, jak Tyberiusz, Cezar, Pompejusz, oraz kilku rozdziałom poświęconym rozwojowi literatury rzymskiej. Na


1   ...   149   150   151   152   153   154   155   156   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna