Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona149/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   145   146   147   148   149   150   151   152   ...   159

Trazyllcs (Thrasyllos) 1. wódz Ateńczyków pod koniec wojny peloponeskiej; dał się poznać jako przedstawiciel demokracji, występujący obok Trazybullosa przeciw możnowładcom. Po po­rażce Antiocha pod Efezem stanął jako jeden z dziesięciu wodzów na czele floty ateńskiej, dowodził w bitwie pod Arginuzami w r. 406 p.n.e. Wraz z pozostałymi wodzami został jed­nak oskarżony i skazany na śmierć za niedopeł­nienie obowiązków pogrzebowych wobec pole­głych. 2. grecki astrolog z Rodos, żył w Rzymie w czasach Tyberiusza, którego zaznajamiał z ta­jemnicami wiedzy astrologicznej; popadł potem

Trazymach

756


tres faciunt collegium

w niełaskę cesarza, udało mu się jednak uniknąć kary śmierci. 3. gramatyk z I w. n.e., zajmował się dziełami (dialogami i listami) Platona, które uporządkował, łącząc w tetralogie. Może iden­tyczny z astrologiem (zob. 2).



Trazymach (Thrasymachos) 1. współczesny Gorgiaszowi sofista grecki, znany w Atenach już w r. 427 p.n.e., pochodzący z Chaikedonu. Platon w Politei wprowadza go jako jednego z rozmówców, który prawo natury pojmuje jako prawo silniejszego, a za sprawiedliwość uważa to, co przynosi korzyść silniejszemu. Z pism jego (o treści przeważnie retorycznej) zachowały się tylko nieliczne fragmenty. Zachowany frag­ment mowy politycznej zasługuje na uwagę jako pierwszy przykład stylu „mieszanego". Platon pisze o T; że umiał on wywoływać uczucia litości i gniewa u słuchaczy. Arystoteles i Kwin-tylian przypisują mu wprowadzenie rytmu na początku i końcu periodów. Grób jego (T. miał popełnić samobójstwo) znajduje się w Chałkedonie. 2. filozof z Koryntu, uczeń Stiipona (zob.).

Trazymeńskie jezioro (Trasimenus lacus) jezio­ro w Etrurii między rzekami Tyber i Ciaunis, na zachód od Peruzji. Pamiętne ze zwycięstwa Han-nibala nad Rzymianami w r. 217 p.n.e.

Trebatius (Caius T. Testa) ok. r. 84 p.n.e. -- ok. 4 n.e.; wybitny prawnik tego okresu, nau­czyciel Antistiusza Labeona (zob. Antistii 3). Jako młody człowiek pozostawał w przyjaznych stosunkach z Cyceronem, który z kolei polecił go Cezarowi. Względy Cezara pozyskał T. dzię­ki swej dużej wiedzy prawniczej. Przyjaźń łączyła go później także z Horacym.

Trebellenus Rufus (także Trebellienus) za cza­sów Augusta był kwestorem (guaestor urbanus), tribunus plebis i legatem cesarskim. Przed r. 19 n.e. był pretorem. W r. 19 został przez Tyberiu-sza mianowany opiekunem prawnym dzieci Ko-tysa, króla Tracji. W r. 35 oskarżony o obrazę majestatu popełnił samobójstwo.

Trebellius 1. Qmntus T. odznaczył się w akcji zdobywania Nowej Kartaginy w r. 210 p.n.e. 2. Lucius T. jako trybun ludowy w r. 67 p.n.e. występował przeciwko wnioskowi Gabiniusza (zob. Gabinii 5) o oddanie Pompejuszowi naczel­nego dowództwa w wojnie z piratami. 3. Lucius T., trybun ludowy w r. 47 p.n.e., przeciwnik Korneliusza Dolabelli (zob. Cornelii 10). Dzięki poparciu arystokracji otrzymał edylat. W r. 44 stanął po stronie Antoniusza. 4, T. Maximus, piastował godność konsula za rządów Nerona,

potem był namiestnikiem w Brytanii, skąd jed­nak musiat uciekać na skutek buntu wojsko­wego, spowodowanego jego chciwością i nadu­życiami. 5. T. Pollio, historyk rzymski w cza­sach Dioklecjana, należący do grupy tzw. Scrip-tores historiae Augustae.



Trebia mała rzeczka w północnej części Italii (Gallia Cisalpina), wpadająca do Padu, w po­bliżu Placencji. Nad T. odniósł Hannibal zwy­cięstwo nad Rzymianami w r. 218 p.n.e.

Trebius 1. Statius T. z Kompsy w Samnium, wydał miasto Hannibalowi po jego zwycięstwie pod Kannami. 2. T. Niger, około r. 150 p.n.e. odbywał służbę wojskową w Hiszpanii; napisał dzieło przyrodnicze, o którym wiemy ze wzmian­ki Pliniusza w Hist. Nat. IX, 25; X, 18.

Treboniauus zob. Vibii 11.

Trebonius 1. kwestor w r. 60 p.n.e., jako trybun ludowy w r. 55 zgłosił wniosek o prze­dłużenie władzy Cezara w Galii oraz o pozosta­wienie Cezarowi, Krassusowi i Pompejuszowi przydzielonych im poprzednio prowincji; w r. 54 brał udział w podbojach Cezara w Galii jako legat wojskowy, w r. 49 walczył w Hiszpanii przeciw Afraniuszowi. Brał udział w obleganiu Massylii. W r. 48 zarządzał Hiszpanią jako pre­tor, musiał jednak ustąpić wobec stronników Pompejusza. Brał udział w spisku przeciwko Cezarowi, po jego śmierci przeszedł do obozu Kassjusza i został namiestnikiem Azji. W r. 43 zginął w Smyrnie z rąk Dolabelli. 2. T. Rufinus zob. Rufinus l.



Trebula Mutusca (także T. Mutuesca) miasto w kraju Sabinów, obfitujące w gaje oliwne, obok via salaria.

Tremellius 1. Cnaeus T. Flaccus, w r. 206 przy­wiózł z Azji do Rzymu wizerunek Kybele, pre­tor w r. 202, w r. 201 zarządzał Sycylią. 2. Lucius T. Scrofa, jako kwestor w r. 149 lub 148 p.n.e. zwyciężył w Macedonii Pseudofilipa. 3. Cnaeus T. Scrofa, przyjaciel Cycerona i Attyka, dowódca w Galii. Prawdopodobnie był jednym z sędziów w procesie Werresa. Byt autorem dzieła o rol­nictwie.

Trerus rzeka w Lacjum, dopływ Liris (zob.).



tres faciunt collegium łac. formuła prawna wprowadzona wg Digesta (LXXXV, 50, 16) przez Neratiusa Priscusa ok. r. 100 n.e., dosł.:

trzech (członków, uczestników) tworzy kole­gium. Formuła oznacza, że musi być przynaj­mniej trzech członków, ażeby czynności danego zespołu miały podstawy prawne.



tresviri

757


tribus

tresTiri łac. rzymski urząd kolegialny lub ko­misja złożona z trzech członków: 1. t. agris dandis (dividendis) et coloniae deducendae ko­misja powoływana do nadziału gruntów z ager publicus (zob.) i do zakładania kolonii wzorowa­nych na metropolii. 2. t. lub triumviri capitales zwani też noctumi, niższy urząd w Rzymie, po­wołany do życia na mocy lex Papiria w r. 465 p.n.e. Kandydatów na t. wybierano na komi-cjach tribusowych. T. sprawowali nadzór nad więzieniem, wykonywaniem wyroków śmierci, ścigali przestępców, zatrzymywali podejrzanych. Byli też uprawnieni do sądzenia i ferowania wyroków na peregrinów i niewolników. Czuwali również nad bezpieczeństwem mieszkańców Rzy­mu. 3.'/. epuhnes zob. epulones. 4. t. locorum publicorum persequendorum komisja powoły­wana do zbadania, jakie połacie ager publicus zostały przydzielone państwu. 5. t. mensarii, komisarze kreowani przez państwo w trybie nadzwyczajnym w celu regulowania zobowią­zań pieniężnych. 6. /. monetares aeri argento auro f lando feriundo urząd zarządzający mennicą państwową. W czasach cesarstwa czynności ich przejęli procwatores (praepositi) monetae. 7. r. noctumi pełnili funkcje straży nocnej i pożarnej w Rzymie do czasu powołania /. capifaleś (zob.), którzy przejęli ich obowiązki i nazwę. 8. t. auin-auennales, najwyżsi urzędnicy municypalni; peł­nili funkcje cenzorów. 9. t. rei publicae consti-luendae Antonius, Oktawian i Lepidus, któ­rzy przybrali to miano, oficjalnie zatwierdzone przez państwo, dla nadania sobie pozorów legal­nego działania; zob. triumvirat. 10. t. sacris conauirendis donisaue persignandis urzędnicy po­woływani w celu sygnowania darów kultowych.

Treveri, Treviri zob. Trewirowie.

Trewir (łac. Augusta Treviroruni) niem. Trier;

stolica Trewirów, później kolonia rzymska pod nazwą Augusta Treviroruni. Miasto handlowe, w latach 294-400 n.e. rezydencja cesarzy. W r. 406 zniszczone przez Wandalów, w r. 409 i 413 przez Franków, w r. 451 przez Hunów. Ze wspaniałych budowli dochowały się liczne ruiny, m.in. Porta Nigra, paląc cesarski, amfi­teatr, most na Mozeli.



Trewirowie (łac. Treviri, Treveri') szczep ger­mański osiadły po obu brzegach dolnej Mozeli. Około r. 63 p.n.e. książę ich Indutiomarus wystą­pił przeciw Rzymowi, lecz został pokonany przez Labienusa. T. słynęli ze świetnej konnicy. Stolicą ich było Augusta Trevirorum (dziś Trewir).

triada (gr. trias, łac. trias, dop. triadis) w reli­giach ludów basenu Morza Śródziemnego trójca bogów czczonych najczęściej w jednej świątyni. Do najbardziej znanych w starożytności nale­żała: 1) (. ptolemejska, składająca się z Serapisa, Izydy i Harpokratesa, czczona w Egipcie helleni­stycznym od III w. p.n.e. oraz 2) wywodząca się z etruskiej r. bogów rzymskich: Jowisz, Junona i Minerwa. Tym ostatnim poświęcona była trój-nawowa świątynia Jowisza na Kapitelu w Rzy­mie.

triada stroficzha zob. stroficzna budowa.

rriarii łac. starsi żołnierze najstarszych rocz­ników, stanowiący trzecią linię w rzymskim szyku bojowym. Zob. acles.

Triariiis Caius brał udział w wojnie z Mitry-datesem jako legat pod wodzą Lukullusa; w r. 73 p.n.e. zdobył Apameę, w r. 68 zadał klęskę Mitrydatesowi pod Komaną w Kapadocji, w ro­ku następnym został przez niego pokonany pod Zelą.

trias (gr. trias) rzadko spotykana srebrna mo­neta 2/12 asa. Kursowała na Sycylii i w Etrurii w V-IV w. p.n.e. Był też t. brązowy.

Triballowie (TribalU) szczep tracki zamiesz­kujący między górami Hajmos a Dunajem. W r. 335 p.n.e. pokonany przez Aleksandra W.

Tribazos satrapa Armenii w r. 401 p.n.e. Sprzyjał Antalkidasowi. W r. 386 brał udział w wyprawie przeciwko Euagorasowi. Spiskował przeciwko Artakserksesowi II, za co został ska­zany na śmierć.

Triboci (albo Triboces, Treboci) plemię ger­mańskie na lewym brzegu Renu; brali udział w wyprawie Ariowista.

tribon (gr. tribSn) krótki płaszcz dorycki po­dobny do jońskiej chlamidy, nakładany na krótki chiton.

Tribonianus z Side w Pamfilii, wybitny praw­nik z VI w. n.e. (urn. w r. 546); pomagał Justy-nianowi przy układaniu jego kodeksu praw.

tribrachys zob. trybrach.

tribunus zob. trybun.

tribus łac. dzielnica, jednostka podziału ad­ministracyjnego w Rzymie. W okresie ustroju rodowego istniały w Rzymie trzy /., złożone z tyluż plemion (tribus): Tities, Rarnnes, Luceres, które stanowiły oficjalny Populus Romanus. Serwius Tullius dokonał w VI w. podziału miasta na 30 r. terytorialnych: 4 miejskie, wbanae, i 26 wiejskich, rusticae, zwanych też regiones. Potem dodano jeszcze jedną /. — sabińską. Osta-



Tricasses

758


Triklinios

tec2nie ilość /. osiągnęła liczbę 35. Do najstar szych /. należały: Suburana, Esquilina, Collina, Palatina i wiejskie — Aemilia, Camilia, Ciaudia, Coraelia, Crustumina, Fabia, Galeria, Horatia, Lemonia, Menenia, Papiria, Pollia, Pupinia, Romilia, Sergia, Yeturia, Yoltinia; do nowszych— Stellatina, Tromentina, Sabatina, Amiensis, Pom-ptina, Publilia, Maecia, Scaptia, Onfentina, Falema, Aniensis, Terentina, Velina, Quirina. Do /. miejskich należeli kupcy, rzemieślnicy, wyzwo­leńcy; do wiejskich, które szybko utraciły rów­norzędne znaczenie — właściciele gruntów. 7'. miejskie dzieliły się na decwiones, vici i compita, wiejskie na pagi. W wyniku reformy komicjów centurialnych poszczególne klasy obywateli zo­stały wcielone do /.; każda t. zawierała 5 centurii seniorów i tyleż centurii juniorów. Każdy oby­watel rzymski oraz wyzwoleniec musieli być wpisani do jednej z /., przy czym jednoczesna przynależność do centurii nie była wymagana. Wyjątek stanowili aerarii (zob.), których wpi­sywano do Tctbulae Caeritum. O przynależności do t. decydowało miejsce położenia własnych gruntów i miejsce zamieszkania; w przypadku zmiany miejsca pobytu obywatel należał do dawnej t. T. odgrywały bardzo ważną rolę polityczno-administracyjną i społeczną; wg t. wy­mierzano podatki (tributum), określano cenzus i dokonywano zaciągu do wojska. Zebranie wszystkich t. stanowiło pełnoprawne zgromadze­nie narodowe Rzymian, comitia tributa. Oby­wateli jednej /., tribules, łączyło silne poczucie więzów wspólnoty. Nazywali się oni wzajemnie przyjaciółmi (amici), sąsiadami (r/c/w), razem wybierali swych przedstawicieli, wspólnie pono­sili świadczenia na rzecz państwa itp. W cza­sach cesarstwa t. nie odgrywały już żadnej roli politycznej; tribules tworzyli rodzaj korporacji. Biedota rzymska otrzymywała bezpłatnie przy­działy zboża (zob. largitio) według podziału na /., które zamieszkiwała na stałe.



Tricasses (Tricassi, Tricassini) lud w Gallia Lug-dunensis, na wschód od Senonów, z głównym miastem Augustobona (późniejsza Tricassae).

Tricastini lud w Gallia Narbonensis, nad rzeką Rhodanus, ze stolicą Augusta Tricastinorum.

Tricessius zob. Trzycieski Andrzej.

triclinium fac. trzy łoża biesiadne zestawione pod kątem prostym wokół stołu biesiadnego, używane podczas posiłków i uczt. Każde łoże przeznaczone było w zasadzie dla trzech orób, niekiedy jednak zajmowała je tylko jedna osoba.

Pośrodku między łożami ustawiany był stolik z potrawami. W zamożniejszych domach rzym­skich /. ustawiane były w specjalnych salach, noszących tę samą nazwę t.



Tricostus przydomek rodu Wirginiuszów (zob. Yirgimi).

tridens tac. trójząb; trójzębny harpun prze­ważnie metalowy, używany w całym basenie Morza Śródziemnego głównie do połowu ryb, na polowaniach, niekiedy w pracach gospodar­skich; służył także jako broń walczących gla­diatorów. W sztuce jest atrybutem Posejdona--Neptuna.

Tridentiim (dziś Trento) stolica Tridentinów w Recji, na drodze prowadzącej z Werony w kierunku Alp. Według legendy nazwę swą otrzymało miasto od trójzębu Neptuna (łac. tridens).

triens (łac., od tres trzy) 1/3 asa, czyli 4 uncje. Jednostka wagowa oraz miedziana moneta rzymska wprowadzona w poł. IV w. p.n.e., kursująca do r. 44 p.n.e. Waga /. zmniejszała się wraz z obniżką wartości asa.

triera (gr. trieres, łac. trfemis) okręt o trzech rzędach wioseł; najbardziej znany i rozpowszech­niony typ okrętu w okresie klasycznym. Załogę wojenną /. stanowiło przeważnie 200 wioślarzy oraz 18 żołnierzy. Pierwsze /. powstały w Ko-ryncie na krótko przed wojnami perskimi. Zob. flota.

trierarchia zob. liturgia.

Trifiodoros zob. Tryfiodor.

Trifylia (gr. Trifylia) południowa część Elidy, pomiędzy Alfejosem i Nedą, z głównym mia­stem Pylos.

Trigemina porta (łac., dosł. brama potrójna) brama w murach Serwiusza, pomiędzy Awen-tynem i Tybrem. Zob. Rzym.

triginta tyranni zob. trzydziestu -tyranów.

trigliphus zob. tryglif.

triheinitartemorion (gr. tris trzy razy, hemi pół i tartemórion) srebrna moneta grecka wartości 2/8 obola.

Trikke (gr. Trikke, także Trikata) warowne miasto w Tesalii, nad rzeką Letajos; niedaleko T., u stóp gór Pindos znajdowała się najstarsza i najsłynniejsza świątynia Asklepiosa.

Triklinios (Demetrios T.) gramatyk bizantyń­ski z początku XIV w., zajmował się tekstami Pindara, pisał scholia do Sofokle.sa, Ajschylosa, Eurypidesa i Arystofanesa, a także do Hezjoda i Teokryta.

trimtois

759

trocheiczne wiersze

trimissis łac. moneta rzymska wagi 1,52 g, stanowiąca V3 część solida, wprowadzona przez Konstantyna Wielkiego (306-337). Kursowała do końca cesarstwa rzymskiego.

trinionis łac. moneta rzymska równa potrój' nemu denarowi, zaliczana do medali. Kurso­wała do V w. n.e.

trinoctium łac., zawarciu małżeństwa w naj­dawniejszym Rzymie towarzyszyło zwykle naby­cie przez męża władzy nad żoną per coemptwnem lub per confarreationem (zob. matrimonium). Jeśli żaden z wymienionych aktów nie został podjęty, żona mimo to dostawała się pod wła­dzę męża po roku nieprzerwanego wspólnego pożycia (per usum). By w takim wypadku uniknąć dostania się pod władzę męża, musiała żona przerywać corocznie wspólne pożycie spędzając trzy kolejno po sobie następujące noce poza domem męża. Owa trzydniowa przerwa w po­życiu zwana jest przez Gajusa t.

trinundinum (łac., od tres i nundinae) zob. mmdinae.

triobol (gr. trióbolon) grecka moneta srebrna wartości 3 obolów, czyli 1/2 drachmy.

Triopion pasmo górskie w Kani, w okolicy Rnidos, słynne ze świąt obchodzonych ku czci Apollina.

Triphylia zob. Trifylia.

tripondius łac. miedziana moneta rzymska wartości 3 asów, wagi od 327 g do 208 g. Była w obiegu od poł. IV w. p.n.e. do r. 217 p.n.e.

Triptolemos zob. Tryptolemos.

triptycha (gr. triptychd) trzy złączone ze sobą drewniane tabliczki powleczone woskiem, słu­żące do pisania. Zob. tabella, diptycha.

tripus zob. trójnóg.

triremis zob. flota, triera.

Triton zob. Tryton.

triumf zob. tryumf.

triumphus zob. tryumf.

triumwirat (łac. triumviratus) rządy trzech w Rzymie. Pierwszy t. w latach 60-55 p.n.e., zawarty między Cezarem, Pompsjuszem i Kras-susem, miał charakter nieoficjalnsj ugody przy­pieczętowanej małżeństwami „dynastycznymi". T. ten został wzmocniony na zjeździe w Luce (r, 56). Po śmierci Krassusa pozostali dwaj uczestnicy t. zerwali ze sobą i rozpoczęli wojnę domową. — Drugi t., zawarty między An­toniuszem, Oktawiansm i Lepidusem w r. 43 koło Bononii, nosił w pełni oficjalny charakter. Triumwirowie mieli na celu zebranie sił do

ostatecznej walki z ustrojem republikańskim, rozdział prowincji zachodnich i ustalenie list proskrypcyjnych. Na mocy specjalnej ustawy mieli oni zaprowadzić porządek w państwie (zob. tresviri 9).



Trivia przydomek Diany jako bogini księ­życa. Składano jej ofiary na rozdrożach (tri-vium).

Troada (Troas) kraina w póm.-zach. części Azji Mn., wg niektórych geografów starożytnych (Strabo) pomiędzy wybrzeżem Morza Egejskiego i Hellespontu a rzeką Ajsepos, wg innych ograni­czona do wybrzeża Morza Egejskiego. Główna rzeka — Skamander, mniejsze — Simoeis, Rho-dios, Satnioeis. W czasach przedhistorycznych zamieszkiwana przez Teukrów z głównym mia­stem Ilion (zw. też Troja).

trocheiczne wiersze 1. t. dymetr: a) dymetr akatalektyczny obejmuje dwa psinę metra trocheiczne —'^-Lo | l.\^Lv. W poezji grec­kiej tezy nieparzyste są zawsze krótkie, por. Arystofanes, Osy 1327: Kldusetdj tis ton ópisthen -L'^——| —\^1-\^ Dopuszczalne rozwiązania zob. trochej. T. dymetr używany w rzymskim dramacie okresu republikańskiego to właściwie tetrapodia, w której każda stopa może mieć długą tezę; długa teza trzech pierwszych stóp może być rozwiązana na dwa elementy krótkie, teza czwarta jest zawsze jednozgłoskowa, a więc dymetr ten ma schemat L^iL-s^y.L^y.l.^'. Arsy wiersza mogą również ulegać rozwiązaniu, por. Plaut, Persa 31; basilico accipiere victu:

^^j\^ j l.\^^> | —^ | -L—; b) dymetr katalektyczny jest o jeden element krótszy niż dymetr akatalektyczny i używany był często jako klauzula systemów złożonych z dymetrów akatalektycznych (por. system). W poezji grec­kiej ma schemat: L^—^l.^^ i nazywany jest również od pewnego żartu Arystofanesa (Żaby w. 1197 nn.) lekytion (lekythion). Wystę­puje często w lirycznych partiach tragedii w oder­waniu od dymstrów akatalektycznyeh i wtedy ma najczęściej wszystkie tezy krótkie, np. Ajschy-los, Agamsmnon 162: tutó nin prosennepo 1. \^l.\^r^ L 1. Każdy trochej może być w nim rozwiązany na trybrach (^^-^/). W rzymskim dramacie okresu republikańskiego ma schemat: —^y.L'^iL^/^i. Jego trzecia teza zawsze jest krótka, natomiast dwie pierwsze mogą być długie i ulegać rozwiązaniu podobnie jak arsy, por. Pląut, Epidicus 3: respice vero Thesprio.Oh. _'^\-/-—-L^-. Dymitr /.

-eu np3[3zA •B3^1hzBiAoqo »S3f mnJ»aui



Ullgrup Od BZM3IQian[33.l3 3ZJ)3UIBJ{31 A

zin azs)S3Z3 iplipsf ano bs 'aaozaursJSo unii m isaf i[Ą3[Bp ap^zfi •faiipa.iS a;AOpnq alzpes



-vi a epefAOdpo o3af BAOpng •q3.(uai i Bzsnf

-anaptUd 'ezsnmosny n 'sufity umiifSfusf m 'D)3uas q3Bip33B.i> M afndStS^ •BiiJB[ndod y^op feJBim ZSJ3IA u^i ais afets ui3(OJ •(•a-n-d



-m i) cuojjb^ n nai^>oJ3( imAis^zredala imcz

-3) Z XUZ3;(pprB»B3[ •; J)3UIBJ)3) XZSMJ3;d ZBJ

od AuB^Ąods Csi^sypBj ifzaod ^ '!l'(lisp ;»so[i tznp o.tto.)ianso»s fefnzB)(AA tiUJBq3id3



All3inBJt3» 'AZ3.191P ^eią 0)S^Z3 ?50p WaUBJ

-ojsAry ipB.naare.iiai a 'sjb q3.Cirezb;AzoJ t zai 43i8r>{p bp?0[! fezsilSiA 3iazoBUz »9i[

-BJ»3i po Sis iuz9J niBUłBJp Ji3inBJ(3J, •azdp fes

3111 lp;){3BJ3»I[ A93[UniB3 q3,9J miBJ)3UIBJ)3(

Azparm 300129^ •3izBqcJBd m 3rB»s 3fnd^s.<'A fwip>Swe np3ui03( f3JB(s ^ •o33az3iqaref nJpiu

-Alt 3(oqo n8o[B;p zsJ3iA\ iarup OJref aoba(/(q UlapSws apBUlBłp ai "BiniB^oidg n i tiao

-3J3(CTIV 'Bq30[ni3JV A9JOAin q3BHMUl8B.IJ 3A

o3 XurB3(/t)ods •f3p[33J9 ifzaod m np^za ui<(>s




1   ...   145   146   147   148   149   150   151   152   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna