Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona147/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   143   144   145   146   147   148   149   150   ...   159

Tibur (dziś Tivoli) prastare miasto w Lacjum, malowniczo położone na lewym brzegu rzeki

Ticinum

746


Timantes

Anio, wspominane często w poezjach Hora­cego.



Ticinum (dziś Pavia) miasto w Galii niedaleko ujścia Padu, aa lewym brzegu rzeki Ticinus.

Ticinos (dziś Ticino) lewy dopływ Padu, prze­pływający przez jezioro Yerbanus; nad brzega­mi T. pokonał Hannibal wojska Publiusza Kor­neliusza Scipiona w r. 218 p.n.e.

Tiestes zob. Tyestes.

Tiferaus rzeka w Samnium wypływająca z Apenin i uchodząca do Morza Adriatyckiego.

Tifys (Tyfys) mit. syn Hagnusa lub Forbasa, argonauta. .

Tigelllons Sophonius prefekt gwardii pretoriańskiej, zaufany Nerona. Swoje stanowisko wyko­rzystywał, aby szkodzić własnym' przeciwnikom. Ofiarą jego intryg padło wielu Rzymian, m. in. krewni cesarscy, a nawet małżonka Nerona. W r. 65 wykrył spisek Pizona, co mu przysporzyło wiele zaszczytów. Przewidując upadek Nerona, przeszedł na stronę Galby. Po upadku tego ostatniego skazany na śmierć odebrał sobie Życie. —

Tigranes 1. król Armenii (96 - 56 p.n.e.). Zjednoczył państwo armeńskie i poszerzył jego granice. Małżeństwem z Kleopatrą, córką Mi-trydatesa, umocnił swe panowanie. W r. 74 wtargnął do Kapadocji i wysłał stamtąd do swej nowej stolicy, Tigranocerty, około 300000 wziętych w niewolę mieszkańców. Gdy odmówił Rzymowi wydania Mitrydatesa, Lukullus dwu­krotnie — w r. 69 i 68 p.n.e. — wyprawił się przeciw niemu i pokonał go, ale wskutek buntów wśród wojska nie mógł wykorzystać tego zwy­cięstwa. Po ostatecznej klęsce zadanej Mitryda-tesowi przez Pompejusza T. poddał się Rzymowi. Został uznany za przyjaciela Rzymu, pozosta­wiono mu tytuł królewski, ale w polityce zagra­nicznej zależny był od Rzymu. 2. syn Artavas-desa, wnuk Tigranesa. Przebywał w niewoli w Rzymie. Na prośbę Armeńczyków, którzy po zamordowaniu jego starszego brata Artaksesa, zwrócili się do Rzymu o mianowanie królem T., został prziez Tyberiusza wypuszczony z niewoli w r. 20.



Tigranokerta (gr. Tigranókerta, łac. Tigrano-certa) dziś Siir lub Sert, wg innych Maijafarikin;

stolica Armenii, zbudowana przez Tigranesa ok. r. 77 p.n.e., zaludniona Grekami i Macedończy­kami sprowadzonymi siłą z Kappadocji i Cylicji. Pod jej murami Lukullus w r. 69 p.n.e. zwyciężył Tigranesa.



Tigris zob. Tygrys.

Tillius (Lucius T. Cimber) zwolennik Cezara, a później jeden z jego morderców. Pierwszy miał dać znak do mordu, zrywając togę z ramion Cezara, gdy ten odmówił mu amnestii dla jego brata. Zarządzał później prowincją Bitynią. Walczył po stronie Kassjusza i Brutusa jako dowódca floty.

Timachides z Lindos, gramatyk grecki ży­jący na Rodos ok. r. 100 p.n.e. Zachowały się fragmenty jego komentarzy do Medei Eurypidesa, do Żab Arystofanesa i do komedii Menandra;

był on także autorem poematu kulinarnego Dfjpnon (Obiad) wił pieśniach oraz dzieła pro­zaicznego pod nieznanym nam tytułem, z którego fragmenty przytacza tzw. Kronika z Lindos, spi­sana na kamieniu w świątyni Ateny w Lindos;

fragmenty te wymieniają ofiary i dary składane bogini od czasów mitycznych.

Timagoras z Chalkis, grecki malarz działający w V w. p.n.e., znany tylko ze wzmianki u Pliniu­sza Starszego, który podaje, że w czasie igrzysk pytyjskich T. pokonał Panajnosa w konkursie malarskim.

Timajnetos grecki malarz z okresu nieustalo­nego, wymieniony przez Pauzaniasza (I 22,7) jako twórca obrazu w pinakotece w Propylejach ateńskich przedstawiającego zapaśnika.

Timajos (łac. Timaeus) 1. historyk grecki (ok. 345 - ok. 250 p.n.e.), syn Andromachosa, tyrana w Tauromenion na Sycylii. Wypędzony z Tauromenion przez Agatoklesa zamieszkał, w Atenach. Główne dzieło: Italikd kaj Sikelikd (Rzeczy italskie i sycylijskie) w 38 księgach obejmowało dzieje Sycylii, Kartaginy i Italii od najdawniejszych czasów do panowania Agato­klesa. Zachowane duże fragmenty. 2. T. z Lo-krów, filozof pitagorejski: fałszywie przypisy­wano mu autorstwo pisma perl psychds, kósmo kaj fysios (o duszy, świecie i przyrodzie) stano­wiącego wyciąg z dzialogu Platona Timajos. 3. sofista, autor słownika (zachowanego) do Platona. Prawdopodobnie żył w III w. n.e.

Timantes (Timanthes) jeden z najwybitniej­szych malarzy greckich na przełomie V i IV w. p.n.e., pochodził z Kynthos lub z Sikionu. Pli­niusz wymienia go obok Zeuksisa i Parrasjosa. Tego ostatniego miał T. pokonać w konkursie malarskim w Samos. Kontynuator i naśladowca Apollodora, był autorem następujących dziel:

„Ofiarowanie Ifigenii", „Śpiący Cyklop", „Za­mordowanie Palamedesa" oraz malowidła przed-



TuBurchides

747


Timoleon

stawiającego Herosa. Znajdowało się ono potem w Świątyni Pokoju w Raymie.

Timarchides 1. grecki rzeźbiarz z Aten, syn Poliklesa, działający w połowie n w. p.n.e. Był pierwszym attyckim artystą o tendencjach klasycystycznych, tworzącym dla Rzymian. Wy­konał posąg Apollina, ustawiony z posągami Muz w świątyni Apollina, koło portyku Oktawii. Z replik najważniejsza na Łuku Trąjana w Benewende. Wykonywał posągi atletów, wojowników, myśliwych i ofiamików. 2. grecki rzeźbiarz z Thorikos w Attyce, działający około r. 100 p.n.e., syn Poliklesa, brat Timoklesa, z którym wykonał w Elatei posąg kultowy Ateny, częściowo zacho­wany. Oprócz tego wykonał posąg portretowy Gaiusa Ofelliusa Penisa, znaleziony w Delos, będący najstarszym znanym portretem Rzymia­nina, wykonanym przez znanego nam artystę greckiego.

Timarchos grecki rzeźbiarz z Aten, syn Praksytelesa, działający w latach ok. 325-275 p.n.e. Wspólnie z bratem Kefisodotem wykonał dla Aten posągi portretowe Likurga i jego synów w Erechtejonie, posąg kapłanki Ateny Polias na Akropoli oraz portret Menandra. W tym ostat­nim widoczny był wpływ Lizypa. Bracia wykony­wali również posągi portretowe i rzeźby ołta­rzowe dla Teb i Kos. Wiemy o tym z inskrypcji na bazie zaginionego posągu z basiliea Julia w Rzymie.



Timarete grecka malarka okresu nieznanego, znana jedynie ze wzmianki u Pliniusza Starszego jako jedna z córek Mikona, która namalowała obraz Artemidy w Efezie.

time zob. timokracja.

Timeas 1. grecki rzeźbiarz z Heraklei, syn Demeasa, działający w II w. p.n.e., znany z sy­gnatury znalezionej w Delos. 2, grecki kamie­niarz, syn Zelasa, działający w III w. p.n.e., znany z sygnatury na steli z Kotiajon.

timeo Danaos et dona ferentes łac. zob. quid-guid id est, timeo Danaos et dona ferentes.

Timoehares (Timocharis) grecki rzeźbiarz z Eleutemy na Krecie, działający w drugiej poł. III w. p.n.e. Znany z 10 inskrypcji na (zna­lezionych przeważnie na Rodos) bazach nie za­chowanych posągów portretowych.

Timodamos syn Timodamosa, rzeźbiarz grecki z Ambrakii, działający w okresie późnohellenis-tycznym, znany z wotywnego posągu Heraklesa w Leukas.

Timokles 1. znany z inskrypcji tragik i komik

ateński z IV w. p.n.e. W r. 340 napisał dramat satyrowy Lykwgos, 2. rzeźbiarz grecki z Aten, syn Poliklesa, działający około połowy n w. p.n.e. Według źródeł literackich wspólnie z bratem Timarchidesem wykonał posągi pięściarza Agesarchosa, Asklepiosa i Ateny w Elatei. Wymie­niany przez Pliniusza Starszego w grupie artystów, którym sztuka grecka zawdzięcza swój ponowny rozkwit po r. 156 p.n.e. Dzieła jego nie zachowały się. 3. grecki rzeźbiarz z Knidos, działający na Rodos w I w. p.n.e., znany tylko z inskrypcji m.in. na posągu z Lindos, polichromowanym enkaustycznie przez Protomachosa z Halikamasu.

timokracja ustrój państwowy wprowadzony przez Solona w Atenach; polegał na podziale obywateli według cenzusu majątkowego (time) na cztery klasy: I. właściciele ziemscy, penta-kosSomedmmoj, mający 500 medimnów dochodu rocznie; n. hippeis 300 medimnów, m. zeugid—200 medimnów, IV. pozostali obywatele (ted). Ateńczycy należący do dwóch pierwszych kategorii byli obowiązani do służenia na własny koszt w jeździe, do świadczenia liturgii na rzecz społeczeństwa oraz do dostarczania państwu statków (naukraria). Zeugid tworzyli oddziały hoplitów, ted formowali jednostki lekkozbrojne i pomocnicze.

Timokrates grecki rzeźbiarz z Aten działający w IV w. p.n.e. Znany z sygnatury na portyku Attalosa w Atenach.

Timokreon z Jałysos na Rodos, poeta lirycz­ny z V w. p.n.e., autor skoliów i epigramów. Zachowane fragmenty. Atakował Temistoklesa i Simonidesa.

Timoksenos komediopisarz grecki z in w. p.n.e., przedstawiciel komedii nowej. Utwory jego za­ginęły.

Timoleon z Koryntu (ok. r. 411 -337 p.n.e.), syn Temodemosa i Damarysty. Doświadczony Wódz i umiarkowany demokrata. Gdy zabił swego brata Timofanesa, który z pomocą na­jemników pragnął zostać tyranem Koryntu, został wyklęty przez matkę i usunął się zupełnie od żyda politycznego. Dopiero gdy Syrakuzanie poprosili Korynt, swą dawną metropolę, o pomoc przedw Kartagińczykom, którzy korzystając z wojny domowej po śmierci Dionizjosa l, wzno­wili napady na Sycylię, powrócił do życia poli­tycznego. Wysłano go na Sycylię, gdzie zwydężył wspieranego przez Kartagińczyków Hiketasa w r. 343, a ok. r. 340 pokonał nad rzeką Kri-missos samych Kartagióczyków. Zabezpieczyw-



Timolus

748


Ttagis

szy przed ninii nie tylko Syrakuzy, lecz i pozostałą część greckiej Sycylii, zaprowadził w Syrakuzach umiarkowaną demokrację. Rozkazał przywrócić demokratyczne prawa Dioklesa, odwołał z wy­gnania niesłusznie wypędzonych obywateli, za­opiekował się rolnictwem i handlem, sprowadził jako kolonistów Greków z innych krain. Po ośmioletnim panowaniu złożył w ręce ludu swe pełnomocnictwa i usunął się od rządów.



Timolus zob. Tmolos.

Timomachos 1. wódz ateński podczas wojny peloponeskiej; miał przeszkodzić Epaminondasowi w przejściu góry Oneja, nie wykonał jednak zadania (r. 367 p.n.e.). W r. 361 dowodził flotą ateńską, mając za zadanie ochronę ateńskich miast handlowych na wybrzeżu Tracji. Ponie­waż nieudolnie wywiązywał się z zadania, został skazany na śmierć. 2. T. z Bizancjum, grecki malarz działający w I w. p.n.e., wymieniany przez Pliniusza Starszego. Jego dzieła: „Szale­jący Ajas" oraz „Dzieciobójstwo Medei" zakupił Cezar dla świątyni Venus Genitrix.

Timon 1. T. z Fliuntu (ok. 328 - 238), uczeń Pirrona z Elidy (zob.), sceptyk; przedstawił po­glądy swego mistrza w licznych pismach zacho­wanych dziś jedynie we fragmentych. Złagodził Skrajny sceptycyzm Pirrona, głosząc zamiast po­stulatu zupełnej obojętności wobec świata— zachowanie umiarkowanej wrażliwości. 2. grec­ki rzeźbiarz działający w II w. p.n.e., przypusz­czalnie identyczny z Timonem wymienianym przez Pliniusza w grupie artystów tworzących posągi atletów, wojowników, myśliwych i ofiar-ników. Wykonał dla Akropolis ateńskiej (nie zachowany do dziś) posąg Eutyfrona.

Timonidas syn Biasa z Koryntu, grecki malarz wazowy, działający w VI w. p.n.e. Znany z sygna­tury na czarze z Koryntu oraz z czamofigurowej wazy z Kleonai.

Timonides z Leukas, historyk grecki z IV w. p.n.e., przyjaciel Diona i jego zastępca na stano­wisku dowódcy, wspomniany tylko przez Plu-tarcha w Żywocie Diona. Dzieło T. było źródłem dla Timąjosa (zob.). Z twórczości jego zachowały się jedynie fragmenty.

Timosthenes 1. T. z Rodos, admirał Ptolemeusza Filadelfa, autor dzieł geograficznych Perl limenon (O zatokach). Perl nśson (O wyspach) i Stadiasmój (Zbiór odległości geograficznych), które wykorzystał Eratostenes (zob.). Z twór­czości T. posiadamy jedynie zbiór fragmentów. 2. pisarz attycki z III w. p.n.e., egzegeta (obja­śniający obrzędy religijne), autor (nie zachowa­nego) pisma Eksegetikd (Objaśnienia).



Timostratos 1. komediopisarz grecki z III w. p.n.e., przedstawiciel komedii nowej. Utwory jego zaginęły. 2. grecki rzeźbiarz z Pyle, działający w drugiej poł. II w. p.n.e. Znany z sygnatury na bazie znalezionej w Atenach przy gimnazjonie Diogenejon. Pracował wspólnie z Ateńczykiem Nikomenesem w Epidauros ok. r. 228 - 225 p.n.e. przy posągu Aspii z Asine, wotum Argos.

Timotheos 1. syn Konona, dowódca i polityk ateński, wybierany od r. 378 p.n.e. kilkakrotnie strategiem, brał czynny udział w organizowaniu II Związku Morskiego Aten. Jako jeden ze stra­tegów brał udział razem z Ifikratesem i Charesem w r. 356 w wyprawie przeciw zbuntowanym sprzymierzeńcom. Oskarżony przez Charesa o zdradę, został skazany na wysoką grzywnę. Nie mogąc jej zapłacić wyemigrował do Chalkis na Eubei, gdzie wkrótce umarł. 2. T. z Miletu (ok. poł. V - ok. poł. III w. p.n.e.) działający głównie w Atenach kompozytor i poeta liryki chóralnej, autor 18 ksiąg, zachowanych tylko w nielicznych fragmentach, utworów (nomosy, proojmia, dytyramby, hymny, enkomia). Większy fragment nomosu Persowie zachowany na papi­rusie z IV w. p.n.e. Wprowadził innowacje mu­zyczne, krytykowane przez starożytnych. 3. grec­ki rzeźbiarz działający w IV w. p.n.e. Około r. 375 wykonał modele (typof) rzeźb przyczółko­wych oraz akroteria dla świątyni Asklepiosa w Epidaurze (zachowane fragmenty w Muzeum Ateńskim). Według Pliniusza Starszego współ­pracował przy dekoracji rzeźbiarskiej Mauzole­um w Halikamasie. Wykonany przez niego mar­murowy posąg Artemidy znajdował się potem w Rzymie na Palatynie. Wykonywał również brązowe posągi wojowników, atletów, myśli­wych i ofiamików. Co do autorstwa posągu Aresa na Akropolis w Halikamasie już w okresie rzymskim zdania były podzielone: jedni przypisy­wali je T., inni — Leocharesowi. 4. pisarz at­tycki działający na przełomie IV i III w. p.n.e., autor (nie zachowanego) traktatu O misteriach frygijskich, napisanego w związku z wprowadze­niem przez niego (ok. r. 300 p.n.e.) misteriów Matki bogów i Attysa do państwa Lizymacha;

w Aleksandrii Ptolemeusza I Sotera zaprowa­dził T. kult Sarapisa i Izydy.

Tingis miasto na pomocnym wybrzeżu Maure­tanii, ważny punkt handlowy, od czasów Klaudiu­sza stolica prowincji Mauretania Tingitana.

linia

749


Tissafernes

Tinia (albo Teneas) mała rzeczka w Umbrii mająca źródła niedaleko Spoletium, dopływ Tybru.

Tiresias zob. Tejrezjasz.

Tiridates imię powszechnie używane na Wscho­dzie, szczególnie wśród Fartów, 1. piękny eunuch, którego śmierć dotkliwie odczuł Artakserkses. 2. perski dowódca w Persepolis; listownie za­wiadomił Aleksandra W., że poddaje mu miasto, i prosił o przyspieszenie marszu, ponieważ obawiał się rozgrabienia skarbca królewskiego. W nagrodę Aleksander uznał jego dawne stano­wisko. Być może identyczny z T. mianowanym przez Aleksandra W. satrapą Gedrozji i Ary-maspii. 3. drugi król Fartów. 4. T. z rodu Ar-sacydów, obwołany królem Partii na miejsce wygnanego Fraatesa IV. Okrucieństwami swo­imi wywołał powstanie i pozbawiony tronu w r. 23 p.n.e. schronił się u Augusta, który odmówił wydania go w ręce Fraatesa, lecz jedno­cześnie nie zgodził się na poparcie jego roszczeń do tronu. 5. prawdopodobnie wnuk Fraatesa IV. W r. 35 n.e. wysunięty przez Tyberiusza jako pretendent do tronu i rywal Artabanosa III. 6. T. I, król Armenii, brat Wologezesa I, króla Partii. Osadzony na tronie przez swego brata, wygnany został przez Korbulona, wodza rzym­skiego, w końcu Neron w r. 66 n.e. przywrócił mu tron. 7. T. II, król Armenii, syn armeńskie­go króla Wologezesa. Przebywał w niewoli rzymskiej, z której uciekł do Wologezesa V, króla Partii. Na żądanie Karakallii wydany Rzymianom w r. 215 n.e., uciekł powtórnie i objął tron w Armenii. Prowadził wojnę z cesa­rzem Makrinusem, który w końcu zawarł z nim pokój i uznał go królem. 8. T. III, król Armenii, syn Chosroesa. Ojciec jego został zamordowany przez wysłańców Sapora I, króla Persji, który uczynił Armenię prowincją perską w r. 258 n.e. T. wychowywał się na dworze rzymskich cesarzy. Odzyskawszy tron dzięki Dioklecjanowi, nie mógł jednak opanować sytuacji i został wygnany przez Narsesa. W czasie wojny Rzymu z Persją stał na czele armii; doprowadził do zupełnej klęski Narsesa i do zawarcia pokoju w r. 298 n.e. Jednym z warunków pokoju było objęcie przez T. tronu Armenii.

Tiro ur. w r. 103 p.n.e., wyzwolony przez Cycerona w r. 53 p.n.e., stąd pełne brzmienie nazwiska Marcus Tullius T. Był bibliotekarzem i sekretarzem Cycerona, który powierzał T. nawet ustalanie z kopistami tekstu swoich dzieł.

T. był autorem (nie zachowanego) życiorysu Cycerona, wydał zbiór dowcipnych powiedzeń Cycerona oraz zbierał i porządkował jego listy, przygotowując je do wydania. Zasłynął jako wynalazca systemu pisania skrótami, tzw. notae Tironianae (zob. stenografuj.

Tironianae notae łac. skróty stosowane dla szybkiego notowania, wprowadzone przez Tirona (zob. Tiro, stenografia).

Tiryns starożytne miasto w Argolidzie, na południo-wschód od Argos, należące do kręgu tzw. kultury mykeńskiej, której ślady w postaci ruin pałacu, obronnych murów (zbudowanych z potężnych bloków skalnych) i długich, krytych korytarzy odkrył Heinrich Schliemann w pra­cach wykopaliskowych podjętych w r. 1875. Zniszczone przez Dorów w okresie ruchów ludnościowych, zostało odbudowane i doprowa­dzone do kwitnącego stanu po wojnie pelopo-neskiej, podupadło znowu za panowania Pauza-niasza.

Tisagoras (Tejsagoras?) grecki rzeźbiarz dzia­łający przypuszczalnie w okresie hellenistycznym. Dla świątyni Apollina w Delfach wykonał w odlewie żeliwnym grupę Heraklesa w walce z Hydrą.



Tisamenos 1. syn Orestesa i Hermione, król Achajów. Panowanie jego przypada na czas najazdu Heraklidów na Peloponez. Zginął w walce z napastnikami. Wg innej wersji pokonany przez Dorów wyprowadził Achajów do Ajgialei, gdzie zginął walcząc z Jonami. 2. syn Tersandra i Demonassy, król Teb, ojciec Autesiona. 3. Ateńczyk, który w r. 403 p.n.e. zażądał pod­dania rewizji istniejących ustaw.

Tisias zob. Tejsias.

Tissafernes satrapa perski w Lidii, Karii i Jonii. Podczas wojny peloponeskiej (431 -- 404 p.n.e.) prowadził politykę zmierzającą do osłabienia Aten i Sparty, której z początku dostarczał środków na opłacenie floty, pod wpływem jednak Alkibiadesa pomoc tę ograni­czył. W r. 404 p.n.e. doniósł Artakserksesowi Mnemonowi o spisku Cyrusa. W czasie bitwy pod Kunaksą w r. 401 był jednym z czterech głównodowodzących w wojsku Artakserksesa. Dokładał starań, aby przywrócić panowanie per­skie nad miastami greckimi w Azji Mn. i wyspami na Morzu Egejskim. Doprowadziło to do wojny ze Spartą (399 - 394). Po poniesionej pod Sardes klęsce został T. odwołany ze stanowiska i stra­cony.

Titanes

750


tmeza

Titanes zob. Tytani.

Tithorea zob. New.

Titianus 1. Cornelius T., przyjaciel Pliniusza Młodszego. 2. lulius T., retor z n w. n.e., autor fikcyjnych listów sławnych kobiet. 3. Tiberius Flavws T., prefekt Rzymu w r. 340, potem na­miestnik Galii, stanął po stronie Magnentiusa, który wysłał T. jako posła do Konstantyna. Po upadku Magnentiusa stanął po stronie Konstan-cjusza. 4. Lucius Sahius Otho T. zob. Slayius 4.

Titidius Labeo rzymski malarz działający w I w. n.e. Pliniusz wymienia go jako jednego z niewielu nobilów rzymskich zajmujących się malarstwem. Należy go przypuszczalnie identy­fikować z małżonkiem Wistiiii, której proces za panowania Tyberiusza wymienia Tacyt (Amiales, II, 85).

Titfenses zob. Tities.

Tities (albo Titienseś) jedna z trzech tribus, na które był' podzielony Rzym w czasach królew­skich. T. reprezentowali element sabiński, nazwę otrzymali od imienia króla Sabinów, Tytusa Tacjusza. Zob. Luceres, Ramnes.

Titius 1. Sextus T. mówca; jako trybun ludo­wy w r. 99 p.n.e. zgłosił wniosek dotyczący reformy rolnej. 2. Całus T., mówca (zachowała się część jego mowy w obronie ustawy przeciw zbytkowi), współczesny Cyceronowi, autor tra­gedii (nie zachowanych). 3. Caius T., służył w wojsku pod Porcjuszem Katonem, przeciwko któremu usiłował wzniecić bunt żołnierzy. 4. try­bun wojskowy w Hiszpanii w r. 47 p.n.e., wpro­wadzony przez Cezara na listę senatorów.

5. Publius T; trybun ludowy w r. 43 p.n.e., znany z wystąpień przeciwko Cyceronowi.

6. Marcus T; siostrzeniec Munatiusa Pianka;

brał udział w wojnach w latach 36 - 31 p.n.e., jak również w wyprawie Antoniusza przeciwko Fartom w r. 36. W roku następnym wyruszył przeciwko Sekstusowi Pompejuszowi, którego wziął do niewoli i kazał stracić. Po r. 32 przyłą­czył się do stronników Oktawiana, biorąc czyn­ny udział w wojnie z Antoniuszem, w r. 31 p.n.e. piastował godność konsula. 7. wymieniony przez Horacego w Epist. I, 3, towarzyszył Tyberiuszo-wi w r. 20 p.n.e. w wyprawie do Azji; może pró­bował swych sił na polu poezji, gdyż Horacy zachęca go do opisywania czynów Oktawiana.

8. T. Sabinus, przyjaciel German ika, skazany na śmierć na skutek oskarżenia Sejana w r. 28.

9. T. Proculus, przyjaciel Siliusa (zob. Silli 6), skazany w r. 48 na śmierć przez Klaudiusza

wraz z Sinusem, oskarżonym o miłostki z Mes-saliną. 10. T. lulianus, odznaczył się jako legat wojskowy w r. 67, podczas wojny z Roksola-nami w Sarmacji.

titulus łac. 1. napis na posągach, ołtarzach, świątyniach, łukach tryumfalnych, budowlach pu­blicznych, obrożach niewolników, amforach (ti-tuli amphorae) itp. 2. krótkie obwieszczenie zawierające najróżnorodniejsze informacje, np. o zgubionych czy znalezionych przedmiotach, o sprzedaży nieruchomości itp. 3. tituli sepul-crales napisy nagrobne, zaczynały się od skró­tów D. M. (Dis Manibus), D.O.M. (Deo Optima Maximo), następnie podawały pełne nazwisko zmarłego, piastowane przez niego urzędy, waż­niejsze czyny i kończyły się słowami: hic facet (reguiescit, situs est, sepultus est) oraz imieniem fundatora. 4. t. imaginwn tabliczka z napisem o treści podobnej do treści tituli sepulcrales, umieszczana pod maską woskową (zob. imagines).

Titurius (Quintits Sabinus T.) legat Cezara w Galii, poległ w r. 54 p.n.e. w walkach z Am-bioriksem.

Titus Tytus, męskie imię (praenomen) rzymsko--sabińskie, zwykle oznaczane skrótem T.

Tizjas zob. Tejsias.

Tlepolemos 1. garncarz attycki działający oko­ło połowy VI w. p.n.e., znany z dwóch sygnowa­nych czarek tzw. małych mistrzów (zob. Tleson). Jedną z nich sygnował także malarz Sakonides. 2. T. z Kibiry, malarz grecki działający w I w. p.n.e. Razem z bratem Hieronem zatrudniony był jako rzeczoznawca Werresa przy rabowaniu przez niego dzieł sztuki na Sycylii (Ćicero, in Yerrem IV 13, 30).



1   ...   143   144   145   146   147   148   149   150   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna