Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona139/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   135   136   137   138   139   140   141   142   ...   159

Stropbadfs Jnsulae zob. Strofady.

Structus zob. Servilii l - 3.

Strymcn (gr. StrymSn) dziś Struma, rzeka w Macedonii. Do czasów Filipa stanowiła gra­nicę pomiędzy Macedonią a Tracją. Wypływała z góry Skomios, przepływała jezioro Prasias i wpadała do zatoki Morza Egejskiego (zwanej stąd Strymonicus sinus) koło Amfipolis.

Strzelecki Władysław (1905-1967) profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, wybitny znawca gramatyki, leksykografii i metryki antycznej oraz rzymskiej literatury archaicznej. Liczne prace S. były m. in. związane z planowanym wydaniem Tragicorum Romanorum fragmenta. Badania S. nad eposem reprezentuje wydanie fragmentów utworów Newiusza (Wrocław 1959 oraz Lipsk, Bibliotheca Teubneriana 1963). Do najwybitniej­szych osiągnięć S. należą badania nad leksyko-grafią i gramatykami łacińskimi, zwłaszcza do­tyczące pism prawnika rzymskiego, Atejusza Kapitona (1960). W opracowaniu S. ukazały się w serii „Biblioteki Narodowej" przekłady ko­medii Plauta, antologia JRzymska elegia miłosna, przekład Fedry Seneki oraz wybór pism Liwiusza.

stychiczca kompozycja zastosowanie w utwo­rze poetyckim (lub jego części) tylko jednego metrum, które może być powtórzone bezpo­średnio po sobie nieograniczoną ilość razy. S. k. mają wszystkie utwory pisane w całości heksametrem daktylicznym, poza tym partie dialogu w dramacie oraz utwory liryczne, w któ­rych występuje tylko jedna miara wierszowa;

do takich należą np. utwory Katullusa pisane cholijambami lub wierszem falecejskim.

stychiczne użycie wiersza (gr. kata sttchon) powtarzanie tego samego metrum bezpośrednio po sobie nieograniczoną ilość razy.

stychomytia (gr. stichomythia) żywy dialog w dramacie podzielony między dwie osoby roz­mawiające w ten sposób, że każda z nich wypo­wiada stale po jednym pełnym wierszu (np. Sofokles, Antygona 730-757). Jeżeli każda wy­powiedź wynosi dwa pełne wiersze (np. Sofokles, Król Edyp 106-131), nosi to nazwę dystycho-mytii. S. zdarza się również, chociaż rzadko, w partiach lirycznych dramatu, np. Ajschylos, Persowie 1002-1076; w partii tej poszczególne

człony strof podzielone są na przemian między chór i jednego z aktorów.

Styks l strumień w północnej Arkadii, który

spływał po stromej skale i wpadał do rzeki



Styks

708

Suessa

Krathis. Wodzie tego strumienia przypisywali starożytni szkodliwe dla zdrowia właściwości, i to miało wpłynąć na nadanie rzece Podziemia tej samej nazwy.

Styks2 mit. w mitologii greckiej główna rzeka w świecie podziemnym; wypływała z Oceanu. Do niej wpadały wody rzeki Kokytos. Wyobraź żano sobie S. jako nimfę, córkę Oceanu i Tetydy. Była matką Zelosa, Nike, Bii i Kratosa. Pierw­sza przyszła Zeusowi z pomocą, wysyłając swoje dzieci przeciw Tytanom.'W dowód wdzięczności Zeus pozwolił im na stale pozostać przy sobie, S. zaś stała się bóstwem, na które składano najuroczystsze przysięgi.

stylobat (gr. stylobdtes) w architekturze grec­kiej płaszczyzna, na której stoją kolumny, a zwłasz­cza płaszczyzna najwyższego stopnia schodów.

Stymfalos (gr. Stymfalos) nazwa miasta, góry i jeziora w północno-wschodniej Arkadii; staro­żytni wierzyli, że wody jeziora spływające pod ziemię wypływają w Argos jako rzeka Erasinos S. Hadrian przeprowadził wo­dociągi do Koryntu. Wg mitu Herakles zabił tu ptaki stymfalijskie.

Styra (gr. Styra) miasto na zachodnim wy­brzeżu południowej części Eubei, naprzeciwko attyckiego Maratonu, na północ od Karystos.

Sublicius pons (łac. sublica pal) najstarszy most drewniany w Rzymie, poniżej wyspy na Tybrze, wybudowany podobno przez Marka Anciusa. Położenia mostu nie udało się ustalić z całą pewnością.



subligaculum łac. opaska, rodzaj chustki, którą przepasywali biodra atleci, tancerze, ak­torzy, zakładając ją w ten sposób, że tworzyła jakby spodnie kąpielowe.

Subrius 1. S. Flmius, za rządów Nerona oficer straży przybocznej cesarza, potem uczest­nik w spisku Pizona przeciwko Neronowi. 2. S. Dexter, oddany cesarzowi Galbie oficer cesarskiej straży przybocznej.

subucula (albo tunica interior) lać, część ubio­ru rzymskiego, koszula noszona pod tuniką, obcisła szata bez rękawów, nie opasywana; na nią kobiety wdziewały stole.

Subura dzielnica Rzymu położona w dolinie pomiędzy wzgórzami Eskwilinem i Caelius;

koncentrował się tam handel, było wiele skle­pów, panował ożywiony ruch. Zob. Rzym.

Sucusa«(Sucusana regio) dzielnica Rzymu położona na wzgórzu Caelius.

Suda (Księga Suda) pochodzący z X w. n.e.

leksykon bizantyński zawierający ok. 12 000 ha­seł (itmmatd), w tym 900 artykułów biograficz­nych, przeważnie historyczno-literackich. Sta­nowi jedno z najważniejszych źródeł do historii literatury greckiej. Tytuł „Księga Suda" znajduje się w najstarszych i najlepszych rękopisach. Ponieważ wyraz suda nic w języku greckim nie znaczy, próbowano tłumaczyć go jako łacińskie suda (poć się, mozol się) albo sudes (tzn. ostrokół, obóz, zamek warowny), nie ma jednak na to pochodzenie dostatecznych dowodów. Uczony bizantyński z XII w. n.e. Eustathios z Tessaloniki podaje imię Suidas, jako imię autora leksykonu. W związku z tym przypuszczano, że było to zhellenizowane imię słowiańskie. Ostatecznie kwestia autorstwa słownika oraz znaczenie wyrazu suda nie zostało wyjaśnione. Słownik oprócz historii i literatury zawiera wiadomości z geografii, historii, nauk przerodniczych, filozofii, teologii (katolickiej). Wartość artykułów jest niejednako­wa i zależy od źródła, z którego zostały wzięte wiadomości. W ogóle autor cytuje ok. 400 naz­wisk, w tym jednak źródeł bezpośrednich zaledwie kilka. M. in. wiadomości z historii filozofii wzięte są z Diogenesa Laertiosa, a wiadomości histo­ryczne pochodzą od Konstarityna Porfyrogenety. Poza tym autor wykorzystał własną lekturę. Ze źródeł korzystał bezkrytycznie, mylił autorów o tym samym imieniu. Leksykon zawiera także wstawki późniejsze.



sudatorium (łac., albo suddtio, gr. alejptirion) w termach rzymskich łaźnia parowa, „potnia", stanowiąca środkową część caldarium, albo od­dzielne pomieszczenie obok niego. Wykonywano tu ćwiczenia gimnastyczne oraz ćwiczenia w pod­noszeniu ciężarów. Zob. łaźnie.

Sudiaes 1. uczony grecki, mineralog, cieszący się uznaniem Metrodora ze Skepsis i Aleksandra Polihistora. 2. według Strabona (XVI p. 739) sławny wróżbita chaldejski na dworze Attalosa I, może identyczny z S. l, mineralogiem.

Suebi, Suevi zob. Swebowie.

Sueius rzymski poeta idylliczny z końca II w. i początku I p.n.e., autor idylli Moretum (różnej od utworu pod tymże tytułem, przypisywanego Wergiliuszowi) oraz utworu poetyckiego o ho­dowli i życiu ptactwa Pulli. Z utworów tych za­chowały się jedynie szczupłe fragmenty.

Suessa 1. S. Aurunca, miasto Aurunków w Lacjum, na wschód od via Appia, między Mintumae i Teanum, na północno-zachodnim zboczu wzgórza Massicus. Założone w r. 337 p. n.e.

iuessiones

709

Sulla

po zburzeniu Aurunki, dawnej stolicy Aurunków. Od r. 313 p.n.e. kolonia rzymska. 2. S. Pometia (Pometid), starożytne miasto Wolsków w Lacjum na południe od.Forum Appii, zdobyte przez Tark-winiusza Starego. Było to jedno z 24 miast istniejących na równinie, na której później utwo­rzyły się Pomptyjskie Bagna (zob.).

Suessiones (albo Suessones) lud w Gallia Belgica zamieszkujący obszar na zachód od Renu, między Matroną i Isarą, jedna z największych grup narodowościowych w Galii; w czasach Ce­zara mogli podobno wystawić armię z 50000 wojowników. Król S. Divitiacus opanował nie tylko znaczną część Galii, lecz nawet część Bry­tanii. Stolicą ich było Noviodunum, później Augusta Suessonum (dziś Soissons). W r. 54 p.n.e. zostali podbici przez Cezara.

Suessula miasto w Italii, w Samnium, na. drodze z Kapui do Noli; w r. 343 p.n.e. Rzy­mianie pokonali tu Samnitów. Zachowały się ruiny.

Suetonius zob. Swetoniusz.

Suevi zob. Swebowie.

Sufenas (Nomus S.) zob. Nomi 1.

sufeta (łac. sufes, gen. sufetis, z semickiego szofet sędzia) urzędnicy w miastach fenickich, znani głównie z terenu Kartaginy i innych miast będących pod jej wpływem. W Kartaginie wy­bierano corocznie dwóch s.', w innych miastach ilość ta, jak się wydaje, mogła być inna. S. byli eponimami, zwoływali Radę Starszych i prze­wodniczyli jej, zwoływali także Zgromadzenia Ludowe, nie odgrywające większej roli. Kiero­wali polityką zewnętrzną i wewnętrzną, byli naj­wyższymi sędziami. Mogli obejmować dowódz­two nad armią, ale sprawy wojskowe nie należały do zwykłego zakresu ich kompetencji. S. wybie­rani byli z wąskiego kręgu najbogatszych rodzin. W okresie rzymskim urząd s. utrzymuje się w miastach Sardynii i Afryki. Nie wiemy dokład­nie, jak wyglądała sytuacja s. w momencie, gdy miasto otrzymywało prawa municypium czy kolonii. W niektórych miastach (np. w Wolu-bilis) s. było drugim określeniem duumwira. Urząd s. zanika w III w. n.e.

suffectus (łac., dosł. wybrany w zastępstwie) urzędnik rzymski wybrany na stanowisko, które stało się wolne przed upływem rocznej kadencji, np. consul s. Urzędnik taki pełnił swe funkcje do końca przewidzianej kadencji poprzednika, zdarzało się więc czasem, że sprawował urząd tylko przez kilka godzin.

Sugambrowie (łac. Sugambri, Sygambri) bar­dzo wojownicze plemię germańskie mieszkające nad Renem, na północ od Ubiów. W r. 16 n.e. zadali klęskę wodzowi Rzymian Lolliusowi."

Suidas zob. Suda (Księga Suda).

Suillius 1. Publlus S., kwestor w wojsku Germanika w Germanii, w r. 24 skazany przez Tyberiusza na wygnanie za nadużycia. Powrócił do Rzymu za Klaudiusza, gdzie zyskał wielkie wpływy. Wykorzystywał je jako delator, w ten sposób zdobył wielki majątek; Nero pod wpły­wem Seneki doprowadził do oskarżenia S. i zagarnął część jego majątku, a jego samego skazał na ponowne wygnanie w r. 58. 2. Mar-cus S. Nerullinus, syn poprzedniego. Konsul w r. 50 n.e.; ok. r. 58 po banicji ojca, oskar­żony z nienawiści ku ojcu o zdzierstwa, został jednak ułaskawiony przez Nerona.

Sulla (Lucius Cornelius S.) wybitny wódz i dyktator rzymski, przywódca optymatów. Urodził się w r. 138 p.n.e., w młodości otrzymał bardzo staranne wykształcenie, ale już wtedy zaczął prowadzić rozwiązły tryb życia i najchętniej przebywał w towarzystwie podrzędnych aktorów. Trudna sytuacja materialna, w jakiej się znajdo­wał, uległa znacznej poprawie dzięki temu, że odziedziczył majątek swej przyjaciółki, bogatej prostytutki Nikopolis, oraz majątek macochy. Dało mu to możność rozpoczęcia kariery wojsko­wej i politycznej. W r. 107 p.n.e., jako kwestor Mariusza, wsławił się podczas wojny z Jugurtą niezwykle ryzykowną podróżą do króla Maure­tanii Bokchusa, teścia Jugurty (uzyskał wydanie tego ostatniego). W latach 104-101 p.n.e., jako legat, brał udział w wojnie z Cymbrami. W r. 93 p.n.e. został pretorem, a w r. 92 p.n.e. — propretorem Cylicji, gdzie odniósł sukcesy wo­jenne. W tym czasie odgrywał już wielką rolę polityczną, a senat rzymski uznał go za człowie­ka mającego stać się groźnym przeciwnikiem po­litycznym dla Mariusza, przywódcy popularów W latach 90-88 p.n.e. S. wziął udział, jako iegat, w wojnie sprzymierzeńczej i odznaczył się w walkach z Samnitami. W r. 88 p.n.e. wybrano go na konsula. Kiedy senat powierzył mu namiest­nictwo Azji i prowadzenie wojny z Mitradatesem, doszło do zbrojnego starcia między popularami i optymatami. S. na czele armii uderzył na Rzym, zdobył miasto i zmusił Mariusza do ucieczki. Następnie przywrócił ustawy Serwiusza Tulliu-sza, wskutek czego wzrosło znaczenie zgroma­dzeń centurialnych, a także wprowadził znowu

Sulla

710


supplicatio

V centuriach serwiański sposób głosowania. Władza senatu, który miał się składać z 300 członków, została powiększona, władza zaś try­bunów plebejskich znacznie zmniejszona. Wy­dane zostały również przepisy mające spowodo­wać poprawę sytuacji weteranów i dłużników. W r. 87 p.n.e. S. wyruszył na wojnę z Mitrada-tesem, w Rzymie zaś doszło ponownie do gwał­townych starć między popularami i optymatami, które zakończyły się zwycięstwem popularów i masakrą zwolenników S. Został on pozba­wiony dowództwa, a wszystkie jego ustawy zniesiono. Jednakże S. nie złożył dowództwa. Po zwycięskich walkach w Grecji i Azji Mniejszej zawarł bardzo korzystny .dla Rzymu pokój z Mitradatesem, a następnie, w r. 85 p.n.e., przeprawił się do Italii, po zaciętych walkach zdobył Rzym i w niezwykle okrutny sposób rozprawił się ze swymi przeciwnikami. Samnici i Etruskowie zostali wtedy prawie całkowicie wymordowani. Sporządzono listy proskrypcyjne, tj. listy osób wyjętych spod prawa i na podstawie tych spisów zamordowano 90 senatorów i 2600 ekwitów, a majątki ich skonfiskowano i sprze­dano na licytacji, przy czym S. i jego zausznicy dorobili się wielkich fortun. W r. 82 p.n.e. S. został mianowany na czas nieokreślony dykta­torem wyposażonym w nadzwyczajne upraw­nienia (dictator legibus scribundis et reipublicae conslifuendae). Wówczas to odbył swój triumf i przybrał przydomek Felix. Bardzo przesądny, uważał się też za ulubieńca Afrodyty i używał również przydomka Epaphroditus. Jako dyktator przeprowadził reformy w duchu konserwatyw­nym, zmierzające do przywrócenia ustroju przed-grakchańskiego. Senat stał się najwyższym orga­nem państwowym, liczbę senatorów powiększo­no do 600, rozszerzono kompetencje sądowe se­natu, liczba urzędników została powiększona, trybunów plebejskich i cenzorów pozbawiono ich zasadniczych funkcji, uregulowano ściśle ko­lejność piastowania urzędów, ograniczono upra­wnienia komicjów i skasowano przydziały tanie­go zboża dla plebsu. Na skonfiskowanych grun­tach w Etrurii, Lacjuni i Kampanii S. osiedlił 100000 weteranów, w Rzymie zaś wyzwolił i obdarzył obywatelstwem 10000 niewolników należących do osób proskrybowanych. Wyzwo­leńcy ci stali się nową pewną podporą dla jego władzy. W r. 79 p.n.e., kiedy potęga jego doszła do szczytu, S. nieoczekiwanie zrezygnował ze swego stanowiska i osiadł w swojej posiadłości

wiejskiej. Jednakże nawet jako człowiek prywa­tny wywierał nadal wpływ na życie polityczne. Zmarł w r. 78 p.n.e. Prochy jego pogrzebano niezwykle uroczyście na Polu Marsowym, obok grobów królów rzymskich.

Sulmona (łac: Sulmó) 1. italskie miasto Pelig-nów w kraju Sabinów; zburzone przez Sullę, zostało odbudowane jako kolonia rzymska; ro­dzinna miejscowość Owidiusza. 2. miasteczko w kraju Wcisków, wspomniane przez Wergi-liusza, w czasach Pliniusza już nieznane.

Sulpicii Sulpicjusze, stary rzymski ród patry-cjuszowski, należący zapewne do gentes minores. Częsty u S. praenomen Servius sprawił, że za­miast nazwiska S. używano Servii. Fasti consu-lares wymieniają S. po raz pierwszy w roku 500. Główne gałęzie rodu to Camerini, Galbae, Saveriones. Przydomek Camerinus wskazuje zapewne miejsce pochodzenia. Po zlikwidowaniu starola-tyńskiej gminy Cameria stali się rodem rzym­skim.

Sulpicius 1. (Publius S. Rufus) zob. Rufus 3. 2. Servius S. zob. Rufus 6.

Summum ius, summa iniuria łac. najwyższe prawo (jest) najwyższym bezprawiem (Cyceron, De officiis I, 10, 33). Przed Cyceronem podobnie wypowiedział tę myśl komediopisarz Terencjusz:

ius summum, saepe summa est malitia najwyższe prawo jest często najwyższą krzywdą (Heauton-timorumenos IV, 5, 48).

Sonion górzysty przylądek w poludniowo--wschodniej części Attyki. Na szczycie S. znaj­dowała się świątynia Ateny.

suovetaurilia (łac. od sus świnia, ovis owca i taurus wół) zob. sacrificia.

Superianus nie znany nam bliżej retor grecki (bizantyński) z V w. n.e., należący do szkoły ^Lacharesa (zob.).

superlatio zob. hyperbole.

Superum Marę inna nazwa Morza Adriatyc­kiego (Marę Adriaticum).

supparus łac. tunika wierzchnia, exterior, w przeciwieństwie do tuniki spodniej, subucula (zob.). Zob. tunika.

supplicatio łac. 1. uroczystości publiczne usta­nowione uchwałą senatu w związku ze szczęśli­wym lub nieszczęśliwym wydarzeniem w pań­stwie. Celem s. było uproszenie łaski bogów lub złożenie im dziękczynienia. S. trwała początko­wo l dzień, później nawet 50 dni. Gdy państwu groziło szczególnie wielkie niebezpieczeństwo, odbywała się również procesja kobiet, które

Sura


711

Swetoniusz

uwieńczone szły przez miasto śpiewając pobożne pieśni i składały ofiarę w świątyni. Często senat urządzał przy tej okazji publiczną ucztę. 2. za­rządzone przez senat uroczystości dziękczynne w związku z odniesionym zwycięstwem. Ponie­waż zwykle później odbywał się tryumf, s. na­zywano praerogatim triumphi.

Sura 1. miasto w Azji Mn. na wybrzeżu Lidii, z wyrocznią Apollina. 2. rzeka w Galii, lewy dopływ Mościli.

Surrentum (dziś Sorrento) miasto w Kampa­nii, na przylądku Promuntorium Minervae;

wzgórza w okolicy S. (Surrentini Colles), po­kryte winnicami, dostarczały dobrego wina.

Susa zob. Suza.



Susarion z Megary, poeta grecki z VI w. p.n.e. (por. komedia). Przybywszy do łkani, ośrodka kultu Dionizosa, miał przeszczepić na grunt attycki megarejską komedię (rodzaj do-ryckiej scenki obyczajowej), która stała się za­czątkiem komedii attyckiej. Utwory jego nie zachowały się.

Susiana zob. Sazjana.

Sutrium (dziś Sutri) miasto etruskie na skar­pie na północ od jeziora Sabatinus, zdobyte przez Rzymian w r. 394 p.n.e., od r. 383 kolonia latyńska. Dochowały się resztki dawnych mu­rów.

suum cuique (domyślne: tribuere) łac. każ­demu to. co jest jego własnością, co się mu na­leży (przyznać). (Cyceron, De officiis I, 5,14).

Suza (Susa) stolica perskiej prowincji Susiana nad wschodnim brzegiem rzeki Choaspes, zało­żona przez Dariusza I, zimowa rezydencja kró­lów perskich. Nazwę swą wywodzi od wielkiej ilości rosnących w pobliżu lilii (suzan). Posia­dała skarbiec królów perskich i wiele pałaców, podobno bowiem każdy król budował dla siebie osobny pałac. W r. 325 p.n.e., po zdobyciu S., Aleksander W. nakazał osiemdziesięciu swym generałom poślubić bogate Persjanki i wyprawił im huczne wesele. Sam również pojął za żonę Barsine, najstarszą córkę Dariusza.

Suzjana (gr. Susis, Susianf, łac. Susiana) jedna z głównych prowincji monarchii perskiej, gra­nicząca z Media od pomocy i Zatoką Perską od południa, Asyrią i Babilonią od zachodu i Persją od wschodu. Głównym miastem była Suza; większe rzeki: Choaspes, Eulajos i Pasi-tigris. W r. 313 p.n.e. S. została podbita przez Seleukosa i stała się satrapią państwa Seleucydów.

Swebowie (Suebi, także Suevi) nazwa wiel­kiego ludu składającego się z kilku plemion, zaliczanych przez pisarzy starożytnych do ple­mion germańskich. Wg Tacyta zamieszkiwali kraj na wschód od Germanii, pomiędzy Duna­jem a Bałtykiem. Wg Cezara zamieszkiwali kraj na wschód od Ubiów i Sugambrów, a nie na wschód od Cherusków. W pierwszej poł. I w. p.n.e. przywędrowali nad górny Ren i wtargnęli do Galii pod przywództwem Ariowista, ale w r. 58 p.n.e. zostali pobici przez Cezara pod Vesontio (Besancon). Przez cały I wiek walczyli ze zmiennym szczęściem z Rzymianami, około r. 5 terytorium zamieszkiwane przez S. zostało włączone do prowincji Germania. W wyniku wypraw rzymskich nastąpił rozpad jedności ple­miennej S; poszczególne grupy zaczęły działać na własną rękę. Na początku V w. część z nich wraz z innymi Germanami osiedliła się w Hisz­panii.

Swetoniusz (Suetonius) 1. Caws S. Paulinus, wódz rzymski w czasach cesarstwa, zawładnął w r. 42 Mauretanią i dotarł aż do środkowej Afryki. W r. 59 otrzymał jako prowincję Bry­tanię; podczas swoich wypraw zajął wyspę Mona (dziś Anglesea), gdzie walczył ze zbuntowanymi Brytami, którzy występowali pod wodzą wojow­niczej królowej Boadicei (zob Boadicea). W r. 61 odwołał go Neron do Rzymu. Po śmierci Ne­rona przeszedł na stronę Othona, wraz z nim walczył pod Kremoną, jednak gdy Othon zginął, ,poddał się zwycięskiemu Witelliusowi. 2. Caius S. Tranąulllus, znany historyk rzymski żyjący w latach ok. 70 -160, syn S. 1. Stał blisko dworu cesarskiego, był zaprzyjaźniony z Pliniuszem Młodszym, dzięki czemu piastował różne urzędy w czasach Trąjana i był sekretarzem (epistularum magister) za Hadriana. Okoliczności te pozwo­liły mu zapoznać się z archiwum cesarskim. Z początku uprawiał działalność encyklopedycz-no-literacką na sposób Warrona, z biegiem czasu jednak przeważyły zainteresowania historyczne i biograficzne. Z dzieł S. zachowały się De vita Caesarum (Żywoty cezarów) i częściowo De viris Ulustribus (O wybitnych mężach). Pierwsze dzie­ło, Żywoty cezarów, obejmuje biografię Juliusza Cezara i 11 cesarzy, od Augusta do Domicjana. S. rozporządzał obfitym materiałem źródłowym, często jednak korzystał z materiału anegdotycz­nego, a brak. zmysłu krytycznego nie pozwalał mu znaleźć powiązania wewnętrznego pomiędzy wydarzeniami, co obniża wartość jego dzieła,

Syagras


712

Sycylia

Zawiera ono jednak wiele cennego materiału ilustrującego także życie prywatne cesarzy oraz życie w Rzymie, dzięki czemu było zawsze bar­dzo poczytne. Zachowana część De wiś illu-stribus pozwala przypuszczać, że całość dzieła traktowała o poetach, mówcach, historykach, filozofach, gramatykach i retorach rzymskich oraz zawierała życiorysy: Terencjusza, Horace­go, Persjusza, Lukana, Juwenalisa, Pliniusza. Polskie tłumaczenie S. Żywotów Cezarów dała J. Pliszczyńska (wyd. trzecie, Wrocław 1965).

Syagras ze Sparty, grecki rzeźbiarz działający ok. polowy VI w. p.n.e.

Sybaris miasto na wybrzeżu Lukanii, grecka kolonia założona w VIII w. p.n.e. Prowadziło bardzo ożywiony handel przede wszystkim z Azją Mn. i dzięki temu doszło do wielkich bogactw i potęgi. W okresie największego rozkwitu ilość mieszkańców wynosiła 100000, a w zależności od S. pozostawało 25 miast. Mieszkańcy S. znani byli z bogactw i zamiłowania do zbytku (stąd przysłowiowy „sybaryta"). W r. 510 p.n.e. S. zostało całkowicie zniszczone w wojnie z Rrotoną. W r. 443 p.n.e. mieszkańcy S. razem z ko­lonistami ateńskimi założyli miasto Thurioj, któ­re szybko rozwinęło się i doszło do wielkiego znaczenia. W czasie II wojny punickiej, w r. 204 p.n.e., Hannibal zniszczył Thurioj, a część miesz­kańców przesiedlił do Krotony. Rzymianie zało­żyli w Thurioj w r. 194 p.n.e. kolonię zwaną odtąd Copiae, która z czasem została munici-pium.




1   ...   135   136   137   138   139   140   141   142   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna