Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona134/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   130   131   132   133   134   135   136   137   ...   159

Simon z Eginy, grecki rzeźbiarz działający w drugiej ćwierci V w. p.n.e., wykonał dla Olim­pu posąg konia z jeźdźcem, wotum Formisa z Majnalos, dowódcy wojsk Gelona i Hierona.

Simonides 1. S. z Keos, liryk grecki z VI w. p.n.e., autor pieśni chóralnych: epiników, hym­nów, trenów, skolii (pieśni biesiadnych), dyty­rambów, elegii oraz epigramów. Pisać zaczął ok. r. 510 p.n.e. Z jego pieśni chóralnych zacho­wało się 60 fragmentów, z utworów elegijnych 5. Nie zachowało się nic z epiników napisanych na cześć tyrana syrakuzańskiego Hierona (zwy­cięzcy Kartagińczyków spod Himery), zacho­wała się natomiast m.in. pochwała poległych pod Termopilami. S. celował we wzbudzaniu litości: zachował się jeden fragment z tzw. Lamentu Danai, jednego z trenów. „Łzy symonidejskie" i „lament kejski" stały się później przysłowiowe.' Do śmierci tyrana Hipparcha Simonides przebywał w Atenach. Następnie wy­jechał na dwór jednego z władców tesalskich, Skopasa, dla którego napisał pieśń pt. Skolion. W pieśni tej daje wyraz swoim poglądom na niektóre zagadnienia etyczne i polityczne Od człowieka nie wymaga doskonałości, uważa, że wystarczy nie czynić nic złego dobrowolnie, Lo „z koniecznością nawet bogowie nie walczą". W sprawie arete (sprawności etycznej, dzielności, doskonałości, wartości) uważa, że nikt nie może jej otrzymać bez woli bogów, a także — nie



Simonius Proculus Juliaous

684


Sinis

wystarcza do niej samo męstwo, potrzebny jest pot i trud. Z tego ostatniego twierdzenia można wnioskować, że był demokratą. Na los człowieka i trwałość jego dzieł zapatruje się pesymistycznie. Tyranowi Hteronowi nriał powiedzieć, że szczę­ście zdobędzie, gdy będzie „uważał ojczyznę za własny dom, obywateli za towarzyszy, przyjaciół za własne dzieci, dzieci za własną duszę", a zwy­cięzcy spod Platei Pauzaniaszowi: „pamiętaj, że jesteś człowiekiem". Podobnych wypowiedzi krą­żyło pod imieniem S. wiele. M. in. sławne było powiedzenie, że „poezja to mówiące malarstwo, a malarstwo— milcząca poezja".. Epigramaty S. w odróżnieniu od późniejszych są jeszcze fikcyjnymi albo prawdziwymi • napisami nagrob­nymi. Należą do nich m.ilL: słynny napis na grobie Lconidasa i jego towarzyszy poległych pod Tennopilami i ••—rią- grobie Koryntian poległych pod Platejami. W zbiorze pod imie­niem S. znajduje się kilkadziesiąt epigramów, trudno jednak dzisiaj stwierdzić, które z nich są autentyczne. 2. S. z. Keos (nie utożsamiać z poetą), historyk-logograf grecki z V w. p.n.e., autor dziel Genealogia] (w 3 księgach) i Heuremata (również w 3 księgach), z których zacho­wały się fragmenty. 3. S. Młodszy, geograf z epoki hellenistycznej, autor (nie zachowanego) dzieła o Etiopii. '4. S: 'z Magnezji (pod Sipylos), wg Księgi Suda poeta grecki z III w. p.n.e., piewca czynów Aritiocha I Sotera (lata 281 - 261) i słynnej bitwy z Galatami, w której Antioch wprowadził w szeregi walczących słonie i poko­nał jazdę nieprzyjaciół. 5. grecki malarz. Twórca obrazu Mnemozyne oraz portretu Agatharchosa. Czas życia nie znany (Pliniusz XXXV, 14).



Simonius Proculns lulianus (III w. n.e.) za­rządca Tracji, legat w Arabii, konsul, zarządca Dacji, legat Caelesyrii, wreszcie ok. r. 254 prefekt Rzymu. Pochodzisz bardzo bogatej senatorskiej rodziny. • •

Simos 1. grecki malarz, pochodzenie i czas działania nieustalone; być może ten sam, co rzeźbiarz tego nazwiska. Dzieła jego nie zacho­wały Się. 2. syn Themistokratesa z Salaminy na Cyprze, rzeźbiarz grecki działający w drugiej poł. III w. p.n.e. Twórca posągu Hippomachosa w Rodos oraz brązowego posągu Dionizosa, daru wotywnego Kartinikosa i Anthesa z Thery. Dzieła jego nie zachowały się. 3. poeta grecki z III w. p.n.'e., kinaidolog, tj. autor (nie zacho­wanych) sprośnych piosenek, naśladowca Sota-desa (zob.).

Simplikios (łac. Simplicius) filozof z VI w. n.e., uczeń Ammoniosa Sakkasa (zob. Ammonws 7) i Damaskiosa, należał do ateńskiej szkoły neo-platońskiej Proklosa. Pisał komentarze do dzieł Arystotelesa, Platona i Epikteta, w których usi­łował przedstawić zgodność Platona i Arysto­telesa w istotnych punktach ich doktryny. Dzieła jego, z racji dużej ilości fragmentów cytowanych w komentarzach do Arystotelesa, ,są cennym źródłem do poznania wczesnej filozofii greckiej.

simpulum łac. rzymskie naczynie kultowe po-

•chodzenia greckiego: metalowy (najczęściej brą­zowy) czerpak, warząchew o małej, głębokiej czarce i długiej albo krótkiej pionowej rączce zagiętej, zakończonej zazwyczaj, głową łabędzia albo kaczki. Podczas składania ofiar czerpano nim wino z amfory lub krateru do czary kultowej simpuYwm. S. występuje na rzymskich monetach i płaskorzeźbach okresu republiki i cesarstwa jako atrybut kapłanów (pontifices, augures). Kil­ka brązowych s. odkopanych w Edfu znajduje się w Muzeum Narodowym w Warszawie, w Dziale Sztuki Starożytnej.



Simylos 1. poeta grecki z I w. p.n.e., autor elegii w rodzaju elegii Kallimacha; m.in. przero­bił mit rzymski o Tarpei, wprowadzając do niego element erotyczny i tłumacząc czyn Tarpei mi­łością do wodza Celtów (zob. Kallimach, Tarpeia, elegia). Fragmenty tej elegii cytuje Plutarch w żywocie Romulusa (r. 21 n.e.). 2. S. komedio­pisarz grecki, przedstawiciel komedii nowej. Utwory jego zaginęły.

Sinae (gr. Sinaj) kraj graniczący na północ i częściowo na zachód z krajem Serika, na wschód • z oceanem, na południe i zachód z Indiami. Obejmował część południową dzisiejszych Chin i część Indii.

sine ira et studio łac. bez niechęci i bez sym­patii, czyli bezstronnie; pod tym hasłem zaczyna Tacyt pisać swoje dzieło historyczne (Annales I, l).

Singara miasto w Mezopotamii, na południo-

-wschód od Nisibis, zdobyte przez Trajana ok. r. 115. Za cesarza Gordiana (r. 238) kolonia rzym­ska, za Juliana Apostaty zajęte przez Persów.

Sinis (także Sinnis) mit. okrutny zbójnik ży­jący na Istmie Korynckim. Schwytanych po­dróżnych mordował w ten sposób, że przywią­zywał ich do nachylonych wierzchołków sosen, tak że drzewa rozprężając się rozdzierały ciała. Został w ten sam sposób zabity przez Tezeusza. Zwano go także Pityokamptes zginający so­sny.

Sinko Tadeusz

685


Sisenna

Sinko Tadeusz (1877 -1966) profesor Uniwer­sytetu Jagiellońskiego, jeden z najwybitniejszych filologów polskich, autor monumentalnej Lite­ratury greckiej w 6 częściach (wyd. w latach 1932 -1954) stanowiącej jedno z najwyższych osiągnięć naukowych polskiej filologii. Bada­niami swymi objął S. przede wszystkim literaturę grecką, której — obok głównego dzieła — po­święcił wiele monografii i artykułów (m.in. dotycz. Homera, Plutarcha, Lukiana, Grzegorza z Nazjanzu) ale także literaturę łacińską (m.iq. studia o Apulejuszu, rozprawy o Horacym, Wergiliuszu, Petroniuszu, Plaucie) i bizantyńską. Jednocześnie prowadził studia nad pisarzami polsko-łacińskimi i rolą antyku w kulturze pol­skiej stając się inicjatorem badań na szeroką skalę na tym odcinku. Wynikiem tych studiów są liczne prace poświęcone pisarzom polsko-ła-cińskim (m.in. Grzegorzowi z Sanoka, Szymo-nowiczowi, Sarbiewskiemu, Janowi Potockiemu) i badaniom wpływu literatury antycznej na piś­miennictwo polskie (Norwid, Fredro, Krasiński, Konopnicka), a przede wszystkim trzy podsta­wowe monografie: Hellenizm Słowackiego (1909 i 1924), Antyk Wyspiańskiego (1916 i 1923) i Mickiewicz i Antyk (1957). Obok prac badaw­czych prowadził S. wieloletnią działalność pe­dagogiczną, której rezultatem jest powstanie krakowskiej szkoły filologicznej.

Sinnius Capito rzymski gramatyk z I w. p.n.e. Spośród jego dziel najważniejsze są listy, Epi-stulae (zachowane we fragmentach), w których pisał o wynikach swych prac naukowych. Wy­mienić należy także Libri spectaculorum oraz Libellus de syllabis, cytowane przez późniejszych autorów. Narodowy kierunek badań i obranie formy listu wskazują na wpływ Warrona.

Sinope zob. Synopa.

Sinuessa miasto w Lacjum przy granicy Kampanii nad Morzem Tyrreńskim, przy via Appia; u stóp wzgórza Massicum, słynnego z win. W r. 296 p.n.e. kolonia rzymska, w r. 217 spu­stoszone przez Hannibala. Podczas drugiego triumwiratu (r. 43), osiedlono tu rzymskich ko­lonów. W pobliżu S. były źródła lecznicze zwane Aquae Sinuessanae.



Siphnus zob. Sifnos.

Sipontum (łac. także Sipuntum, gr. Sipus) miasto w Apulii nad Adriatykiem, na południe od góry Garganus, założone podobno przez Diomedesa. Zdobyte w r. 330 p.n.e. przez Ale­ksandra, króla Ępiru, W r. 194 p.n.e. kolonia

rzymska. Opustoszałe w r. 184 wskutek niezdro­wych wyziewów z lagun, ale wkrótce znowu za­ludnione. Bardzo ruchliwy port. Zachowane ruiny.



Sipylos (gr. Slpylos) góra w Lidii, między dolnym biegiem rzeki Hermus a pólnocno--wschodnim wybrzeżem Zatoki Hermęjskiej (Her-meius sinus), przedłużenie gór Tmolos w kierun­ku północno-wschodnim. Bogata w metale. U stóp jej miał się znajdować grób Tantala i Niobe.

Sirenes zob. Syreny.

Siris (gr. Siris) 1. rzeka w Lukami wpadająca do Zatoki Tarrentyjskiej, znana ze zwycięstwa Pyrrusa nad Rzymianami w r. 280 p.n.e. 2. mia­sto leżące przy ujściu wyżej wspomnianej rzeki, założone przez Jończyków z Kolofonu w VII w. p.n.e. W r. 550 p.n.e. zniszczone przez Ligę miast: Sibaris, Metapont i Krotonę. Odbudowane bardziej na pomoc, stanowiło port dla Heraklei.

Sirmio (dziś Sirmione) miasto i półwysep na południowym wybrzeżu lacus Benacus (dziś Lago di Garda), gdzie miał willę Katullus.

Sirmium dziś Mitrovica; ważne miasto w Pan-nonia Inferior nad rzeką Savus, założone przez Taurysków. Za czasów rzymskich zostało sto­licą Pannonii i stało się główną bazą operacji wojennych przeciw Dakom i innym ludom są­siednim. Miasto rodzinne cesarza Probusa.

Siscia (inaczej Segesta, Segestica) ważne ufor­tyfikowane miasto w Pannonia Superior nad rzeką Savus; przechodziła tędy droga z Aemony do Sirmium. Zostało zdobyte przez Tyberiusza za panowania Augusta.

Sisenna (Lucius Cornelius S.) wybitny historyk, wykształcony filozoficznie mówca i poeta rzym­ski (r. 120 - 67), pretor wbanus z r. 78, stronnik optymatów, wielbiciel Sulli, legat Pompejusza na Krecie (gdzie zmarł w r. 67). S. zajmuje miej­sce w literaturze rzymskiej przede wszystkim jako historyk, autor dzieła historycznego trak­tującego o wojnie między Mariuszem a Sullą i obejmującego okres mniej więcej 91 - 79. Było to dzieło obszerne, co najmniej w 12-tu księ­gach, z których do naszych czasów zachowały się fragmenty dotyczące niemal wyłącznie 4 pierwszych ksiąg. W technice dziejopisarskiej S. wzorował się na aleksandryjskim historyku Klej-tarchu, była to więc hostoriografia perypatety-zująca, obliczona na wywołanie silnych wrażeń u czytelnika. Ponadto ważne miejsce w historii literatury zajmuje S. jako autor łacińskiego

stetroln

686


skiagrafia

przekładu Mtlesiakd (tj. Opowiadań milezyj-skich) Arystydesa z Mitetu. Z przekładu tego posiadamy jedynie fragmenty. Przypisywane S. komentarze do Plauta (znane również z frag­mentów) tyły najprawdopodobniej dziełem in­nego S. Cyceron wspomina S. jako bardzo wy­kształconego człowieka, historyka, który prze­wyższył swoich poprzedników, oraz nadmienia o przyjaźni S. z Attyldem.



sistrom (łac., gr. s f f stron) jeden z najstarszych perkusyjnych instrumentów muzycznych, pocho­dzenia egipskiego, rozpowszechniony w Grecji od niw. p.n.e., używany podczas ceremonii religijnych w kulcie Izydy; był to rodzaj meta­lowej grzechotki utworzonej przez cienkie, co najmniej trzy (brązowe, srebrne lub złote) ru­chome pręty zagięte u góry i ujęte w owalną ramę zakończoną krótkim, prostym uchwytem kościanym albo' drewnianym.

Sbyfos zob. Sysyf.

sit terra tibi leTts łac. niech ci ziemia lekką będzie. Traweśtacja tekstu Tibullusa (II, 5, 52):

Terraaue securae sit super ossa levis ziemia nie­chaj prochom wolnym od trosk — lekką będzie.

Sttake (gr. Sitdke, także Sittóke) miasto w Babilonii, w pobliżu rzeki Tygrys.

sitesb gr. (sftisis) żywienie na koszt państwa urzędników ateńskich i ich pomocników w Pry-tanejonic, gdzie otrzymywali posiłki również cudzoziemscy posłowie, heroldowie, wybitni dzia­łacze polityczni i zasłużeni obywatele ateńscy których potomkowie nieraz dziedziczyli prawo do s. Korzystający z tego prawa Atećczycy byli otaczani wielkim szacunkiem. Posiłki przysłu­gujące z tytułu s. wydawano też w thesir.othesion, sali zgromadzeń tesmotetów, i w tolosie.



Sithonia zob. Silenia.

sitofylakes gr. (sitoffiakes, od silos zboże i fylaks stróż) urzędnicy w Atenach, których za­daniem było kontrolowanie handlu zbożem, mą­ką i chlebem i zwalczanie spekulantów; z wy­branych piętnastu 10 urzędowało w Atenach a 5 w Pireusie.

Sitonia (gr. SithSnId) półwysep stanowiący przedłużenie Chalkidikc (zob.) w kierunku po-łudniowo-wschodnim, leżący pomiędzy ł^llene i Akte.

Sitonowie (łac. Sitcnes) lud n-icszkający w Skan­dynawii, w okolicy miasta Situny (zburzonego w r. 1008), należący do Swelów.

Sittics (fubliiis S.) z Nucerii, przyjaciel Sulli. Przed spiskiem Katyliny wyjechał do Hiszpanii,

po powrocie do Rzymii został oskarżony o udział w spisku. Musiał wskutek tego uciekać do Afryki, gdzie jako najemny żołnierz służył miejscowym władcom. W r. 46 stanął po stronie Cezara w walce z Jubą, królem Numidii. Pokonał, po klęsce pod Thapsus, resztki stronników Pom-pejusza. Cezar powierzył mu zarząd znacznej części Numidii. Po śmierci Cezara został zamor­dowany w Numidii.



Sizenna zob. Sisenna.

Skala Tarpejska zob. Tarpejska Skala.

Skamander (gr. Skanumdros) dziś Menderes, rzeka •w Azji Mn., w północno-zachodniej Mizji, we wschodniej części równiny trojańskiej; wy­pływająca z góry Idą i wpadająca do Helles-pontu. Nazywała się też Ksanthos z powodu żółtego koloru wód. Wg Homera miała dwa źródła: ciepłe i •zimne. 2. rzeczka na Sycylii, wpadająca do morza koło Segesty.

Skamaudros Zob. Skamander.

Skarfe (gr. Skdrfe, także Skdrfeja) miasto w Grecji środkowej w Lokrydzie, niedaleko brzegu Zatoki Malijskiej, między Termopilami i miastem Thrinion.

Skamus zob. Scaurus.

skażeń (gr. skazSn, łac. scazon) wiersz tzw. „kulawy". Zob. jambiczny trymetr kulawy, trocheiczne wiersze 5.

skene zob. scena.

Y

skenografia (gr.) określenie greckiego malar­stwa perspektywicznego. Zapoczątkował je w poł. V w. p.n.e. Agatarchos z Sarnos i dzięki inicjaty­wie Ajschylosa wprowadził do pierwszych deko­racji teatralnych. Stąd s. pierwotnie oznaczała wyłącznie malarstwo sceniczne. Korzystając z do­świadczeń Agatarchosa Anaksagoras i Demokryt wypracowali matematyczne podstawy perspek­tywy malarskiej. W IV w. p.n.e. s. oznaczała już malarstwo perspektywiczne.

skenoteka (gr. skeuofheke) budynek do prze­chowywania sprzętu okrętowego.

skiagrafia (gr.) 1. światłocień wprowadzony po raz pierwszy do malarstwa greckiego w dru­giej poł. V w. p.n.e. przez Apollodorosa z Aten. 2. kierunek malarstwa greckiego, rodzaj antycz­nego impresjonizmu, rozwijający się szczególnie intensywnie w IV w. n.e., posługujący się tech­niką barwnych plam zestawianych obok siebie bez tonów przejściowych, czytelnych wyłącznie z pewnego oddalenia. Tematyką malowideł skia-graficznych były zazwyczaj pejzaże i sceny zbio­rowe. Wielkim przeciwnikiem s. był Platon,

Skiathos

687


Skolos

który potępiał jej relatywizm. Mimo to zyskała dużą popularność ze względu na szybkość wy­konania.

Skiathos (gr. Sktathos) wysepka na Morzu Egejskim, na pomoc od Eubei, skolonizowana przez Pelazgów z Tracji i Chalcydyjczyków z Eubei, należała do Związku Morskiego Aten. W r. 200 p.n.e. została spustoszona przez Fili­pa V Macedońskiego. Podczas wojen Rzymu z Mitrydatesem stanowiła schronienie korsarzy. Antoniusz podarował ją Ateńczykom. Na S. znajdowało się miasto o tej samej nazwie. Wy­sepka słynęła z win i ryb.

Skillus miasto na Peloponezie w Elidzie, na południe od Olimpii i rzeki Alfejos. W r. 400 p.n.e. zajęli je Spartanie. Miał tu posiadłość Ksenofont.



Skimina Stanisław (1886-1962) profesor Uni­wersytetu Jagiellońskiego, wybitny pedagog, au­tor podręcznika jeż. łac. Elementu Latina (wy­dania od 1935 do 1961 r.), współautor podręcz­nika Schola Latina. Prowadził metodyczne ba­dania nad rytmiką prozy greckiej (De loamas Chrysostomi rhytmo oratoria, 1927). Zarys histo­rii badań nad rytmem prozy greckiej przedsta­wił w obszernej pracy Stat actuel des etudes sur te rythme de la prose grecąue (1930, 1937). Inte­resował się literaturą rzymską, zwłaszcza twór­czością Wergiliusza i Horacego, w szczególności zaś ich recepcją w literaturze polskiej, a także twórczością poetów polsko-łacińskich (wydanie Car mina Dantyszka, 1950 oraz drugiej części Poetyki Sarbiewskiego, 1958).

Skione (gr. Skione) miasto w Macedonii, na Pallene, zachodnim cyplu półwyspu Chalkidyke. Należało do Związku Morskiego Aten. W r. 421 p.n.e. zbuntowało się za namową Brazydasa, ale zostało pokonane przez Kleona.

Skirades petraj zob. Skironides.

Skiritis (gr. Skiritis) górzysta kraina we wscho­dniej Karii, na granicy Likii, w dolinie górnego biegu rzeki Harpasos.

Skiroforion (gr. Skiroforion) ostatni miesiąc roku ateńskiego, przypadający na letnie miesią­ce: czerwiec - lipiec. Nazwa nie jest jasna, łą­czono ją albo z miejscowością Skiron nad stru­mieniem Skiros przy świętej drodze do Eleuzis (na pómoco-zachód od Aten), albo ze skiros wapno, gips, gdyż najstarszy kult Ateny Skiras miał miejsce na Salaminie, która również od skał kredowych nosiła miano Skiras; łączono także nazwę ze skiron parasol, który chronił

przed upałami podczas uroczystej procesji zwią­zanej ze świętem ku czci Ateny Skiras, obcho­dzonym w 12 dniu tego miesiąca, tzw. Skiroforia. Na ten miesiąc przypadały także święta Arreforia. dnia 28 święta ku czci Heraklesa — Herakleja, połączone z zawodami sportowymi.



Skiron mit. 1. zbój attycki grasujący na gra­nicy Attyki i Megary, napadał na podróżnych i zrzucał ich ze skały do morza, na pożarcie żółwiom. Został zabity przez Tezeusza. 2. heros,. mąż Chariklo, wnuczki Posejdona. 3. syn króla Megary, Pelasa, mąż Pandiony. 4. nazwa wiatru północno-zachodniego.

Skirona skaty zob. Skironides.

Skironides (gr. Skirades potraf, łac. Scironiar Sasa, dosł. skały Skirona) skalne tereny we wschodniej części górskiego pasma Geroneja na Istmie; według legendy powstały z kości rozbój­nika Skirona, którego zabił Tezeusz. Z jednej z tych skał miała się rzucić do morza Ino z sy­nem Melikertesem, chcąc ujść przed swoim mę­żem Athamasem. Między skałami prowadziła trudna do przebycia droga, zw. drogą Skirona (Skironia), zwana też „złym przejściem" (dziś Kakisskala), którą dopiero za czasów Hadriana poszerzono tak, że mogły minąć się dwa wozy. Była to jedyna droga prowadząca z Aten do Megary.

Skirowie (łac. Sciri, gr. Skiroj) szczep zamie­szkały nad dolną Wisłą (północno-wschodnie wybrzeże Bałtyku), później nad Dunajem. Ok. r. 200 p.n.e. razem z Bastamami występują nad Morzem Czarnym koło Olbii. Z Odoakrem brali udział w wyprawie na Italię.

skolion (gr. skólion, l.mn. skolia) greckie pieśni biesiadne. Charakterystyczną formą dla s. jest czterowiersz złożony z dwóch wierszy falecejskich, dymetru chorijambicznego i wiersza asklepiadejskiego niniejszego (zob.). Treść sko-liów była różnorodna, mogła ją stanowić np. pochwala życia, wezwanie do bogów, wesołe aforyzmy, żarty itp. Najsławniejszymi twórcami s. byli: Alkajos, Safona, Anakreont, Praksilla.

Skolos (gr. Skolos) 1. miejscowość w Beocji położona nad rzeką Asopos, na stoku góry Kitajron. Początkowo należała do Platejów, w V w. p.n.e. do Teb. Miejsce kultu Demeter megalómazos („wielkochlebnej"; w ofierze skła­dano bogini duże bochenki świeżo upieczonego chleba jęczmiennego). Wg mitu, w S. Penteusz został rozdarty przez menady. Obecnie miejsce położenia S. wyznacza się problematycznie na

Skop Jerzy Karol

688

nkytale

terenie wsi Darimari, przy klasztorze św. Meletiosa. 2. małe miasto macedońskie w pobliżu

•Olintu.

Skop Jerzy Karol (ok. 1670 -1754), syn chłopa

w dobrach ks. Józefa Aleksandra Jabłonowskie:go, ur. w Podhorcach, wykształcony w Anglii. Zbiór jego łacińskich wierszy PoShorecensw (Lwów 1754) zawiera panegiryki, epigramaty, opisy

•państw i miast europejskich. Napisał też tragedię szkolną (do której osnowę zaczerpnął u Lukia-,na) pt. Tragoedia. inter Caesarem et Pompeium, deopatr.am et Ptolomeum.

Skopas słynny rzeźbiarz grecki z pierwszej 'połowy IV w. p.n.e. Tworzy^ w stylu patetycz­nym, celując w oddawaniu gwałtownych lub głęboko tragicznych uczuć i przeżyć przedstawia­nych postaci. Efekty swoje osiągał przez bardzo głębokie osadzenie silnie podcienionych oczu, ..rozchylenie ust, patetyczne gesty, silne przechy­lenie głowy. Dziełem jego były rzeźby przyczół­kowe świątyni Ateny Alea w Tegei oraz wscho-tdnia część fryzu zdobiącego Mauzoleum w Halikarnasie. Przypisuje mu się autorstwo orygina­łów „Szalejącej Menady" i „Meteagra", zacho­wanych w kopiach rzymskich — dwóch orygi­nalnych głów z Tegei.



Skopelianus z Klazomenaj, retor grecki, po­lityk, adwokat i sofista działający w Smyrnie na przełomie I i II w. n.e., przedstawiciel tzw. drugiej sofistyki, reprezentant stylu azjańskiego, .autor (nie zachowanego) poematu Gigantia.

skorupkowe sądy zob. ostracyzm.

Skórski Jan (Skorski) 1691 - 1752); jezuita lwowski, autor panegiryków i poematu łaciń­skiego w 12 pieśniach Lechus, carmen heroicum... .(Lwów 1745), w którym łączą się motywy ro­mansu awanturniczego, mitologii greckiej i rzym­skiej z dziejami Polski do panowania Augu­sta III.


1   ...   130   131   132   133   134   135   136   137   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna