Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona133/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   129   130   131   132   133   134   135   136   ...   159

Sewerus (Severus) 1. Cornelius S., autor (nie zachowanej) epopei z dziejów rzymskich, której częścią składową był zapewne opis wojny Okta­wiana z Sekstusem na Sycylii w r. 38/36 p.n.e. Przyjaciel Owidiusza, adresat wielu jego listów

Sewerus


679

Sextus

ex Ponto. 2. Tltus Cassius S. zob. Cassii 12. 3. luliiis S; dowódca za Hadriana w walkach przeciw buntującym się Żydom, namiestnik Bi-tynii. 4. Lucius Septimius S., cesarz rzymski (193-211). Pochodził z Afryki, kształcił się w Rzymie. Człowiek o silnym charakterze, do­bry wódz i administrator. Dzięki Markowi Au­reliuszowi został senatorem, później zarządzał Galią, Pannonią i Sycylią. Za Kommodusa był głównodowodzącym w Germanii. Podczas za­mieszek po śmierci Kommodusa legiony pannońskie obwołały go cesarzem. Pokonał na wschodzie swego rywala, Pescenniusza Nigra, zdobył Bi­zancjum, pokonał pod Lugdunum w Galii w r. 197 drugiego rywala, Klodiusza Albinusa. W Rzymie przeprowadził wiele reform wojsko­wych: rozwiązał dawną gwardię pretorianską, skompletował nową, przeważnie z barbarzyń­ców, legiony zrównał z gwardią pretorianską. Ograniczył znaczenie senatu. W r. 199 pokonał Fartów i zdobył dwie ich stolice: Ktezifon i Seleucję. W r. 208 pokonał w Brytanii Kaledończyków. Wzniósł w Rzymie wiele okazałych budowli, kazał odbudować również wal Ha­driana. Umarł w r. 211 w Eboracum (dziś York) zamordowany prawdopodobnie przez swego syna, Karakallę. 5. Alexander Marcus Awelius S. zob. Aleksander 17. 6. grecki filozof platoński z n w. n.e.; napisał dzieło O duszy, stanowiące komen­tarz do dialogu Platona Timajos, w którym znany platoński podział na 3 rodzaje duszy (wegeta­tywną, zmysłową i rozumną) zastąpił arystotelesowskim rozróżnieniem władz duszy. 7. Flavius Valerius S., w r. 306 mianowany cesarzem przez Galeriusa i wysłany przeciw Maksencjuszowi. Opuszczony przez swoich żołnierzy, został za­mordowany w Rawennie, w r. 307. 8. S. z Ale­ksandrii, piszący po grecku Rzymianin, sofista i retor z IV lub nawet V w. n.e., wymieniony przez Księgę Suda i przez Focjusza, autor dzieła Ethopojiaj (łac. Ethopoeiae), na które składają się fikcyjne mowy włożone w usta różnych postaci historycznych, poetów itp. Zachowało się 8 tych Ethopojiaj wraz z przekładem łacińskim. Ponadto zachowały się krótkie Diegemata (Nar-rationes, „opowiadania", ogółem 6). 9. Sulpi-cius S. (ok. r. 400 n.e.) pisarz chrześcijański, historyk, autor Historia sacra, w której opisywał dzieje od początku świata do chwili sobie współ­czesnej. Zachowały się także jego: Vita s. Mar­twi Turofiensis, listy, dwa dialogi. 10. Libius S., cesarz rzymski (451-465 n.e.); został obrany

dzięki Ricimerowi, w którego ręku spoczywały faktycznie rządy. 11. S. z Antwchii (patriarcha w latach 512-518); wygnany jako monofizyta, przebywał w Aleksandrii. Zostało po nim (prze­ważnie w przekładach syryjskich) kilka rozpraw teologicznych, homilie i 3759 listów.



Siei. zob. Sextus.

sextans (łac., od sex sześć) V( asa, czyli 2 un­cje. Rzymska jednostka wagowa oraz moneta miedziana wprowadzona w poł. IV w. p.n.e., kursująca od r. 44 p.n.e.

sextarius łac. zob. miary objętości.

Sestii rzymski ród plebejski, niekiedy utoż­samiany z Sestiuszami. 1. Lucius Sextius Lateranus, trybun ludowy w latach 376-367; wraz z Gajuszem Licyniuszem Stolo przeprowadził ustawę (leges Liciniae Sextiae), otwierającą plebejuszom drogę do konsulatu. Został też pierw­szym konsulem plebejskim w r. 366 p.n.e. 2. Ca-ius S., konsul z r. 124 p.n.e., prowadził szczę­śliwie wojnę z plemionami galijskimi. 3. Titus S., legat Cezara w Galii, później jako namiestnik Oktawiana w Afryce pokonał Kwintusa Kornificjusza (zob. Cornificii 3). 4. Quintus S. Niger, ojciec i syn o tymże nazwisku, rzymscy filozo­fowie. Ojciec — żyjący w czasach Augusta — był stoikiem, opierał się na poglądach neopita-gorejczyka Anaksilaosa. Pisał dzieła przyrodni­cze, które kontynuował jego syn; dzieło Perl hyles medikes (O materii medycznej) było źród­łem dla Pliniusza Starszego. Obaj filozofowie pisali po grecku.

Sestiiia matka cesarza Witelliusza, wyróżnia­jąca się w Rzymie cesarskim starorzymską su­rowością obyczajów; urn. w r. 69.

Sextilis (łac. sex sześć) pierwotna nazwa sier­pnia w kalendarzu rzymskim, nazwanego po śmierci Oktawiana, ku jego czci, Augustus. Zob. miesiące.

Sextilius 1. propretor w Afryce, który nie dopuścił do zatrzymania się tam zbiegłego Ma­riusza. 2. Całus S. Rufus, dowódca floty Kassju-sza podczas wojny domowej w r. 43 p.n.e.

Sextius zob. Sextii.

sextula (łac., od sex sześć) l/g uncji (ok. 4,5 g).

Sextus (łac., dosł. szósty) męskie imię rzym­skie (praenomen), oznaczane skrótem Sex. 1. na­uczyciel Marka Aureliusza i Lucjusza Werusa, siostrzeniec Plutarcha. Był autorem pism filo­zoficznych. 2. S. Empiricus (Sekstos ho Empej-rikós), lekarz ze szkoły empirycznej (stąd przy­domek), przedstawiciel greckiego sceptycyzmu,



sędzia

680


Sidicini

uczeń Herodota z Tarsos. Żył na przełomie II i III w. n.e. Zachowały się jego dwa dzieła za­wierające systematyczny wykład filozofii scep­tycyzmu: Pyrrwejoj hypotyposeis (Zarysy pirronejskie) stanowiące zestawienie argumentów o nie­możliwości wiedzy i Pros mathematikus (Prze­ciwko uczonym) zawierające polemikę z dogma-tyzmem filozofów i uczonych specjalistów (ma­tematyków, gramatyków, astronomów i in.). Pisma S. są jedynymi zachowanymi pismami sceptyków i stanowią główne źródło do pozna­nia starożytnego sceptycyzmu. sędzia zob. iudex, helwia. Sfajros z Bosforu, zwany też borystenitą, filozof stoicki z III w. p.n.e., uczeń Zenona i Kleantesa, autor licznych prac z zakresu prawa państwowego, fizyki i fizjologii, a głównie etyki. Zajmował się również dialektyką i gramatyką, napisał komentarz do dzieł Heraklita. Słynął z umiejętności formułowania ścisłych definicji. Z pism S. zachowały się bardzo szczupłe frag­menty.



Sfakteria (Sphacteria) wąska, skalista wysepka naprzeciw Pylos. W czasie wojny peloponeskiej została zajęta przez Spartan w r. 425 p.n.e. i obsadzona oddziałem hoplitów spartańskich. Po porażce floty peloponeskiej w tym samym roku wyspa została zajęta przez Atęńczyków pod dowództwem stratega Demostenesa, Spar-tanie zaś zostali wzięci do niewoli. sfendone gr. zob. proca. Sfinks mit. potwór w postaci uskrzydlonego lwa o piersiach kobiety; mieszkał w skałach koło Teb i był dla ludności przyczyną wielu nie­szczęść. Tebańczycy obiecali rękę królowej Joka-sty temu, kto uwolni miasto od potwora, jed­nakże zgładzić S. mógł tylko ten, kto by odgadł zadaną przez niego zagadkę. Edyp zagadkę od­gadł i uwolnił Teby od nieszczęścia. S. pocho­dził z Etiopii, zesłała go Hera lub Ares jako karę za zamordowanie smoka przez Kadmosa.

Sfodrias 1. Spartanin, brał udział w wypra­wie na Beocję w r. 378 p.n.e. pod dowództwem Kleombrotosa. Pozostawiony w Tespiach wraz z trzecią częścią wojska, by w odpowiedniej chwili uderzyć na Tebańczyków, zamiast wy­konać to zadanie, dokonał samowolnie napadu na Attykę. Dotarł z wojskiem do Eleusis, żoł­nierze jednak przerazili się światła, które jakoby ukazało się od strony świątyni, co skłoniło S. do odwrotu. Wezwany na sąd przez eforów został uniewinniony dzięki wstawiennictwu Age

silaosa. Zginął w r. 371 p.n.e. w bitwie pod Leuktrami. 2. cynik, autor dzieła Techne erotikt (Sztuka miłosna).



si vis pacem, para helium łac. jeżeli chcesz pokoju, przygotowuj wojnę (wg Wegecjusza Epitome institutorum rei militaris 3).

Sibylla zob. Sybilla.

Sibyllini libri zob. sybillińskie księgi.

Sibyrtios jeden z wodzów Aleksandra W., po którego śmierci zachował władzę w przydzielo­nych prowincjach, Arachozji i Gedrozji; stanął po stronie Eumenesa, wmieszał się jednak w spi­sek przeciwko niemu i musiał uciekać. Po śmierci Eumenesa cieszył się względami jego przeciw­nika, Antigonosa.

sic itur ad astra łac. tak idzie się ku gwiaz­dom (Wergiliusz, Eneida IX, 641).

Sicania zob. Sycylia.

Sicca Yeneria miasto w Numidii, na wzgórzu nad rzeką Bagradas, na północo-zachód od Zamy. Po klęsce Jugurty nad rzeką Muthul w r. 109 p.n.e. przeszło na stronę Rzymian. Miejsce kultu bogini Astarte.

Sicilia zob. Sycylia.

sicilicus (łac., od sicilis sierp; na napisach oznaczony był znakiem 3) ^ uncji czyli 1/43 asa (ok. 6,8 g).

Sicinius 1. Caius S. Yellutus, przywódca pier­wszej secesji na Górę Świętą w r. 494 p.n.e. Po uzyskaniu przez plebejuszy nowego urzędu trybuna ludowego został w r. 493 wybrany try­bunem. .2. Lucius S. Dentatus, znany z dziel­ności Rzymianin, miał walczyć z Ekwami w r. 455. 3. Cnaeus S., trybun ludowy z r. 76 p.n.e., po śmierci Sulli domagał się przywrócenia praw trybunom ludowym; został zamordowany przez przeciwników politycznych.

Sicinus zob. Sikinos.

Sicyon zob. Sikion.

Side (gr. Side) 1. miasto w Azji Mn. na wy­brzeżu Pamfilii, tuż koło ujścia rzeczki Melas, eolska kolonia miasta Kyme. W ostatnim stu­leciu republiki rzymskiej schronienie piratów. W epoce cesarstwa stolica Pamfilii. Dochowały się ruiny teatru, twierdzy i olbrzymiej świątyni. 2. miasto w Foncie, na jego miejscu Polemon założył miasto Polemonion. 3. port w Lakonii, na południe od Epidaurus Limera, niedaleko przylądka Malca.

Sidicini lud italski w północnej Kampanii, u stóp góry Massicus, na granicy Samnium. Stolicą ich było miasto Teanum.

Sidon

681


signifer

Sidon zob. Sydon.

Sidonius Apollinaris (Caius Sollius Modestus Apollinaris S.) pisarz i poeta z V w. n.e. Byt biskupem w Clennont w Galii. Zachował się zbiór 24 wierszy i 9 ksiąg listów zawierających również trochę wierszy.

siedem wzgórz Rzymu zob. Septimontium.

Siedmiu mędrców legenda starożytna obejmo­wała tą nazwą mężów starożytnej Grecji odzna­czających się mądrością życiową, praktyczną:

polityków, prawodawców, filozofów z okresu lat 620 - 550 p.n.e. Zachowało się kilka kano­nów z różnym układem nazwisk mędrców. W najstarszym katalogu przytoczonym przez Platona (Protagoras 343 A) są wymienieni: Ta-ies, Pittakos z Mityleny, Bias z Prieny, Solon, Kleobulos. Myson, Chilon. W innych kanonach występuje Myson, Periander z Koryntu, bajko­pisarz Ezop, Scyta Anacharsis i inni. Z tymi imionami wiązano hasła—znane powiedzenia, jak np. „Poznaj samego siebie" (napis w świą­tyni Apollina w Delfach); „Miara—jest rzeczą najlepszą"; „Nic ponad miarę"; „Zaręczaj, a zguba blisko". Tradycja przypisała Siedmiu mędrcom zagadki i skolia przekazane przez Diogenesa Laertiosa.



Siedmiu przeciwko Tebom (Heptd epi Thebas) siedmiu wodzów, którzy wyprawili się w obronie praw Polinejkesa przeciwko jego bratu Eteoklesowi (zob.): Adrastos król Argos, Polinejkes, Tydeos, Kapaneus, Hippomedon, wieszczek Am-fiaraos, Parthenopajos. Każdy z nich zajmował stanowisko przy jednej z siedmiu bram Teb. Wróżbita Tejrezjasz zapowiedział Tebańczykom zwycięstwo, jeżeli ktoś z rodu Spartów poniesie dobrowolnie śmierć. Poświęcił się Menojkeus, syn Kreona, i rzucił się z murów do jaskini smoka. Z wyjątkiem Adrastosa wszyscy wodzo­wie wyprawy zginęli; Eteokles i Polinejkes zgi­nęli w bratobójczej walce. Wyprawa ta była tematem wielu tragedii greckich, m.in. Ajschy-losa Siedmiu przeciwko Tebom oraz Eurypidesa Fenicjanki i Blagalnice. sielanka zob. bukoliczna poezja. Siemieński Lucjan (1807-1877) literat, poeta, dziennikarz, miłośnik i tłumacz literatury grec­kiej i rzymskiej, a przede wszystkim Odysei Homera (całość wydana pt. Homera Odyssea, Kraków 1873/4, wiele razy wznawiana) i Ód Horacego (Kraków 1869).

Sifnos (gr. Slfnos) wyspa na Morzu Egejskim, z archipelagu Cyklad, na południo-wschód od

Serifos; największym jej bogactwem były metale szlachetne. Słynęła również z garncarstwa. Z dzie­siątej części rocznego dochodu mieszkańcy wy­budowali słynny skarbiec w Delfach, utrzymany w stylu jońskim, z kariatydami zamiast kolumn. S. należała do Związku Ateńskiego. Wraz z wy­spami Serifos i Melos odmówiła płacenia daniny Kserksesowi.



Siga port morski w Mauretania Caesariensis, nad rzeką o tej samej nazwie. Położenie dokład­nie nie ustalone.

Sigejon (gr. Sigejon, tac. Sigeum Promonto-rium) przylądek w półnbcno-zachodniej części Azji Mn., u wejścia do Hellespontu. Znajdowało się tam miasto S. i port.

Sigeum Promontorium zob. Sigejon.

sigillarius zob. sigillum.

sigillum łac. mała statuetka służąca jako wo­tum składane w świątyni. Sigilla wykonywane były z różnych materiałów (metal, marmur, drewno, glina). Wkładano je również umarłym do grobu. Specjalną odmianą s. były figurki (zwane sigillaria), którymi obdarowywano się w czasie świąt Satumaliów (zob.). Wykonawcę s. zwano sigillarius.

siglus zob. szekiel.

signa militaria łac. znaki oddziałów wojsko' wych. Znakiem legionu był zwykle orzeł (aguila), umieszczony na drzewcu. W okresie cesarstwa pojawiają się też inne znaki legionowe: naj­częściej wyobrażenia różnych zwierząt. Znakiem manipułu była dłoń skierowana ku górze albo wieniec. Od czasów Hadriana, gdy manipuły zostały zniesione, otrzymały swoje znaki kohorty. Znakiem kohort było najczęściej wyobrażenie smoka.

Signia (gr. Signfa) miasto italskie w Lacjum, na południo-wschód od Rzymu, założone po­dobno przez Tarkwiniusza Starego. Podczas dru­giego triumwiratu (r. 43 p.n.e.) przyjęło kolo­nów. Znane z (dochowanej do dziś) świątyni Jowisza Uriosa, z mozaiki używanej do robienia podłóg (opus Signinum), gorzkich win służących jako leki i z hodowli gruszek. Dochowały się resztki murów poligonowych i brama będąca przykładem budowli cyklopich, tzn. zbudowa­nych z ogromnych brył kamiennych.

signifer łac. chorąży, nosił signum oddziału wojskowego. Zależnie od rodzaju signum nazy­wał się różnie: np. noszący orła (signum legionu) — aguilifer, noszący smoka (signum kohorty) — draconarius. Signiferi zarządzali również oszczęd-

Sikanos

682


Silii

nościanu żołnierzy i wydawali je im po ukoń­czeniu służby wojskowej.



Sikanos grecki garncarz z końca VI w. p.n.e., sygnował wazy wraz z malarzem Ołtosem.

Sikanowie, Sikelia zob. Sycylia.

Sikelos grecki malarz wazowy z końca VI w. p.n.e., znany z sygnatury na panatenajskiej am­forze z Neapolu.

sikinnis (gr. sikimis) taniec satyrów w dramacie satyrowym.

Sikinos (gr. Sikinos, tac. Sicinus) wyspa na Morzu Egejskim, jedna z Cyklad, dzięki upra­wie winnej latorośli zwana także Ojnoe (gr. o/nos wino). Ponieważ podczas wojen perskich mieszkańcy S. stanęli po stronie Kserksesa, musieli potem płacić karną daninę Atenom. Z zachowanych budowli wyróżnia się świątynia Apollina Pytyjskiego, zamieniona na kościół chrześcijański.

Sikion (gr. Sikyon, łac. Sicyon) miasto w pół­nocnej części Peloponezu, nad Asopem, nieda­leko Zatoki Korynckiej, gdzie posiadało swój port. Stolica małego, żyznego, niezależnego kraju graniczącego z Arkadią, Achają oraz obszarem Koryntu i Pliuntu, założone podobno przez króla Ajgialeosa. Podczas pierwszej wojny mes-seńskiej, w VIII w. p.n.e., stało po stronie Argos, podczas drugiej wojny messeńskiej rozkwitało pod rządami tyranów z dynastii Orthagonidów (676 - 590). Po śmierci ostatniego z nich, Klej-stenesa, nastały w S. rządy republikańskie. Mia­sto było sprzymierzone ze Spartą podczas wojny peloponeskiej (431-404), wojny . z Koryntem w r. 394 i z Tebami w r. 371. W r. 303 zburzone zostało przez Demetriosa Poliorketesa, który odbudował je opodal zrujnowanego. Miejsce urodzenia Aratosa, który postawił S. na czele Związku Achajskiego, dając mu część obszaru Koryntu z przewodnictwem nad igrzyskami ist-mijskimi. W r. 23 miasto zostało zburzone przez trzęsienie ziemi. S. był ważnym ośrodkiem prze­mysłu, a także i sztuki (rzeźba). Miejsce uro­dzenia rzeźbiarza Lizypa.

Sikulowie zob. Sycylia.

Sikyon zob. Sikion.

Siła (dziś Silą) zalesiony łańcuch górski w Brut-tium, przedłużenie Apenin. Sławne z drzewa bu­dulcowego i z produkcji smoły.

Silaks z Region, grecki malarz działający w pierwszej poł. V w. p.n.e. Miał wykonać dekorację malarską Portyku Polemarchów we Fliunde.

Silanion rzeźbiarz grecki z Aten, współczesny Lizypowi (IV w. p.n.e.). Twórca posągów:

„Umierająca Jokasta", „Achilles", „Tezeusz" oraz portretów: Safony, Korinny, Platona, Apol-lodora i posągów zwycięzców olimpijskich. Prawdopodobnie o nim wspomina Witruwiusz jako o autorze Praecepta symmetriarum. W rzeź­bach swoich umiał podobno S. oddać indywi­dualne cechy charakteru przedstawianych po­staci.

Silanus 1. Lucius Turpilius S. zob. Turpilius 2. 2. Marcus Iwńus S. zob. Iiinii 14. 3. Decimus S;

kochanek Julii Młodszej, wnuczki Oktawiana Augusta. Za miłostki z nim Julia została ska­zana na wygnanie.



Silarus rzeka w południowej Italii, na gra­nicy Lukanii i Kampanii, wypływająca z Apenin i uchodząca do Zatoki Pestańskiej nieco na pomoc od Paestum. Nad S. został pokonany Spartakus w r. 72 przez pretora Krassusa.

Silenos 1. S. z Kaleakte, historyk grecki z III w. p.n.e., autor dzieła Perl Anniban Istoriaj, traktującego o II wojnie punickiej i o Hannibalu (lata 218-201); dzieło to odznaczało się obiek­tywnym naświetleniem i było ważnym źródłem dla późniejszych historyków, jak dla Polibiusza, Celiusa Antypatra i Liwiusza. 2. S. z Chios, mitograf z III - II w. p.n.e., autor (nie zacho­wanego) dzieła Mythikdj historia], w 2 księgach.

silent leges inter arma tac. milczą prawa wśród oręża (Cyceron, Pro Milone 4, 10). Waleriusz Maksimus (V, 2, 8) przypisuje tę myśl Mariu­szowi, który miał powiedzieć, że nie mógł do­słyszeć wyrazów prawa wśród szczęku broni (inter armorum strepitum verba se iuris civilis exaudire non potuisse). Naśladuje to powiedzenie Lukan (.Pharsalia I, 217): leges bello siluere coac-tae (prawa zmuszone wojną zamilkły).



Silentiarius zob. Paulus 6.

Silenus zob. syleny.

Silicius (Publius S. Coronas) senator rzymski z I w. p.n.e., wchodził w skład zespołu sędziow­skiego, który miał w r. 43 osądzić i wydać wyrok na zabójców Cezara. S. był jedynym w tym gro­nie, który miał odwagę pochwalić stanowisko Brutusa; pociągnęło to za sobą umieszczenie jego nazwiska na liście proskrypcyjnej Okta­wiana.

Silii Siliusze, rzymski ród plebejski. 1. Titus Silius, oficer Cezara w czasie wojny galickiej;

wysłany jako poseł do Wenetów, został wzięty do niewoli. 2. Publius S., propretor w Bitynii,



siliqua

683


Simonides

dobry znajomy Cycerona. 3. Aulus S; przyjaciel Cycerona i Attyka. 4. Publius S. Nerva, konsul w r. 20 p.n.e., walczył zwycięsko z osiadłymi w Alpach plemionami Norików i Pannonów. Był namiestnikiem Hiszpanii. 5. Caius S; konsul w r. 13 n.e., był dowódcą wojsk rzymskich w Germanii do r. 20, zdławił bunt żołnierzy, brał udział w wyprawach Germanika, walczył z plemieniem Chattów. W r. 21 stłumił powsta­nie Belgów w bitwie pod Augustodunum. Podej­rzewany przez Tyberiusza (głównie z powodu bliskich kontaktów z Germanikiem) i oskarżony o posługiwanie się szantażem odebrał sobie ży­cie w r. 24. 6. Caius S. syn poprzedniego, stra­cony na rozkaz Klaudiusza za kontakty z Mes-saliną. 7. Caius S. Italicus, poeta rzymski (26 n.e.--101), autor zachowanego w całości poematu Punica, zawierającego opis II wojny punickiej a stanowiącego mało poetycką przeróbkę z Liwiusza i Polibiusza.



siliqua (lać; dosł. strączek) 1. mała jednostka wagi, l!{ skrupułu (scrupulum) równa 0,189 g. 2. drobna moneta srebrna wagi 2,59 g. Kurso­wała w cesarstwie bizantyńskim od panowania Anastazjusza I (491 - 518) do czasów Herak-liusza I (610 - 641).

Siło zob. Pompaedius Silą.

Silurowie (łac. Silures) wojowniczy lud w pół-nocno-zachodniej Brytanii, znany z częstych powstań przeciw Rzymowi.



Silvanus 1. rzymski malarz z okresu cesar­stwa, ozdobił grobowiec Postumiusa w Car-monie, w Hiszpanii. 2. zob. Sylwan.

Silvius wg podania syn Eneasza i Lawinii, brat przyrodni Askaniusza. Po śmierci Aska-niusza otrzymał władzę w Albie. Protoplasta królewskiego rodu albańskiego. Wg Liwiusza S. był synem Askaniusza.



sima łac. w architekturze greckiej rynna w kształcie wygiętej w górę listwy, która zbie­rała wodę spływającą z dachu i odprowadzała ją rzygaczami w kształcie lwich pysków. W bu­downictwie drewnianym s. wykonywana była z drzewa, potem z kamienia. W budowlach stylu jońskiego .r. zdobiono malowanym ornamen­tem z liści.

Sinimanus mit. latyńskie lub sabińskie bóstwo piorunów, miał świątynię w Rzymie, niedaleko Circus Marimus. Później czczony był jako bó­stwo złodziei.

Simmias 1. 5'. z Aten, syn Eupalamosa, grecki rzeźbiarz działający w okresie wczesnoarchaicz-

nym. Twórca (nie zachowanego) posągu Dionizosa. 2. geograf grecki, który na zlecenie Ptolemeusza Euergetesa badał okolice Morza Czerwo­nego i pisał niezwykłe rzeczy o zamieszkujących nad nim ludach. Dzida jego zaginęły. 3. S. z Rodos, żyjący ok. r. 300 p.n.e., gramatyk i poeta grecki, autor zaginionego dzieła Glossai (w 3 księgach). Wśród jego żnych wierszy (Pojemata didford) w 4 księgach były poematy epiczne, np. Apollon (zachowany fragment, 13 wierszy) Gorgó, Mtnes (Miesiące), wiersze bu­dowane stychicznie, epigramy, „igraszki figu­ralne" (tzw. carmina figwata, tj. krótkie utwory poetyckie, w których wiersze tworzą zarys ja­kiegoś określonego przedmiotu). Zachowały się trzy takie poemaciki, z których ostatni Pelekys (Topór), zaczyna się od wiersza dłuższego, po którym następują coraz krótsze, a potem znowu wzrastają, .tak że układ ich tworzy zarys dwu­siecznego topora. Wśród epigramów zachowały się napisy nagrobkowe, wotywne i in. (zob. epigram).




1   ...   129   130   131   132   133   134   135   136   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna