Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona119/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   115   116   117   118   119   120   121   122   ...   159
§; -lOJAOd A[S5Z3ZS SBUpar

-i(A 3B3q3 'B-)[SJOUI BZOJpOd pBZ.ld 03 OOefA/iz/^

-uianoaifB[B(i mi->[3aJ3 z ^nBA05[iJXiaapi iasnuBi B3oq araaisais[o anni ainqopodopAB.[d 'Aouod Az3nni(a;do qanp nBiuiXz^ n •iw (i3[SJOui uod sniwd po snuum-ioj 'snuuini^of oq(B) snuntJOJ

-nin^zn o3an(BAXid AioioipazJd X(Kq auoiuiOA\z

-rf PO 'AOJBAOl pSOtJBA :)S3Z3 BUISO BjISOUAA

-d BAISJBS33 n?[(Xq3S n •nqJB5[S Op IpAiCTBjdA

uins po łaaooJd Xuo[sar)(o i(BJ3;qod KzJO}5[



'SaJO)OMSO^f •AZ q3^AOA}S[IBd AZSniIBUOf35[UnJ

zazJd q3B3SJ5[o q3Xa[o3az3zsod a AuoiABziaizp



(Ą 3(3tBpOd BAłSIBS33 8ISM:>[0 Ą\ '3!q31S bi? AlBjdO 3A05[łBpOp UlX» KZJd lIBJ8iqOd '{UOlMd S9Mf3tlpU03 •A 'ĄOdsaZ A 5lS II^ZOB} fcJ011[

'A9tiA?[a zazjd 3noiA'BZJ8izp 0(Aq •d ;i(i[qnd3ł ais



-3-0(0 f^3I5[SJOai •rf 3Z')(Bt 0(i(q q3XAOpBI ZOOJd

-KAOtsom (g 'bisbiui z 3izpzaKA qn[ alzpzafA



AZJd ^A03[IB30J (Z ;q3i(AO-SBpOd ifOUlMOJd

Ot z faupaf niirez9BJ5[azJd Azid ituzsiuBJg :ip»i3pod (i : iu[iiJO»KJ3» o3ano(saJ'i[0 muBzo

-BJ5[3ZJd Azid izpn[ po i A9.reAOi n»JodsuBJi po amiXz>j[ a itiioo-Bjd 3(3»Bpod -3Vf uinuo)Jod

••>[i(l.iod •qoz snapJod •ouasMj •qoz euuasJOJ

•ulOluar

-3^ 3UBJqBz XaaTOi (p9JAz i f zazJd suba

-oislitpod ii[unJBA auAad aa 915 (izpo3z 3(Bup3f uiXz^[ !Aoi[iapB{}iBz aefBppo 'fo^od uiautóz^[ z (jbabz i (t mny^ '^ uiwoff •qoz) aBiin^z'g

BAIS5UI 33qOA 3(BUp9f (ldB}Sn 'UIOZSniniA5[JBJ,

uii(uozpSdi(A uoji ;>p9.iAi(zJd 3Bfn(isn 'uiaui



-XZ^ Z XHf0.ł\ {IZpBAOJd '••8'a-d •A 33IU05(

pod (Mnisniy •qoz) mnfznc^ apsanu a KoBf

-nuBd 'mnJig \oi^ (puuaswj 3Z5[Bi) BiiasJOj

zsnulfwf •qoz •^ 'snumioi(SQ

-qoz •(f snuolfoldo sm^qnj •j. snu^qdJOJ

•g nuodtuoj •qoz oiJ^qdJOj •a-u-d 9^g •j a masadsBpłtH pau •/^ BJpuas

-5[3[V zazJd Aioz5pi(AZ i5[sKpai ioj}[ sojoj

BttBUpBH BZ BUOZ3UO-i[n 'q3^n

-3)V a o33p[s(idaii[o asnaz iuąbias &AOpnq

(BZOOdZOi BZStUAtUl;;^ 3^\ •AOpKłBJtSi(Z(d 8IS

119


Posejnos

612


praefectus

zwać można monizmem dynamicznym albo słu­szniej witalizmem. Wszechświat przeniknięty jest duchem, który u P. jest sita schodzącą stopniowo, z praźródla poprzez kosmos i .rozum mędrca, aż do najniższych istot, a nawet do elementów, i tu objawia się jako siła życiowa. P. tchnął w stoicyzm nowe życie, włączając do filozofii zdobycze fizyki, astronomii, meteorologii, geo­grafii, etnologii, matematyki, geometrii, biologii i medycyny. Zajmował się też historią i w dziele Historia objął lata 145/4-86 p.n.e., kontynuując pracę Polibiusza. Podobnie jak Polibiusz wyznaje pogląd, że Rzym od chwili pokonania Kartaginy stacza się do upadku na skutek demoralizacji sfer przodujących, która doprowadziła do kry­zysu socjalnego i wojen domowych. Jako zwo­lennik arystokracji stronniczo przedstawia wszel­kie ruchy reformistyczne. Pisał stylem żywym, dowcipnym, niekiedy sarkastycznym. Wpływ P. był ogromny. Był on bowiem przełomową po­stacią w dziejach późnogreckiej myśli naukowej i filozoficznej. Pod jego wpływem pozostawali:

Cyceron, Warron, Seneka, Pliniusz Starszy, św. Augustyn, spośród Greków Strabon, Diodor, Plutarch, Orygenes i in. aż po literaturę późno-bizantyńską. 2. P. z Olbii, historyk grecki z II w. P.n.e., autor książki Perl tes Tyrikes kalumenes chwas (O tzw. krainie naddniestrzanskiej). Na­pisał też Attikdj historia/ (Historie attyckie), Libikd (Rzeczy libijskie) w XI księgach oraz Per f Perseos (Dzieje Perseusza, współczesnego króla macedońskiego). Z dziel P. zachowały się jedynie fragmenty.

Posejnos rzeźbiarz grecki sygnowany na ba­zie posągu znalezionej w Erytrei.

Poses znany jedynie z napisu komediopisarz z I w. p.n.e., Ateńczyk, syn Aristiona, zwycięzca na Serapiejach w Tanagrze.

Posidippos 1. jeden z sześciu wymienionych przez Anonima komediopisarzy z okresu nowej komedii, urodzony ok. r. 315 p.n.e. w Kassan-drei (w Macedonii). Działał w drugiej połowie IIIw. p.n.e., napisał około 40 utworów, z któ­rych zachowały się nieliczne fragmenty (m.in. żywa charakterystyka kucharza) i 17 tytułów. Na podstawie tych fragmentów trudno bliżej określić charakter jego twórczości. Dawniej przypuszczano (Ladewig, Ribbeck), że Plaut wzorował się na nim w komedii Menechmi i Aulularia (zdania przeciwnego jest Przychocki). 2. poeta-epigramatyk, utalentowany uczeń i na­śladowca Asklepiadesa z Samos, pochodził z Pel-

li, prawdopodobnie studiował filozofię stoicką w Atenach, działał zaś w Aleksandrii (ok. r. 270 p.n.e.), pisząc epigramy różnej treści. Niektóre z nich świadczą o wrażliwości poety na piękno plastyczne (np. epigram zawierający opis kamei lub pochwałę posągu Aleksandra W. dłuta Liz^ppa). Pewną refleksję filozoficzną można dostrzec w dialogu na temat alegorycznej rzeźby Lizyppa przedstawiającej Kajrosa (gr. kajrósstosowna chwila) oraz w epigramach o treści sympotycznej i erotycznej. Wpływ Safony uwi­dacznia się w epigramie Nagrobek Dorichy, egipskiej kurtyzany. Epigramy miłosne przypo­minają bardzo twórczość Asklepiadesa.



Posidonia zob. Paestum.

posiłki zob. auxilia.

Possis rzeźbiarz grecki działający w I w. n.e., wymieniony przez Pliniusza Starszego jako do­skonały naśladowca rzeczywistości.

Postumus zob. Vibii 5.

Potamon z Aleksandrii, sceptyk z I w. p.n.e., epigon ze szkoły Antiochosa z Askalonu. Utrzy­mywał kierunek sceptyczny w Aleksandrii. Jego uczniem był Heraklejdes, nauczyciel Ajnesidemosa z Knossos (zob. Ajnesidemas 2), odnowicie­la sceptyzmu w I w. p.n.e.

Potejdaja zob. Potideja.

Pothos (gr. póthos pragnienie, pożądanie) mit. personifikacja miłosnego pożądania; razem z Ero­sem, Himerosem i Charytami należał do orszaku Afrodyty.

Potidaja zob. Potideja.

Potideja (gr. Potźjdaja, Pottdaja, iac. Potidaea) miasto w Macedonii na półwyspie Pallene, ko­lonia Koryntu, po wojnach perskich członek ateńskiego Związku Morskiego. Bunt P. prze­ciwko Atenom w r. 432 p.n.e. stał się jednym z powodów wojny peloponeskiej. W r. 429 p.n.e. P. została zdobyta przez Ateńczyków po z górą dwuletnim oblężeniu. W r. 356 p.n.e. została zdobyta i zniszczona przez Filipa Macedoń­skiego.

Pozydoniusz zob. Posejdonios.

Praeconinus zob. Aelii l.

praefectus (łac., od praeficere stać na czele, kierować kimś) stojący na czele urzędu, kieru­jący jakimś urzędem. W Rzymie na czele szeregu urzędów stali kierownicy zwani praefecti. Tak np. na czele urzędu, którego zadaniem było zaopatrywanie Rzymu w zboże, stał p. annonae, rozdawnictwa zboża dokonywał znów p. frumenti dandi, sprawami alimentów pomiędzy rodzicami

Praeneste

613


Praksjas

i dziećmi zajmował się j?, alimentom/n', aerarium populi Romani zarządzał p. aerarii Saturnii, aerarium militare zarządzał p. aerarii militaris itd. Największe znaczenie miało stanowisko p. urbis. Już w czasach królewskich pod nieobecność króla sprawował on władzę w mieście. Także we wczesnej republice na wypadek nieobecności konsulów ustanawiano p. urbis. Od czasu kreo­wania stanowiska praetoris urbani urząd p. urbis zanika i dopiero August, nawiązując do tradycji republikańskich,' począł na wypadek swej nieo­becności w Rzymie powierzać zastępstwo pre­fektowi. Tyberiusz poszedł jeszcze dalej i prze­kształcił prefekturę w urząd stały, powierzając mu różne funkcje administracyjne i jurysdykcję karną w pewnych okolicznościach. Za Septymiu-sza Sewera kompetencje p. urbis wzrosły, w tym czasie bowiem uzyskał pełnienie władzy admini­stracyjnej nad miastem i okolicą oraz stałą jurysdykcję w sprawach karnych. Równie ważna ' była prefektura w Egipcie. P. Aegypti lub Aegypti et Alexandreae, mianowany i odwoływany przez cesarza, miał pełnię władzy administracyj­nej i kompetencję jurysdykcyjną do spraw kar­nych i cywilnych.



Praeneste (gr. Prajnestos) dziś Palestrina; jed­no z najstarszych miast Lacjum, położone na południo-wschód od Rzymu; wg legend zało­żone przez Prajnestosa, wnuka Odyseusza. Jak podaje Liwiusz, w V wieku p.n.e. P. znajdowało się w sojuszu z Rzymem, jednak w czasie inwazji Galów w r. 390 p.n.e. opowiedziało się po stro­nie tych ostatnich. P. było w starożytności mo­dną miejscowością wypoczynkową, często od­wiedzaną przez bogatych Rzymian. Znane było również z powodu znajdującej się tam świątyni Fortuny z wyrocznią, tzw. Praenestinae Sortes. Zachowały się ruiny obwarowań i kilku budowli.

praenomen zob. nomen.



praeteritio łac. (gr. pardlejpsis pozorne pomi­nięcie) figura retoryczna powstająca wówczas, gdy mówca oświadcza, że jakąś rzecz pominie, a przez to samo zwraca na nią uwagę, np. non. sum praedicaturus, Quirites, ąuantas Ule res'domi militiaegue, terra marigue, guanta felicitate ges-serit (Cyceron, De imperia Pompei 48); nie chcę mówić, Kwiryci, ile rzeczy ów mąż w czasie pokoju i wojny na lądzie i na morzu, i z jaką pomyślnością dokonał.

praetexta (praetextata) fabuła zob. fabula.

Praetestatus Ateius zob. A ten 3.

praetor zob. pretor.



praetoriani zob. pretorianie.

praetoriuni łac. pomieszczenie dla dowódcy wojskowej jednostki rzymskiej stacjonującej w obozie. W okresie republiki był to przeważnie namiot, za czasów cesarstwa — w wypadku prze­bywania oddziału w jednym miejscu przez czas dłuższy — okazały budynek. P. znajdowało się w centrum obszaru zajętego pod obóz i frontem było zwrócone na wschód. Oprócz pomieszcze­nia dowódcy znajdowały się tu: magazyn broni (armamentariuni) oraz kasa oddziału (aerarium). Przechowywano tu także signa wojskowe.

Praksagoras z Kos, współczesny Arystotele­sowi sławny lekarz grecki, nauczyciel Herofilosa z Chałkedonu. Z dzieł jego zachowały się (u Galenosa, Caeliusa Aurelianusa i in.) jedynie nie­liczne fragmenty i tytuły.



Praksifanes 1. P. z Mityleny (ok. 340-250 p.n.e.), osiadły potem na Rodos, filozof ze szkoły perypatetyckiej, uczeń i przyjaciel Teofrasta, scholarcha szkoły po Lykonie. Według Klemen­sa Aleksandryjskiego miał dać podwaliny nau­kowej gramatyki. Z prac jego zachowane drobne fragmenty. 2. nauczyciel Epikura.

Praksilla z Sikionu, poetka grecka z poł. V w. p.n.e. Twórczość P., obejmująca dytyramby, parójnia i erotyki (tradycja przypisuje jej także 6 zachowanych skoliów, czyli pieśni biesiad­nych) wiąże się z miejscowym kultem Dionizosa;

zachowane fragmenty wykazują dorównującą Safonie oryginalność i śmiałość w ujmowaniu mitów oraz bogactwo formy i treści.



praksillejon (gr. PraksUlejon, łac. metrum Pra-xilleum) wiersz o schemacie —'^^-/-^-'>-a^'_'^> \^J-l.'<^v interpretowany jako pentapodia lo-gaedyczna złożona z 3 daktyli i 2 trochejów albo też jako połączenie hemiepe: (l-\-/\^i l.\-/' ^'J-) z Reiźianum, zaczynającym się od dwóch zgłosek krótkich (^"^'-^.iia'), por. Praksilla, fragment 3, l (Diehl): o did ton thyridón \\ kalón ••emblepojsa. Diereza, przypadająca w zacytowa­nym wierszu po zgłosce siódmej, nie zawsze wy­stępuje. Nazwa wiersza pochodzi od poetki Praksilli z Sikionu.

Praksiteles zob. Praksyteles.

Praksjas 1. grecki malarz waz czerwonofigu-rowych z połowy V w. p.n.e. 2. P. z Melite, jeden z kamieniarzy pracujących nad fryzem Erechtejonu, wyszczególniony w inskrypcji za­wierającej rozliczenie z kosztów tej budowli. 3. P. z Aten w IV w. p.n.e., rzeźbiarz grecki, uczeń Kalamisa. Wg Pauzaniasza wykonał nie

Pryksyteles

614

prawo skracania jambów

które rzeźby przyczółkowe dla świątyni Apollina w Delfach. 4. rzeźbiarz grecki pochodzenia ateńskiego, działający w IV w. p.n.c., znany z sygnatury na bazie wotywnej złożonej Arte­midzie na Delos oraz z inskrypcji znalezionej w Amfiarejonie nad Oropos.



Praksyteles (Praksiteles) 1. rzeźbiarz grecki działający w drugiej poł. V w. p.n.e., dziadek wielkiego rzeźbiarza Praksytelesa. Jemu zapewne należy przypisać autorstwo wymienionych przez Pauzaniasza licznych rzeźb, m.in. woźnicy po­wożącego czwórką koni (wykonanych przez Ka-lamisa), grupy bóstw eleuzyńskich i in. 2. wielki rzeźbiarz grecki z pierwszej połowy IV w. p.n.e., działający przeważnie w Atenach, wykonujący jednak zamówienia wielu innych miast greckich. Pracował w marmurze i brązie. Tworzył posągi młodzieńczych bóstw, odznaczających się urodą i wdziękiem, przedstawianych w charakterysty­cznej pozie zwanej kontrapostem, z silnym prze­gięciem w biodrach i całkowitym oparciem cię­żaru ciała' na jednej nodze. W rzeźbie pełnej jest twórcą aktu kobiecego. Do najsłynniejszych jego dzieł należy „Afrodyta z Knidos", której liczne kopie i naśladownictwa znajdują się w wielu muzeach europejskich, „Odpoczywający Satyr" (jedna z kopii w Muzeum Narodowym w Warszawie), „Apollo Sauroktonos" (kopia w Watykanie). „Eros Tespijski" oraz „Hermes z Dionizosem" z Olimpu. 3. rzeźbiarz grecki z I w. p.n.e. znany z sygnatur na bazach posą­gów dwóch rzymskich urzędników w Egipcie. 4. rzeźbiarz grecki działający w okresie cesar­stwa rzymskiego, zapewne w III w. n.e., znany z sygnatury na bazie popiersia brodatego starca, znalezionego w Crest (Francja).

prandium łac. w Rzymie od okresu republiki (III-I w. p.n.e.) drugie śniadanie spożywane po pracy, około południa, między właściwym śnia­daniem (ientaculum) a obiadem (cena). Był to prosty i lekki posiłek składający się z chleba, sera i owoców, bez mięsa i wina. Codzienne p. ludności plebejskiej i niewolników składało się z buraków spożywanych na surowo, smażonych lub gotowanych; określano je jako plebeia pran-dia lub fabrorum prandia. Ludność zamożna, pro­wadząca wystawną kuchnię, spożywała też go­towane potrawy z obiadu z poprzedniego dnia, nierzadko uzupełniając je słoniną, szynką, ka­wałkami wędzonego łba świńskiego oraz winem. Stołu podczas tego posiłku nie zastawiano.

Pratinas z Fliuntu (na Peloponezie), poeta

grecki z pierwszej poł. V w. p.n.e. Miał pierwszy wprowadzić dramat satyrowy do Aten. W czasie 70 olimpiady (499-496 p.n.e.) konkurował z Chojrilosem i Ajschylosem w agonie tragicz­nym. Wiemy o jego jednym zwycięstwie. Za­chował się tylko jeden fragment u Atenajosa oraz 2 tytuły jego utworów: Palajstaj (Atleci), utwór*nazwany wyraźnie dramatem satyrowym, i Dysmafnaf e Karyattdes (wg Hezychiusza nazwa ta oznacza spartańskie bakchantki), prawdopo­dobnie dytyramb dramatyczny. Księga Suda przypisuje mu autorstwo 32 dramatów satyro­wych i (bezpodstawnie) 18 tragedii.



Prawo dwunastu tablic (łac. leges duodecim tabularum) słynna kodyfikacja prawa rzymskie­go opracowana przez komisję złożoną z dzie­sięciu mężów (decemviri legibus scribundis) w la­tach 451 -449 p.n.e. Kodeks wyryto na spiżowych tablicach i wystawiono na Forum rzymskim oraz na rynkach i placach wszystkich kolonii rzymskich. Jako pierwszy kodeks prawa rzym­skiego stanowił przedmiot badań niezliczonej rzeszy komentatorów rzymskich, a jako naj­starszy pomnik prozy rzymskiej był przedmio­tem badań filologów jeszcze w starożytności. P.d.t. odzwierciedla stosunki społeczne Rzymu w okresie kształtowania się ustroju niewolni­czego, a jednocześnie stanowi kodyfikację będą­cego wówczas w mocy prawa obyczajowego. Obejmuje ono normy wchodzące w skład dzi­siejszego prawa cywilnego, jak również prawa karnego, państwowego, sakralnego oraz proce­dury sądowej. W tym czasie niewolnictwo ma jeszcze charakter patriarchalny, władza ojca ro­dziny jest absolutna, może on np. sprzedać syna w niewolę; obok rozwijającej się własności pry­watnej wciąż jeszcze istnieje wspólna własność rodowa, o czym świadczą przepisy dotyczące dziedziczenia. Niezwykle ostre kary stosuje się za naruszenie prawa własności (za świadome podpalenie domu lub stogu zboża kara chłosty i spalenie żywcem; za kradzież w nocy kara śmierci). Kary dla niewolników są ostrzejsze niż dla ludzi wolnych. Przepis zabraniający plebejuszom i patrycjuszom zawierania związków małżeńskich (ius connubii) już w cztery lata po ogłoszeniu p.d.t. został zniesiony przez prawo Kanulejusza (lex Canuleia). Do naszych czasów dotrwały tylko fragmenty tej kodyfikacji prze­kazane w pismach komentatorów.

prawo skracania jambów zob. jambiczne skró-

praxilleum

615


Priene

praxilleum zob. praksillejon.

pretor (łac. proetor) urząd w starożytnym Rzymie, powstał w r.-367 przez oddzielenie od konsulatu funkcji sądowniczych. Początkowo był •tylko l p., później liczba ich wzrosła do 8 za Sulli, a do 16 za Cezara. Najstarszy z nich, praetor wbanus, załatwiał sprawy sądowe, zastępował nieobecnych konsulów, urządzał Ludi Apollina-res. Praetor peregrinus rozsądzał sprawy między obywatelami i cudzoziemcami, pozostali p. prze­wodniczyli stałym trybunałom sądów przysię­głych. P. podobnie jak konsulowie prócz władzy urzędniczej (potestas) posiadali władzę wojskową (imperium). Urzędowanie ich trwało l rok, na­stępnie jako propretorowie otrzymywali w za­rząd prowincje. Do oznak p. należały sella cu-rulis i toga praetexta, przysługiwało im 2 likto-rów cum fascibus (z rózgami) w Rzymie, a 6 lik-torów cum fascibus et securibus (z rózgami i to­porami) na prowincji.

pretorianie (łac. praetoriani) przyboczna gwar­dia cesarska w Rzymie, składająca się z 9 kohort po 1000 ludzi każda. Od czasu Tyberiusza wszystkie kohorty zajmowały w Rzymie na obóz miejsce przy porta Collina. Dowództwo nale­żało do 2 prefektów (praefecti praetorio). Do służby w kohorcie przyjmowano tylko obywa­teli rzymskich.

Priam (Priamos) syn Laomedonta i Strymo, ostatni król Troi. Pierwotnie nazywał się Po-darkes. Gdy Herkules zdobył Troję, Podarkes dostał się do niewoli. Wykupiła go siostra jego, Hesione, stąd imię Priamos (gr. priamaj wyku­pywać). P. był mężem Arisby, następnie Hekuby, ojcem 50 synów i kilkunastu córek. Naj­bardziej znanymi z nich są: Hektor, Parys, Helenos, Dejfobos, Trojlus, Polites, Kreusa, Laodyka, Poliksena i Kassandra. W wojnie tro­jańskiej nie brał udziału z powodu podeszłego wieku. Gdy padł najwaleczniejszy z jego synów, Hektor, udał się do obozu Achillesa, aby ode­brać jego ciało. Został zabity przez Neoptolemosa, syna Achillesa, gdy Grecy wtargnęli do Troi.

Priap .(Priapos) mit. ityfaliczne bóstwo greckie znane dopiero czasom aleksandryjskim i przy­jęte w Rzymie. Głównym miejscem kultu P. było Lampsakos, gdzie składano mu w ofierze osła. Było to bóstwo ogrodów i winnic, a także płodności i urodzaju. Często ustawiano jego posągi w ogrodach dla odstraszenia ptaków i złodziei.

priapea drobne utwory poetyckie, epigramaty o treści obscenicznej, związane z Priapem. Poezję odnoszącą się do Priapa spotykamy już u Greków, p. pisał Eufronios z Chersonezu (III w. p.n.e.). U Rzymian miały one najpierw charakter epigramów. Umieszczone na ścianach świątyń Priapa krótkie, pikantne wierszyki z cza­sem dostały się do literatury. Zachował się zbio­rek 80 takich utworów łacińskich, powstałych prawdopodobnie w czasach Augusta.

priapeia zob. priapea.

priapej (gr. Pridpejon, łac. versus Priapeus) wiersz o schemacie •^iV^.\^\^^\^i_ || ^ o _'. '^"^--'-'.o, czyli połączenie glikoneja z ferekra-tejem. Dwuzgloskowy nagłos (czyli -baza) oby­dwu części składowych może być wypełniony zgłoskami o dowolnym iloczasie, ale najczęściej jest spondejem (——) lub trochejem (—^'), por. Anakreont, fragment 69, l (Diehl): eristesa men itriu lepili mikron apoklas ——L\^\^L^il. \ \^L\^^iL. W dramacie greckim mogą w p. występować rozwiązania długich zgłosek i nie zawsze przestrzegana jest diereza, rozdzie­lająca dwie części składowe. W priapejach Katullusa diereza obowiązuje zawsze, ale czasem zachodzi w niej elizja; por. Katullus 17,4:

ne supinus eat cavaque m palude recumbat _'<^'_

\^^11.^1 L\\L\-^L^J^'1.^1.


1   ...   115   116   117   118   119   120   121   122   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna