Mała encyklopedia kultury antycznej



Pobieranie 11,54 Mb.
Strona106/159
Data23.10.2017
Rozmiar11,54 Mb.
1   ...   102   103   104   105   106   107   108   109   ...   159

Oceanidy zob. Okeanidy.

Oceanus zob. Okeanos.

Ocellus Lucanus zob. Okellos.

Ocelum miejscowość w Alpach, na drodze z Turynu przez mons Matrona do Galii. Cezar określa O. jako granicę prowincji Gallia Cis-alpina.

ochlokracja (gr. ochlokratia, od óchlos pospól­stwo i krdtos władza) rządy pospólstwa, forma skrajnej demokracji greckiej z czasów Platona, występująca także w czasach późniejszych. Pla­ton i Arystoteles uważali ją za zwyrodniałą, najgorszą formę demokratycznych rządów: wła­dza znajduje się w rękach mas pasożytniczych biedaków, którymi kierują schlebiający im de. magogowie. Zdaniem Platona, charakterystyczną cechą tego rodzaju rządów jest bezgraniczna samowola i zabieranie majątku obywatelom za­możnym, który następnie dzielony jest między pospólstwo i jego przywódców, zagarniających najwięcej dla siebie. Z tej wolności bez granic rodzi się z biegiem czasu dyktatura. Termin o. po raz pierwszy występuje w II w. p.n.e u Polibiusza (VI, 4; VI, 57, 9), który uważa tę formę rządów za najgorszą.



Ochos1 przydomek Artakserksesa III.

Ochos2 (gr. Ochos) wielka rzeka w środkowej Azji, wypływająca z gór Paropamisos (dziś Hin­dukusz). Wg Strabona płynęła przez Hyrkanis i wpadała do Morza Kaspijskiego, wg Pliniusza i Ptolemeusza płynęła przez Baktrię i wpadała do rzeki Oksos.

Ocnus zob. Oknos.

ocreae łac. (gr. knemides) nagolennice okry­wające nogi z przodu, od kostek do kolan. Wyrabiano je ze skóry i płytek metalowych lub z odpowiednio wygiętej blachy cynkowej czy też ze spiżu. Przymocowywano je do nóg za po­mocą pierścieni skórzanych lub metalowych, często srebrnych. Należały do uzbrojenia pie­chura.

Oericulum (dziś Otricoli) miasto w Umbrii, nad Tybrem, niedaleko ujścia rzeki Nar do Tybru. Zachowane ruiny świątyń, amfiteatru i akweduktu.

Octayenus prawnik rzymski działający praw­dopodobnie w I w. n.e., ale w każdym razie nie później niż za czasów Trajana.

Octayia zob. Octavii 7, S.

Octavianus (właściwie Caius Octayius) syn sio­strzenicy Juliusza Cezara, Atti, i Gajusza Okta-wiusza (zob. Octavii 6), ur. w r. 63 p.n.e., adop­towany przez Cezara i wyznaczony na spadko­biercę. Po śmierci Cezara przybył do Rzymu z zamiarem objęcia spadku. Przyjął imię Gajusa Juliusza Cezara Oktawiana (Caius lulius Caesar Octavianus). Na czele partii cezariańskiej stał wtedy oficer Cezara, Antoniusz, który nie chciał uznać w O. prawego następcy Cezara. O. roz­począł przeciw Antoniuszowi agitację, wykorzy­stując przy tym pomoc Cycerona, przywódcy opozycji senackiej skierowanej przeciwko Anto­niuszowi. Nawiązał porozumienie z senatem, chociaż ten popierał morderców Cezara. Kiedy Antoniusz oblegał w Mutinie Decimusa Brutusa, przywódcę stronnictwa antycezariańskiego, se­nat na wniosek Cycerona ogłosił Antoniusza wrogiem ojczyzny. Konsulowie Hirtius i Pansa wraz z O. wyruszyli pod Mutinę na pomoc Brutusowi. W kwietniu r. 43 w bitwie pod Mutiną Antoniusz poniósł klęskę, zginęli także obaj konsulowie. O. nie ścigał dalej Antoniusza, lecz wrócił na czele wojska do Rzymu. Prze­prowadził swój wybór na konsula i ustawę dotyczącą ukarania morderców Cezara, zniósł także uchwałę senatu ogłaszającą Antoniusza wrogiem ojczyzny. Zerwanie z senatem zmusiło O.

BzsnuBi^: A9:)inni3iOAZ zazJd q3AiiBAOsois ifsaJd

-3 J 31SBZ3 A AUBAOpJOlUBZ (BTIlSZ '{[PS ^niHSI

-oaz 'BuuA^ z zbja •a'ird ^,8 j z (tisuo?[ 'b}bui

-Aldo '"o snamy sns-ioy^ •§ •o3aAOpni BanqA.ił np5zJn zo apSmnsn 'nAB-id A3.iqA '{izrba

-OBfozJd zsnu3qA,i. •Bq35[wo faareJSe siABisn Apaz-id {BAOd5}sAA laiBzsnfoAliBd z niiraiuinzo.1

-od a^ •maqo5[B.io ui3zsnu3qAJ, z zbja •3-u-d EEI j z AAOprq unqAił ''q snawy^ •(» •poipoB'1 a\

B5pJ9 OS3UA3d Z3ZJd AUBAOp.IOUIBZ (BUlSz

'^91 j: a ifzy op AuBfsA^ -$91 u a uisinsnoit {Ag

-Bzsn3SJ3([ i[OAaiu op (biza '.-a-u-d 891 '-i ^ urazsri3SJ3(i z aintoA a o(j Bop9AOp '•o w

-awye •Bisn3nv pBizpBJd Tałyinnd AlfoM n aisBzo a A^opni nnqAn '•o snmy •z, '55iA»j-i obs

-3iqo {Brai feulBZ pod 3iA»;q od ZOS '•l A^ '^oij

- (3;nz9d 'nn/:pJBs ^n B5[sfoA BappAop •3-n-d gOZ '•l a 'fappiund ^nfOA n ApsBzo z JO)3Jd 'ct.m

-op0 snaw^ •\ •nuiAz^ op &is {S9inazJd qo!i[s

-A3i9B[ qoBSBZo a znf aniqopodopABJd ^k)v\ 'o33p[SiOA Bp3zpoqood p(suł(zj po; ijAcpo

-„1XI8pOAOJ01( HIĄOS3A SBU 3K)ZpBAO.ldpO I

aroojp a apzozsBpi 'Bjaqopod mba 5is Biinizs

;(S3f" ;ZSJBIA (BpOp I 'BIOAz np3UIO?( A 5[OJ

(B-iSapo aziqop Kzo '{OlOBfAzJd qoXuBJqaz fB}

-^daz toJ3iai$ pszJd zn» sz 'apepod zsnmo»aMs

-qoj^ 91053101 a '(ibi 9^, ob(bui) •a-u f?! j a {iBum •q •r8p[sf3dOJna Ainł(n?i foAZOJ w AĄdA i3[piA f3inz9d (reA^A Ai9p[ 'i';isuii(zJ \Kys Xuz0i(s

-Bpi afeiSAod 'tpppaJS /Afioz/A ns/ims/impi i qopiSiB}i A9.10ZA op 19JABU bai} ifapisgpBt lyiizs i AmłBJ3»n ^alA ąo(z 'nfoAZOJ faf o3a(

-BiaBdSA S8JOIO 0} ISajr 'B5[0d3 BUZBA OA05HBf

-aa f3i'3[sinAz.i Amnn5[ qoBfa;zp a bs o BinBAOued B}Bq •qoBllA5[8 i qnB{iqou :q3BAiSJBA a;q8is zazJd qoAireAor3[iAAudn q30Ap Ba 5is (bj

-3ido qoAws q3BpBZJ ^ •8AOQ ^isouza qni aniAt



-bia$ 8JB1S 9BAOpnqpo {BZB3[ 'a(BzoXqo anABp

(B3BJAAud UlAł Z n3[ZBIAZ ^ •033nfl3l[3.1 I OSaU

-UlZpOJ BpAZ BZ3ZSB(AZ B 'BAłS^azOSjOdS 3TI[BJ

-oui snrazpOJpo niao bu q3A>BfBni AB)sn garazs (BpAA 'BAlsyBd SfoBJłsnnulpB {BAOznre8J03Jz t

{BAOSIpBZJOdn '(A90J3»S3S 000 000 1) A9JO»Bn

-as •B[p i (A90J9łsas ooOOOt') A9iiA-ip b[p aa

-oiuBfBal snzuw aaou {lAoneisn 'q9so 009 Bu niBuas A9yio{Z3 psoi; (iiB}Sf)[ •(•o po iosouz3[

-bz a Sis ĄBAOpfBnz •sfeup^C siootsi a 'monBuaz X(83in ani smysuuo} i lapan Sfenąsi 3A\oM)sired af3n»A»sni spismAzJ anABp) huojw qoi(nzBA gaJSzs •o (izpBAOJdazid BAlsyed ZJiBnAa^ •ans

-nssBJ^i bu A9UB

ApaZJd AABJdAA P'ABU {Bq33;aBZ ;q3BUfoA

qaAzs[Bp o 'o znf jb[saui siu '113^ i rBunQ o ba}s

-yBd 33iuBi3 Azs(JedQ 'g j a un5iSJnqołnaJ, aisa"! a fonismAzJ iiuub B)(s5(5[ 5is A(Azaao?[Bz i 5ts AtBpn ain sqB"l o Aoma-iS Bp-iado Bq9Jd i ua^ azod uitiuo}Ara) BiuazJazszoJ AqoJd azs[BQ

-Uffg i rBnng a(iaoub)s A3ou{od bu BAlS^Bd 5aniBJO 'i.fzai^ i sinotured '5foi[3pU!A\ '5f33^[ 'lanauoj^ : apniAO-rd sacu lAomAz-a: suo a(soiu

-AzJy •uinuadaii vpwysi^ bu atuApsr 5is A(Az30» tWM '3AOuiop AniOA 3(BAU}o3n(p 3pzsa.iA

A|BtSOZ 3UOZ3903IBZ ZBA3IUOd '033UZJl5UA3M

nfoi[od ui3S3J?[o nuiAz^ B[p AtAq •o BiuBAOHBd

B)B1 "BUlIAAo I BA05[SfOA &ZpB{A BZSzAAfBU (BSISAzn qOSOdS U3l f\ •BUB(dBl[ '033ZSZAAfBU

pBZJn zi i a •e 'BunqArł 5zpB(A biu)oaazop — anidSisBU '(ipniAOJd A95iiu}S3miBU q3A[5[AA\z tunu3Smi o(Aq anBA05(pezJodpod hiw 'opazi oSazszAA 5zpB(A BUJB[nsao:s(OJd •f}) aw{nsuo3



-OJiS smoM wnmduit •az) {bihazjio bz ubiui

-BZ A 3[B 'n)B[nSU01[ Z SIZpABJdA (BAOU3AzaJZ

£2 '1 M 'sn/mas sSayuuct psoupo3 {BAO(SBid i vss[

-nsao5[ AuBJ3iqAA a(Błs i/(q ^i oq -psoupo3 azszAAfBU mfii oiioas a 3Bidn?[s (BZ3od in^U0 fał PO '(AfenredSA — snisnSny) BłsnSny 5[3tti

-OpAZJd AU}AZ3ZSBZ •O iBUlAzflO 'l /.^ BIUZ3A)S

91 ninp f\ '^zpajA (BAoq3BZ Aq 'AoiOłBuas Aqsoid i BiUBSalBU A(Aq msAlsdStSBH o3aJO}-'( 'AuzoA)iiod jasubiu AuzaSiz o?[[ai siBUpaf Ot {Ag

-ii(i(qnd3J arasooJAAzJd j;so(3o i OMiauraoulonpd aufBzoAAZpaa sas (azojz •o tZ '•i /A. '(sn)ouag sdaJuud) apanas a oSazsAJsid ofef 'nasfanu

UlAZSAJald BU 0}B}SOZ 3UOZ3ZS3IUin •() 5IUII AOJ

-01BU8S apSjI f3AOU Bts[ •AA05[lferBUI SnZU33 (IZpBAOJdaZJd I n»BU3S A9?[UO(Z3 5}SI[ BAOU

8Z" 61 q3BłB( a {Azojn q3Aio}?( Asom bu 'bjoz

-U33 BApIUSOUlOUpd (BUlAZJłO g; •J A B 'UI3[ns

-uoil AiiBJaiqAA 3iB»s jAq ig i po •o3ai5isuiAz.i BA}SUBd B3pB{A ulAuApaf uo Sis (b»s i[iAq3 fał PO 'O uraAlsSpAAz uiAłiAO?({B3 ano 5is

B{AZ3U05[BZ ;Ig •l A Ulnf35lV p0d 5lS B[BJ3aZOJ BAtiq B3BfnpA03(I •f3AOUIOp AufOA fSpSZJI

op fizpBAOJdop aioii( 'nuiB{ZOł op iiubjia

-uinui AzpSiui Ojzsop qoBtB| o I "d 'anipoq3

-bz afoniAOJd i b;ibii BjpBdAzJd •o AzpBjA a[Bizpod Az,y •zf 'i a Tddi(ij pod 3;A}iq a

UI3AtS5pAAZ q01 3IUZ33łBłSO 5lS BjAZ3y05[BZ

BJ9i')( 'aii'}[StiB3i;iqnd3J ulaApnniofls aż b}[[ba B(Aq niBJlAumu} urap3 '(Et? j) niaJtAUlnu} oSsiStup bazbu pod auBuz 'UI^snpId^^ i urazsnm

-oluy '"O Azp5nu arosiuinzoJod aiiBABz oibis

-oz •aiazsnnio}nv z BjuanunzOJOd BiuBi(nzs op

£££


October

534


Odoaker

po poddaniu się Rzymu Cynnie. 6. Caius O., ojciec późniejszego cesarza Oktawiana. W r. 62 p.n.e. pokonał w Italii resztki zwolenników Katyliny. Walczył z Trakami. Umarł nagle w r. 58. 7. Octowa, jego córka była żoną Gajusa Marcellusa, później Marka Antoniusza. W r. 37 doprowadziła do pojednania Oktawiana z An­toniuszem. Pod wpływem miłości do Kleopatry Antoniusz odesłał O. do Rzymu, a w r. 32 po­słał jej list rozwodowy. O poświęciła się całko­wicie wychowaniu córki i syna. Umarła w r. 11. Sławiono ją jako wzór matrony rzymskiej. 8. O., córka cesarza Klaudiusza i Messaliny, była żoną Nerona, została na jego rozkaz podstępnie zamordowana. — Inni O.: 9. Caius O. Lam-padio, żyjący w II w. p.n.e., prawdopodobnie wyzwolony Grek. On pierwszy miał — wzorując się na Kratesie z Pergamonu — opracować kry­tycznie i objaśnić dzieła starych poetów łaciń­skich; specjalnie zajmował się Newiuszem, po­dzielił jego Wojnę punicką na siedem ksiąg. 10. O. Ruso, historyk rzymski z I w. p.n.e. Dzieła jego zaginęły. 11. O. Musa, historyk rzymski z epoki Oktawiana Augusta, prawdopo­dobnie opracował całą historię Rzymu; dzieło to nie zachowało się.



October łac. miesiąc październik w kalendarzu rzymskim. Nazwa pochodzi ód octo osiem, po-. nieważ pierwotnie, kiedy rok zaczynał się w mar­cu, był to ósmy miesiąc roku. Zob. miesiące.

Octodurus (albo Octodurum) zw. też Forum Ciaudii Yallensium (dziś Martigny) miasto albo osada we wschodniej Galii, w kraju Weragrów, w dolinie otoczonej bardzo wysokimi górami.

Octogesa miasto w kraju Ilergetów w Hispania Tarraconensis, w dolnym biegu rzeki Hiberus (dziś Ebro).

octonarius versus zob. oktonar.

oda (gr. odS, tac. oda, ode) pieśń, utwór li­ryczny, początkowo w starożytnej Grecji pieśń o treści poważnej, przeznaczona dla chóru, później pieśń sławiąca jakiegoś bohatera. O. na­zywamy pieśni Pindara sławiące zwycięzców w igrzyskach (epinikia). Pieśni te składają się ze strofy, antystrofy i epody powtarzających się kilkakrotnie. Schemat o. Pindara jest następu­jący: 1) pochwała ojczyzny zwycięzcy, pochwała igrzysk, w których odniósł zwycięstwo, 2) od­powiedni mit, 3) pochwała boga, 4) morał. O. nazywamy również pieśni Horacego, zwane w starożytności carmina (pieśni). Miary wierszo­we o. byty bardzo urozmaicone.

odejon (gr. odejon, łac. odeum) gmach prze­znaczony na występy muzyczne, budową po­dobny do teatru (widownia w kształcie półkola, rzędy siedzeń wznoszących się amfiteatralnie, orchestra dla chóru i podium dla muzyków), ze względów akustycznych kryty dachem. O. było czterokrotnie mniejsze od teatru. Pierwsze, jak się zdaje, o. wzniósł w Atenach Perykles na poludniowo-wschodnim zboczu Akropolu, dru­gie — największe i najwspanialsze ze wszystkich, mieszczące 8 000 widzów, wybudował w II w. Herodes Attyk na południowo-zachodnich sto­kach Akropolu. O. znajdowały się również w Koryncie i w miastach Azji Mn. W Rzymie były dwa o.: pierwsze wzniósł Domicjan, drugie Trajan.

Odenatus (Odenathus) z Palmiry, jeden z tzw. trzydziestu tyranów; w okresie chaosu panują­cego w państwie rzymskim w połowie III wiekii położył wielkie zasługi dla Rzymu dzięki zwy­cięskim walkom z Persami, których w r. 261 pokonał nad Eufratem. Przyjął tytuł króla, a se­nat rzymski obdarzył go tytułem cesarza Wscho­du. W r. 267 zginął zamordowany przez swojego krewnego. Rządy po nim objęta w Palmyrze Zeaobia (zob.), dzięki niej miasto doszło do wielkiego rozwitu, lecz popadło w konflikt z Rzymem i w III w. n.e. spotkała je kompletna zagłada,

odeon zob. odejon.

Odessos 1. (dziś Warna) miasto greckie w Tracji, nad Morzem Czarnym, na północ od góry Hajmos, założone przez kolonistów z Miletu. 2. miasto portowe na północnym wy­brzeżu Morza Czarnego, na zachód od Olbii i ujścia Dniepru. Leżało dość daleko na pótnoco--wschód od dzisiejszej Odesy.

odeum zob. odejon.

Odios (Hodios) mit. 1. wódz Halizonów w czasie wojny trojańskiej, zabity przez Agamem-nona. 2. herold grecki z okresu wojny trojań­skiej.

Odoaker (ddoacer) z Rugii, wódz germański. Podanie głosi, że w młodości, kierując się prze­powiednią o przyszłej wielkości, opuścił siedzibę swego ludu nad Dunajem i udał się do Italii. Służył jako pretorianin na dworze cesarskim. W r. 476 n.e. stanął na czele zbuntowanych legionów germańskich, usunął z tronu Romulusa Augustulusa i założył na gruzach cesarstwa rzymskiego królestwo germańskie. Trzecią część ziemi rozdzielił pomiędzy swoich żołnierzy.

Odomanti

535


Oeax

W r. 487 podbił Noricum. Po długich walkach musiał w r. 493 poddać się Teodorykowi, królowi Ostrogotów. Wkrótce został przez niego zamor­dowany.



Odomanti (gr. Odómantoj) lud tracki za­mieszkujący kraj zw. Odomantiiw, w północno--wschodniej Macedonii, pomiędzy rzekami Stry-mon i Nestos, w pobliżu gór Orbelos.

Odrysowie (Oc'rysae) najsilniejszy z ludów trackich, osiadły w okolicy środkowego biegu Hebru. W V w. p.n.e. królowie O. Teres i Sital-kes podbili sąsiednie ludy na obszarze od Morza Trackiego (północna część Morza Egejskiego) aż do Dunaju. O; walczyli z Ateńczykami o Cher-sonez Tracki. W czasie wojny peloponeskiej Ateticzycy zawarli z nimi przymierze. Państwo O. podbił Filip II Macedoński, pozostawił im jed­nak pewne formy niezależności. On też założył miasto Filippopolis. Rzymianie uzależnili od siebie O., lecz uważali ich za sprzymierzeńców w wojnach z sąsiednimi ludami. O. kilkakrotnie usiłowali uzyskać niezależność. Za Wespazjana państwo O. włączone zostało ostatecznie do ce­sarstwa rzymskiego.

odważniki (łac. pondera, 1. pój. pondus) znane są z wykopalisk w Knossos, Mykenach i Troi (datowane na II tysiąclecie p.n.e.), w Attyce, w Olincie (z okresu V-IV w. p.n.e.), na Delos (II -1 w. p.n.e.), w Pompei. Odważniki grec­kie wyrabiane były głównie z ołowiu, rzadziej z brązu, gliny lub kamienia. Najczęściej nada­wano im kształt kwadratowych lub prostokąt­nych płytek, niekiedy stożków, astragali bądź figurek czy głów zwierząt. O. w formie płytek zaopatrywano w plastyczne emblematy, które określały wartość (delfin — minę, głowa by­ka — dwie miny itd.) lub były symbolami miast (na o. z Eginy żółw, atrybut Afrodyty Uranii czczonej na wyspie, róża na o. z Rodos ze wzglę­du na plantacje róż). Dawano też reliefowe bądź ryte napisy dla określenia wartości odważni­ków. Niekiedy napis mówił o miejscu produkcji. O. rzymskie były brązowe, rzadziej ołowiane, a także z czarnego kamienia i bardzo duże — z marmuru lub trawertynu, o mało zróżnicowa­nych kształtach. Najczęściej miały kształt ściętej z dwu stron kuli. Zaopatrywano je, jak w Grecji, w oznaczenie wartości. Inny typ reprezentowały o. do wag jednoszalkowych; znane od okresu hel­lenistycznego, rozpowszechniły się szczególnie w Italii. Formowano je w kształcie popiersi, rzadko figurek, niekiedy żołędzi. Wykonywane

w brązie, z wnętrzem wypełnionym ołowiem, były zaopatrywane w pierścień do zawieszania na belce wagi.



Odyseja 1. tytuł epopei Homera, opiewającej powrót Odyseusza spod Troi (zob. Homer). 2. miasto położone w północnej części wybrzeża andaluzyjskiego.

Odyseusz (Odysseus, łac. Ulysses, Ulyxes) mit. syn Laertesa i Antiklei, król Itaki, główny bohater Odysei Homera, który nazywa go pojkilomites (przebiegły, przemyślny, pełen for­teli). O. wyruszył na wojnę trojańską, zostawiając żonę Penelopę i syna Telemacha, który był wówczas niemowlęciem. Pod Troją na naradach wodzów O. wyróżniał się wymową, a w wypra­wach odwagą i sprytem, toteż po śmierci Achil­lesa Grecy jemu przyznali zbroję bohatera, po­mijając Ajasa, syna Telamona. Przyczynił się także do zdobycia Troi, gdyż za jego radą Grecy zastosowali fortel z ukryciem żołnierzy w drewnia­nym koniu. Przygody O. w czasie powrotu spod Troi stanowią temat Odysei. Prześladowany przez Posejdona przeżył wiele niebezpiecznych przygód, w których stracił wszystkich towarzyszy. Naj­pierw trafił do kraju Cyklopów, gdzie Polifem pożarł kilku jego towarzyszy, następnie przybył do króla wiatrów, Eola, który podarował mu zamknięte w worku wszystkie niepomyślne wiatry. Lekkomyślni towarzysze rozwiązali worek i wiatry zapędziły okręty z powrotem do Eola. O. dotarł także do kraju Lestrygonów, był na wyspie czarodziejki Kirke, ominął szczęśliwie Sy­reny, Scyllę i Charybdę. Po wielu innych przy­godach trafił wreszcie na wyspę Feaków, których król, Alkinoos, rozkazał go odwieźć na Itakę. Niepoznany przybył do domu, gdzie ucztowali butni zalotnicy ubiegający się o rękę owdowiałej, jak sądzili, Penelopy, O. przy pomocy syna • i dwóch wiernych pasterzy wymordował zalot-ników, a po bitwie dal się poznać Penelopie. Odtąd rządził szczęśliwie Itaką. Wg późniejszych epików syn O. i Kirke, Telegonos, został wysiany przez matkę na poszukiwanie ojca. Burza przy­pędziła go na Itakę; schwytany, przez O. i Tele­macha w chwili, gdy grabił wieśniaków pragnąc zdobyć pożywienie, zabił swego nierozpoznanego ojca.

odznaczenia wojskowe zob. dana militaria.

Oea zob. Oja.

Oeagrus zob. Ojagros.

Oeanthe, Oeaathia zob. Ojanthe.

Oeax zob. Ojaks.

Oebalidae

536


ogrody

Oebalidae zob. Ojbalidzi.

Oebalus zob. Ojhalos.

Oechalia zob. Ojchalia.

oecus (gr. ójkos) sala w domu rzymskim; wpro­wadzona do budownictwa rzymskiego pod wpły­wem budownictwa greckiego, stanowiła jednak ulepszoną wersję greckiego wzoru. O. przypo­minał atrium, ale był zamknięty i całkowicie pokryty dachem. Stanowił reprezentacyjną część domu rzymskiego, zbierano się tu głównie w cza­sie uroczystości. Zob. dom.

Oedipus zob. Edyp.

Oeneon zob. O/neon.

Oeniadae zob. O/mady.

Oenoe zob. Ojnoe.

Oenone zob. Ojnone.

Oenophyta zob. Ojnofyta.

Oenotria zob. Ojnotria.

Oenotrus zob. Ojnotros.

Oenus zob. Ojnus.

Oenussae zob. Ojnussaj.



Oeonus zob. Ojonos.

Oeta zob. Ojte.

Oetaea zob. Ojtaja.

Oetylus zob. Ojtylos.

Ofelion (gr. Ófelion, tac. Ophelwn) 1. ko­mediopisarz ateński, prawdopodobnie przed­stawiciel komedii średniej; z dzieł jego zachowały się tytuły i fragmenty. 2. autor dzieł na tematy medyczne i przyrodnicze, wykorzystanych przez Pliniusza Starszego.

Ofellas jeden z wodzów Ptolemeusza I; zdo­był w r. 322 p.n.e. Kyrene i został tam jako za­rządca, później jako niezależny władca. Wraz z Agatoklesem z Syrakuz przygotowywał się do wojny przeciwko Kartaginie, umarł jednak podczas tych przygotowań, w r. 308.

Ofeltes mit. 1. zw. też Archemoras, syn Likurga, króla Nemei. Zmarł ukąszony przez węża, gdy jego piastunka, Hypsipyle, poszła pokazać źródło siedmiu bohaterom ciągnącym na Teby. Wodzowie pochowali O. i śmierć jego uczcili igrzyskami nemejskimi, które odtąd odbywały się co dwa lata na cześć Zeusa. 2. pirat na Morzu Tyrreńskim, który usiłował porwać Dio-nizosa, za co został zamieniony w delfina.


1   ...   102   103   104   105   106   107   108   109   ...   159


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna