Lp. Zgłoszony postulat Akt normatywny



Pobieranie 1,03 Mb.
Strona7/14
Data15.02.2018
Rozmiar1,03 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   14
§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 13 maja

2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim

i powiatowym.


Propozycja wymagałaby nowelizacji:

  1. ustawy o rehabilitacji;

  2. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym;

  3. rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie warsztatów terapii zajęciowej.

Zakres zmian obejmujących przepisy dotyczące sposobu naliczania algorytmu: na podstawie przeprowadzonej analizy przepisów wynika, iż zgłoszona propozycja wymagałaby nowelizacji art. 48 ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Z przepisu tego należałoby uchylić postanowienia dotyczące liczby uczestników funkcjonujących warsztatów terapii zajęciowej. Proponowana zmiana rozporządzenia polegająca na usunięciu z algorytmu kosztów prowadzenia WTZ-ów i przeniesieniu obowiązku ich naliczania i rozliczania przez Fundusz (przy założeniu, że pozostanie ten sam sposób naliczania w planie finansowym Funduszu środków przeznaczonych na WTZ), spowoduje, że kwota przewidziana na warsztaty będzie taka sama.

Reasumując propozycja ma na celu wprowadzenie dwóch algorytmów, jednego przeznaczonego na zadania wykonywane przez powiaty, a drugiego na finansowanie działalności warsztatów terapii zajęciowej. Postulat ten nie spowoduje zwiększenia wysokości środków finansowych Funduszu na działanie WTZ, ani wykonywanych przez powiaty zadań przewidzianych ustawą o rehabilitacji.



101.

art. 48b w nowym brzmieniu:

„Art. 48b. Środki Funduszu przeznaczone na rehabilitację zawodową i społeczną osób niepełnosprawnych nie podlegają egzekucji sądowej ani administracyjnej”.



Art. 48b ustawy

o rehabilitacji – propozycja dodania



Do Funduszu wpływają zajęcia wierzytelności beneficjentów Funduszu należnych im od Funduszu (np. refundacje składek na ubezpieczenia społeczne). Dopuszczenie możliwości egzekucji tych środków spowoduje, ze nie zostaną one spożytkowane na cele ustawowe, dla których są przeznaczone. Środki własne Funduszu (z wyłączeniem dotacji z budżetu państwa) nie korzystają z ochrony przewidzianej w art. 831 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania cywilnego.

102.

PFRON proponuje w art. 49:

ust. 4 – nadanie nowego brzmienia:

„4. Od decyzji Prezesa Zarządu Funduszu dotyczących wpłat,

o których mowa w ust. 1, pracodawcy przysługuje prawo do złożenia do Prezesa Zarządu Funduszu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy”.



Art. 49 ust. 4 ustawy o rehabilitacji

Fundusz proponuje, aby w przypadku wydawanych przez Prezesa Zarządu Funduszu decyzji na podstawie ustawy – Ordynacja podatkowa środek zaskarżenia w postaci odwołania zastąpić innym środkiem przewidzianym w przepisach Ordynacji podatkowej – wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższe rozwiązanie skróci czas postępowań, odciąży ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego oraz przeniesie ryzyko związane z kosztami przegranych spraw sądowych na Fundusz.

103.

art. 49 ust. 5a nadanie nowego brzmienia:

„5a. Zaległości z tytułu wpłat, odsetki za zwłokę lub opłata prolongacyjna mogą być z urzędu lub na wniosek pracodawcy umarzane w całości lub w części decyzją Prezesa Zarządu Funduszu wyłącznie w przypadku ich całkowitej nieściągalności”.



Art. 49 ust. 5a ustawy

o rehabilitacji



W ocenie Funduszu dodanie zwrotu „z urzędu lub na wniosek pracodawcy” wyeliminuje wątpliwości związane z zakresem podmiotowym inicjującym postępowanie. Przesłanki całkowitej nieściągalności, określone art. 67d § 1 Ordynacji podatkowej, do których odwołuje art. 49 ust. 5b ustawy o rehabilitacji (…) dotyczą stosowania instytucji umarzania z urzędu. Właściwym wydaje się możliwość rozpatrywania wniosków pracodawców w zakresie umarzania zaległości z tytułu wpłat w przypadku ich całkowitej nieściągalności.

104.

  1. nowelizacja art. 49c pkt 3 poprzez wskazanie, iż dane otrzymywane z ZUS są środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym i sądowym.

  2. art. 49c – uzupełnienie przepisu poprzez dodanie pkt 5 – 9 w brzmieniu:

„5) w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych;

6) w Centralnym Rejestrze Restrukturyzacji i Upadłości;

7) w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych;

8) w Centralnej Ewidencji Pojazdów;

9). w Elektronicznym Krajowym Systemie Monitoringu Osób Niepełnosprawnych.”.


Art. 49c ustawy

o rehabilitacji



Ad pkt 1. W obecnym stanie prawnym nie wszystkie sądu uznają dane o zatrudnieniu, które Fundusz pozyskuje od ZUS przez interfejs, w prowadzonych postępowaniach administracyjnych. Fundusz sygnalizuje, iż art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wskazuje, iż informacje zawarte na koncie ubezpieczonego i koncie płatnika składek prowadzonych w formie elektronicznej, które przekazane zostały w postaci dokumentu pisemnego albo elektronicznego, są środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym i sądowym z zakresu ubezpieczeń społecznych. Jednak na podstawie tego przepisu dane te mogą być wykorzystywane w postepowaniu sądowym przez tylko Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Ad pkt 2. Fundusz nie posiada dostępu do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych. Zgodnie z treścią art. 138k § 2 Ordynacji podatkowej dostęp do Centralnego Rejestru mają organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej. Dostęp do Centralnego Rejestru i korzystanie z jego bazy jest niezbędny do prawidłowej realizacji zadań w zakresie wpłat obowiązkowych. Centralny Rejestr Restrukturyzacji i Upadłości jeszcze nie został stworzony, ale obowiązek jego utworzenia nałożyła ustawa z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne. Zgodnie z art. 5 tejże ustawy rejestr ma służyć do zamieszczania i obwieszczania postanowień, zarządzeń, dokumentów i informacji oraz udostępnianiu danych w nich zawartych dotyczących postępowań restrukturyzacyjnych i upadłościowych. Dostęp do Centralne Rejestru Restrukturyzacji i Upadłości pozwoli na sprawne i bezkorespondencyjne korzystanie z informacji w nim zawartych, co jest niezbędne do szybkiego i sprawnego obsługiwania przez Fundusz postępowań restrukturyzacyjnych i upadłościowych. Propozycja dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów ma na celu ułatwienie poszukiwania majątku dłużników Funduszu. Z istoty zaś działalności Funduszu wynika konieczność dostępu do danych zgromadzonych w Elektronicznym Krajowym Systemie Monitoringu Osób Niepełnosprawnych.

105.

art. 49e

ust. 2 – nadanie nowego brzmienia:

„2. Zwrotu, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 1”.


Art. 49e ust. 2 ustawy

o rehabilitacji



Dotychczasowy przepis ust. 2 ma w istocie cywilnoprawny charakter. Proponowany zapis pozwoli jednoznacznie określić termin na dokonanie zwrotu. Skrócenie terminu do 14 dni wynika z faktu, że przeprowadzenie postępowania administracyjnego w obu instancjach co do zasady trwa kilka miesięcy. Nic nie stoi na przeszkodzie zatem by termin na zwrot na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej był stosunkowo krótki.

106.

W art. 49e dodanie ust. 2a w brzmieniu:

2a. Środki Funduszu, o których mowa w ust. 1 podlegają potrąceniu z wymagalnymi świadczeniami należnymi beneficjentowi do Funduszu, począwszy od okresu, w którym decyzja nakazująca zwrot środków stała się ostateczna. Oświadczenie o potrąceniu składa stronie Prezes Zarządu Funduszu”.

Art. 49e dodanie ust. 2a ustawy

o rehabilitacji



Propozycja ma umożliwić potrącania z bieżących należnych stronie świadczeń (miesięczne dofinansowania, refundacje, nadpłaty z wpłat obowiązkowych) należności Funduszu z tytułu zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Często po wpłacie strony pozostają zaległości na niewielkie kwoty (poniżej 100 zł) i dochodzenie ich w postepowaniu egzekucyjnym jest nieracjonalne, ze względu na wysokie koszty egzekucji. Możliwość potrącania z aktualnymi świadczeniami spowoduje uporządkowanie rozliczeń (wyzerowanie sald pracodawców).

107.

W art. 49e dodanie ust. 5 w brzmieniu:

„5. Decyzje, o których mowa w ust. 1 wydaje Prezes Zarządu Funduszu”.



Art. 49e dodanie ust. 5 ustawy

o rehabilitacji



Przepis wskazuje organ właściwy do wydawania decyzji administracyjnych na podstawie art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Zapis ten jest spójny z pozostałymi, które wprost wskazują Prezesa Zarządu Funduszu jako organ wydający decyzje (np. art. 26a ust. 8, 49f ust. 2). Eliminuje wszelkie wątpliwości w tym zakresie.

108.

W art. 49e dodanie ust. 6 w brzmieniu:

„6. Od decyzji, o których mowa w ust. 1, stronie przysługuje prawo do złożenia do Prezesa Zarządu Funduszu wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy.”.


Art. 49e ustawy

o rehabilitacji

(dodanie ust. 6)


Fundusz proponuje, aby w przypadku wydawanych przez Prezesa Zarządu Funduszu decyzji administracyjnych środek zaskarżenia w postaci odwołania zastąpić innym środkiem przewidzianym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego – wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższe rozwiązanie skróci czas postępowań, odciąży ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego oraz przeniesie ryzyko związane z kosztami przegranych spraw sądowych na Fundusz.

109.

art. 51 ust. 2 nadanie nowego brzmienia:

„2. Zastępców Prezesa, na wniosek Prezesa zaopiniowany przez Radę Nadzorczą, powołuje Pełnomocnik, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Pełnomocnik odwołuje zastępców Prezesa, na wniosek Prezesa zaopiniowany przez Radę Nadzorczą”.



Art. 51 ust. 2 ustawy o rehabilitacji

Pełnomocnik Rządu Do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest jednocześnie Prezesem Rady Nadzorczej Funduszu. Zasadnym wydaje się by to on powoływał i odwoływał zastępców Prezesa.

110.

art. 53a ust. 1 nadanie nowego brzmienia:

„Art. 53a ust.1. Nabór nowych pracowników do zatrudnienia na wolne stanowiska pracy w Funduszu jest otwarty i konkurencyjny”.



Art. 53a ust. 1 ustawy

o rehabilitacji



Dzięki nowemu brzmieniu przepis będzie miał zastosowanie do wszystkich pracowników Funduszu, a nie tylko do pracowników Biura Funduszu.

111.

nadanie nowego brzmienia art. 53b:

„Art. 53b Prezes Zarządu Funduszu w drodze zarządzania określa tryb postępowania rekrutacyjnego na wolne stanowiska pracy w PFRON”.



Art. 53b ustawy

o rehabilitacji



Proponowana nowelizacja ma na celu uproszczenie procedur rekrutacyjnych i zapewnienie możliwości elastycznego reagowania pracodawcy na potrzeby w zakresie pozyskiwania nowych pracowników, poprzez delegowanie na niego uprawnienia do kształtowania procedur naborowych.

112.

uchylenie art. 53c – 63g.

Art. 53c – 53g ustawy

o rehabilitacji



W przypadku nowelizacji art. 53b – 53g przepisy te nie mają żadnego uzasadnienia.

113.

Art. 56c – nadanie nowego brzmienia ust. 1:

„1. Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 56a i art. 56b następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, z tym że uprawnienia oskarżyciela publicznego przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu”.



Art. 56c ust. 1 ustawy

o rehabilitacji



Proponowany przepis nadaje Prezesowi Zarządu Funduszu uprawnienia oskarżyciela publicznego, przez co umożliwia i samodzielne przeprowadzenie postępowania i skierowanie do sądu wniosku o ukaranie sprawcy wykroczenia. Angażowanie Policji, szczególnie w postępowania z art. 56a (wysokość grzywny do 500 zł) zajmuje jej czas i przedłuża postępowanie. Do rozważenia w tym miejscu pozostaje wprowadzenie przepisu nadającego Prezesowi Zarządu Funduszu prawo do nakładania mandatów.

114.

Dopracowanie systemu sankcji za składanie nieprawdziwych informacji.

Rozdział 10a art. 56a56c ustawy

o rehabilitacji



Art. 56a i 56b normują kare grzywny w przypadku:

  1. nie przekazywania obowiązków informacyjnych o których mowa w art. 21 ust. 2f lub deklaracji o której mowa w art. 49 ust. 2 - wysokość kary do 500 zł;

  2. zgłaszania nieprawdziwych danych, udzielenia nieprawdziwych wyjaśnień lub odmowa ich udzielenia - wysokość kary do 5 000 zł.

115.

Postulat wprowadzenia do ustawy zakazu dyskryminacji osób niepełnosprawnych w miejscu pracy, a także tryb orzekania

w przypadku naruszenia zakazu dyskryminacji z tytułu niepełnosprawności. Zgłaszający zatrudniony w uczelni wyższej wskazuje, iż mimo pomimo obniżenia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych zatrudnionych w uczelniach we wpłatach na PFRON do 2% oraz ulg we wpłatach (art. 21 ust. 2b i 2c oraz art. 22) jest obciążony pracą pomimo swojej niepełnosprawności.



Ustawa

o rehabilitacji



Zakaz dyskryminacji normuje art. 113 Kodeksu pracy. Tryb postępowania sądowego z tytułu dyskryminacji z powodu niepełnosprawności normuje Kodeks postępowania cywilnego.

116.

Postulat zmiany systemowej.

Obecny system rehabilitacji zawodowej i wspierania zatrudnienia osób z różnymi niepełnosprawnościami wymaga zmian i modyfikacji ze względu m.in. na:



  1. postępujący proces integracji z Unią Europejską i przepisami międzynarodowymi (konwencja ONZ);

  2. przestarzałe i wielokrotnie modyfikowane zapisy w Ustawie;

  3. nieefektywne wykorzystanie środków finansowych zgromadzonych w Funduszu;

  4. brak skutecznych rozwiązań zwiększających zatrudnienie wśród osób z niepełnosprawnością, w szczególności ze znacznym i umiarkowanym stopniem;

  5. pogłębienie bezrobocia wśród osób z niepełnosprawnością wskutek nieodpowiednich zapisów w systemie orzecznictwa;

  6. zwiększanie niekorzystnych postaw i zachowań społecznych;

  7. pogłębianie patologii.

Zdaniem Zgłaszającego w wyżej wymienionym kontekście podstawą jest odniesienie się do Konwencji ONZ
o Prawach Osób Niepełnosprawnych, której celem jest ochrona i zapewnienie pełnego i równego korzystania z praw człowieka i podstawowych wolności przez osoby z niepełnosprawnościami na równi ze wszystkimi innymi obywatelami. Polska zobowiązana jest do wprowadzenia w życie zawartych w Konwencji standardów postępowania w celu zapewnienia osobom z niepełnosprawnościami realizacji ich praw. Zgodnie z Konwencją, do osób niepełnosprawnych zalicza się te osoby, które mają długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub w zakresie zmysłów, co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać im pełny i skuteczny udział w życiu społecznym, na zasadzie równości z innymi osobami.

Drugim punktem odniesienia jest Klasyfikacja ICF Międzynarodowa Klasyfikacja Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia. W 2001 r. przyjęto ostatecznie jej nową wersję, która jest zestawieniem komplementarnych względem siebie klasyfikacji dotyczących zdrowia i czynników z nim związanych, zaakceptowanych przez WHO i polecanych do stosowania we wszystkich krajach świata. ICF nie jest klasyfikacją ludzi, jest natomiast klasyfikacją cech charakterystycznych stanu zdrowia człowieka w kontekście jego indywidualnej sytuacji życiowej oraz wpływów otaczającego środowiska.

Ustawa

o rehabilitacji



Zgłaszający wskazuje ogólnie zakres zmian systemu rehabilitacji zawodowej i wspierania zatrudnienia osób z różnymi niepełnosprawnościami. Propozycja odnosi się do stosowania i dostosowania do polskiego systemu prawnego Konwencji ONZ o Prawach Osób Niepełnosprawnych. Kolejnym aspektem jest propozycja stosowania Klasyfikacji ICF - Międzynarodowa Klasyfikacja Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia.

117.

Postulat koncepcji rehabilitacji społecznej i zawodowej.

Orzecznictwo niepełnosprawności w Polsce ogranicza się do oceny stopnia naruszenia sprawności organizmu pod kątem zdolności do podjęcia zatrudnienia, potrzeby wsparcia niezbędnego do pełnienia ról społecznych, stałej oraz potrzeby długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Po próbach wykorzystania wielu różnych modeli niepełnosprawności, obecnie, na podstawie Konwencji ONZ o Prawach Osób Niepełnosprawnych oraz klasyfikacji ICF, rekomenduje się – przyjęcie jako punktu wyjścia do działań legislacyjnych – biopsychospołecznej koncepcji niepełnosprawności. Koncepcja ta uwzględnia w odpowiednich proporcjach zarówno aspekt biologiczny, jak też społeczny w powstawaniu niepełnosprawności. Podkreśla znaczenie nie tylko samego uszkodzenia organizmu, lecz również czynniki środowiskowe, cechy osobiste w powstawaniu problemów i ograniczeń osób z niepełnosprawnością. Wskazuje także wyraźnie na istotę niepełnosprawności, jako ograniczenie działania indywidualnego i uczestnictwa w życiu społecznym, dając podstawę do odpowiednich interwencji w kierunku zmniejszenia tych ograniczeń:

  1. na poziomie uszkodzenia organizmu – jest to interwencja w formie zabiegów leczniczych i chirurgicznych, a także zabiegów profilaktycznych przed pogłębieniem się niepełnosprawności;

  2. na poziomie ograniczenia aktywności i indywidualnego działania – jest to interwencja w formie kompleksowej rehabilitacji, łącznie z zaopatrzeniem w odpowiedni sprzęt ortopedyczny i pomoce rehabilitacyjne;

  3. na poziomie ograniczenia uczestnictwa w życiu społecznym – jest to oddziaływanie ukierunkowane na zmianę środowiska społecznego i fizycznego. Powinno ono obejmować wprowadzanie ustawodawstwa antydyskryminacyjnego i edukację społeczeństwa oraz wprowadzenie tzw. projektowania uniwersalnego środowiska fizycznego (bez barier urbanistycznych, architektonicznych, cyfrowych) i adaptowanie go dla potrzeb osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności.

Kluczowe jest także wdrożenie tzw. rehamenagiere czyli celowej i skoordynowanej współpracy resortów i instytucji (w tym zwłaszcza zdrowia i polityki społecznej) w zakresie koordynacji i kompleksowości rehabilitacji (gdzie wytyczną jest zapoczątkowanie rehabilitacji społecznej i zawodowej w trakcie rehabilitacji medycznej).

Wyżej wymienione cele przekładać się powinny na konkretne działania zapisane w legislacji.

Do głównych należą:


  1. odtworzenie ośrodków rehabilitacji zawodowej zintegrowanych w działaniu z centrami oceny kompetencji zawodowej,

  2. współdziałanie z Urzędami Pracy,

  3. indywidualne Plany Rozwoju,

  4. tworzenie wieloletnich programów aktywizujących we współpracy z samorządami i organizacjami pozarządowymi (zasada pomocniczości),

  5. zmiana dotychczasowej formuły funkcjonowania oddziałów PFRON,

  6. proporcja aktywności w środkach masowego przekazu,

  7. dostarczanie regularnych, kompleksowych informacji środowisku (osób z niepełnosprawnością, ich rodziny, opiekunowie),

  8. przemodelowanie działania Warsztatów Terapii Zajęciowej,

  9. zmianę modelu turnusów rehabilitacyjnych (wystandaryzowane profile specjalistyczne).

Ustawa

o rehabilitacji



Uwagi dotyczące koncepcji niepełnosprawności. Zgłaszający proponuje jako punkt wyjścia do działań legislacyjnych biopsychospołeczną koncepcję niepełnosprawności, a także wdrożenie tzw. rehamengaiere, polegającego na celowej i skoordynowanej współpracy resortów i instytucji w zakresie koordynacji i kompleksowości rehabilitacji.

118.

Zgłaszający proponuje, aby ze środków Funduszu mogło być finansowane w części lub w całości zadania dotychczas realizowane w ramach programu „Aktywny Samorząd”.

Zgłaszający swój postulat uzasadnia tym, iż „warto również dopisać, jako zadania ustawowe, cieszące się dużym powodzeniem zadania realizowane aktualnie w ramach programu Aktywny Samorząd, wraz z dopisaniem do rozporządzenia wykonawczego obowiązujących aktualnie zasad i kryteriów udzielania dofinansowań.”


§ 2 rozporządzenia Ministra Pracy

i Polityki Społecznej

z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych


Program „Aktywny Samorząd” jest programem celowym zatwierdzonym przez Radę Nadzorczą PFRON na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 4 ustawy o rehabilitacji. Obecnie powiaty zawierają umowy z Funduszem, na podstawie których otrzymują środki finansowe na realizację zadań przewidzianych tym Programem.

Postulat wymaga analizy przez Radę Nadzorczą PFRON oraz MRPiPS.




119.

Postulat nowelizacji § 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2.

Zgodnie z propozycją nowelizacji § 5 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2:

„1. O dofinansowanie ze środków Funduszu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny mogą ubiegać się:

1) osoby niepełnosprawne stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, jeżeli:

(…) b) zachodzi potrzeba prowadzenia rehabilitacji w warunkach domowych przy aktywnym uczestnictwie osoby niepełnosprawnej przy użyciu tego sprzętu;

2) raz na trzy lata  osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli prowadzą działalność związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych przez okres co najmniej dwóch lat przed dniem złożenia wniosku oraz udokumentują posiadanie środków własnych lub pozyskanych z innych źródeł na sfinansowanie przedsięwzięcia w wysokości nieobjętej dofinansowaniem ze środków Funduszu.”





1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   14


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna