Lp. Zgłoszony postulat Akt normatywny



Pobieranie 1,03 Mb.
Strona3/14
Data15.02.2018
Rozmiar1,03 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14

Art. 10 pkt 1 , art 10a i art. 10b ustawy

o rehabilitacji.



Dotyczy formy zatrudnienia osób niepełnosprawnych w WTZ, a także tworzenia elastycznych ofert zatrudnienia i aktywności dla osób dorosłych niepełnosprawnych przez pracodawców, podmioty publiczne i niepubliczne.
Stanowisko jednostki organizacyjnej PFRON z dnia 19.10.2016 r. WAP.DP.4141.82.BP.2016 do propozycji
Kolejna grupa postulatów dotyczy działalności WTZ. Krytyczne uwagi na temat stawania się przez WTZ swoistą „przechowalnią” są niestety uzasadnione – stąd propozycje, które zmierzają do zwiększenia efektywności prozatrudnieniowej WTZ zasługują na rozpatrzenie. W szczególności warto zastanowić się nad kwestią uczestnictwa w komisjach oceniających wnioski o powołanie WTZ, specjalistów przygotowania zawodowego. Bardziej dyskusyjne wydają się pozostałe postulaty. Propozycja „zobligowania” służb zatrudnienia i wsparcia społecznego do animowania tworzenia elastycznych ofert zatrudnienia, jakkolwiek ciekawa wydaje się trudna do realizacji. Warto jednak zwrócić uwagę na to zagadnienie. Kwestia zwiększenia możliwości wydatkowana dochodów ze sprzedaży produktów i usług wykonywanych przez uczestników warsztatów również nie jest problemem nowym, a dyskutowanym od lat i kontrowersyjnym (także pod względem prawnym związanym ze statusem warsztatów). Wydaje się , że warto jednak powrócić do tej dyskusji.

20.

Określenie maksymalnego czasu przebywania osoby w warsztacie terapii zajęciowej. Uzasadnienie: „obecnie wiele osób przebywa w warsztatach po kilkanaście lat, blokując miejsca innym. W razie braku postępów w rehabilitacji, osobę należy skierować do środowiskowego domu samopomocy. Obecnie często niepełnosprawni i ich rodziny nie wyrażają na to zgody, gdyż wiąże się to z odpłatnością. Ponadto warto rozważyć wysokość dofinansowania dla warsztatu od efektów działań na rzecz usamodzielnienia: liczby osób, które zaczęły samodzielnie dojeżdżać do warsztatu, liczby uczestników, którzy podjęli zatrudnienie.”

  1. Art 10a i art. 10b ustawy o rehabilitacji.

  2. Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia

25 marca 2004 r.

w sprawie warsztatów terapii zajęciowej.



W ocenie Funduszu postulat dotyczy nowelizacji art. 10a i 10b ustawy o rehabilitacji oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie warsztatów terapii zajęciowej.

Wprowadzenie wymogu samodzielności dojazdu do warsztatów na obszarach o małej sieci komunikacji zbiorowej lub liczby jej połączeń może ograniczyć możliwość korzystania z WTZ-ów przez osoby niepełnosprawne.



21.

art. 10 c ust. 1 – nadanie nowego brzmienia:

,,1. Turnus oznacza zorganizowaną formę rehabilitacji, której celem jest rozwijanie umiejętności społecznych uczestników oraz wsparcie informacyjno-doradcze opiekunów uczestników, poprzez w szczególności treningi samodzielności, nabywania wiedzy i umiejętności niezbędnych do funkcjonowania w społeczeństwie.”



Art. 10c ust. 1 ustawy o rehabilitacji

Realizacja ww. zadania ustawowego w obecnym kształcie nie powoduje, poza rekreacją, wypoczynkiem czy opieką wytchnieniową dla opiekunów osób niepełnosprawnych, wymiernych skutków dla osób niepełnosprawnych. Rodzaje turnusów wymienione w stosownym rozporządzeniu nie są realizowane lub są realizowane w stopniu minimalnym. Turnusy rehabilitacyjne traktowane przez uczestników jako swoiste ,,wczasy z PFRON” wymagają analizy w kontekście świadczeń rehabilitacyjnych finansowanych z ubezpieczenia zdrowotnego. Formuła zadania powinna być przeanalizowana we współpracy z Biurem Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych pod kątem badania celów i efektów rehabilitacji, intensywności i rodzaju zajęć prowadzonych w trakcie turnusu oraz indywidualnego dopasowania do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. W związku z tym również długość trwania turnusu powinna być dopasowana do indywidualnego programu rehabilitacji. Zadanie powinno być adresowane przede wszystkim do dzieci i osób nie objętych wsparciem w ramach innych form stałej rehabilitacji świadczonej w placówkach (np. uczestnicy ŚDS, OREW, itp.) oraz w trybie pilnym do osób wychodzących z oddziałów rehabilitacyjnych, które potrzebują nauki funkcjonowania w rzeczywistości niepełnosprawności (np. osoby po wypadkach, udarach), skorzystania z poradnictwa dotyczącego doboru sprzętu i dostosowań – wypróbowania go, by dalsze wydatki budżetowe były jak najlepiej dopasowane do potrzeb i możliwości tych osób, a rodziny możliwości nauczenia się nowych potrzeb osób niepełnosprawnych. Zakres opisanych problemów i propozycji jest bardzo szeroki, wymaga konsultacji i współpracy z Biurem Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych, nie jest więc możliwe na obecnym etapie dookreślenia konkretnych propozycji zmian. W przypadku podjęcia decyzji o uzupełnienie treści ww. przepisu niezbędnym będzie odpowiednie dostosowanie treści kolejnych ustępów w art. 10c oraz art. 10d.

22.

Propozycja nowelizacji art. 10c ust. 2 poprzez doprecyzowanie wymogów technicznych (stosownie do stopnia niepełnosprawności) dla ośrodka, w którym organizowane są turnusy rehabilitacyjne, aby mógł uzyskać on wpis do takiego rejestru. Uzasadnienie: „obecnie są ośrodki, które mają certyfikaty na poszczególne niepełnosprawności, mimo że w ogóle nie są do nich dostosowane. Tak jest np. w wielu ośrodkach przyjmujących osoby niewidome; nie mają udźwiękowionej i ubrajlowionej windy, brajlowskich i powiększonych numerów na drzwiach pokoi, personel nie wie, jak pomóc niewidomemu. Osoba niewidoma starająca się o dofinansowanie turnusu rehabilitacyjnego, nie może wybrać jakiegokolwiek ośrodka, tylko taki z certyfikatem na dysfunkcję wzroku, w którym i tak nie ma żadnych udogodnień. Powinna więc mieć możliwość wyboru jakiegokolwiek ośrodka.

  1. Art. 10c ust. 4 ustawy o rehabilitacji

  2. Rozporządzenie Ministra Pracy

i Polityki Społecznej

z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych.



Przedmiotową kwestię normuje art. 10 ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z tym przepisem „ośrodki, w których organizowane są turnusy, zapewniają osobom niepełnosprawnym odpowiednie warunki pobytu, dostosowane do rodzaju i stopnia niepełnosprawności uczestników turnusu, oraz bazę do prowadzenia rehabilitacji i realizacji określonego programu turnusu.” Warunki jakie powinien spełniać organizator normuje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, które zostało wydane na podstawie art. 10d ust. 8. Fundusz proponuje rozważenie rozszerzenia przekazanych spraw do uregulowania w rozporządzeniu o określenie wymogów dla ośrodków, o których mowa w art. 10c ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Z powyższego wynika, iż nie ma właściwej kontroli wojewodów przy wpisywaniu ośrodków do rejestru organizatora.

23.

Propozycja, aby turnusy rehabilitacyjne były alternatywą dla osób nie kwalifikujących się do leczenia sanatoryjno-uzdrowiskowego ze względu na rodzaj schorzenia, stan pacjenta lub niesamodzielność w codziennym funkcjonowaniu, czyli wymagających pomocy opiekuna. W takich przypadkach realizowana jest idea rehabilitacji zarówno społecznej, jak i medycznej.

  1. Art. 10 pkt 2 , art 10c art. 10d ustawy o rehabilitacji.

  2. Rozporządzenie

Ministra Pracy

i Polityki Społecznej

z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych.


Zgodnie z ustawą o rehabilitacji turnus rehabilitacyjny jest zorganizowaną formą aktywnej rehabilitacji połączonej z elementami wypoczynku. Od programu turnusu zależy, czy osoba nie kwalifikująca się do leczenia sanatoryjno-uzdrowiskowego mogła w nim uczestniczyć.

Propozycja zmian wymaga analizy przez MRPiPS.



24.

Art. 10d zawiera także przepisy dotyczące turnusów rehabilitacyjnych. Przegląd i uporządkowanie wymagań stawianych podmiotom realizującym turnusy rehabilitacyjne dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej – mają tutaj także zastosowanie przepisy w obszarze oświaty.

Art. 10d ustawy

o rehabilitacji.



Art. 10c i art. 10d ustawy o rehabilitacji normują funkcjonowanie turnusów rehabilitacyjnych. W art. 10 ust. 8 jest upoważnienie dla ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Na jego podstawie zostało wydanie rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych.
Stanowisko jednostki organizacyjnej PFRON z dnia 19.10.2016 r. WAP.DP.4141.82.BP.2016 do propozycji

Kwestie związane z dzieleniem turnusów rehabilitacyjnych propozycja przeglądu i uporządkowania wymagań stawianych podmiotom realizującym turnusy rehabilitacyjne dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej wymaga na pewno poświęcenia jej uwagi i podjęcia działań w tym zakresie – najlepiej razem z propozycjami zawartymi w materiale pn. „29 postulatów”. Restrykcyjna propozycja zaostrzenia kryteriów przyznawania dofinansowania turnusów (jakkolwiek uzasadniona finansowo) wymaga szczegółowych konsultacji ze środowiskiem osób niepełnosprawnych. Określenie w zasadach dofinansowania turnusów w wysokości „do”, tj. określenie tylko maksymalnej kwoty dofinansowania wydaje się naruszać prawo osób niepełnosprawnych do równego traktowania bez względu na miejsce zamieszkania (jakkolwiek z punktu widzenia samo-rządów jest to zgodne z zasadami ich niezależności). Propozycja przekazywania organizatorom środków z PFRON dopiero na 7 dni przed rozpoczęciem turnusu z punktu widzenia dysponenta środków może stanowić dla organizatorów trudność w zorganizowaniu turnusu (poniesienie z wyprzedzeniem szeregu kosztów z tym związanych) i jej ewentualne wdrożenie powinno być skonsultowane ze środowiskiem organizatorów turnusów. Ograniczenie czasu zajęć na specjalistycznym turnusie rehabilitacyjny z 7 do 5 godzin dziennie wydaje się propozycją zbyt daleko idącą. Turnus jak sama nazwa wskazuje to stacjonarna forma rehabilitacji, a nie wczasy. Można jednak rozważyć ustalanie czasu zajęć przez lekarza w ramach przygotowania indywidualnego programu rehabilitacji.

25.

Rozważenie podniesienia progu dochodowego uprawniającego w przypadku ubiegania się przez osoby niepełnosprawne do otrzymania wsparcia ze środków PFRON. SON Podkarpackie motywuje to tym, iż obecny poziom 50% przeciętnego wynagrodzenia był ustanowiony gdy płaca minimalna sięgała 25% tego wynagrodzenia. Obecnie przy wzroście wysokości przeciętnego wynagrodzenia i renty, wyklucza to osoby niepełnosprawne z prawa przyznania pomocy. SON Podkarpackie wskazuje, iż z jednej strony osoby niepełno-sprawne są dyskryminowane z uwagi na niski próg dochodowy, a z drugiej strony są promowane z uwagi na przyznanie dodatkowych punktów z tytułu wykonywanej pracy.

  1. Art. 10e ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 ustawy o rehabilitacji.

2. § 5 ust. 1 pkt 1 2. Rozporządzenie Ministra Pracy

i Polityki Społecznej

z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.


Możliwość podniesienia wysokości przeciętnego wynagrodzenia powyżej poziomu 50% uzależniona jest od stanu finansów publicznych.

26.

PFRON proponuje nadanie nowego brzmienia art. 11:

„1. Osoba niepełnosprawna zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna albo poszukująca pracy ma prawo korzystać z usług lub instrumentów rynku pracy na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji".

2. Osoba niepełnosprawna zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako poszukująca pracy może również korzystać na zasadach takich jak bezrobotni z następujących usług lub instrumentów określonych w ustawie o promocji:


  1. szkoleń;

  2. stażu;

  3. prac interwencyjnych;

  4. przygotowania zawodowego dorosłych;

  5. badań lekarskich lub psychologicznych, o których mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o promocji;

  6. zwrotu kosztów, o których mowa w art. 45 ust. 1, 2 i 4 ustawy o promocji;

  7. finansowania kosztów, o których mowa w art. 45 ust. 3 ustawy o promocji;

  8. studiów podyplomowych;

  9. szkoleń na podstawie trójstronnych umów szkoleniowych zawieranych pomiędzy starostą, pracodawcą i instytucją szkoleniową;

  10. bonu na zasiedlenie;

  11. bonu szkoleniowego;

  12. bonu stażowego.

3. Wydatki na instrumenty lub usługi rynku pracy, o których mowa w ust. 1 i 2, są finansowane w odniesieniu do osób niepełnosprawnych zarejestrowanych jako bezrobotne lub poszukujące pracy, ze środków Funduszu Pracy”.

Art. 11 ustawy

o rehabilitacji



Dostosowanie zapisów do definicji osoby poszukującej pracy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 22 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy Brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla ograniczania kręgu osób niepełnosprawnych poszukujących pracy do niepozostających w zatrudnieniu. Konsekwencją jest finansowanie wydatków na instrumenty lub usługi rynku pracy osób niepełnosprawnych poszukujących pracy z Funduszu Pracy (analogicznie jak bezrobotne osoby niepełnosprawne). Jest to systemowe rozwiązanie, spójne z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

27.

Szkolenia dla zarejestrowanych osób niepełnosprawnych poszukujących pracy niepozostających w zatrudnieniu mogą być organizowane przez urzędy pracy, finansowane ze środków PFRON na podstawie art. 11 lub 38  40 ustawy o rehabilitacji. Warunki realizacji szkoleń organizowanych na podstawie różnych artykułów są jednak różne. np.: art. 11 – szkolony otrzymuje stypendium, art. 38 – już szkolony stypendium nie musi otrzymywać. Urząd Pracy proponuje ujednolicić przepis dotyczący szkoleń dla osób niepełnosprawnych poszukujących pracy niepozostających w zatrudnieniu.

Art. 11, 3840 ustawy

o rehabilitacji.



Na podstawie art. 11 ustawy o rehabilitacji osoba niepełnosprawna zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako poszukująca pracy niepozostająca w zatrudnieniu ma prawo korzystania z usług lub instrumentów rynku pracy na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Do instytucji tych zaliczane są m.in. szkolenia, gdzie ich uczestnicy otrzymują stypendium. Natomiast art. 38-40 normują szkolenia organizowane na podstawie ustawy o rehabilitacji, gdzie ich uczestniczy nie otrzymują z mocy ustawy stypendium.

28.

Postulat możliwości przyznania ze środków PFRON jednorazowej pomocy na podjęcie działalności gospodarczej osobom niepełnosprawnym, które nie są zarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotne albo poszukujące pracy niepozostające w zatrudnieniu. Osoba niepełnosprawna będąca pracownikiem i chcąca otrzymać ze środków Funduszu ww. pomoc musi spełniać warunki określone w art. 11 ust. 1 ustawy o rehabilitacji.

Art. 12a ustawy

o rehabilitacji



Postulat wymaga analizy przez MRPiPS. W obecnym stanie prawnym osoba niepełnosprawna, aby otrzymać jednorazową pomoc ze środków PFRON na rozpoczęcie działalności gospodarczej, musi spełniać warunki określone w art. 11 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Przepis ten utrudnia płynne przechodzenie osoby niepełnosprawnej ze statusu pracownika do statusu osoby wykonującej działalność gospodarczą.

29.

wskazanie w ustawie, iż pomoc unormowana w art. 13 ustawy o rehabilitacji jest pomocą de minimis (podobnie jak ma to miejsce przy innych instrumentach pomocy).

Art. 13 ustawy

o rehabilitacji



Zasady udzielania pomocy de minimis normuje:

1) rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE seria L Nr 352 z dnia 24.12.2013 r. str. 1);

2) rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE seria L Nr 352 z dnia 24.12.2013 r. str. 9).


30.

Propozycja zwiększenia aktywności zawodowej, w szczególności wśród osób ze stopniem znacznym i umiarkowanym m.in. poprzez:

1. dokonanie zmian w zakresie sposobu refundacji składek (ZUS, zdrowotna);

2. rozwiązanie problemu pułapki rentowej;

3. nowe rozwiązania technologiczne;

4. zachęcanie do aktywności poprzez wsparcie (zakup, dofinansowanie, pożyczka);

5. refundacje przystosowania miejsc pracy;

6. przyjęcie formy zachęty do utrzymania osób z niepełnosprawnością w zatrudnieniu (bon dla pracodawcy);

7. wprowadzenie legislacyjnie instytucji trenera pracy i asystenta osoby z niepełnosprawnością;

8. staże pracy dla osób z niepełnosprawnością.


1. Art. 12a, 13, 25a, 25c, 26, 26a, 26e ustawy

o rehabilitacji

2. Ustawa z dnia

17 grudnia 1998 r.

o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych.


Propozycja dotyczy osób wykonujących działalność gospodarczą (pkt 1, 4), jak również pracujących u pracodawcy (pkt 2, 6, 7). Propozycje zawarte w pkt 2, 5 mogą dotyczyć osób wykonujących działalność gospodarczą lub zatrudnionych u pracodawców. Asystent osoby z niepełnosprawnością mógłby pomagać również osobie wykonującej działalność gospodarczą. Pkt 3 propozycji dotyczy działań na rzecz osób niepełnosprawnych w zakresie udostepnienia im nowych rozwiązań technologicznych.

31.

Zwiększenie wsparcia dla osób niepełnosprawnych wykonujących działalność gospodarczą w taki sam sposób albo i większych niż pracodawców.

Art. 12a, 13, 25a, 25c, ustawy

o rehabilitacji



Fundacja zasygnalizowała problem, nie wskazując propozycji.

32.

PFRON proponuje w art. 15 – dodanie ust. 2b w brzmieniu:

„2b. W przypadku pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych u więcej niż jednego pracodawcy, ich łączny wymiar czasu pracy nie może przekroczyć wymiaru czasu pracy określonego w ust. 1 i 2.”



Art. 15 ustawy

o rehabilitacji (dodanie ust. 2b)



Doprecyzowanie przepisu poprzez jednoznaczne wskazanie iż czas pracy osoby niepełnosprawnej jest czasem łącznym u wszystkich pracodawców zatrudniających daną osobę niepełnosprawną.

33.

Postulat odbywania stażu przez osobę niepełnosprawną w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Art. 15 ustawy

o rehabilitacji



Art. 15 ustawy o rehabilitacji normuje czas pracy osoby niepełnosprawnej. Nie normuje on czasu pracy stażysty. Zasady odbywania stażu reguluje ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku.

34.

Propozycja nowelizacji art. 15 ust. 3 ustawy o rehabilitacji poprzez wykreślenie zakazu pracy osoby niepełnosprawnej w godzinach nadliczbowych. Przepis ten jest dyskryminujący i uniemożliwia dorobienie lub późniejsze wybranie godzin nadliczbowych.

Art. 15 ust. 3 ustawy o rehabilitacji

Art. 15 ust. 3 ma na celu ochronę osób niepełnosprawnych przed praca nocną i w godzinach nadliczbowych, umożliwia im wypoczynek w porze nocnej oraz chroni przed wykonywaniem pracy poza określony w art. 15 ust. 1 i 2 czas pracy.

Propozycja wymaga analizy przez MRPiPS.



35.

uchylenie w art. 16 w ust. 1 punktu 1.

Art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji

Wyłączenie wsparcia jednej grupy zawodowej (osób zatrudnionych przy pilnowaniu) z uprawnienia, o którym mowa w art. 15 ustawy o rehabilitacji jest krzywdzące dla tej grupy.

36.

Nowelizacja art. 20a ust. 6 ustawy o rehabilitacji zwalniającego osobę niepełnosprawną z obowiązku zakładania psu asystującemu kagańca oraz prowadzenia go na smyczy. „Osoba niepełnosprawna powinna być zobowiązana do zakładania psu kagańca i prowadzenia go w szelkach lub na smyczy. Wiele psów asystujących ma poważne luki w szkoleniu. Nie zawsze słuchają swoich właścicieli. Ponadto powinno się brać pod uwagę także potrzeby innych pasażerów czy osób korzystających z miejsc użyteczności publicznej. Ktoś może mieć alergię na sierść, inny bać się zwierząt, a jeszcze inny nie życzyć sobie, by pies wchodził na jego rozłożony na plaży koc. Osoby niepełnosprawne powinny też być zobligowane do sprzątania odchodów swoich psów. W USA i Czechach niewidomi uczą się tego na szkoleniach, natomiast polscy treserzy psów przewodników twierdzą, że niewidomi nie są w stanie tego zrobić.”

Art. 20a ust. 6 ustawy o rehabilitacji

Fundusz nie prowadzi analizy niewłaściwego zachowania psów asystujących.

Propozycja wymaga analizy przez MRPiPS.



37.

PFRON proponuje, aby do obniżenia wpłat na Funduszu stosowane były przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Art. 22 ustawy

o rehabilitacji



Zgodnie z art. 49 ustawy o rehabilitacji do wpłat na Fundusz stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Przepisów tych nie stosuje się w przypadku obniżenia wpłat na PFRON, w tym do składanych informacji INF-U i INF-I-u na postawie rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie informacji dotyczących kwot obniżenia wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz ewidencji wystawionych informacji o kwocie obniżenia.


1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna