Lp. Zgłoszony postulat Akt normatywny



Pobieranie 1,03 Mb.
Strona2/14
Data15.02.2018
Rozmiar1,03 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14

10.

Ujednolicenie systemu orzekania. Wyeliminowanie sytuacji wydawania dwóch różnych orzeczeń przez lekarza orzecznika ZUS oraz Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności dla tej samej osoby. Obecnie funkcjonujący system orzekania różnicuje sytuację osób niepełnosprawnych. W ocenie Fundacji stopień niepełnosprawności decyduje o ewentualnych ulgach lub pomocy w sposób często w sposób w sposób nieprzystający do rzeczywistej sprawności osoby niepełnosprawnej. Ewentualne podniesienie kwalifikacji zawodowych bądź zmiana wykształcenia skutkuje zmianą stopnia niepełnosprawności, a podjęcie zatrudnienia nawet w bardzo ograniczonym zakresie może skutkować weryfikacją prawa do świadczeń rentowych. Fundacja sygnalizuje, iż system orzekania o stopniach niepełnosprawności potrafi uniemożliwić proces rehabilitacji osób niepełnosprawnych, z uwagi na wydanie przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności odmiennego orzeczenia niż lekarz orzecznik ZUS.

Rozdział 2 art. 3 – 6d ustawy o rehabilitacji.

Art. 14 ustawy

z dnia 17 grudnia 1998 r

o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.



Ujednolicenie systemu orzekania o niepełnosprawności ułatwi funkcjonowanie osób niepełnosprawnych z orzeczonym stopniem niepełnosprawności na rynku pracy, w uzyskiwaniu uprawnień z systemu zdrowotnego oraz zabezpieczenia społecznego. W ocenie Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych analizy wymaga wskazanie właściwego aktu normatywnego regulującego tę kwestię.

11.

Propozycja określenia w drodze orzeczenie o stopniu niepełnosprawności procentowego stopień niepełnosprawności, tak jak funkcjonuje to w Niemczech.

Rozdział 2 art. 3 – 6d ustawy o rehabilitacji.

W obecnym stanie prawnym osoba niepełnosprawna może mieć orzeczony jeden z trzech stopni niepełnosprawności (znaczny, umiarkowany, lekki). Przesłanką do określenia stopnia niepełnosprawności jest zdolność takiej osoby do pracy, zakres opieki lub pomocy innych osób której ona wymaga. Procentowe określenie niepełnosprawności spowodowałoby zmianę sposobu orzekania o niepełnosprawności ze stopniowego na procentowy.

Propozycja zmian wymaga analizy przez MRPiPS.



12.

W polskim prawie istnieją także odrębne systemy orzekania o niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym oraz w służbach mundurowych. Osobną procedurę przewidziano w systemie oświaty – uczniowie z niepełnosprawnościami, żeby uzyskać wsparcie w procesie nauczania, powinni legitymować się orzeczeniem poradni psychologiczno-pedagogicznej. Równocześnie nagminnie praktykowane jest wymaganie przez urzędników dodatkowych dokumentów, np. orzeczenia o niepełnosprawności w poradni psychologiczno-pedagogicznej, chociaż udzielenie wsparcia od tego nie zależy. Wielość systemów orzekania utrudnia dostęp osób z niepełnosprawnościami do informacji o możliwościach wsparcia. Należy zatem stworzyć jeden system orzekania o niepełnosprawności, w którym orzekano by o uprawnieniach danej osoby, a nie jej dysfunkcjach. W celu realizacji przez państwo odpowiedniego wsparcia osób z niepełnosprawnościami system orzekania powinien koncentrować się nie na ograniczeniach danej osoby, ale na tym, jakie wsparcie zapewni danej osobie najpełniejszy udział w życiu społecznym. W ramach tego systemu powinno się orzekać również o wsparciu dzieci z niepełnosprawnościami. W nowym systemie instytucja orzekająca powinna być niezależna od instytucji udzielających wsparcie. Powinno to skutkować także udzieleniem osobie z niepełnosprawnością kompleksowej informacji o dostępnym dla niej wsparciu.

  1. Rozdział 2 art. 3– 6d ustawy

o rehabilitacji.

  1. Art. 20 ustawy

z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, wydane na jej podstawie (§ 2 i 3) rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia

1 lutego 2013 r.

w sprawie szczegółowych zasad działania publicznych poradni specjalistycznych.


  1. Art. 20 ustawy

z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin.

  1. Ustawa z dnia

18 lutego 1994 r.

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

  1. Art. 14 ustawy

z dnia 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.


Zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o systemie oświaty poradnie psychologiczno-pedagogiczne należą do systemu oświaty. Zgodnie z § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie szczegółowych zasad działania publicznych poradni specjalistycznych do zadań poradni należy diagnozowanie dzieci i młodzieży. Efektem diagnozowania jest m.in. wydanie opinii lub wydanie orzeczenia o potrzebie: kształcenia specjalnego, zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży. W ocenie Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych działania placówek opiekuńczo-wychowawczych nie mają na celu ustalenia stopnia niepełnosprawności dziecka, a jedynie określenie indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz indywidualnych możliwości psychofizycznych dzieci i młodzieży, wyjaśnienia mechanizmów ich funkcjonowania w odniesieniu do zgłaszanego problemu oraz wskazania sposobu rozwiązania tego problemu.

Art. 20 ustawy. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin normuje trzy grupy inwalidztwa (I, II i III). W zależności od przyczyn powstania inwalidztwa pozostaje ono w związku ze lub nie pozostaje ono w związku ze służbą. Wojskowe komisje lekarskie orzekają o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, emerytów i rencistów na podstawie wiedzy medycznej, biorąc pod uwagę rokowania odzyskania zdolności do czynnej służby wojskowej.

Art. 20 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin również wskazuje trzy grupy inwalidzkie (I, II i III), a przyczyn powstania inwalidztwa jest w związku ze służbą lub nie powstaje z związku ze służbą. O inwalidztwie orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzekające w sprawach funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, Państwowej Straży Pożarnej, komisje lekarskie podległe Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefowi Agencji Wywiadu, a także wojskowe komisje lekarskie w stosunku do funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Służby Wywiadu Wojskowego.

Na podstawie art. 14 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oceny niezdolności do pracy, jej stopnia dokonuje lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ustawa ta ma zastosowanie do nabywania prawa do świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń emerytalnego i rentowych, ustalania ich wysokości, przyznawania i wypłaty.

Propozycja zmian wymaga analizy przez MRPiPS.


13.

W przypadku osadzonych w areszcie lub zakładzie karnym, którzy są przenoszeni, Urząd postuluje unormowanie kwestii:

  1. właściwości i możliwości przesyłania wniosku do rozpatrzenia za osadzonym;

  2. określenia miejsca orzekania ( i gdy jest to areszt lub zakład karny to nie ma możliwości, by do każdego więźnia był właściwy specjalista, jak i drugi orzecznik, a gdy siedziba zespołu, to areszty i więzienia mają problemy z możliwością dowozu osadzonych).

  1. Art. 6b i 6c ustawy

o rehabilitacji.

  1. Rozporządzenie

Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki
Społecznej z dnia
15 lipca 2003 r.

w sprawie orzekania



o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności.

Art. 6b i art. 6c ustawy oraz wydane na podstawie art. 6c ust. 9 rozporządzenie nie normują zgłaszanego postulatu. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wnioskodawca we wniosku podaje adres zamieszkania i pobytu. W takim wypadku nie ma możliwości przekazania przez właściwą komisję do spraw orzecznictwa wniosku w przypadku zmiany pobytu osoby przebywającej w areszcie lub zakładzie karnym, która jest przenoszona. Konieczne jest złożenie wniosku do właściwej komisji zgodnie z nowym miejscem pobytu ww. osoby.

14.

W przypadku dzieci przebywających tymczasowo w placówce opiekuńczo-wychowawczej, kiedy ich rodzice są pozbawiani władzy rodzicielskiej, wnioski o wydanie orzeczenie o niepełnosprawności składał ich przedstawiciel ustawowy.

  1. Art. 6b i 6c ustawy o rehabilitacji.

  2. Rozporządzenie

Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki
Społecznej z dnia
15 lipca 2003 r.

w sprawie orzekania

o niepełnosprawności

i stopniu niepełnosprawności.


Art. 6b i art. 6c ustawy oraz wydane na podstawie art. 6c ust. 9 rozporządzenie nie normują zgłaszanego postulatu. Zasady przebywania dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej reguluje ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny zastępczej oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie instytucjonalnej pieczy zastępczej. Pobyt dziecka w placówce trwa nie dłużej niż 3 miesiące. W ocenie Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny zastępczej oraz ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie dają uprawnienia placówce opiekuńczo-wychowawczej do składania wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności.

15.

Wprowadzenie regulacji dotyczących sposobu postępowania z legitymacją osoby niepełnosprawnej w przypadku:

  1. zmiany nazwiska między wydanymi orzeczeniami;

  2. zmiany miejsca zamieszkania między wydanymi orzeczeniami.

  1. Art. 6b i 6c ustawy

o rehabilitacji.

2. Rozporządzenie

Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki

Społecznej z dnia

15 lipca 2003 r.

w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności.



Art. 6c ustawy oraz wydane na podstawie art. 6c ust. 9 rozporządzenie nie normują zgłaszanego postulatu. W ocenie Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w przypadku zmiany nazwiska lub miejsca zamieszkania przez osobę niepełnosprawną, powinna ona mieć możliwość złożenia we właściwym według miejsca zamieszkania powiatowym zespole orzekania o niepełnosprawności wniosku o wydanie nowej legitymacji.

16.

Art. 6c ust. 9 jest upoważnienie ustawowe dla ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do wydania rozporządzenia, które określałoby m.in. wzór legitymacji osoby niepełnosprawnej. Centrum informuje, iż „od sierpnia 2017 mają być nowe legitymacje, należy pamiętać, by były dostępne dla osób niewidomych, więc by łatwo było je odróżnić. Zapewne zamieszczanie brajlowskich napisów na wszystkich legitymacjach znacznie zwiększyłoby koszty produkcji. Nie są one potrzebne wszystkim niepełnosprawnym, więc wystarczy przygotować brajlowską naklejkę, zamieszczaną na legitymacji na prośbę zainteresowanego, na takiej zasadzie, jak naklejki na Europejskiej Karcie Ubezpieczenia Zdrowotnego. Dużym ułatwieniem byłaby zmiana formatu legitymacji na plastikowe, wielkości karty płatniczej i zamieszczenie na niej informacji w języku angielskim. Ponadto opracowując wzór legitymacji, nie należy utrwalać stereotypów. Symbol zamieszczony na legitymacjach nie powinien przedstawiać osoby na wózku inwalidzkim, gdyż i bez tego dla większości społeczeństwa niepełnosprawność jest synonimem wózka. Z tego powodu jest wiele nieporozumień, np. instytucja, restauracja czy hotel szczycące się dostępnością okazują się dostępne tylko dla osób z niepełnosprawnością ruchową.”

  1. Art. 6b i 6c ustawy o rehabilitacji.

  2. Rozporządzenie

Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki
Społecznej z dnia
15 lipca 2003 r.

w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności.

Postulat dotyczy legitymacji osoby niepełnosprawnej:

  1. dostępności dla osób niewidomych;

  2. zmiana formatu na plastikowy wielkości karty płatniczej;

  3. umieszczenie napisów w języku angielskim;

  4. zmiana symbolu umieszczonego na legitymacji z wózka inwalidzkiego na inny (bez wskazania innego wzoru).

Zgłoszony postulat ułatwi osobom niepełnosprawnym posługiwanie się legitymacją, potwierdzenie statusu osoby niepełnosprawnej poza granicami RP.

17.

PFRON proponuje nadanie nowego brzmienia w art. 10a ust. 1 ustawy o rehabilitacji:

„1. Warsztat oznacza wyodrębnioną organizacyjnie i finansowo placówkę stwarzającą osobom niepełnosprawnym możliwość rehabilitacji społecznej i zawodowej w zakresie pozyskania lub przywracania umiejętności niezbędnych do podjęcia zatrudnienia lub wykonywania pracy.”.



Art. 10a ustawy o rehabilitacji

Niniejsza propozycja rozszerza zakres zadaniowy warsztatów terapii zajęciowej o możliwość rehabilitacji społecznej i zawodowej w zakresie pozyskania lub przywracania umiejętności niezbędnych do wykonywania pracy. W przypadku podjęcia decyzji o uzupełnienie treści ww. przepisu niezbędnym będzie odpowiednie dostosowanie kolejnych ustępów art. 10a.

18.

1. Dostęp do usług rehabilitacyjnych poprzedzany jest zwykle diagnozą, często sporządzany jest indywidualny plan działania itp. Jednak są to działania wąskie, skoncentrowane wokół konkretnego problemu (zdrowia, edukacji)  nie przeprowadza się wielodyscyplinarnej oceny indywidualnych potrzeb i potencjału.

2. Wzmocnienie działania w zakresie wczesnej interwencji. Osoba, która wymaga rehabilitacji (na przykład opuszcza szpital), zwykle jest zdana tylko na siebie. Często jest w złym


stanie psychicznym, nie ma żadnej wiedzy na temat rehabilitacji. Gdyby otrzymała wsparcie doradcy, który przedstawiłby wszystkie możliwości i pozwolił wybrać pożądaną ścieżkę rehabilitacji, to jej proces byłby skuteczniejszy, a koszty finansowe i społeczne dużo niższe.

3. Rehabilitacja, zwłaszcza społeczna, w dużej mierze pozostawiona jest organizacjom pozarządowym. To dobre rozwiązanie, zgodne z konstytucyjną zasadą pomocniczości. Wydaje się jednak, że państwo nazbyt ograniczyło swoją rolę. Po pierwsze, finansowanie jest niestabilne – co roku toczy się walka (z różnym skutkiem) o zabezpieczenie ciągłości działań rehabilitacyjnych. Przykładowo ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób


niepełnosprawnych nie gwarantuje nawet minimalnego budżetu na realizację rehabilitacji przez organizacje pozarządowe. Po drugie, programowanie zadań odbywa się na bardzo ogólnym poziomie i w oparciu o ograniczony katalog dopuszczalnych zadań. W efekcie dostępność oferty rehabilitacyjnej na danym terenie zależy od aktywności organizacji, a nie od faktycznych potrzeb. Oferta na terenach wiejskich (o niższej aktywności organizacji) jest uboższa. Warto docenić uruchomienie projektów systemowych dla tych obszarów w okresie 2007-2013 i należy oczekiwać podobnych inicjatyw w okresie 2014-2020. Podsumowując, państwo nie w pełni czuje odpowiedzialność za rehabilitację, nie docenia zadań zlecanych organizacjom pozarządowym i traktuje tę sferę jako drugorzędną. Takie podejście widać w słabości finansowania i programowania, a z drugiej strony  w ograniczeniach zakresu, ilości, czasu i zasięgu ofercie
usług. W rezultacie rehabilitacja nie jest powszechnie dostępna, wczesna (o czym wyżej),kompleksowa, a jej ciągłość jest zagrożona. System, który został zaprojektowany ponad 20 lat temu, wymaga już gruntownej reformy, która powinna zostać poprzedzona szeroką debatą publiczną.

4. Brak konsekwencji działań w przypadku rehabilitacji w obszarze zdrowia  ograniczanie dostępu do świadczeń z powodów finansowych zwiększa prawdopodobieństwo niepełnosprawności w późniejszym okresie. Konieczne jest wzmocnienie koordynacji pomiędzy leczeniem i rehabilitacją oraz płynne przechodzenie od jednego etapu do drugiego. Należy także oczekiwać większej efektywności działań prewencyjnych ze strony organów rentowych, które


dzięki procesowi orzeczniczemu mają kontakt z osobami zagrożonymi niepełnosprawnościami, podobnie lepszej koordynacji z resortem zdrowia.

5. Rehabilitacja społeczna jest realizowana w oparciu o różne regulacje i środki (PFRON, pomoc społeczna, unijne, subwencja oświatowa), co powoduje rozczłonkowanie aktywności i brak spójności. Wszechstronna


rehabilitacja nie jest możliwa, gdy w ustawie o rehabilitacji sprowadza się ją do warsztatów terapii zajęciowej, turnusów rehabilitacyjnych oraz ogólnie określonych zadań realizowanych przez organizacje pozarządowe. Te działania, jak i finansowane z innych źródeł, tworzą niedopasowaną
i nieefektywną mozaikę.

6. Niektóre z obecnych form wymagają przemyślenia i modernizacji (na przykład warsztaty terapii zajęciowej, środowiskowe domy samopomocy, turnusy rehabilitacyjne, domy pomocy społecznej), inne powoli są wprowadzane (na przykład rodzinne domy pomocy), a jeszcze innych w ogóle brakuje (na przykład usługi asystenckie, tymczasowa opieka zastępcza - ang. respite care). Poza tym, w przypadku niektórych form, trudno o indywidualizację wsparcia (na przykład warsztaty terapii zajęciowej).

7. W polskim systemie wsparcia dominują świadczenia finansowe, które pochłaniają ponad 80% środków, a usługi społeczne (socjalne) stanowią margines. Wydaje się, że poszerzenie palety usług społecznych podniosłoby jakość rehabilitacji, zwiększając szanse osób z niepełnosprawnościami na utrzymywanie się z własnej pracy i ograniczając wydatki socjalne.

8. Przy planowaniu nowego systemu wsparcia ważna będzie lepsza koordynacja rehabilitacji społecznej i zawodowej. Należy przez to rozumieć: wysoki poziom rehabilitacji społecznej, konieczny do wejścia na rynek pracy, i jej wcześniejsze prowadzenie względem rehabilitacji zawodowej, płynne przechodzenie od jednej do drugiej, zgranie działań oraz wyważenie środków kierowanych na oba cele.

9. Priorytetem w zakresie rehabilitacji zawodowej jest utrzymanie istniejących miejsc pracy, przede wszystkim przez ich subsydiowanie i stosowanie ulg w opłatach. Tymczasem nakłady na wprowadzanie nowych osób na rynek pracy są co najmniej o rząd niższe. Dobrym rozwiązaniem były projekty systemowe służące temu celowi w okresie 2007-2013, co powinno być kontynuowane w perspektywie 2014-2020. Wyzwaniem dla nowej perspektywy jest:


  • 1. włączenie osób z niepełnosprawnościami do projektów ogólnodostępnych (co się wcześniej nie udało i konieczne było uruchomienie dedykowanych działań i konkursów);

  • 2. wdrożenie do praktyki rozwiązań wypracowanych w poprzednich perspektywach. Warto, by środki Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wykorzystać jako katalizator włączania osób z niepełnosprawnościami do projektów unijnych.

Rozdział 3 ustawy

o rehabilitacji.



Zgłoszony postulat jest szeroki i ogólnie dotyczy rehabilitacji. Wykracza on poza ustawę o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Dotyczy on:



  1. przeprowadzanego sposobu oceny dostępu do usług rehabilitacyjnych  art. 6b ust. 3 pkt 6 normuje, iż w orzeczeniu powinno być wskazanie m.in. o korzystaniu z usług terapeutycznych i rehabilitacyjnych. Badania specjalistyczne zgodnie z art. 6b1 ustawy o rehabilitacji przeprowadza wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności;

  2. wprowadzenia instytucji doradcy dla osoby wymagającej rehabilitacji;

  3. zapewnienia organizacjom pozarządowym minimalnego budżetu na wykonywanie zadań z zakresu rehabilitacji – środki te organizacje dostają z PFRON w ramach zadań zleconych;

  4. uruchomienia projektów systemowych w szczególności na obszarach wiejskich dotyczących dostępności oferty rehabilitacyjnej;

  5. wzmocnienia koordynacji między leczeniem a rehabilitacją;

  6. brak spójności w rehabilitacji społecznej – jest ona realizowana m.in. ze środków PFRON (warsztaty terapii zajęciowej, turnusy rehabilitacyjne, zadania zlecane), przez pomoc społeczną, system oświaty;

  7. wprowadzenie usługi asystenckiej, tymczasowej opieki zastępczej;

  8. zwiększenie usług społecznych.

19.

Warsztaty Terapii Zajęciowej przeznaczone dla osób niezdolnych do podjęcia pracy działają w celu pozyskania lub przywrócenia osobom niepełnosprawnym możliwości podjęcia zatrudnienia. Do WTZ trafiają absolwenci szkół zawodowych specjalnych ze zdanym egzaminem zawodowym, kierowani tam orzeczeniem o niepełnosprawności różnego stopnia. Jeśli osoba taka ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności, to jak się ma orzeczenie o niezdolności do pracy z włączeniem do placówki osoby, aby – choć ma zdany egzamin zawodowy, przywrócić jej zdolność do pracy. Jest to działanie kompletnie niespójne. Wniosek o powołanie WTZ oceniany jest przez komisję, która nie musi mieć w swoim składzie obligatoryjnie specjalisty przygotowania zawodowego – chyba, że twórca rozporządzenia mówi o nim jako „o możliwym innym specjaliście”. W rzeczywistości WTZ stają się swoistą „przechowalnią” dla niepełnosprawnych, którzy nie są w stanie znaleźć innej właściwej oferty dorosłej aktywności na rynku. Konieczne wydaje się zobligowanie służb rynku pracy i wsparcia społecznego do animowania tworzenia elastycznych ofert zatrudnienia i aktywności dla osób dorosłych niepełnosprawnych przez pracodawców, podmioty publiczne i niepubliczne.



1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna