Lp. Zgłoszony postulat Akt normatywny



Pobieranie 1,03 Mb.
Strona13/14
Data15.02.2018
Rozmiar1,03 Mb.
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   14

I ścieżka – młodzież niepełnosprawna z lekkim upośledzeniem umysłowym i innymi niepełnosprawnościami, zdolna do funkcjonowania w szkołach ogólnodostępnych: jako pojedynczy uczniowie w klasach ogólnodostępnych (edukacja włączająca), jako grupa uczniów w klasach integracyjnych i w wielozadaniowych klasach specjalnych oraz zdolna do podjęcia pracy na otwartym rynku.

II ścieżka – młodzież niepełnosprawna z lekkim upośledzeniem umysłowym i sprzężonymi niepełnosprawnościami oraz młodzież z umiarkowanym i znacznym upośledzeniem umysłowym – zdolna do podjęcia nauki w zasadniczych szkołach zawodowych specjalnych i podjęcia pracy wspieranej na otwartym rynku pracy, w Zakładach Aktywności Zawodowej lub pracy wspieranej w szczególnych warunkach organizacyjnych (przedsiębiorstwa przystosowane) czy quasi pracy w centrach aktywności przez pracę.

III ścieżka – młodzież niepełnosprawna z umiarkowanym, znacznym i głębokim upośledzeniem umysłowym i głębszymi sprzężonymi niepełnosprawnościami zdolna do podjęcia nauki w specjalnych Centrach Kształcenia Prozawodowego i funkcjonowania w przyszłości w centrach aktywności przez pracę lub w innych strukturach umożliwiających różne formy aktywności.
UM w Gdańsku proponuje taktowanie obu zamierzeń jako jedno przedsięwzięcie pod roboczym tytułem „Edukacja w kierunku przyszłości. Przyszłością jest praca. Pracuję.” Realizacja przedsięwzięcia zapewniałaby w bliskiej perspektywie płynne przechodzenie z roli ucznia do roli pracownika. Propozycja 3 ścieżek modelu kształcenia zawodowego i pracy:

  1. System edukacji – Uczeń. Odbywałby się w następujący sposób:

  1. Szkoły ogólnodostępne :

  • włączanie poszczególnych uczniów do zespołów klasowych

  1. Szkoły ogólnodostępne z:

  • klasami integracyjnymi,

  • klasami specjalnymi,

  1. Szkoły specjalne

  2. Centrum kształcenia zawodowego

  • przysposobienie zawodowe

  1. Kształcenie ustawiczne

  • także szkolenia w systemie edukacji;




  1. Szkolenia Nauka zawodu, przekwalifikowanie, podwyższenie kwalifikacji ( uczeń, pracownik, quasi pracownik).

  1. Specjalne środki szkoleniowo – rehabilitacyjne

  2. PUP

  3. Pracodawcy

  4. Warsztaty terapii zajęciowej:

 forma aktywności wspomagająca proces rehabilitacji zawodowej i społecznej. Z definicji ustawowej pozyskanie lub przywracanie umiejętności niezbędnych do podjęcia zatrudnienia;

  1. Rynek Pracy  Pracownik – Quasi pracownik. UM proponuje, aby składał się on z następujących elementów:

  1. Centra Aktywności Przez Pracę/status quasi pracownika,

  2. Przedsiębiorstwa przystosowane /status pracownika/,

  3. Otwarty rynek pracy z miejscami:

  • przystosowanymi,

  • wspomaganymi ,

  • wydzielonymi oddziałami przedsiębiorstwa przystosowanego,

  1. Spółdzielnie inwalidów/socjalne,

  2. ZAZ.

Propozycja w zakresie orzecznictwa:

  1. Poradnie Pedagogiczno Psychologiczne  na cele edukacji:

a) orzeczenie o specjalnych potrzebach edukacyjnych,

b) Zespół Diagnostyczno monitorujący/określanie potencjalnych możliwości ucznia;



  1. system orzecznictwa ZUS i resortowego orzekającego na cele emerytalno – rentowe;

  2. Zespół ds. orzekania o niepełnosprawności na cele pozarentowe:

a) orzeczenie o stopniu niepełnosprawności,

b) zaświadczenie o potencjalnych możliwościach wykonywania pracy.



Nowy program pilotażowy

Stanowisko jednostki organizacyjnej PFRON z dnia 19.10.2016 r. WAP.DP.4141.82.BP.2016 Propozycja realizacji wspólnie z PFRON programu pilotażowego pod nazwą: „Pilotażowego programu inicjowania tworzenia szczególnych miejsc pracy wspieranej i quasi pracy w strukturach tzw. przedsiębiorstw przystosowanych i centrach aktywności przez pracę.” Przedsięwzięcie to ma być powiązane z przygotowywanym przez Miasto przebudowaniem systemu edukacji ponadgimnazjalnej dzieci niepełnosprawnych w Gdańsku. Propozycję poprzedza krótka, ale niestety celna diagnoza wskazująca na niskie wskaźniki zatrudnienia i aktywności zawodowej osób niepełnosprawnych. Proponowany przez Miasto Gdańsk eksperyment pedagogiczny tworzy wraz z proponowanym pilotażem spójną całość i zasługuje na dokładne zapoznanie się i dogłębne, wspólne z autorami, omówienie – przepracowanie zawartych w materiale konkretnych pomysłów. Przedstawiony w skróconej wersji eksperyment pedagogiczny (wymagający przed ostateczną oceną konsultacji z MEN i środowiskiem szkół dla osób niepełnosprawnych) zorientowany jest na indywidualny rozwój potencjału ucznia i zwiększenie jego szans na pełniejsze włączenie w nurt życia społecznego, w tym podjęcia w przyszłości zatrudnienia. Już same to założenia wskazuje na celowość bliższego zainteresowanie się tym pomysłem. Istotnym elementem tej koncepcji są zmiany – rozbudowa o nowe funkcje systemu doradztwa zawodowego i orzecznictwa. Kolejna propozycja zmian w orzecznictwie włącza się w szeroko już obecnie występujące w środowisku osób niepełnosprawnych oczekiwania zmian systemowych w tym tak ważnym elemencie systemu. Tak jak i w przypadku innych propozycji, wskazuje to na pilną potrzebę podjęcia kompleksowych prac (z udziałem PFRON) w tym zakresie.

Propozycję dotycząca dalszych losów absolwentów proponowanego systemu edukacji zawarte w pomyśle programu pilotażowego są na pewno interesujące i zasługują na bliższe zapoznanie się z ich koncepcją. Budzą jednak szereg pytań, w szczególności o celowość proponowanych daleko idących zmian organizacyjnych w systemie zatrudnienia osób niepełnosprawnych i powstawania nowych rozwiązań instytucjonalnych:



  1. Przedsiębiorstw Przystosowanych;

  2. Centrów Aktywności Przez Pracę.

Załączone opisy ww. instytucji wraz z ogólnym kosztorysem kosztów ich powstania/działania wymagają dalszych szczegółowych prac. Podobnie dalszych prac wymaga przedstawiona propozycja procentowej klasyfikacji możliwości wykonania norm pracy przez osoby niepełnosprawne w poszczególnych instytucjach. Także zawarty w materiale kosztorys programu pilotażowego jest tylko informacją sygnalną, nie stanowiąc podstawy do ewentualnej decyzji o podjęciu jego realizacji.

Podsumowując propozycje powyższe, zawarte w drugiej części przekazanego materiału, stanowią punkt wyjścia do podjęcia z Miastem Gdańsk dalszej współpracy i rozmów w celu podjęcia ostatecznej decyzji o ich ewentualnym wdrożeniu.

183.

Zgłaszający proponuje zmianę rozkładu materii ustawowej w zakresie niepełnosprawności. Ustawa o rehabilitacji powinna być zastąpiona ustawą o orzecznictwie o niepełnosprawności oraz z instytucjach i instrumentach wsparcia osób z niepełnosprawnościami, regulującą ujednolicone orzecznictwo oraz inne interdyscyplinarne zagadnienia związane z niepełnosprawnością (instytucje i fundusze wspierające osoby z niepełnosprawnościami oraz rehabilitację społeczną). Natomiast kwestie związane z zatrudnieniem zgodnie z konwencyjną zasadą włączania niepełnosprawności w podstawowy nurt życia społecznego powinny być uregulowane w aktach prawa pracy (tak jak zatrudnienie małoletnich czy kobiet w ciąży). Równocześnie Pełnomocnik Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych powinien zostać przeniesiony z urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Pozwoliłoby to lepiej koordynować działalność wszystkich resortów we wdrażaniu Konwencji o Prawach Osób Niepełnosprawnych.

Ustawa

o orzecznictwie

o niepełnosprawności oraz instytucjach

i instrumentach wsparcia osób

z niepełnosprawno-

ściami


Obecnie obowiązująca ustawa o rehabilitacji dotyczy osób, których niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem wymienionym w art. 1. Zawiera ona przepisy szczególne dotyczące zatrudniania osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakresem jej regulacji dotyczącym między innymi zatrudniania osób niepełnosprawnych. Art. 8 normuje zakres rehabilitacji zawodowej, która ma na celu ułatwienie osobie niepełnosprawnej uzyskania i utrzymania odpowiedniego zatrudnienia i awansu zawodowego przez umożliwienie jej korzystania z poradnictwa zawodowego, szkolenia zawodowego i pośrednictwa pracy. Mając na względzie przedmiot ustawy o rehabilitacji regulującej rehabilitację zawodową i społeczną osób niepełnosprawnych, kwestie zawiązane z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych nie powinny być unormowane w Kodeksie pracy. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o rehabilitacji Pełnomocnik będący sekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Art. 31 ust. 1 pkt 6 ustawy. o działach administracji rządowej normuje, iż dział zabezpieczenie społeczne obejmuje sprawy świadczeń socjalnych, zatrudnienia, rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych. Na podstawie § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Minister ten kieruje działem zabezpieczenie społeczne. Propozycja ta spowodowałaby zmianę ww. aktów normatywnych poprzez ewentualne powstanie nowego działu do spraw osób niepełnosprawnych, wskazania iż działem tym kierowałby Prezes Rady Ministrów. W ocenie PFRON propozycja ta nie jest racjonalna z uwagi na zakres spraw wchodzący do działu zabezpieczenie społeczne oraz kierowanie nim przez właściwego ministra wchodzącego w skład Rady Ministrów.

184.

Obowiązujące w Polsce ustawodawstwo antydyskryminacyjne i praktyka jego stosowania nie zapewniają osobom z niepełnosprawnościami ochrony przed dyskryminacją i nie spełniają warunków przewidzianych w art. 5 Konwencji o Prawach Osób Niepełnosprawnych. Mimo że Konstytucja RP w art. 32 zakazuje dyskryminacji z „jakiejkolwiek przyczyny" w każdej sferze życia, to jednak przepis ten zgodnie ze stosowaną przez polskie sądy i trybunały interpretacją, nie pozwala na jego bezpośrednie stosowanie i wymaga dodatkowej podstawy ustawowej w sprawach o dyskryminację. Niestety, poza sferą zatrudnienia nie ma w Polsce przepisów prawa antydyskryminacyjnego gwarantującego skuteczną ochronę osób z niepełnosprawnościami przed dyskryminacją. Istniejące regulacje są bardzo rozproszone, nie ma funkcjonalnej ustawy o równym traktowaniu. Obowiązująca od 1 stycznia 2011 r. ustawa o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania wprowadza zakaz dyskryminacji osób z niepełnosprawnościami jedynie w sferze zatrudnienia (rozszerzając zakres ochrony wynikający z kodeksu pracy), ale nie zakazuje nierównego traktowania ze względu na niepełnosprawność w dostępie do zabezpieczenia
społecznego, opieki zdrowotnej, oświaty i szkolnictwa wyższego oraz usług, w tym usług mieszkaniowych, rzeczy oraz nabywania praw i energii, jeżeli są one oferowane publicznie, czyli
w sferach, w których osoby z niepełnosprawnościami są bardzo narażone na nierówne traktowanie. Ustawa ma ograniczony zakres stosowania (zamknięty katalog cech prawnie
chronionych, liczne wyłączenia, brak definicji dyskryminacji: wielokrotnej, przez asocjację, przez asumpcję). Istniejące przepisy o charakterze antydyskryminacyjnym, np. dotyczące ochrony dóbr osobistych, znieważenia, zniesławienia, wykorzystywane w postępowaniach sądowych przez ofiary dyskryminacji, nie odnoszą się bezpośrednio do dyskryminacji, przez co nie ma danych na temat spraw sądowych o dyskryminację z udziałem osób z niepełnosprawnościami.
Od wielu lat obowiązują w Polsce przepisy i istnieją instytucje prawne, które bezpośrednio lub pośrednio dyskryminują ze względu na niepełnosprawność (np. ubezwłasnowolnienie, zakaz zawierania małżeństw przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną lub psychiczną, nieważność czynności prawnych, odebranie praw wyborczych osobom ubezwłasnowolnionym, zakaz bycia świadkiem w postępowaniu np. cywilnym, administracyjnym). Jednocześnie w społeczeństwie wciąż funkcjonują stereotypy na temat osób z niepełnosprawnościami, brak świadomości na temat ich oddziaływania, brak edukacji antydyskryminacyjnej w szkołach wszystko to skutkuje nierównym traktowaniem w praktyce stosowania przepisów prawa. Istotnym problemem jest postawa sędziów orzekających w sprawach na tle dyskryminacyjnym, którzy powielając stereotypy i kierując się swoim doświadczeniem życiowym formułują tezy sprzeczne zarówno z przepisami prawa, jak i z orzecznictwem międzynarodowych organów ochrony prawa.

Postulat dotyczący niedostatecznej regulacji prawnej

w zakresie przepisów antydyskryminacyjnych



Zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność normuje art. 113 Kodeksu pracy. W przypadku naruszenia czci lub godności ze względu na niepełnosprawność poza miejscem zatrudnienia, osoba pokrzywdzona może dochodzić swoich praw w postępowaniu sądowym na zasadach określonych w prawie cywilnym lub karnym.

185.

W Polsce wciąż niska jest świadomość prawna u osób z niepełnosprawnościami, ich rodzin i osób wspierających, szczególnie na temat przepisów antydyskryminacyjnych. Brakuje informacji prawnych dostępnych dla osób z niepełnosprawnościami, nie ma ustawy o bezpłatnym
poradnictwie prawnym. Aktualnie trwają prace nad projektem takiej ustawy, ale nie uwzględniono w nim istotnego wymogu, by poradnictwo prawne dla osób z niepełnosprawnościami i ich rodzin świadczone było przez osoby z doświadczeniem i wiedzą w zakresie niepełnosprawności.

Postulat ustawy

o bezpłatnym poradnictwie prawnym.



Przedstawiona sytuacja wymaga analizy przez MRPiPS oraz Ministerstwo Sprawiedliwości.

186.

Większość kobiet w Polsce jest nieaktywna zawodowo. Współczynnik aktywności zawodowej kobiet z niepełnosprawnościami w wieku produkcyjnym w III kwartale 2013 r. wynosił 27,8%. Programy aktywizacji zawodowej osób z niepełnosprawnościami, prowadzone zarówno przez
instytucje państwowe, jak i organizacje pozarządowe, nie uwzględniają specyfiki potrzeb kobiet. Rzadko w programach aktywizacji pojawiają się elementy uwzględniające różne role społeczne kobiet i konieczność ich godzenia. Aspekty dyskryminacji kobiet dotykają szczególnie kobiety z niepełnosprawnościami, które są pytane nie tylko o swoje plany macierzyńskie, ale również
stan zdrowia oraz o ograniczenia wynikające z niepełnosprawności. Kobietom, które uzyskały
zatrudnienie, nadal jest trudniej niż mężczyznom uzyskać awans zawodowy. Od wielu lat także płace kobiet w Polsce są o około 18-20% niższe niż mężczyzn. Ogólnopolskie badania
przeprowadzone przez firmę Sedlak & Sedlak w 2013 r. pokazują, że średnie miesięczne wynagrodzenie kobiet było niższe aż o 900 zł.


Program aktywizacyjny

dla kobiet



z niepełnosprawno-ściami

Przedstawiona sytuacja wymaga analizy przez MRPiPS.

187.

Brak norm technicznych opisujących dostępność architektoniczną i transportową. Brakuje także informacji o dostępności i uniwersalnym projektowaniu w programach studiów architektonicznych, projektanckich i informatycznych. Pozytywnie należy ocenić coraz częstszą, chociaż nie powszechną, praktykę zamieszczania wymagań co do
dostępności w opisach zamówień publicznych i konkursów grantowych. W wypadku dostępności informacji stosowana jest globalna norma, jaką jest WCAG 2.0.
Należy zauważyć, że już istniejące przepisy dotyczące dostępności nie są przestrzegane, ponieważ nikt nie kontroluje ich realizacji i nie nakłada kar pieniężnych.

Dostępność architektoniczna, transportowa oraz informatyczna.

Postulat wymaga analizy przez MRPiPS, Ministerstwo Budownictwa i Infrastruktury, Ministerstwo Cyfryzacji i Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

188.

Podstawową kwestią są ograniczenia w dostępie do zawodów prawniczych. Praktyczny brak w tej grupie osób z niepełnosprawnościami wywołuje efekt „niewidzialnych obywateli" – skoro wśród nas nie ma takich osób, to są one nieistotne, obce, dziwne, niezrozumiałe, tajemnicze,
mroczne, groźne lub, co gorsza podstępne, nieuczciwe, roszczeniowe, niezdolne, niewiarygodne etc. Wymóg zdolności do pełnienia obowiązków ze względu na stan zdrowia jest wprost zapisany jako element warunkujący możliwość powołania na stanowisko sędziego, komornika (określony bardziej
szczegółowo jako „zdolność psychiczna i fizyczna" do pełnienia obowiązków, z uszczegółowieniem „potwierdzana przez lekarza medycyny pracy"). Prawo o adwokaturze stanowi, że nie jest możliwe wykonywanie tego zawodu w przypadku uznania
osoby za trwale niezdolną do jego wykonywania (przy czym orzeka o tym okręgowa rada adwokacka). Ustawa Prawo o notariacie zastrzega odwołanie notariusza, który z powodu choroby lub ułomności został uznany orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków notariusza lub bez uzasadnionej przyczyny odmówił poddania się ocenie niezdolności do pracy, mimo zalecenia rady właściwej
izby notarialnej. Wszystkie te zawody wymagają pełnej zdolności do czynności prawnych
ewentualne ubezwłasnowolnienie wyłączy możliwość wykonywania zawodu w każdym z tych
przypadków. Ani orzeczenie o niepełnosprawności w rozumieniu Ustawy o rehabilitacji, ani orzeczenie o niezdolności do pracy w rozumieniu Ustawy o emeryturach i rentach nie
wykluczają możliwości spełnienia ww. wymogu zdolności do pełnienia obowiązków zawodowych ze względu na stan zdrowia.
Zgodnie z treścią art. 4 ust. 5 pkt 1 ustawy o rehabilitacji „Zaliczenie do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności osoby, o której mowa w ust. 1. lub 2. nie wyklucza możliwości zatrudnienia tej osoby u pracodawcy niezapewniającego warunków pracy chronionej, w przypadkach przystosowania przez pracodawcę stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej". Zachowanie zaś zdolności do pracy w warunkach określonych w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej nie stanowi przeszkody do orzeczenia
całkowitej niezdolności do pracy.
W przypadku zdolności do pracy ze względu na stan zdrowia decyduje opinia lekarza
orzekającego, najczęściej (sędzia, prokurator, komornik) o specjalności medycyna pracy. Bywa, że problemem jest fakt, że lekarze orzekający nie mają wiedzy na temat zakresu i sposobu
wykonywania obowiązków zawodowych oraz możliwości zastosowania racjonalnych dostosowań, w celu umożliwienia bądź ułatwienia wykonywania zadań. Obecnie znane są dwie
osoby niewidome wykonujące zawód adwokata. Na wózku inwalidzkim poruszają się: jeden adwokat, jeden sędzia, trzech radców prawnych. W przypadku prokuratury mogą to być osoby
z orzeczeniem o niepełnosprawności, np
. z powodu cukrzycy. Poruszanie się na wózku inwalidzkim wykluczyło z tego zawodu co najmniej jedną osobę. Wstrzymano procedurę nominacji na prokuratora osoby, która w wyniku wypadku
komunikacyjnego utraciła zdolność chodzenia, a następnie zwolniono ze stanowiska, jako podstawę podając stan zdrowia oraz art. 98 ust. 1 w zw. z art. 118 Ustawy o prokuraturze i art.
14 ust. 3. Ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (cyt.: „Rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia z urzędnikiem państwowym mianowanym może nastąpić także w razie jego nieobecności w pracy z powodu choroby trwającej dłużej niż rok lub odosobnienia ze względu na chorobę zakaźną, a także w razie usprawiedliwionej nieobecności w pracy z innych przyczyn
po upływie okresów przewidzianych w art. 53 Kodeksu pracy."). Przedstawione dwa orzeczenia lekarzy medycyny pracy o zdolności do pracy, ze wskazaniem określonych dostosowań, nie zostały uwzględnione.
Prokuratura odmówiła zgody na skorzystanie z możliwości przeniesienia za zgodną wolą stron procesu do sądu znajdującego się w pobliżu strony powodowej, wobec czego postępowanie toczyło się przed sądem właściwym miejscowo, odległym blisko 400 km od miejsca, gdzie po utracie sprawności zamieszkała strona powodowa.


Dostęp do wymiaru sprawiedliwości, ograniczenia osób niepełnosprawnych do zawodów

(w szczególności prawniczych), pracy w urzędach.



Postulat wymaga analizy przez MRPiPS oraz Ministerstwo Sprawiedliwości

189.

Postulat wsparcia finansowego dla rodzin opiekujących się dzieckiem niepełnosprawnym. Nieadekwatne jest wsparcie dla rodzin, w których jest dziecko z poważną niepełnosprawnością
wymagające stałej opieki czy obecności rodziców lub opiekunów. W takich rodzinach jeden z rodziców zmuszony jest zrezygnować z wykonywania pracy zarobkowej, aby mógł zajmować się dzieckiem. Wsparcie finansowe ze strony państwa dla takich rodzin nie rekompensuje nieuzyskiwanych przez rodzica zarobków, a koszty ponoszone przez rodzinę w związku
z obecnością w niej dziecka z poważną niepełnosprawnością są z reguły wyższe, niż w przypadku kosztów ponoszonych na dzieci pełnosprawne.


Fundusz nie wskazał aktu normatywnego

Postulat wymaga analizy przez MRPiPS.

190.

Postulat pierwszeństwa w przyjmowaniu do przedszkoli i szkół dzieci niepełnosprawnych. Fundacja proponuje zapewnienie pierwszeństwa w przyjmowaniu dzieci niepełnosprawnych do przedszkoli czy szkół oraz zapewnić specjalistyczne usługi opiekuńcze, nieuzależnione jednak od kryterium dochodowego. Inną formą wsparcia rodziny, w której znajduje się osoba
z niepełnosprawnością, które powinno być świadczone, jest krótkoterminowa opieka zastępcza.


Fundusz nie wskazał aktu normatywnego

Postulat wymaga analizy przez MRPiPS i Ministerstwo Edukacji Narodowej.

Akty prawne:



  1. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.).

  2. Akty prawa międzynarodowego:

  1. Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych sporządzoną w Nowym Jorku w dniu 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169);

  2. Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE seria L Nr 352 z dnia 24.12.2013 r.);



1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   14


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna
życiu społecznym