Lp. Zgłoszony postulat Akt normatywny



Pobieranie 1,03 Mb.
Strona12/14
Data15.02.2018
Rozmiar1,03 Mb.
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   14
§ 8 ust. 2 dodanie pkt 6 rozporządzenia Ministra Pracy

i Polityki Społecznej

z dnia 17 lipca

2012 r.


w sprawie zakładów aktywności zawodowej

Uzasadnienie propozycji przez wnioskodawcę.

W chwili obecnej pracodawca niepełnosprawnych pracowników ZAZ (personelu zakładu) nie może wypłacać im wynagrodzenia ze środków pochodzących z działalności wytwórczej lub usługowej zakładu. Pomimo posiadania aktualnych orzeczeń o stopniu niepełnosprawności wydanych przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, nie posiadają oni orzeczeń o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 7 lit. a i b rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładów aktywności zawodowej, to jest nie posiadają orzeczeń o znacznym stopniu niepełnosprawności, a także orzeczeń o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, u których stwierdzono autyzm, upośledzenie umysłowym lub chorobę psychiczną. Propozycja dodania w § 8 w ust. 2 pkt 6 ma na celu umożliwienie składanie wniosku o dofinansowanie do wynagrodzenia dla tych osób z Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji, tak jak w przypadku ZPCh, a także zwiększyłoby to szanse na zatrudnianie osób niepełnosprawnych w ZAZ-ach w ramach personelu zakładu.



152.

Zgłaszający proponuje, aby w § 10 ust. 2 rozporządzenia proponuje przedłużenie przekazywanych przez organizatora ZAZ-u informacji o wydatkowanych środkach Funduszu oraz środkach uzyskanych z innych źródeł nie później niż do 10 (obecnie 5) dnia miesiąca rozpoczynającego następny kwartał w brzmieniu:

2) "przekazuje właściwej jednostce organizacyjnej samorządu województwa informację o wydatkowanych środkach Funduszu oraz środkach uzyskanych z innych źródeł, w okresach kwartalnych, nie później niż do 1O dnia miesiąca rozpoczynającego następny kwartał, na formularzu uzgodnionym w umowie;".

W związku z zapisem dotyczącym uzgodnienia formularza w umowie pomiędzy organizatorem a samorządem województwa, obowiązek przekazania informacji o wydatkowanych środkach Funduszu oraz środkach uzyskanych z innych źródeł przerodził się w pełną sprawozdawczość, której przedstawienie w tak krótkim terminie często staje się niewykonalne i w rezultacie skutkuje składaniem korekty do sprawozdania. Wydłużenie terminu doprowadzi do wyeliminowania kłopotliwych sytuacji wynikających z korygowania dokumentów, a jednocześnie nie wpłynie negatywnie na obowiązek nałożony na samorząd województwa w zakresie przekazywania informacji kwartalnej do PFRON.

§ 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy

i Polityki Społecznej

z dnia 17 lipca

2012 r. w sprawie zakładów aktywności zawodowej



Art. 35c ustawy o rehabilitacji nakłada na zarząd województwa przedstawiania Prezesowi Zarządu PFRON sprawozdań rzeczowo-finansowych o zadaniach zrealizowanych z otrzymanych z Funduszu środków. Przepis ten nie wskazuje terminu do złożenia takiego sprawozdania Prezesowi Zarządu PFRON. Wobec powyższego wydłużenie terminu dla ZAZ-ów do przekazania informacji z 5 do 10 dni nie koliguje z art. 35c ustawy o rehabilitacji.

153.

Postulat zmniejszenia w uzasadnionych przypadkach czasu zajęć rehabilitacyjnych.

Przykład: Pracownik pracuje w sobotę lub w niedzielę w zamian za inny wolny dzień w tygodniu. W sobotę lub w niedzielę prowadzenie zajęć rehabilitacyjnych jest utrudnione.



§ 12 rozporządzenia Ministra Pracy

i Polityki Społecznej

z dnia 17 lipca

2012 r. w sprawie zakładów aktywności zawodowej


Postulat zmniejszenia obowiązku korzystania z zajęć rehabilitacyjnych przez pracownika niepełnosprawnego wydaje się być uzasadniony. Tak intensywna rehabilitacja – godzinę dziennie, trwająca całymi latami jest wskazana u dzieci, a także u osób, które stały się niepełnosprawne w krótkim okresie czasu od wystąpienia tego zdarzenia. Utrwalona niepełnosprawność nie podlega już zmianom, dlatego Fundusz proponuje, żeby czas rehabilitacji wynosił 2,5 godziny tygodniowo, co dałoby możliwość zakładom pracującym w systemie siedmiodniowym dowolnego rozłożenia tego typu zajęć. W takim wypadku możliwa jest nowelizacja § 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładów aktywności zawodowej.

154.

Zgłaszający proponuję nowelizację § 16 ust. 2 rozporządzenia polegającą na zwiększeniu do 50% możliwości finansowania z zakładowego funduszu aktywności poprawy warunków pracy oraz usunięcie zapisu ograniczającego wydatkowanie do rocznych wpływów w brzmieniu:

2. "Środki zakładowego funduszu aktywności przeznaczone na poprawę warunków pracy i rehabilitacji oraz warunków socjalnych oraz higieniczno-sanitarnych o których mowa w § 15 ust. 1 pkt 2 i 3, nie mogą przekraczać 50% środków zgromadzonych na funduszu pozostałych z poprzednich lat oraz planowanych rocznych wpływów tego funduszu w roku bieżącym".

Poprawa warunków pracy i rehabilitacji niepełnosprawnych pracowników ZAZ w tym doprowadzenie bazy lokalowej do odpowiednich standardów wymaga zaangażowania określonych środków finansowych które niemożliwe są do wygospodarowania z dofinansowania otrzymywanego z PFRON na bieżącą działalność ZAZ, jak również z działalności gospodarczej (zapisy rozporządzenia uniemożliwiają inwestycje). Jednocześnie wiele zakładów wypracowuje zyski, które, zgodnie z przepisami, przekazuje na ZFA i które mogłyby w sposób znaczący wpłynąć na poprawę warunków pracy i rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Poza tym po kilku lub kilkunastu latach działalności siedziby ZAZ wymagają remontów i modernizacji. Podobne problemy pojawiają się, gdy trzeba wymienić maszyny na nowocześniejsze lub lepiej przystosowane do niepełnosprawności pracownika. Naszym zdaniem, więcej środków powinno być angażowanych w miejsce pracy pracownika niepełnosprawnego i jego otoczenie. Pomoc socjalna oraz rehabilitacyjna świadczona ze środków ZFA na indywidualne wnioski osób niepełnosprawnych jest zabezpieczana na bieżąco.

§ 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy

i Polityki Społecznej

z dnia 17 lipca

2012 r. w sprawie zakładów aktywności zawodowej



Proponowana treść jest korzystna dla organizatora ZAZ podwyższając środki przeznaczone na poprawę warunków pracy i rehabilitacji oraz warunków socjalnych oraz higieniczno-sanitarnych. Obecnie środki te nie mogą przekraczać 40% rocznych wpływów tego funduszu w roku poprzednim. Propozycja związku polega na tym, aby nie przekraczały one 50% środków zgromadzonych na funduszu pozostałych z poprzednich lat oraz planowanych rocznych wpływów tego funduszu w roku bieżącym". Nie wskazuje ona maksymalnej ilości lat poprzednich, a także opiera się o planowane wpływy tego funduszu w roku bieżącym, które realnie mogą być niższe.

155.

Zgłaszający proponuje, aby w § 6 w ust. 1 został uchylony pkt 2. Na podstawie tego przepisu pracodawca może otrzymać refundację zakupu usług transportowych w zakresie dowożenia pracowników do pracy i z pracy. Wnioskodawca uzasadnia to tym, iż koszty dojazdu powinny być po stronie pracownika.

§ 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenie Ministra Pracy

i Polityki Społecznej

z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej pracodawcom prowadzącym zakłady pracy chronionej

ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych



Postulat ten przyczyni się do podwyższenia kosztów dojazdu pracowników niepełnosprawnych do zakładu aktywności zawodowej.

156.

Rozporządzenie w sprawie zwrotu dodatkowych kosztów związanych z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych wskazuje lekarza POZ jako zaświadczającego o rodzaju i czasie pomocy jakiej potrzebuje w realizacji zatrudnienia osoba niepełnosprawna od pracownika pomagającego. Urząd wskazuje, iż lekarz podstawowej opieki zdrowotnej nie ma takiej wiedzy. Stwierdza, iż nawet lekarze medycyny pracy mają kłopot w tak szczegółowej ocenie możliwości osoby niepełnosprawnej. Oceniają jedynie „gruby” zakres działań, a nie elementy procesu.

Rozporządzenie Ministra Pracy

i Polityki Społecznej

z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie zwrotu dodatkowych kosztów związanych z zatrudnianiem pracowników niepełnosprawnych


W rozporządzeniu w § 1 pkt 1 lit. f oraz w § 7 ust. 1 jest mowa, iż rozpoznanie przeprowadzają służby medycyny pracy w zakresie potrzeb osób niepełnosprawnych.
Zwrot Dodatkowych Kosztów Zatrudnienia  autorzy materiału zwracają uwagę na niedostateczne, ich zdaniem, kompetencje lekarza POZ do wystawiania zaświadczenia o rodzaju i zakresie pomocy, jakiej potrzebuje w realizacji zatrudnienia osoba niepełnosprawna od pracownika pomagającego (proponując w zamian lekarza medycyny pracy). Kwestia ta była podnoszona i dyskutowana wielokrotnie, a konieczność zdobycia opinii lekarza medycyny pracy była także uznawana za dyskusyjną, zwłaszcza wobec trudności ze zdobyciem takiej opinii (a także podnoszonej w omawianym piśmie kwestii ograniczonych kompetencji także i lekarzy medycyny pracy w zakresie potrzeb osób niepełnosprawnych). Istotną uwagą, jakkolwiek nie łatwą do realizacji, jest podnoszona przez autorów kwestia skomplikowanych przepisów prawa w tym zakresie, a także skomplikowanych procedur przez nie nakładanych – oba te zagadnienia wpływają na zmniejszenia zainteresowania pracodawców tym rozwiązaniem. Proponowane przez autorów rozwiązanie – udział w procesie nowego partnera, przygotowanego rzecznika zatrudnienia określonej grupy niepełnosprawnych – wydaje się interesującym zagadnieniem.

157.

Rozporządzenie normuje zwrot kosztów szkolenia pracowników wspomagających osobę niepełnosprawną nakładając na pracodawcę konieczność przygotowania zakresu terminów, tematów i czasu trwania szkolenia oraz realizację i potwierdzanie. Urząd sygnalizuje również, iż rozporządzenie to jest zbyt skomplikowanym wyzwaniem, którego pracodawcy generalnie nie podejmują. Dla realizacji takiego zadania potrzebny jest partner w postaci przygotowanego podmiotu – rzecznika zatrudnienia określonej grupy niepełnosprawnych.

Rozporządzenie Ministra Pracy

i Polityki Społecznej

z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie zwrotu dodatkowych kosztów związanych z zatrudnianiem pracowników niepełnosprawnych


Zakres zgłoszonych uwag normuje w § 1 pkt 1 lit. e, § 7 ust. 1 oraz § 15 ust. 5. Urząd sygnalizuje, iż rozporządzenie jest zbyt skomplikowane, nie proponując zakresu zmian ww. przepisów. Natomiast proponuje powołanie nowej instytucji rzecznika zatrudnienia określonej grupy niepełnosprawnych, nie wskazując jaki zadania miałby on wykonywać oraz z jakich środków finansowane byłoby jego działanie.

158.

  1. W kilku dokumentach, zwłaszcza wzorach deklaracji dla pracodawców, należy wpisać liczbę osób z poszczególnymi stopniami niepełnosprawności oraz bez ustalonego stopnia niepełnosprawności. Stopnia niepełnosprawności nie mają ustalonego tylko dzieci do szesnastego roku życia, więc niepracujące. Nie jest jasne, na jakiej podstawie pracodawca ma ocenić liczbę pracowników bez stopnia niepełnosprawności: jeśli pracownik jest w trakcie wyrabiania orzeczenia, pracodawca przypuszcza, że ktoś jest niepełnosprawny czy jeszcze inaczej. Jeżeli wpisanie tych danych nie służy obniżeniu wysokości wpłaty na PFRON i podaje się to wyłącznie w celach statystycznych, zrezygnowałabym z tej rubryki. Jeśli natomiast zapis ten oznacza pracowników pełnosprawnych, zmieniłabym go na coś w stylu „pracownicy pełnosprawni/nieposiadający orzeczenia o niepełnosprawności”. Dzięki temu będzie bardziej przejrzysty.

  2. W rozporządzeniach zawierających wzory wniosków jest rubryka „numer telefonu wraz z numerem kierunkowym”. Dopisek o numerze kierunkowym jest zbędny, gdyż od kilku lat jest on integralną częścią numerów stacjonarnych.

Uwagi ogólne

do rozporządzeń



W załącznikach do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie ustalenia wzorów deklaracji składanych Zarządowi Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przez pracodawców zobowiązanych do wpłat na ten Fundusz został wskazany dziewięciocyfrowy numer telefonu bez konieczności podawania numeru kierunkowego. W bloku C załącznika nr 1 i nr 2 rubryka „bez ustalonego stopnia niepełnosprawności” ma wyjaśnienie informujące, iż do grupy tej zalicza się osoby z orzeczeniem o niepełnosprawności (osoby, które nie ukończyły 16 roku życia) lub osoby, których niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem, o którym mowa w art. 3, art. 5, art. 5a lub art. 62 ustawy, lecz w odniesieniu do całości lub części okresu sprawozdawczego w orzeczeniu tym nie ustalono stopnia niepełnosprawności tej osoby. W ocenie PFRON sytuacja ta nie dotyczy osób nie dotyczy osób, które nie mają określonego żadnego stopnia niepełnosprawności, a dopiero są w trakcie jego uzyskiwania. Powyższe dane zostały wskazane również w rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie określenia wzorów miesięcznych i rocznych informacji o zatrudnieniu, kształceniu lub o działalności na rzecz osób niepełnosprawnych.

Obowiązek podania dziewięciocyfrowego numeru telefonu został unormowany w załącznikach do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie informacji dotyczących kwot obniżenia wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz ewidencji wystawionych informacji o kwocie obniżenia.


Aktyw wykonawcze do ustawy o rehabilitacji, których załączniki w objaśnieniach informują o podaniu numeru kierunkowego:

  1. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych;

  2. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 lutego 2011 r. w sprawie określenia wzorów informacji przedstawianych przez prowadzącego zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej oraz sposobu ich przedstawiania;

  3. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 marca 2011 r. w sprawie zwrotu kosztów wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej;

  4. rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

159.

Opracowanie ustawy o wspieraniu osób z niepełnosprawnością. Ustawa ta miała by regulować zapewnienie:

  1. usług medycznych;

  2. mieszkalnictwa wspomaganego i usług opiekuńczych;

  3. edukacji ustawicznej;

  4. aktywności;

  5. zabezpieczenia finansowego;

  6. reprezentacji osób niepełnosprawnych.

Nowy akt normatywny

Postulat o charakterze ogólnym, zawierający hasłowo zagadnienia do uregulowania w nowej ustawie, do doprecyzowania z podmiotami korzystającymi ze środków Funduszu.

160.

  1. Postulat wprowadzenia renty państwowej w wysokości nie niższej niż najniższe wynagrodzenie za pracę netto, pozwalające osobie niepełnosprawnej na samodzielne utrzymanie się. Postulat dotyczy głównie osób mających uprawnienia do renty inwalidzkiej, socjalnej. Ma on na celu podwyższenie kryterium dochodowego. W przypadku pobierania przez osobę uprawnioną renty inwalidzkiej lub socjalnej oraz uzyskania uprawnień do renty państwowej, to otrzymywałaby ona różnicę pomiędzy rentą państwową a inwalidzką/socjalną. Fundacja postuluje, aby w takim przypadku zasiłki mogłyby być zamieniane na zasiłek w naturze. Fundacja postuluje pozostawienie renty rodzinnej.

  2. Postulat aby przy świadczeniach w formie renty osoba uprawniona mogłaby również pracować. W przypadku przekroczenie progu dochodowego, Fundacja postuluje zmniejszenie lub zawieszenie renty (nie został wskazany rodzaj renty).

Ustawa z dnia

12 marca 2004 r.

o pomocy społecznej


Postulat wykracza poza działalność PFRON i nie należy do spraw normowanych przez ustawę o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Proponowane zmiany należą do właściwości ustawy o pomocy społecznej.

161.

Postulat aby podjęcie zatrudnienia bądź nauki przez osobę niepełnosprawną nie powodował zmiany orzeczonego stopnia niepełnosprawności lub przesłanki do odebrania renty.

  1. Rozdział 2 art. 3 – 6d ustawy

o rehabilitacji.

  1. Ustawa z dnia

12 marca 2004 r.

o pomocy społecznej.

Uwaga o charakterze systemowym. Wymaga stosownych analiz przez ustawodawcę.

162.

Zgłaszający sygnalizuje, iż system orzekania o niepełnosprawności jest niewydolny, zagmatwany i oparty na medycznym systemie orzekania.

Rozdział 2
art. 3 – 6d ustawy

o rehabilitacji.




Postulat ma charakter sygnalizacyjny nie wskazujący propozycji rozwiązań.

163.

Status Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych. Zgłaszający proponuje usytuowanie Pełnomocnika jako organu podległego Prezesowi Rady Ministrów (w oryginale przeniesienie Pełnomocnika do Kancelarii Premiera). Zdaniem autorów Raportu wzmocni to jego rolę oraz da wyraźny sygnał, że niezbędne jest horyzontalne traktowanie zagadnień związanych z osobami z niepełnosprawnością.

Ustawa

o rehabilitacji. Przepisy regulujące działalność administracji rządowej.



Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o rehabilitacji Pełnomocnik będący sekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. . Art. 31 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej normuje, iż dział zabezpieczenie społeczne obejmuje sprawy świadczeń socjalnych, zatrudnienia, rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych. Na podstawie § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Minister ten kieruje działem zabezpieczenie społeczne. Propozycja ta spowodowałaby zmianę ww. aktów normatywnych poprzez ewentualne powstanie nowego działu do spraw osób niepełnosprawnych, wskazania iż działem tym kierowałby Prezes Rady Ministrów. W ocenie PFRON propozycja ta nie jest racjonalna z uwagi na zakres spraw wchodzący do działu zabezpieczenie społeczne oraz kierowanie nim przez właściwego ministra wchodzącego w skład Rady Ministrów.

164.

Uzależnienie możliwości uzyskania wsparcia i usług dostępowych od kryterium dochodowego.

Ustawa

o rehabilitacji i akty wykonawcze do tej ustawy.



Uwagi zostały przedstawione w Społecznym Raporcie Alternatywy z realizacji Konwencji o prawach osób z niepełnosprawnościami w Polsce (str. 9). W ocenie Zgłaszającego takie rozwiązanie utrudnia korzystanie z usług o przeciętnych dochodach. Art. 2 pkt 4 ustawy o rehabilitacji podaje definicję przeciętnego wynagrodzenia, które jest miernikiem przyznawanych dofinansowań. Miernik ten jest użyty m.in. w:

  1. art. 10e ust. 1 ustawy (dofinansowanie do turnusów rehabilitacyjnych) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych. Zgodnie z art. 10e ust. 1 osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym, jeśli jej przeciętny miesięczny dochód nie przekracza:

  1. 50% przeciętnego wynagrodzenia na osobę we wspólnym gospodarstwie domowym,

  2. 65% przeciętnego wynagrodzenia w przypadku osoby samotnej;

  1. art. 26e ust. 1 ustawy o rehabilitacji (zwrot kosztów wyposażenia dodatkowego stanowiska pracy);

  2. art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (koszt szkolenia osoby niepełnosprawnej);

  3. art. 41 ust. 2 ustawy o rehabilitacji (dotyczy zwrotu kosztów szkoleń poniesionych przez pracodawcę).

W ocenie PFRON przy udzielaniu świadczeń ze środków Funduszu miernikiem dochodu powinno pozostać przeciętne wynagrodzenie.

165.

Artykuł 12 konwencji o prawach osób niepełnosprawnych uznaje zdolność do czynności prawnych (legal capacity, tj. zdolność do nabywania praw i zaciągania zobowiązań) każdej osoby z niepełnosprawnością i gwarantując wsparcie, jakie może być potrzebne w korzystaniu z niej, jest warunkiem realizacji prawa do samostanowienia, autonomii decyzyjnej i niezależnego życia. polska przetłumaczyła pojęcie legal capacity jako „zdolność prawną", która oznacza jedynie zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków, a nie korzystanie z nich. ponadto polska przyjęła przy ratyfikacji konwencji. Oświadczenie interpretacyjne, uznając, że ubezwłasnowolnienie jest środkiem prawnego wsparcia w korzystaniu ze zdolności do czynności prawnych. tymczasem regulacja ubezwłasnowolnienia w Polsce nie spełnia wymogów art. 12 Konwencji osoba traci zdolność do czynności prawnych lub jest ta zdolność dla niej ograniczona, ubezwłasnowolnienie jest stosowane często przez całe życie osoby (bezterminowo), nie jest poddawane okresowej kontroli przez niezawisły organ, nie uwzględnia jej potrzeb i interesów, skutkuje wykluczeniem społecznym i prawnym osób z niepełnosprawnościami, w szczególności z niepełnosprawnością intelektualną i psychiczną. Zdolność do czynności prawnych, jako konstytucyjny lub ustawowy warunek autonomii decyzyjnej jednostki, ma ogromne znaczenie dla korzystania z wszystkich praw człowieka. Z tego względu art. 12 Konwencji ma szczególne znaczenie dla obowiązywania i faktycznego realizowania jej postanowień w praktyce. Bez zmiany instytucji ubezwłasnowolnienia w Polsce nie jest możliwe zapewnienie równości wobec osób z niepełnosprawnościami zgodnie z celem KPON. Ponadto w Polsce obowiązuje art. 82 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym „nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadomie albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego, albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych". Artykuł ten często interpretowany jest w sposób wykluczający możliwość podejmowania jakichkolwiek czynności prawnych przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną lub psychiczną. W Polsce istnieją dwa rodzaje ubezwłasnowolnienia: całkowite i częściowe, jednak jak wynika z praktyki sądów w przeważającej większości stosowane jest ubezwłasnowolnienie całkowite. W 2012 r. ogółem do sądów wpłynęło 12 983 sprawy o ubezwłasnowolnienie, przy czym ubezwłasnowolnienie całkowite orzeczono w 7 456 sprawach, natomiast ubezwłasnowolnienie częściowe w 763 sprawach, oddalono (merytoryczne rozstrzygnięcie) 366 spraw, natomiast odrzucono lub zwrócono 25 spraw, 563 sprawy pozostały na następny okres orzekania, średni czas trwania postępowania to 4,5 miesiąca. Z danych ministerstwa sprawiedliwości wynika, że w roku 2012 w Polsce było 74 005 osób ubezwłasnowolnionych, z czego ok. 60 tys. to osoby całkowicie ubezwłasnowolnione, a ok. 10-11 tysięcy osoby częściowo ubezwłasnowolnione. Komisja Kodyfikacyjna Prawa Cywilnego działająca przy Ministrze Sprawiedliwości przygotowała założenia projektu nowelizacji kodeksu cywilnego w zakresie zdolności do czynności prawnych, jednak nie uwzględniają one istotnych postulatów zgłaszanych przez organizacje pozarządowe i nie odpowiadają na faktyczne potrzeby osób z niepełnosprawnościami. Proponowane w projekcie założeń rozwiązania to cztery formy opieki, z których dwie to obecnie obowiązujące formy ubezwłasnowolnienia. Brak jest wskazania konkretnych narzędzi i kryteriów oceny funkcjonowania osoby, uzasadniających ustanowienie „opieki". Projekt posługuje się pojęciem zaburzeń psychicznych na określenie wszystkich możliwych trudności funkcjonowania osób z niepełnosprawnościami. W związku z tym obecnie w Polsce nie ma form prawnego wsparcia
osób z niepełnosprawnościami zgodnych z art. 12 KPON i modelem wspieranego podejmowania decyzji. W prawdzie polski Kodeks rodzinny i opiekuńczy w art. 183 przewiduje – przy zachowaniu pełnej zdolności do czynności prawnych przez osobę z niepełnosprawnością
instytucję „kuratora dla osoby niepełnosprawnej", jeżeli osoba ta potrzebuje pomocy do
prowadzenia swoich spraw, jednak instytucja ta jest bardzo rzadko stosowana przez sądy, najczęściej do pomocy w czynnościach faktycznych, a nie prawnych.


Ustawa z dnia

23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny



Uwaga wymaga analizy systemowej przez ustawodawcę. Jej uznanie w obecnym stanie prawnym spowoduje sprzeczność z przepisami kodeksu cywilnego.

166.

Zgłaszający wskazuje na ogromna nierówność sytuacji osób z niepełnosprawnościami mieszkających w mieście i na wsi. Wskazano, że sytuacja osób niepełnosprawnych na wsi jest gorsza niż tych mieszkających w mieście. Dotyczy to zarówno możliwości korzystania z usług dostępowych, brania udziału w życiu lokalnej społeczności, jak i dostępu do wiedzy czy edukacji.

Zmiana systemowa.

Uwagi zostały przedstawione w Społecznym Raporcie Alternatywy z realizacji Konwencji o prawach osób z niepełnosprawnościami w Polsce (str. 8) Sygnalizuje ona sytuację osób niepełnosprawnych na wsi i nie wskazuje rozwiązań legislacyjnych.

167.

W zakresie opieki nad osobą niepełnosprawną – fundacja postuluje, dla osób nie pracujących i opiekujących się osobami niepełnosprawnymi wynagrodzenie w wysokości nie mniejszej niż najniższe wynagrodzenie za pracę.

Zmiana systemowa.

Uwaga o charakterze systemowym. Wymaga stosownych analiz przez ustawodawcę

168.

Postulaty dotyczący ulg i zwolnień:

  1. analiza porównawcza polegająca na ustaleniu korzyści polegającej na podniesieniu świadczeń socjalnych dla osób niepełnosprawnych lub zamiast nich wprowadzenie realnych ulg dla osób niepełnosprawnych;

  2. liberalizacja przepisów dotyczących kryterium dochodowego poprzez wydawanie żywności przez organizacje non-profit bez jego uwzględnienia lub wskazanie progu dochodowego którym jest wysokość najniższego wynagrodzenia;

  3. ewentualne urealnienie kryterium dochodowego do bieżących kosztów funkcjonowania. Dotyczy kwoty 4902 zł wolnej od podatku w przypadku otrzymywania w ciągu 5 lat darowizn rzeczowych od fundacji.

Ustawa z dnia

26 lipca 1991 r.

o podatku dochodowym

od osób fizycznych




Postulat dotyczy regulacji objętych ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uwaga o charakterze systemowym. Wymaga stosownych analiz przez ustawodawcę.

169.

Ustawa o planowaniu rodziny w art. 4a pkt 2 zezwala na przerywanie ciąży, gdy „badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu". Jednocześnie ani ustawodawca, ani organ wykonawczy, którym jest Minister Zdrowia, nie tworzy precyzyjnej definicji użytych pojęć. Nie określa także wskaźników pozwalających określić, kiedy opisane w ustawie warunki zostają spełnione. W konsekwencji, jeśli nawet ustawodawca miał na myśli coś innego niż niepełnosprawność, to właśnie podejrzenie o występowaniu niepełnosprawności staje się przesłanką do dokonania aborcji. W szczególności dotyczy to takich
jednostek, jak zespół Downa czy zespół Turnera, które nie stanowią zagrożenia życia, lecz z pewnością są przyczyną niepełnosprawności osób je posiadających, przy czym zakres funkcjonalny tej niepełnosprawności może być bardzo różny.

Należy także wskazać, iż ustawa różnicuje czas dopuszczalności aborcji, przedłużając go w przypadku, o którym mowa w art. 4a pkt 2 w sposób pozwalający na subiektywną ocenę lekarza, co powoduje, iż aborcje z powodu podejrzenia ciężkiego uszkodzenia płodu dokonywane są najczęściej między 22 a 26 tygodniem ciąży. Tymczasem w innych dozwolonych prawem przypadkach aborcja jest możliwa tylko do 12 tygodnia życia płodu.


Należy uznać, że w obecnym kształcie ustawa narusza zapisy art. 10 Konwencji Prawach Osób Niepełnosprawnych.

Ustawa z dnia

7 stycznia 1993 r.

o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego

i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży




Postulat wymaga analizy przez MRPiPS i Ministerstwo Zdrowia.

170.

W art. 18 i 40 Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego ustanowiono procedury zastosowania przymusu bezpośredniego w szpitalach psychiatrycznych i domach pomocy społecznej. Należy zauważyć, że są one nieprecyzyjne i mogą powodować nadużycia np. pozwalają na użycie przymusu jeśli zachowanie osoby „poważnie zagraża" funkcjonowaniu podmiotu leczniczego, nie definiując przy tym tego pojęcia.

Ustawa z dnia

19 sierpnia 1994 r.

o ochronie zdrowia psychicznego


Postulat wymaga analizy przez Ministerstwo Zdrowia.

171

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakłada na inwestora obowiązek budowania obiektów dostępnych dla osób z niepełnosprawnościami, w szczególności dla tych poruszających się na wózkach inwalidzkich. Pomimo istnienia tych przepisów wiele budynków, w tym o charakterze publicznym, nie jest dostępnych dla osób z niepełnosprawnością ruchową. W przepisach budowlanych brakuje sankcji, które zmusiłyby do stosowania zasad dostępnego budownictwa, poza odmową odbioru gotowego budynku (co zdarza się bardzo rzadko). Sankcje takie powinny być nakładane na nadzór budowlany, jeżeli dopuści do eksploatacji niedostępny budynek. W procesy dużych inwestycji publicznych powinno angażować się osoby z niepełnosprawnościami oraz ich
organizacje. Zdarza się też, że nawet w teoretycznie dostosowanym budynku dostępność jest ograniczona ze względów organizacyjnych, np. zamknięte na klucz toalety i wejścia.


Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane


Postulat wprowadzenia do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane sankcji za brak oddania do użytkowania budynku nie przystosowanego do potrzeb osób niepełnosprawnych oraz udziału tych osób w odbiorze budynków użyteczności publicznej. Propozycja zmian wymaga analizy przez MRPiPS oraz Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa.

172.

Postulat prowadzenia działalności gospodarczej przez kilka miesięcy bez jej rejestrowania (w celu jej sprawdzenia) oraz bez ponoszenia kosztów z tytułu obowiązkowych składek na ubezpieczenia zdrowotne i społeczne.

  1. Ustawa z dnia

13 października

1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

  1. Ustawa z dnia

2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej.



Postulat wykracza poza kompetencje Funduszu i ustawę o rehabilitacji. Wymaga on analizy przez MRPiPS.

173.

Postulat wprowadzenia instytucji prewencji rentowej ma na celu sprawdzenie przez organ orzekający w trakcie orzekania o stopniu niepełnosprawności dla celów rentowych wszystkich aspektów samodzielności osoby niepełnosprawnej, w tym czy potrzebuje ona pomocy w zwykłych codziennych czynnościach życiowych. Fundacja postuluje, aby po dokonaniu sprawdzenia (określenia ograniczeń osoby niepełnosprawnej) powinny zostać przeanalizowane bieżące predyspozycje oraz umiejętności, umożliwiające wykonywanie pracy samodzielnie lub wspieranej w warunkach specjalnych.

Ustawa z dnia

17 grudnia 1998 r.

o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych



Postulat wykracza poza działalność PFRON i nie należy do spraw normowanych przez ustawę o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Proponowane zmiany należą do właściwości ustawy o pomocy społecznej.

174.

W większości regulaminów domów pomocy społecznej (DPS) znajdują się postanowienia nadmiernie ograniczające wolność osobistą mieszkańców. Jako przykłady takich ograniczeń
należy podać: konieczność uzyskania zgody na samodzielne opuszczenie DPS, obowiązek powrotu do godziny 22, zgłoszenie chęci wyjścia na 3 dni wcześniej. Nie są one uzależnione od poziomu intelektualnego czy stanu psychicznego mieszkańca. Wprowadzanie takich praktyk jest
akceptowane przez instytucje, które powinny im przeciwdziałać, świadczy o tym choćby odmowa wszczęcia przez prokuraturę postępowania w sprawie zakazania osobie
z niepełnosprawnością ruchową samodzielnego opuszczenia DPS. Niewątpliwie stopień niepełnosprawności intelektualnej lub psychicznej niektórych mieszkańców DPS albo alternatywnych dla DPS ośrodków powoduje konieczność wprowadzenia pewnych ograniczeń. Jednak wskutek niewprowadzania zasad ustawowych w tej materii, DPS
w regulaminach wprowadzają nadmierne ograniczenia. Ustawodawca powinien więc wprowadzić reguły w tym zakresie, łącznie z drogą odwoławczą i innymi mechanizmami kontroli. Każde ograniczenie powinno być rozpatrywane indywidualnie.

Ustawa z dnia

12 marca 2004 r.

o pomocy społecznej


Postulat wymaga analizy przez MRPiPS.

175.

Nowelizacja ustawy Prawo telekomunikacyjne nałożyła na wszystkich dostawców publicznie dostępnych usług telefonicznych obowiązek, w miarę możliwości technicznych – zapewnienia użytkownikom końcowym będącym osobami z niepełnosprawnościami, dostępu do świadczonych usług telefonicznych, równoważnego dostępowi do usług telefonicznych, z jakiego korzysta większość użytkowników końcowych. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 26 marca 2014 r. dotyczące udogodnień telekomunikacyjnych dla osób z niepełnosprawnościami określa obowiązek dostawców publicznych usług telefonicznych zapewnienia udogodnień dla osób z niepełnosprawnościami. Obecnie nie ma usługi telefonicznej dostępnej dla osób głuchych i słabosłyszących.

Ustawa z dnia

16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne



Postulat wymaga analizy przez MRPiPS i Ministra Cyfryzacji.

176.

Postulat wprowadzenia zakazu dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność w zakresie opieki zdrowotnej oraz oświaty i szkolnictwa wyższego. Zgłaszający wskazuje, iż „przepisy antydyskryminacyjne nie chronią osób z niepełnosprawnościami przed nierównym traktowaniem w obszarze opieki zdrowotnej. Art. 7. ustawy z 3 grudnia 2010 r. brzmi „zakazuje
się nierównego traktowania osób fizycznych ze względu na rasę, pochodzenie etniczne lub narodowość w zakresie opieki zdrowotnej oraz oświaty i szkolnictwa wyższego". Jest to katalog
zawężający to prawo w stosunku do zapisanego w art. 1, gdzie niepełnosprawność została uwzględniona.”

Ustawa z dnia

3 grudnia 2010 r.

o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej

w zakresie równego traktowania



Postulat wykracza poza zakres działalności PFRON i wymaga przeprowadzenia konsultacji pomiędzy MRPiPS, Ministerstwo Edukacji Narodowej, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministerstwo Zdrowia.

177.

Zgłaszający wskazuje, iż nie ma żadnych przepisów zobowiązujących przewoźników do zakupu i użytkowania dostępnego taboru. Enigmatyczny zapis z ustawy o publicznym transporcie zbiorowym nie opisuje w żadnym stopniu, jak taki dostępny tabor powinien wyglądać i czym się cechować. Organizatorzy transportu publicznego mają obowiązek tworzenia planów transportowych, które mają uwzględniać potrzeby pasażerów z niepełnosprawnościami, jednak proces ten dopiero się rozpoczął i nie wiadomo, czy przyniesie
pozytywne efekty. Mimo to część przewoźników stara się kupować dostępne pojazdy, np. warszawskie Miejskie Zakłady Autobusowe i Zarząd Komunikacji Miejskiej w Gdyni. Jednak
większość z nich, w szczególności zamiejscowy transport autobusowy, nie ma dostępnego taboru i nie ponosi z tego tytułu żadnych konsekwencji.

Ustawa z dnia

16 grudnia 2010 r.

o publicznym transporcie zbiorowym


Postulat wymaga analizy przez MRPiPS oraz Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa.

178.

Zgłaszający wskazuje, iż nie funkcjonuje również w naszym kraju instytucja tzw. asystenta rodziny, w której jest osoba
z niepełnosprawnością. W świetle prawa istnieje taki asystent, jest on jednak ulokowany w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym (art. 12) i przyznanie rodzinie wsparcia ze strony tego asystenta uzależnione jest przede wszystkim od kryterium dochodowego, a nie mogą tego wsparcia otrzymać rodziny, które go potrzebują ze względu na obecność osoby lub osób z niepełnosprawnościami, ale
niespełniające kryterium dochodowego. Tymczasem takie wsparcie dałoby możliwość odpoczynku rodzicom dziecka lub np. pełnosprawnemu współmałżonkowi osoby z poważną niepełnosprawnością. Tego typu wsparcie świadczone jest co najwyżej przez organizacje pozarządowe w ramach realizacji projektów, brakuje zaś rozwiązania systemowego. Istniejąca pomoc opiekuna społecznego ogranicza się zwykle do wykonywania czynności pielęgnacyjnych, porządkowych, itp.

Ustawa z dnia

9 czerwca 2011 r.

o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej


Postulat wymaga analizy przez MRPiPS  instytucja ta jest unormowana w ustawie o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.

179.

Funkcjonalność systemu powiadamiania ratunkowego 112 związana z identyfikacją i lokalizacją abonenta może ułatwić dostęp do służb ratunkowych. Operatorzy numerów alarmowych otrzymywać będą informacje o lokalizacji osoby zgłaszającej oraz jej wizualizację na mapie cyfrowej. W chwili opracowania niniejszego Raportu w systemie powiadamiania ratunkowego 112 nie funkcjonuje możliwość powiadamiania tekstowego sms. System nie umożliwia komunikacji z centrami powiadamiania ratunkowego w innej formie niż głosowa. Problematyka dotyczy funkcjonowania systemu w skali ogólnokrajowej. Na poziomie regionalnym, w wybranych województwach, podejmowane są skuteczne próby udostępnienia numerów telefonu do wysyłania wiadomości tekstowych o zagrożeniach, co nie mając wymiaru ogólnokrajowego, nie jest rozwiązaniem akceptowalnym.

Ustawa z dnia

22 listopada 2013 r.

o systemie powiadamiania ratunkowego


Brak powiadomienia w formie sms na numer alarmowy 112. Postulat wymaga analizy przez MRPiPS oraz Ministerstwo Zdrowia.

180.

Dostępność informacji i komunikacji to przede wszystkim rozwiązania nakierowane na dostępność stron internetowych oraz aplikacji. Rozporządzenie Rady Ministrów o Krajowych Ramach Interoperacyjności zobowiązuje podmioty realizujące zadania publiczne do publikowania informacji elektronicznej zgodnej z wymaganiami WCAG 2.0. W rozporządzeniu wprowadzono okres przejściowy do końca maja 2015 r., po którym wszystkie serwisy internetowe podmiotów realizujących zadania publiczne muszą być zgodne z WCAG 2.0. Jest to ambitny cel, który prawdopodobnie nie zostanie osiągnięty, na co wskazują badania organizacji pozarządowych zajmujących się dostępnością. Podobnie jak w wypadku dostępności architektonicznej i transportowej  ustawodawca nie wprowadził kar finansowych ani innych sankcji za naruszenie prawa. Obowiązek stosowania WCAG 2.0 nałożono także na operatorów telekomunikacyjnych z dwuletnim okresem przejściowym. Tutaj jednak możliwe są sankcje finansowe w postaci kary nakładanej przez Urząd Komunikacji Elektronicznej. Poza firmami telekomunikacyjnymi nie zobowiązano innych podmiotów świadczących usługi publiczne dostosowania zasad dostępności.

Rozporządzenie

Rady Ministrów



z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów


Postulat wymaga analizy przez MRPiPS oraz Ministerstwo Cyfryzacji. Sankcje normują przepisy rangi ustawowej a nie przepisy wykonawcze do ustawy.

181.

Zgłaszający proponuje wprowadzenie Konstytucji Zdrowia jako rozwinięcie art. 68 i 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, opartą o następujące zasady:

  1. utrzymanie zdrowia i życia w dobrej jakości;

  2. optymalny przekaz życia;

  3. długowieczność twórcza – kreatywna.

Zgłaszający proponuje działania w wydatkowaniu środków publicznych przeznaczonych na utrzymanie zdrowia, aby nie dopuścić do niepełnosprawności poprzez:

  1. Sine qua non: imienne – osobowe przypisanie środków celowych dla wdrożenia procedur medycyny przewidującej (tunele diagnostyczne) i medycyny regeneracyjnej  polska biotechnologia ortopedii regeneracyjnej operująca transferem własnych komórek pacjenta, charakteryzujących się wysokim potencjałem regeneracyjnym i separowanych dla poszczególnych tkanek i narządów;

  2. Celowe Programy Strategiczne Utrzymania Zdrowia;

  3. Narodowy Program Utrzymania Zdrowego Kręgosłupa;

  4. Narodowy Program Regeneracji Stawów (alternatywa dla wszczepienia sztucznych stawów);

  5. Narodowy Program Ograniczenia Złamań Niskoenergetycznych Kości (osteoporoza).

Konstytucja Zdrowia

Postulat nie należy do spraw normowanych przez ustawę z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz do zakresu działalności Funduszu. Zgodnie z art. 8 ust. 1 Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej. Jest nim tylko Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

182.

Propozycja programu pilotażowego miasto chciałoby realizować wspólnie z Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych pilotażowy program inicjowania tworzenia wspomnianych wyżej miejsc pracy w strukturach tzw. przedsiębiorstw przystosowanych i centrach aktywności przez pracę. Przedsięwzięcie powiązane jest z przygotowaną przez UM w Gdańsku przebudową systemu edukacji ponadgimnazjalnej dzieci niepełnosprawnych w Gdańsku. UM w Gdańsku przystąpił do realizacji eksperymentu pedagogicznego, którego celem jest wprowadzenie modelu ponadgimnazjalnego edukacji osób niepełnosprawnych zorientowanego na indywidualny rozwój potencjału ucznia i zwiększenie jego szans na pełniejsze włączenie w nurt życia społecznego, w tym podjęcie w przyszłości zatrudnienia.
UM w Gdańsku proponuje 3 ścieżki edukacji:


1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   14


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna