Lp. Zgłoszony postulat Akt normatywny



Pobieranie 1,03 Mb.
Strona1/14
Data15.02.2018
Rozmiar1,03 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14

Lp.

Zgłoszony postulat

Akt normatywny

Uwagi

1.

Art. 1 pkt 1 nadanie nowego brzmienia:

„1) wydanym na podstawie Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia;”

Uzasadnienie zmiany:

Zmiany wymaga istniejący system orzekania o niepełnosprawności. Należy odejść od orzekania o prawie nic nie mówiących stopniach niepełnosprawności, na rzecz orzekania, które wskaże ograniczenia danej osoby w relacji do środowiska, w jakim przebywa. Bazę takiego systemu orzecznictwa stanowić może Międzynarodowa Klasyfikacja Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia (ICF International Classification of Functioning, Disability and Health). ICF nie jest klasyfikacją ludzi, natomiast jest klasyfikacją cech charakterystycznych stanu zdrowia człowieka w kontekście jego indywidualnej sytuacji życiowej oraz wpływów otaczającego środowiska. Zapisy dotyczące orzekania w dalszej części ustawy, jak również akty wykonawcze związane z orzekaniem powinny być dostosowane do wskazanego powyżej, nowego systemu orzekania.



Art. 1 pkt 1 ustawy

o rehabilitacji



Postulat spowodowałby zmianę systemu orzekania o niepełnosprawności w oparciu o Międzynarodową Klasyfikację Funkcjonowania Niepełnosprawności i Zdrowia. Może to skutkować odejściem od ustalenia 3 stopni niepełnosprawności na wskazanie cech charakterystycznych dla danego stanu zdrowia.

Propozycja zmian wymaga analizy przez MRPiPS.



2.

Art. 2 pkt 10 nadanie nowego brzmienia:

„10) niepełnosprawność – oznacza długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub w zakresie zmysłów co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać pełny i skuteczny udział w życiu społecznym, na zasadzie równości z innymi osobami;”

Uzasadnienie zmiany:

Propozycja ujednolicenia podstawowej definicji, jaką jest definicja niepełnosprawności z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych sporządzoną w Nowym Jorku w dniu 13 grudnia 2006 r. Definicja z Konwencji opisuje niepełnosprawność w połączeniu z oddziaływaniem różnych barier, które utrudniają prawidłowy udziału w życiu społecznym danej osoby.



Art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji

Propozycja powtarza art. 1 zdanie drugie Konwencji. Przepis ten wskazuje przesłanki zaliczenia danej osoby do kategorii osób niepełnosprawnych, które można traktować jako wytyczne dla projektodawcy krajowego do określenia statusu tych osób w prawie krajowym.

Propozycja zmian wymaga analizy przez MRPiPS.



3.

W polskim prawie nie ma jednej, powszechnie obowiązującej definicji niepełnosprawności. Brak jest również jednolitego systemu orzekania o niepełnosprawności. Poszczególne akty prawne posługują się różnymi pojęciami na określanie niepełnosprawności lub jej rodzajów. To powoduje, że przyznanie określonych rodzajów wsparcia jest uzależnione od szeregu dokumentów, a tym samym brak spójnego systemu wsparcia osób z niepełnosprawnościami.

Należy zwrócić uwagę na różnicę między definicją niepełnosprawności zawartą w ustawie o rehabilitacji oraz definicjami stopni niepełnosprawności, a definicją przytą w Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych. Konwencja, opierając się na społecznym modelu niepełnosprawności, kładzie nacisk na interakcje z różnymi barierami, które mogą ograniczać pełne i efektywne uczestnictwo w życiu społecznym. Natomiast polskie ustawy zgodnie z medycznym modelem niepełnosprawności koncentrują się na dysfunkcjach i ograniczeniach. Podobny zarzut należy postawić systemowi orzekania o niezdolności do pracy, zgodnie z którym rozróżnia się osoby całkowicie i częściowo niezdolne do pracy. Ten system oparty jest na modelu medycznym oraz stosuje mylącą i utrwalającą stereotypy wobec osób z niepełnosprawnościami terminologię. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z regulacjami tego systemu zdolność do pracy w warunkach przystosowanych nie stanowi przeszkody do orzeczenia niezdolności do pracy. Takie skonstruowanie systemu należy ocenić krytycznie, zwłaszcza że warunki przystosowane bardzo często będą się jedynie dyskretnie różnić od warunków pozostałych pracowników. Często będzie to biurko, pod które da się podjechać wózkiem, ergonomiczny fotel, specjalna myszka do komputera. Wraz z postępem technicznym takie przystosowanie jest coraz prostsze i tańsze. Na nieefektywność tych systemów orzekania zwróciła uwagę Najwyższa Izba Kontroli.

Art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji

Definicja niepełnosprawności zawarta jest w art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji i służy do wyjaśnienia tego pojęcia dla celów tej ustawy. W art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887) wskazane zostały dwa rodzaje niezdolności do pracy (całkowita lub częściowa). W ustawie tej unormowany jest system orzekania o niezdolności do pracy. Niezdolność do pracy następuje w wyniku utraty zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Natomiast ustawa o rehabilitacji normuje trzy stopnie niepełnosprawności, które związane są ze zdolnością do pracy.



W ocenie Funduszu systemy orzekania o niepełnosprawności lub o niezdolności do pracy są zgodne z celami zawartymi w ww. przepisach. Propozycja zmian wymaga analizy przez MRPiPS.

4.

W oficjalnym polskim tłumaczeniu konwencyjny termin reasonable accommodation, przetłumaczony został jako „racjonalne usprawnienia”, a nie „racjonalne dostosowanie”. Jest to błąd, ponieważ usprawnienia odnoszą się do osoby, a zgodnie z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych chodzi o dostosowanie życia społecznego do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Ponadto pojęcie racjonalnego usprawnienia występuje w prawie polskim tylko w zakresie zatrudnienia. Ustawa nie definiuje pojęcia racjonalnego usprawnienia. Nie odnosi się także do wymogu nienakładania „nieproporcjonalnego i nadmiernego obciążenia”.

Art. 2 ustawy

o rehabilitacji

w zw. z Konwencją

o Prawach Osób Niepełnosprawnych



Do kompetencji Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych nie należy ocena oficjalnego tłumaczenia Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych. Pojęcie racjonalnego usprawnienia nie zostało zdefiniowane w ustawie o rehabilitacji. W art. 23a nakłada ona na pracodawcę obowiązek zapewnienia niezbędnego racjonalnego usprawnienia dla osoby niepełnosprawnej pozostającej z nim w stosunku pracy.

Propozycja zmian wymaga analizy przez MRPiPS.



5.

Postulat wprowadzenia do orzecznictwa inwalidztwa instytucji osoby niewidomej.

Postulat ten był również przedmiotem interpelacji z dnia 05.06.2016 r. Pana Marka Wojtkowskiego posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, skierowanej do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, który wnosił o ustanowienia w orzecznictwie ds. ustalania inwalidztwa niepełnosprawności pod nazwą „osoba całkowicie niewidoma” i zaliczaniu do niego dzieci, kobiet, i mężczyzn całkowicie niewidomych.

Proponowano również utworzenie podstopnia niepełnosprawności pod nazwą „znaczny-szczególny” (propozycja była podniesiona na spotkaniach grup roboczych w Biurze Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych, kiedy Pełnomocnikiem Rządu był Pan Senator Jarosław Duda). Aktualnie pojęcie „schorzenie specjalne” funkcjonuje jako różnicująca jedynie ze względu na rodzaj niepełnosprawności i jest stosowana w refundacji kosztów zatrudnienia przez PFRON. Określenie to nie funkcjonuje w zapisach orzeczniczych, podobnie jak „niewidomy”. Do podstopnia „znaczny-szczególny” kwalifikowane byłyby osoby z uwagi na rodzaj niepełnosprawności, jak i jej natężenia. Dla niepełnosprawności wzrokowej osoby posiadające ograniczenia zmysłu wzroku według kategorii B1, określane byłyby zapisem 0-4O znaczny-szczególny. Można by rozważyć, jako równoważny, zapis 0-4O znaczny-niewidomy. Uporządkowałoby to wiele problemów i zracjonalizowało odbiór społeczny tej niepełnosprawności.

Uzyskanie takiego statusu mogłoby następować poprzez doorzeczenie jedynie przed wojewódzkimi komisjami kwalifikacyjnymi lub innymi wyspecjalizowanymi jednostkami. Doorzeczenie mogłoby być przeprowadzone po wcześniejszym przyznaniu stopnia znacznego w dotychczasowym trybie, na wniosek osoby zainteresowanej.

Można by także usankcjonować pojęcie „słabowidzący” dla stopnia znacznego z tytułu wzroku a np. „niedowidzący dla stopnia umiarkowanego.





Art. 3 i 4 ustawy o rehabilitacji

Propozycja wprowadzenia do orzecznictwa o inwalidztwie osoby niewidomej była przedmiotem wniosków do Prezydenta RP, Biura PFRON, Rzecznika Praw Obywatelskich, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli. Była ona również przedmiotem interpelacji z dnia 05.06.2016 r. Pana Marka Wojtkowskiego posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, skierowanej do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Odpowiedź z dnia 18.07.2012 r. udzielił Sekretarz Stanu w MPiPS znak: BON-IV-0700-8(2)-ZW/12. W piśmie tym został przedstawiony obowiązujący stan prawny. Z pisma tego wynika, iż „decyzja o zaliczeniu osoby niepełnosprawnej do odpowiedniego stopnia niepełnosprawności nie tylko potwierdza samą niepełnosprawność, wskazuje również formy rehabilitacji zawodowej i społecznej z jakich osoba orzeczona może korzystać oraz warunkuje prawo do korzystania z wielu ulg i uprawnień, przyznanych na podstawie odrębnych przepisów (m.in. z zakresu pomocy społecznej, świadczeń rodzinnych, dodatków mieszkaniowych), wspierających osoby niepełnosprawne w życiu osobistym lub społecznym. Rozdzielenie orzecznictwa na rentowe i pozarentowe było więc uzasadnione z uwagi na odrębność celów orzekania.” W piśmie tym zostało wskazane, iż ustawa o rehabilitacji na równi traktuje, co do zasady, osoby posiadające orzeczenia organów rentowych na równi z osobami niepełnosprawnymi posiadającymi orzeczenia zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, dla celów ulg i uprawnień przewidzianych w tej ustawie. Wskazane zostały również trzy stopnie utraty wzroku, a także informacja, iż „w celu orzeczenia stopnia niepełnosprawności w schorzeniach wzroku ocenia się przede wszystkim stopień obniżenia ostrości wzroku i zwężenia pola widzenia”. Z pisma Sekretarza Stanu wynika, iż „z punktu widzenia orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, za osoby niewidome można uznać osoby legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z symbolem przyczyny niepełnosprawności 04-O, natomiast osoby będące w posiadaniu orzeczenia ustalającego inny stopień niepełnosprawności niż znaczny, można uznać za niedowidzące w zależności od stopnia upośledzenia wzroku. (…) Ocena stanu zdrowia nie jest jedynym wyznacznikiem niepełnosprawności, bowiem orzecznictwo o niepełnosprawności uwzględnia zarówno fizyczne, psychiczne jak i społeczne aspekty funkcjonowania człowieka. Przyjęte zasady orzekania oznaczają, iż orzekanie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności ma charakter kompleksowy. (…) Nie jest oceną stanu zdrowia osoby orzekanej, ale oceną ograniczeń w możliwości jej funkcjonowania w życiu społecznym i zawodowym – będących następstwem naruszenia sprawności organizmu.” Na chwilę sporządzenia pismo MPiPS nie rozważało wprowadzenia zmian, dotyczących zasad w zakresie wprowadzenia nowego symbolu przyczyny niepełnosprawności odpowiadającemu pojęciu „osoba całkowicie niewidoma”, a tym samym rozszerzenia i uszczegółowienia katalogu dotyczącego orzekania w przypadku schorzeń narządu wzroku.

Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych pismem z dnia 17.07.2015 r. znak: WA.DPW.4141.43.mar.2015 skierowanym do Przewodniczącego Sejmowej Komisji Polityki Społecznej i Rodziny przychylnie odniósł się do propozycji wprowadzenia – przy orzekaniu powiatowych zespołów ds. orzekania o niepełnosprawności – rozszerzonych stopni w ramach tego samego rodzaju niepełnosprawności (jednego symbolu), by orzeczenie oddawało poziom zaawansowania niepełnosprawności (np. osoba całkowicie niewidoma), a co za tym idzie, by wsparcie było jak najbardziej dostosowane do indywidualnych potrzeb. W ocenie Funduszu propozycja Towarzystwa porusza bardzo istotne problemy, których podstawą może być również zbyt szerokie orzekanie w obrębie jednego symbolu i stopnia niepełnosprawności osób, których poziom niesprawności bardzo różni się. Z pisma wynika, iż Fundusz propozycje te przesłał do Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych.



6.

Propozycja, aby orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych opierało się na skali ICF International Classification of Functioning, Disability and Health. Osoby o znacznym i umiarkowanym stopniu niepełnosprawności są zatrudniane, pracodawca otrzymuje dofinansowanie, nie mogą więc posiadać orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji. Całkowita niezdolność wyklucza zatrudnienie. Orzeczenie może zawierać stopień niepełnosprawności i opis zakresu możliwej aktywności w zakresie samodzielnej egzystencji i pracy. Takie szanse daje diagnoza funkcjonalna na jakiej opiera się ICF.

Art. 4 ustawy

o rehabilitacji



Propozycja zmian wymaga analizy przez MRPiPS.
W pierwszej kolejności poruszona została kwestia orzecznictwa, która jest istotna i nie posiada pozytywnego rozwiązania. Kolejne propozycje konkretnych zmian ustawowych na tym etapie prac nad systemem orzekania nie wydają się być celowe do rekomendowane do wdrożenia. Zmiany wymaga całościowa koncepcja i działanie systemu (systemów) orzecznictwa w Polsce – prace nad tym zagadnieniem są prowadzone pod auspicjami Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych. Pojedyncze zmiany – nawet jednostkowo słuszne, nie dadzą oczekiwanego rezultatu poprawy systemu, a jedynie pogłębią istniejący stan rzeczy i związane z nim problemy. Dotyczy to także propozycji zmian w systemie orzekania ZUS i szeroko omawianej propozycji wprowadzenia kategorii osób „niesamodzielnych”. Warto też zwrócić uwagę na postulat, aby w orzekaniu nie było kwalifikacji do placówki. Jest to postulat całkowicie sprzeczny od propozycji zawartych w innym materiale pn. „29 postulatów” środowiska opiekunów osób niepełnosprawnych. Proponuje się, aby omawiany materiał przekazać do rozpatrywania w zakresie orzecznictwa razem z propozycjami zawartymi w materiale „29 postulatów” jako jego uzupełnienie.

7.

Z definicji znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności należy usunąć postanowienia o całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji. Takie zapisy w orzeczeniach zniechęcają nie tylko pracodawców, którzy obawiają się zatrudnić osobę mającą według nich zakaz pracy, ale także samych niepełnosprawnych do podjęcia zatrudnienia. Wielu niepełnosprawnych sądzi, że nie wolno im pracować. Poza tym to, że osoba niepełnosprawna potrzebuje pomocy, nie oznacza, że nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji. Zmiany wymaga więc także art. 5.

Art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ustawy

o rehabilitacji



Art. 4 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zaliczenie osoby niepełnosprawnej do znacznego stopnia niepełnosprawności następuje m.in. w wyniku zaistnienia przesłanki niezdolności do pracy, a także wymogu stałej i długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Natomiast zgodnie art. 4 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zaliczenie osoby niepełnosprawnej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności następuje m.in. w wyniku zaistnienia przesłanki niezdolności do pracy. Art. 5 ustawy o rehabilitacji wskazuje orzeczenia lekarza ZUS, które są traktowane na równi z orzeczeniem o znacznym, umiarkowany lub lekkim stopniu niepełnosprawności.

8.

System orzekania o niepełnosprawności realizowany jest przez różne podmioty dla różnych celów. Konieczna jest nie tylko wprowadzona możliwość wymiany informacji między tymi podmiotami, ale konieczność używania standardowych narzędzi, procedur i opisu spójnym pojęciowo językiem.

Standardy w zakresie kwalifikowania do niepełnosprawności i stopni niepełnosprawności wynikające z rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności są nieprecyzyjne, nie opisują możliwości osoby tak, by można było wnioskować jaka oferta w zakresie edukacji, aktywności czy wsparcia jest jej potrzebna. Konieczne jest w procesie orzekania i wydawanych orzeczeniach doprecyzowanie charakteru możliwej aktywności edukacyjnej i zawodowej, pomocy i wsparcia w różnych obszarach funkcjonowania osoby niepełnosprawnej. Orzeczenie nie może zawierać kwalifikacji do placówki. To realizatorzy oferty edukacyjnej, wspierającej czy rynku pracy przyjmując osobę z orzeczoną i opisaną sprawnością znajdują w tej ofercie miejsce lub przystosowują ją do możliwości osoby niepełnosprawnej. Nie można jednocześnie orzekać niepełnosprawności w stopniu znacznym powodującej całkowitą niezdolność do pracy, całkowitą zależność osoby od otoczenia (§ 29 ust. 1 ww. rozporządzenia) i kierowania do zakładu pracy chronionej, który jest zakładem pracy. Konieczne jest wprowadzenie możliwości orzekania dotyczącego osób całkowicie zależnych/niesamodzielnych, faktycznie niezdolnych do funkcjonowania jako pracownicy niezależnie od rozmiarów wsparcia miejsca i procesu pracy. Proponuje się wyłonienie grupy osób całkowicie niesamodzielnych. Organizacje działające na rzecz osób niepełnosprawnych sygnalizują od wielu lat dyskryminację niepełnosprawnych osób dorosłych, całkowicie zależnych od pomocy innych. Ta dyskryminacja przejawia się w szczególności w dostępie do placówek dziennej i całodobowej opieki oraz rehabilitacji. Problem dotyczy m.in. osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim, nisko funkcjonujących osób z autyzmem oraz wielu osób z niepełnosprawnościami sprzężonymi; np. niewidomych osób z autyzmem, czy osób niepełnosprawnych ruchowo i intelektualnie. Przewidziane w systemie wsparcie w placówkach takich, jak środowiskowe domy pomocy społecznej, warsztaty terapii zajęciowej, czy domy pomocy społecznej nie uwzględniają w kosztach i zasadach finansowania tych instytucji konieczności zwiększonej codziennej opieki dla tych osób. W tej sytuacji wiele osób niepełnosprawnych od urodzenia lub dzieciństwa, po zakończeniu edukacji skazanych jest na całkowitą izolację w domu rodzinnym, pod opieką starzejących się i schorowanych rodziców, a los tych osób po śmierci rodziców stanowi często hańbę dla naszego państwa. Przedstawiciele organizacji reprezentujących wszystkie rodzaje niepełnosprawności w powołanym w grudniu 2012 r. przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej Zespole do spraw rozwiązań systemowych na rzecz osób niepełnosprawnych byli zgodni co do tego, że w celu przygotowania specjalistycznej pomocy dla osób całkowicie niesamodzielnych, niezbędne jest wyodrębnienie grupy tych osób. Konieczne zatem jest wprowadzenie do systemu orzekania nowej kategorii osób niepełnosprawnych  osób z całkowicie zniesioną możliwością zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Mimo wszelkich niedostatków obecnego systemu orzekania o niepełnosprawności – optymalnym rozwiązaniem jest powierzenie tego zadania zespołom do spraw orzekania o niepełnosprawności. Pod względem formalnym wskazane byłoby wprowadzenie nowego zalecenia do orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Takie rozwiązanie nie pociąga za sobą konieczności uzyskania przez osoby niepełnosprawne kolejnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności  jak byłoby w przypadku wprowadzenia nowego stopnia niepełnosprawności czy nowego zalecenia w orzeczeniu. Po raz pierwszy organizacje reprezentujące różne rodzaje niepełnosprawności przygotowały i uzgodniły w oparciu o obowiązujące już w innych krajach wzory, wspólne narzędzie oceny niesamodzielności  Formularz oceny stopnia niesamodzielności, kwalifikujący do specjalistycznego wsparcia. W ramach poprawy systemu orzekania wskazane jest umocowanie powyższego Formularza oceny stopnia niesamodzielności, np. w przepisach rozporządzenia regulującego zasady orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Formularz ten podlegać może jeszcze poprawkom w trakcie konsultacji społecznych rozporządzenia, ale przyjęte zasady pozwalają na ustalenie jasnych i sprawiedliwych zasad oceny samodzielności, których w naszym systemie dotąd nie było. Dla osób z całkowicie zniesioną możliwością zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, niezbędne jest wprowadzenie do systemu prawnego nowych rozwiązań, zapewniających rzeczywiste wsparcie. Rozwiązania te powinny uwzględniać mechanizmy przyznawania i finansowania dodatkowego wsparcia, w szczególności opieki i terapii w istniejących typach placówek rehabilitacji społecznej i zawodowej oraz pomocy społecznej, a także tworzenie nowych typów specjalistycznych placówek. Pierwszym realnym krokiem w tym kierunku jest wyłonienie w systemie osób z całkowicie zniesioną możliwością zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, co pozwoli na udzielanie dodatkowego wsparcia tylko osobom, dla których jest niezbędne.

Art. 6 ustawy

o rehabilitacji



Propozycja zmian wymaga analizy przez MRPiPS.

Wskazany do nowelizacji art. 6 ustawy o rehabilitacji. Po analizie propozycji wynika, iż dotyczy ona systemu orzekania o niepełnosprawności.



9.

Centrum proponuje, aby w art. 6 ust. 3 regulującego ustalenie właściwości miejscowej zespołu orzekającego o niepełnosprawności został dodany punkt w brzmieniu:

„5) osoby mieszkające w internatach i studiujące poza miejscem zamieszkania”. Ułatwi to wyrobienie orzeczenia, gdyż nie trzeba będzie kilkakrotnie jeździć czasem nawet na drugi koniec Polski.



Art. 6 ust. 3 ustawy

o rehabilitacji



Propozycja dotyczy dodania w art. 6 w ust. 3 pkt 5.

Propozycja ma na celu dodanie do przepisu ustalającego właściwość miejscową zespołu orzekającego o niepełnosprawności przesłankę zamieszkania w internacie i studiowania poza miejscem zamieszkania. Propozycja ta ułatwi możliwość składania wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności poza miejscem stałego zameldowania osoby mieszkającej w internacie i studiującej. Postulat ten wyklucza osoby pełnoletnie uczące się, a nie studiujące.





  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna