Lokalna strategia


i) Stan czystości rzek i potoków



Pobieranie 3,59 Mb.
Strona4/8
Data22.02.2018
Rozmiar3,59 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8

i) Stan czystości rzek i potoków
Obszar wodny objęty strategią LGD stanowi w przeważającej części zlewnię rzeki Raby. Od swoich źródeł do Myślenic rzeka jest typowo górską wodą z kamienistym dnem o gęstej sieci dopływów o dużych spadkach i wąskich dolinach. W zlewni rzeki przeważają użytki rolne i lasy (ok. 43% powierzchni). Wody Raby spływają w wąską dolinę w kierunku północnego wschodu, mijają Rabę Wyżną, Chabówkę i Rabkę. Tu dno doliny tworzą dwie terasy, zalewowa i rędzinna, niższa wznosi się ok. 4 m ponad poziom rzeki, która zalewa ją tylko podczas wielkich powodzi, oraz wyższa na poziomie 15 m. W pobliżu ujścia Poniczanki i Słonki erozja utworzyła charakterystyczne obniżenie. Poniżej Rabki Raba płynie na północny wschód i przepływa przez kotlinę Mszany Dolnej, gdzie zmienia kierunek na północny zachód, a następnie przepływa między Szczeblem i Lubogoszczą, aby od Lubnia płynąć w kierunku Myślenic wprost na północ. Zlewnia rzeki Raba zasilana jest głównie przez potok Poręba odwadniający całą gminę Niedźwiedź i potok Mszanka odwadniający południową część gminy Mszana. W wyniku połączenia tych dwóch potoków tworzy się rzeka Mszana, do której z kolei wpływa potok Słomka odwadniający miasto Mszana Dolna. Stan sanitarny rzeki Raby w punkcie pomiarowym w Kasince Małej nie spełnia wymogów klasyfikacyjnych. Z danych, zbieranych sukcesywnie w punkcie pomiarowym wynika, że stan ten w większości kategorii stopniowo się pogarsza. Odmiennie wygląda stan potoków przepływających przez ten teren – zarówno Mszanka, Kasinianka, Porębianka i Konina prowadzą wody zaliczane do pierwszej klasy czystości. W raporcie dotyczącym oceny jakości wód powierzchniowych na terenie Powiatu Limanowskiego napisano:

Mszanka – ujście do Raby, Klasa I – wody bardzo dobrej jakości – wartości wskaźników jakości wody wskazują na brak wpływu oddziaływań antropogenicznych.Kasinka – ujście do Raby Klasa I – wody bardzo dobrej jakości – wartości wskaźników jakości wody wskazują na brak wpływu oddziaływań antropogenicznych. Pierwszą klasę czystości, bez oddziaływań antropogenicznych mają również potoki Porębianka i Konina. Czystość wód w rejonie Mszany Dolnej i Niedźwiedzia wygląda szczególnie korzystnie w zestawieniu z innymi ciekami wodnymi przepływającymi przez teren powiatu limanowskiego:






j) Surowce mineralne
Na terenie objętym strategią LGD nie ma bogatych złóż zasobów naturalnych. Istniejące złoża kopalin są mało wykorzystane, dla dużej części terenu brakuje dokładnej informacji. Poznane zasoby odznaczają się słabą jakością i są mało konkurencyjne na tle materiałów dostępnych na rynku. Z tego powodu wydobycie jest związane z potrzebami miejscowej ludności na cele lokalnego budownictwa. Surowce, na jakie możemy natrafić to głównie kruszywo naturalne takie jak piaski czy żwiry występujące w dolinach rzek, przede wszystkim Raby i Mszanki. Najwięcej jest żwirów o średniej i dużej ziarnistości. Eksploatowane są zasadzie we wszystkich miejscach gdzie występują, ale wyłącznie na potrzeby miejscowej ludności.
k) Gorczańskie źródła solankowe

W 1991r. ówczesne władze gminy Niedźwiedź wystąpiły z inicjatywą pod hasłem "Adriatyk w Gorcach" i podjęły kolejną próbę zagospodarowania odwiertów znajdujących się na dawnych polach dworskich w Porębie oraz na sąsiednim prywatnym gruncie. Wcześniej takich prób było już kilka - pierwsza i najskuteczniejsza próba była podjęta po wojnie na przełomie lat 50-tych przez grupę działaczy społecznych pod przewodnictwem inż. Józefa Marka - powołana przez nich Spółdzielnia "Zdrój" po latach zawirowań przekształciła się jednak w państwowy zakład przetwórstwa drewna. Drugi odwiert na głębokość 2000m powstał w roku 1975 - temperatura wód wynosi 42st.C a wydajność źródeł wynosi 13m3 na dobę. W jednym z odwiertów występuje duża zawartość minerałów i związków soli. Pod koniec istnienia Spółdzielni kierował nią obecny Wójt Gminy Niedźwiedź Janusz Potaczek, który podjął temat i wystąpił z inicjatywą utworzenia kąpieliska w Porębie Wielkiej. Ponieważ istniała obawa, że odwierty mogą nie nadawać się do uruchomienia, Pan Wójt doprowadził do opracowania studium pod redakcją


dr. Wiesława Bujakowskiego z krakowskiego oddziału PAN - tenże raport rozwiał wątpliwości, a dodatkowo przedstawił alternatywne możliwości wykorzystania zasobów solanki. Po ostatnich wyborach samorządowych kolejny orędownik przedsięwzięcia Starosta limanowski niezwłocznie zaangażował się w tworzenie struktury zdolnej do podjęcia zadania, czego finałem było utworzenie spółki. W październiku 2007 r. w Mszanie Dolnej podpisany został dokument powołujący spółkę samorządową "Gorczańskie Wody Termalne". Udziałowcami spółki są w równej części Powiat Limanowski, Miasto Mszana Dolna, Gmina Mszana Dolna oraz Gmina Niedźwiedź. W limanowskiej pracowni Wojciecha Struzika powstał już wstępny projekt kąpieliska, który zakłada budowę kompleksu basenów krytego i otwartego z dużym parkingiem. Grono potencjalnych inwestorów rozważa również możliwość budowy rury zjazdowej i wyciągu na przyległym stoku Góry Chabówki.. Powiat Limanowski przejął od Skarbu Państwa tereny (powierzchnia ok.1,3ha), na których zlokalizowane są odwierty - tereny znajdują się w obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego. Jeśli przedsięwzięcie dojdzie do skutku Poręba Wielka ma szanse stać się uzdrowiskiem.
Uwarunkowania historyczne i kulturowe
Doliny Beskidu Wysokiego były stopniowo zasiedlone począwszy od X wieku, co bezpośrednio wiązało się z początkami osadnictwa na Podhalu i przemieszczaniem się ludności z kierunku północnego w stronę podnóży Tatr i dalej przez Bramę Orawską na Spisz. Nazwy poszczególnych miejscowości zapożyczone są od nazw potoków i rzek w dorzeczu Dunajca i Raby (Konina, Mszana) lub od pierwotnej funkcji obszaru (Poręba). Zwiększone ożywienie ruchu osadniczego w tym regionie datuje się na XIII wiek, co związane było z nadaniem praw własności do tych ziem zakonowi Cystersów. Konwent Cystersów przybył z Jędrzejowa do Ludźmierza, a następnie - w roku 1241 - przeniósł się do Szczyrzyca. Z nadania Teodora Gryfity, wojewody krakowskiego, w dobra zakonu włączono ziemie połączone szlakiem: Szczyrzyc, Skrzydlna, Mszana Dolna, Niedźwiedź, Stare Wierchy, wieś Obidowa, dolina potoku Lepietnica, Ludźmierz. Wiele z tych miejscowości lokowano po raz pierwszy na prawie klasztornym. Kolejnym etapem było nadanie Cystersom w 1308 roku przez Władysława Łokietka „przywileju generalnego” potwierdzającego prawo do lokacji miast i wsi na prawie polskim i niemieckim, bez osobnych zezwoleń przy każdorazowym akcie. Na mocy tego prawa, najprawdopodobniej w drugiej dekadzie XIII wieku, nastąpiła lokacja szeregu miejscowości pod-gorczańskich. W tym okresie założona została także parafia w Mszanie, co na wiele wieków stało się podstawą rozwoju regionu. Kolejny okres rozwoju ziem pod-gorczańskich nastąpił w latach panowania Kazimierza Wielkiego, który poprzez rozszerzenie granic królewszczyzn istotnie wpłynął na kolonizację Zagórza, ingerując także we włości i nadania klasztorne. W wyniku tych działań następuje

ponowna lokacja ośrodków miejskich w tym Mszany w roku 1345 na prawie magdeburskim. Po nadaniu aktu lokacyjnego Mszanie Dolnej nastąpiły kolejne lokacje na terenie Zagorza: Kasiny Wielkiej (1363), Mszany Górnej (1365), Olszówki (1388) i Niedźwiedzia (1398). W XV wieku pojawiła się na terenie polskich Beskidów ludność wołoska i pasterze rumuńscy, o czym świadczą nazwy miejscowe takie jak: Magura, Przysłop, Kiczora i Turbacz. Najstarszą wśród osad założonych w rejonie Gorców przez pasterzy wołoskich jest powstała w 1416 roku, i granicząca z terytorium Zagórzan od południowego wschodu, wieś Ochotnica. Wołoski charakter gospodarki – niekontrolowane wypalanie i karczowanie lasów pod tereny wypasowe i uprawy - w istotny sposób wpłynął na ich dzisiejszy wygląd. Do czasu zaboru austriackiego w dobrach królewskich pozostawały: Mszana Dolna, Kasinka Mała, Olszówka i Raba Niżna. Ośrodki te, drogą nadania królewskiego, przeszły około roku 1400 w posiadanie rodziny Ratołdów ze Skrzydlnej, a następnie w roku 1524 do rodziny Pieniążków herbu Odrowąż. Podział wpływów i terytorium Zagorza ustalił się ostatecznie na początku wieku XVII, gdy po drugiej stronie Gorców rodzina Lubomirskich utworzyła tzw. Klucz Porębski, do którego weszły oprócz Poręby Wielkiej także Mszana Górna, Lubomierz, Konina, Niedźwiedź, Podobin, Łętowe, Łostówka, Zawada i Witów. Podział ten został zatwierdzony w 1605 roku przez króla Zygmunta III Wazę. W XVII wieku, w czasie potopu szwedzkiego teren został doszczętnie zniszczony, a odbudowa najważniejszych instytucji (w tym kościoła i parafii w Mszanie) przeciągnęła się do początków wieku XVIII. W 1714 roku okolice zostały złupione przez wojska rosyjskie, a w 1734 roku Kozacy sprowadzeni tutaj przez Teodora Lubomirskiego, w czasie walk o tron Polski, splądrowali większość pod-gorczańskich wsi. W tym okresie niezwykle charakterystycznym zjawiskiem w rejonie Zagórza było zbójnictwo, związane z pogarszającą się sytuacją ekonomiczną wsi zagórzańskich i pod-gorczańskich w okresie od XVI do XVIII. W 1770 roku – na dwa lata przed pierwszym rozbiorem polski tereny Zagorza zostały przejęte przez Austrię. W nowym podziale administracyjnym Gorce weszły w skład tzw. Cyrkuł nowosądeckiego, a królewszczyzny oraz skonfiskowane majątki klasztorne wpisane zostały w zakres cesarskich dóbr kameralnych. Początek panowania austriackiego wiąże się z wprowadzeniem kolejnych reform gospodarczych i administracyjnych prowadzących do usunięcia pozostałości wcześniejszych stosunków ziemskich. Do najistotniejszych należy zaliczyć wydane w latach 1782 i 1786 patenty państwowe ograniczające pańszczyznę oraz przeprowadzone na ich mocy w 1785 roku pomiary gruntów w celach podatkowych. System dóbr kameralnych prowadził do stałych konfliktów pomiędzy zarządcami, a chłopami. Ostatecznie w latach 1819-1824 dobra kameralne zostały zlicytowane przez państwo. Problemy gospodarcze, postępujące rozdrobnienie własności leśnej, a wreszcie emigracja zarobkowa są najbardziej charakterystycznymi zjawiskami w życiu regionu w drugiej połowie XIX i na przełomie XX wieku. Sytuacja ta nie zmieniła się także po odzyskaniu niepodległości - dużemu przeludnieniu wsi towarzyszyło bezrobocie, którego nie było w stanie rozładować powolne wprowadzanie przemysłu do takich ośrodków jak Mszana Dolna. W okresie II wojny światowej Gorce stały się miejscem zagorzałych walk polsko-niemieckich. 4 września 1939 roku we wsi Kasina Wielka stoczony został wielki bój przez ułanów 24 pułku kawaleri zmechanizowanej. W walkach tych zginęło kilkunastu żołnierzy. Po zakończeniu kampanii wrześniowej, mimo przegranej, nie ustał opór, a walka przeniosła się do podziemia. W latach 1939-1945 Gorce stanowiły silne ognisko działalności partyzanckiej. Terenem działań batalionów Armii Krajowej (Pierwszy Pułk Strzelców Podhalańskich) były okolice Mszany Dolnej, Poręby, Rabki i Kamienicy. Na terenie Zagorza od 17 marca 1941 roku do 23 marca 1943 roku działało polskie podziemie - jako Związek Walki Zbrojnej, a w latach 1943-1944 jako organizacja podległa Armii Krajowej z ramienia Inspektoratu Okręgu Krakowskiego. Na ziemiach tych bardzo intensywny był także opór ludności cywilnej przejawiający się w organizowaniu tajnego nauczania (forma organizacyjna nadana przez prof. Bronisławę Szczepaniec) obejmującego także organizację Komisji Egzaminacyjnej przewodzonej przez dr Sebastiana Flizaka. Sebastian Flizak przyczynił się także do organizacji nauczania w Mszanie Dolnej i jej okolicach już po II wojnie światowej (pierwsze w historii miasta - prywatne, Koedukacyjne Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące w Mszanie Dolne), a także prowadził badania w zakresie etnografii Zagórzan.
Etnografia
Podstawową grupą etniczną zamieszkującą obszary objęte opracowaniem strategicznym LGD „Piękna Ziemia Gorczańska” SA Zagórzanie czyli Górale zamieszkujący po północnej stronie Gorców i w części sąsiadującego z nimi Beskidu Wyspowego. Od południa Zagórzanie graniczyli z Podhalanami, od płn-wsch.
z Lachami Limanowskimi, na płn. zach. Z Kliszczakami. Granice terytorium Zagórzan wyznaczają masywy szczytów: na północy Lubogoszcza i Śnieżnicy, na południu Kudłonia, Turbacza i Suhory, na zachodzie Lubonia Wielkiego, od wschodu zaś kotlina tymbarsko-limanowska. Najważniejszymi centrami kultury są: Mszana Dolna oraz Kasina Wielka. Podstawą gospodarki było rolnictwo i hodowla bydła, które wypasano na śródleśnych polanach. Rzemiosło skupiało się w Mszanie; rozwinął się tam ośrodek meblarski. Charakterystyczne dla krajobrazu zagórzańskiego były skupiska chałup z zabudowaniami gospodarskimi stanowiące tzw. osiedla, biorące swoją nazwę od nazw ról, z reguły pochodzących od pierwszych osadników - zasadźców. Przeważały zagrody wielo-budynkowe; najubożsi zajmowali budynki  gdzie część mieszkalna i gospodarcza mieściły się pod jednym dachem. Chałupa składała się najczęściej z piekarni (kuchni), w której koncentrowało się życie rodziny i izdebki. Główny budynek gospodarski, w którym stało bydło i gdzie składano plony, nazywano okołem. Ciekawym elementem budownictwa były szałasy pasterskie (czasem pasterskie "zagrody" dwu-budynkowe), w których sezonowo mieszkał pastuch z bydłem. Strój męski składał się z płaszcza, tzw. hazuki, uszytego z sukna samodziałowego czarnego, samodziałowych sukiennych białych spodni oraz krótkiego serdaczka z białych skór owczych bez rękawów wkładanego na koszulę pod hazukę. Spodnie miały zawsze dwa przypory, zdobione haftowaną parzenicą w kolorze czerwonym i niebieskim. Nogi obuwano w kierpce przytrzymywane skórzanymi rzemieniami. Głowę okrywał filcowy kapelusz. Kobiety nosiły na co dzień bieliznę z grubego płótna oraz białe spódnice pod spód i farbowane lub drukowane na wierzch. Plecy okrywała łoktuszka, a głowę mężatek czepiec. Zamożne gospodynie miały spódnice i zapaski z wełny i jedwabiu. Na nogi wkładano kierpce, zaś od święta buty z miękkimi cholewami. Zimą bogaci gospodarze ubierali serdaki i kożuchy. W roku obrzędowym rozbudowane były zwyczaje związane z Bożym Narodzeniem i Wielkanocą a także okresem całorocznym. Na czas spożywania wieczerzy wigilijnej rozścielano na klepisku siano, pod nogi kładziono żelazo.

W okresie Bożego Narodzenia domy odwiedzali kolędnicy z Gwiazdą i Herodami. 


W Nowy Rok chodzono na tzw. podsypkę; kto wstał najwcześniej szedł do sąsiada, obsypywał go owsem, razem wypijali kieliszek i udawali się do następnego gospodarza. W ten sposób zebrana grupa obchodziła najbliższą okolicę obsypując owsem także mijane pola - na urodzaj i pomyślność. Z Poniedziałkiem Wielkanocnym związane były grupy Śmiguśnych Dziadów czy Śmigurtników-(Śmiguśników). Stosunkowo od niedawna zaczęto urządzać tzw. wieniec ziemniaczany robiony
z kolczastych gałązek tarniny, na które nabija się ziemniaki i wręcza na koniec wykopków gospodarzowi, obligując go do urządzenia zabawy z muzyką. Zachowało się też wiele ciekawych obrzędów i praktyk magicznych związanych z pierwszym wpędem bydła na polany. Obrzędowość rodzinną cechowała skromność formy. Do najważniejszych obrzędów należały chrzty i pogrzeby. Ciekawy był zwyczaj tzw. wyprowadzaczy, którzy na progach domów żegnali w imieniu zmarłego wieś, dom i rodzinę. W sztuce ludowej dominował haft,  rzeźba w drewnie i kamieniu (kapliczki przydrożne). Folklor muzyczny cechuje duża różnorodność i obecność szeregu wpływów z sąsiednich terytoriów. Obecnie Porębę Górną zamieszkuje twórca kapeli ludowej „Kaczory” – Bronisław Kaczor, który wraz z zespołem zdobył wiele nagród, między innymi II miejsce na festiwalu kapel ludowych w Kazimierzu nad Wisłą.

W Koninie pod kierunkiem Mariana Halamy działa zespół regionalny "Turbacyki”, który występował w Żywcu na Tygodniu Kultury Beskidzkiej, w Bukowinie Tatrzańskiej/ w Limanowej, w Krempachach, Poroninie i Krakowie, zdobywając I i II miejsca oraz wyróżnienia.

Innym przykładem bogatej kultury Zagórzan jest zespół regionalny Kasinianie -Zagórzanie , który powstał w 1970 roku przy Klubie Rolnika w Kasinie Wielkiej.
W swojej 38 letniej karierze zespół koncertował w Dani, Francji, Rosji, Czechosłowacji, na Węgrzech, RFN, Ukrainie, Chorwacji, Austrii. Jest laureatem wielu prestiżowych nagród i wyróżnień między innymi; złotej, srebrnej i brązowej ciupagi na MFFZG w Zakopanym, złotego, srebrnego i brązowego serca na festiwalu GP w Żywcu, wielokrotny laureat Karnawału w Bukowinie Tatrzańskiej, Limanowskiej Słazy oraz wielu innych. W swoich programach prezentując folklor górali zagórzańskich przedstawiał; wesele kasińskie, dobranockę, cepiny, przenosiny, w karcmie, na len na konopie, ograbek, oskubek, dziady śmigusne, wieczór andrzejkowy, zwyczaje bożonarodzeniowe i inne.

Zespół funkcjonuje dzięki grupie zapaleńców i sympatyków folkloru a także opiece Stowarzyszenia Rozwoju i Odnowy Wsi Kasina Wielka i Urzędu Gminy Mszana Dolna. Folklor i stare obrzędy i zwyczaje z wielką pieczołowitością są przekazywane z pokolenia na pokolenie co stwarza ,że przetrwają one długie lata a młode pokolenia będą poznawać swoje korzenie i historię. Temu służą również organizowane imprezy folklorystyczne między innymi: Przegląd Kolędniczy Dzieci i Młodzieży w Olszówce, Regionalny Przegląd Zespołów Kolędniczych w Kasinie Wielkiej, Majówka Zagórzańska, Turnieju Wsi, Majówka na Orkanówce oraz wiele innych.


Turystyka
Obszar strategiczny dla LGD „Piękna Ziemia Gorczańska” dzięki swojemu położeniu blisko Krakowa i Nowego Sącza od wielu lat była miejscem uprawiania turystyki górskiej. Do najbardziej znanych i najatrakcyjniejszych kierunków wycieczek z Mszany Dolnej, Niedźwiedzia, Koniny, Koninek, Poręby Wielkiej, Kasiny Wielkiej, Kasinki, Gruszowca należą:

  • Lubogoszcz (967 m npm)

  • Śnieżnica (1005 m npm)

  • Ćwilin (1060 m npm):

  • Szczebel (977 m npm):

  • Luboń Wielki (1023 m npm):

  • Turbacz (1311 m npm):

Atutem turystycznym regionu jest rozbudowana i dobrze wyposażona baza turystyczna schronisk górskich. Do najważniejszych schronisk w okolicach należą:



  • Schronisko im. Orkana na Turbaczu - 130 miejsc noclegowych.

  • Schronisko PTTK na Luboniu Wielkim - 40 miejsc noclegowych

  • Schronisko górskie „Pod Śnieżnicą”, położone na południowym stoku Śnieżnicy przy szlaku zielonym z Przełęczy Gruszowiec – 120 miejsc noclegowych

Amatorzy aktywnego wypoczynku znajdą na omawianym terenie trasy rowerowe służące uprawianiu kolarstwa górskiego oraz stoki narciarskie. Do najbardziej znanych i uczęszczanych tras rowerowych należą:



  • Trasa z Mszany Dolnej przez Zarabie, Glisne, Tenczyn, Lubień i z powrotem do Mszany Dolnej przez Lubień i Kasinkę Małą. Droga ta umożliwia objazd góry Szczebel (ok. 20 km); pozwala również na wejście na szczyt Szczebla od strony Glisnego, a także umożliwia wejście na szczyt Lubonia.

  • Trasa z Mszany Dolnej przez Kasinę Wielką, Węglowkę, Kasinkę Małą, z powrotem do Mszany. Droga ta umożliwia objazd podnóża góry Lubogoszcz. Na całej trasie (ok. 25 km) odznacza się pięknymi widokami.

  • Trasa z Mszany Dolnej do Koninek (granica Gorczańskiego Parku Narodowego) przez Podobin, Porębę Wielką i Niedźwiedź. Droga w obie strony - 26 km.

  • Trasa z Mszany Dolnej przez Kasinę Wielką, Jurków, Wilczyce, Łostówkę, Mszanę Górną powrotem do Mszany.

W Mszanie Dolnej, co roku w czerwcu organizowany jest wyścig rowerów górskich. Odbywa się on w wielu kategoriach wiekowych. W sezonie letnim rozgrywany jest także cykl zawodów duathlonowych. Na obszarze objętym strategią LGD znajdują się trzy duże stacje narciarskie: w Kasinie Wielkiej, Koninkach i Lubomierzu.


Najbardziej znana stacja narciarska na obszarze strategicznym LGD to Poręba Wielka-Koninki. Na końcu Koninek znajduje się obszerny parking z restauracją, który w zimie służy narciarzom, a w lecie licznym turystom udającym się na spacer w górę doliny albo kolejką na grzbiet Tobołowa. Tobołów (964 m) to jedna z wybitniejszych kulminacji w grzbiecie opadającym z Obidowca (1106 m) nad centrum Poręby Wielkiej. Od lat 80-tych stanowi centrum narciarstwa rekreacyjno-zjazdowego (górna stacja wyciągu krzesełkowego "Tobołów" z Koninek oraz wyciągi talerzykowe na polanach: Tobołów, Starmaszka, Hucisko). Dokładna prezentacja wszystkich wyciągów przedstawia się następująco:


Na stoku wschodnim

(przy kolei krzesełkowej):

Na polanach

grzbietowych:

Kolej krzesełkowa "TOBOŁÓW":

- długość trasy: 1195 m

- stopień trudności trasy: średnio trudna

- różnica wzniesień: 309m

- przepustowość: 460-600 osób/godz.,

Wyciąg talerzykowy na Polanie Hucisko:

- długość trasy: 325m

- stopień trudności trasy: średnio trudna

- różnica wzniesień: 107m

- przepustowość 450 osób/godz.



Wyciąg talerzykowy "Starmaszka":

- długość trasy: 270 m

- stopień trudności trasy: łatwa

- różnica wzniesień: 43m

- przepustowość 575 osób/godz.

Wyciąg talerzykowy "Tobołów":

- długość trasy: 140 m

- stopień trudności trasy: dla dzieci i początkujących

- różnica wzniesień: 42m

- przepustowość 400 osób/godz.


Stacja narciarska Ski Lubomierz umiejscowiona jest na północnym stoku Jaworzynki (1026 m n.p.m.) - tuż przy granicy Gorczańskiego Parku Narodowego. Z górnej stacji, przez którą przebiega szlak na Kudłoń i Turbacz, narciarzei snowboardziści mogą podziwiać piękną panoramę Beskidu Wyspowego. W ośrodku zainstalowane są obecnie dwa wyciągi narciarskie. Szybki, podwójny orczyk o długości prawie 700 metrów i różnicy wzniesień ponad 200 metrów oraz wyciąg narciarski o niskim prowadzeniu liny - długości 100 metrów, przeznaczony dla dzieci, początkujących narciarzy lub osób rozpoczynających przygodę ze snowboardem.Trasy narciarskie posiadają system sztucznego naśnieżania oraz oświetlenia i przygotowywane są ratrakiem. Przy dolnej stacji znajduje się bar serwujący ciepłe posiłki, napoje.


W stacji narciarskiej Śnieżnica oddano w sezonie 2007/2008 do dyspozycji narciarzy i snowboardzistów krzesełkową czteroosobową kolej linową o długości 1100 metrów i wydajności 2400 osób na godzinę. Obecnie wyjazd na stację górną ( 900 m.n.p.m.) trwa niespełna 7 minut. Stacja narciarska Śnieżnica to wspaniały najdłuższy z najbliższych Krakowowi sztucznie dośnieżany i oświetlony stok narciarski określany jako średnio trudny. Cechą charakterystyczną jest jednolite jego pochylenie ( 21%) na całej długości trasy, co oznacza wyśmienitą jazdę zarówno dla początkujących jak i wytrawnych narciarzy. Trasa zjazdowa o długości prawie 1400 metrów i różnicy wzniesień 290 metrów prowadzona jest w całości w lesie co polepsza parametry zjazdowe oraz uprzyjemnia jazdę nawet przy silnych, porywistych wiatrach. Dla stawiających pierwsze kroki na nartach specjalnie przygotowana jest ośla łączka wraz z 120 metrowym wyciągiem talerzykowym.
Dużą atrakcję terenu w sezonie letnim stanowią naturalne i sztuczne, kąpieliska. W okolicy przepływa wiele potoków, spływających do dwóch głównych rzek tego rejonu: Raby i Mszanki. Wszystkie okoliczne rzeki i potoki należą do prawobrzeżnych dopływów Wisły i charakteryzują się znacznymi wahaniami wodostanów. Wody potoków, szczególnie w ich górnym biegu, są czyste, co stanowi o atrakcyjności tego regionu. Rzeka Mszanka jest na znacznej długości uregulowana. W jej korycie zbudowano tzw. stopnie rzeczne, wykorzystywane w okresie letnim jako baseny kąpielowe. Można się również kąpać w naturalnych zagłębieniach Mszanki i innych okolicznych potokach, zwanych przez miejscowych „baniorami”. Na omawianym terenie znajdują się także otwarte baseny i kąpieliska. Planowana jest budowa kąpieliska termalnego w Porębie Wielkiej. Na stokach Witowa i Potaczkowej (749) znajdują się znakomite warunki do uprawiania lotniarstwa i paralotniarstwa.
Jednym z niekwestionowanych atutów turystycznych gminy jest Gorczański Park Narodowy. Przez tereny GPN prowadzi ogółem 74 km oznakowanych szlaków turystycznych udostępniających najciekawsze rejony parku. Można też poruszać się na rowerze – amatorzy takiej turystyki mają do dyspozycji 53 km oznakowanych tras rowerowych. Dla turystyki konnej oznakowano ponad 60 km tras o rożnych stopniach trudności. Warto też zwiedzić dwie ścieżki przyrodnicze opracowane przez specjalistów Parku, które prezentują bardzo szczegółowo wiedzę o Gorcach i ich przyrodzie. Pierwsza z nich to „Dolina Potoku Turbacz” w Koninkach. Atutem obszaru objętego strategią LGD jest także dobrze rozwinięta baza noclegowa. Składają się na nią schroniska turystyczne, ośrodki wypoczynkowe, hotele, motele i pensjonaty oraz kwatery prywatne. W ostatnich latach zdecydowanie zwiększyła się ilość miejsc noclegowych w prywatnych kwaterach (gospodarstwa agroturystyczne), zaś zmniejszyła w hotelach, pensjonatach i ośrodkach wczasowych.
Obiekty zabytkowe - Małopolski Szlak Architektury Drewnianej
Kościół w Kasinie Wielkiej

Kościół pw. Św. Marii Magdaleny z 1678 r.; orientowany, drewniany,

o konstrukcji zrębowej, oszalowany. Świątynia jednonawowa z zamkniętym trójbocznie, prezbiterium. Dwukondygnacyjna wieża z 1760 r. konstrukcji słupowej zwieńczona baniastym hełmem z latarnią. Przy wieży znajduje się kruchta ze szczytem o wykroju oślego grzbietu. Dach dwuspadowy, jednokalenicowy, pokryty gontami z wieloboczną wieżyczką kształtu barokowego. Stropy płaskie z zaskrzynieniami. Na belce tęczowej umieszczony krucyfiks i wycięte z desek barokowe postacie Matki Boskiej i Św. Jana z XVII w. Dekoracja malarska barokowa.

Ołtarze późnobarokowe z XIX w. W głównym rzeźba Św. Marii Magdaleny i Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Droga Krzyżowa z XVII w. Chrzcielnica ścienna z XVII w.



1   2   3   4   5   6   7   8


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna