Kurs waluty – to cena jednej waluty wyrażona w drugiej walucie (cena pieniądza zagranicznego). Spełnia on dwie podstawowe funkcje: informacyjną


KOORDYNACJA POLITYKI WALUTOWEJ I FINANSOWEJ W SKALI MIĘDZYNARODOWEJ



Pobieranie 247,15 Kb.
Strona4/5
Data01.11.2017
Rozmiar247,15 Kb.
1   2   3   4   5

KOORDYNACJA POLITYKI WALUTOWEJ I FINANSOWEJ W SKALI MIĘDZYNARODOWEJ
Istotę koordynacji polityki walutowej i finansowej można ująć w 5 następujących problemach:

  1. Zgodność poglądów w zakresie celów polityki gospodarczej państw.

  2. Zgodność oceny sytuacji walutowej i finansowej przez poszczególne państwa w zakresie prowadzenia polityki ekspansywnej lub restrykcyjnej.

  3. Uzgodnienia stosowanych instrumentów walutowych, finansowych i innych środków polityki gospodarczej.

  4. Niedopuszczenie do ujemnego oddziaływania środków narodowej polityki na poszczególne kraje.

  5. Poszukiwanie zbieżnych narodowych polityk gospodarczych dla stabilności kursów walutowych i równowagi wewnętrznej.

Prowadzenie koordynacji polityki walutowej i finansowej pozwala na znalezienie wspólnego stanowiska dla kształtowania w skali międzynarodowej polityki walutowej i finansowej. Koordynacją w skali międzynarodowej polityki walutowej i finansowej zajmuje się MFW w oparciu o przepisy umowy o tym funduszu i w zakresie postanowień dotyczących:

  • kursów walut,

  • bilansów płatniczych,

  • wymienialności walut,

  • nadzoru funduszu nad polityką walutową państw członkowskich.

MFW dla spełnienia tych funkcji koordynacji w skali międzynarodowej uzyskuje od swoich członków informacje ekonomiczne o stanie gospodarki i finansów tych państw. Ma możliwości zorientowania się w sytuacji gospodarczej i politycznej państw członkowskich i ułatwia to koordynację zgodnie z celami MFW. Każdy kraj ma swobodę wybory reguł kursowych i może oprzeć wartość swej waluty na EURO, może przyłączyć się do zbiorowych porozumień i ustalić wartość swej waluty w stosunku do walut uczestników tego porozumienia lub przyjąć inny system kursu waluty.

Mogą to być kursy: oparte na koszyku walut, stałe lub zmienne. O wyborze tym decyduje kraj członkowski, o którym ma obowiązek powiadomić wcześniej fundusz.

Zmiany kursów walut fundusz uważa za szkodliwe dla rozwoju handlu międzynarodowego. Uważa, że zmiany kursów walut powinny mieć miejsce dla przywracania równowagi bilansu płatniczego i jeżeli wynikają one z odmiennych procesów gospodarczych. Fundusz ma prawo nadzoru nad stosowanymi regułami kursowymi przez kraje członkowskie. Wynika to z art. 4 Umowy o MFW, który stanowi, że Fundusz będzie nadzorował MSW oraz będzie sprawował ścisły nadzór nad polityką kursową państw członkowskich.

Każdy kraj członkowski dostarcza funduszowi informacje potrzebne do nadzoru i konsultuje z funduszem swoją politykę kursową. Zasady, które przyjął fundusz są zgodne ze zbiorowymi porozumieniami. MFW sprawuje nadzór w zakresie tych dziedzin polityki gospodarczej, które wpływają na równowagę płatniczą, poziom kursów waluty i sytuację gospodarczą państw członkowskich. Ten nadzór ma zapewnić sprawne funkcjonowanie MSW, stabilność kursów walut i odpowiedni stan płynności międzynarodowych.

Corocznie odbywają się konsultacje funduszu z krajami członkowskimi w celu wypracowania wspólnych stanowisk dla przezwyciężenia nadmiernych deficytów i nadwyżek bilansów płatniczych. Nadzór funduszu jest sprawowany bardziej efektywnie w stosunku do państw, które ubiegają się o pomoc finansową od tego funduszu.

W dokonywanej ocenie polityki kursowej krajów członkowskich MFW kieruje się bilansem płatniczym, a w szczególności występującymi w nim pozycjami rezerwowymi i stanem zadłużenia tych państw. Ocena tej sytuacji jest dokonywana w aspekcie wpływu czynników zewnętrznych i wewnętrznych na procesy przystosowawcze bilansu płatniczego, wzrostu gospodarczego, odpowiedniego stanu zatrudnienia oraz finansowej stabilizacji kraju. Informacje, które otrzymuje fundusz od państw członkowskich pozwalają ocenić politykę walutową krajów członkowskich i jej wpływ na funkcjonowanie MSW.

Każda zmiana w zakresie polityki walutowej wymaga powiadomienia o tym funduszu. Kraje stosujące sztywne kursy walut powinny powiadomić o każdej zmianie kursu oficjalnego. Kraje stosujące płynne kursy walut – o każdej zmianie przekraczającej wskaźniki dopuszczalnych zmian kursów.

Fundusz może żądać od kraju członkowskiego informacji dotyczącej zmiany podstawy jego polityki walutowej. Ponadto mają obowiązek informowania o wszystkich zmianach podatków, subwencji wpływających na poziom kursu ich waluty.

Przedmiotem corocznych konsultacji jest przestrzeganie przez kraje członkowskie zasad kursowych i zobowiązań. Wynikiem konsultacji są konkluzje zawierające zalecenia funduszu dla danego kraju członkowskiego. Mają one charakter obowiązujący. W toku konsultacji fundusz analizuje skuteczność polityki gospodarczej, walutowej i finansowej danego kraju oraz stosowanych przez ten kraj zasad zrównoważenia bilansu płatniczego. Konsultacje z każdym krajem członkowskim odbywają się średnio co 18 miesięcy. Wielostronne dyskusje dotyczące funkcjonowania MSW poprzedzają informacje przesłane do funduszu, jak również wstępne konsultacje funduszu z danym krajem na temat problemów będących przedmiotem dyskusji.

MFW w czasie swojej działalności przeciwstawiał się protekcjonizmowi, wprowadzaniu ograniczeń walutowych i konkurencyjnym deprecjacjom walut. Stwarzał możliwości zaspokojenia potrzeb płatniczych krajów rozwijających się. Razem z Bankiem Światowym na rocznych sesjach oceniał sytuację gospodarczą i płatniczą państw członkowskich oraz wskazywał główne kierunki ich rozwoju. Ma duże doświadczenie w zakresie koordynacji polityki walutowej w skali międzynarodowej. Uwzględnia interesy wszystkich państw członkowskich, opracowuje raporty, ekspertyzy i inne publikacje w zakresie gospodarki i finansów państw członkowskich. Jego nadzór nad polityką walutową ma wpływ na politykę gospodarczą tych państw, gospodarkę światową i MSW. Pewną formą koordynacji polityki walutowej w skali międzynarodowej, głównie polityki pieniężno – kredytowej, są spotkania okresowe prezesów banków centralnych w Banku Rozrachunków Międzynarodowych w Bazylei. Na tych spotkaniach oceniana jest sytuacja gospodarcza i pieniężno – kredytowa, jej wpływ na koniunkturę, bilanse płatnicze i kursy walut. Uczestnicy tych spotkań mogą wcześniej rozpatrywać zjawiska kryzysowe w gospodarce tych państw i podejmować środki ich przezwyciężania.

Od 1985 r. nową formą koordynacji polityki walutowej i gospodarczej są spotkania krajów Grupy 5 i Grupy 7. Spotkania te wzmacniają działania MFW w zakresie koordynacji polityki walutowej. W skład G-5 wchodzą: Francja, Japonia, Niemcy, Wielka Brytania, USA. W skład G-7 wchodzą: szefowie państw, którzy odbywają coroczne spotkania na szczycie. Są to te same państwa, które wchodzą w skład G-5 plus Kanada i Włochy.

Na spotkaniu w Nowym Jorku w 1985 r. kraje G-5 zawarły porozumienie, które przewidywało wspólne działania w kierunku stopniowego obniżenia notowań dolara amerykańskiego na rynkach walutowych oraz ograniczenia nierównowagi w handlu światowym i protekcjonizmu.

Istotne było spotkanie ministrów finansów i prezesów banków centralnych G-7 w Paryżu w 1987 r. Na tym spotkaniu postanowiono wzmocnić koordynację polityki gospodarczej dla zapewnienia zrównoważonego wzrostu i eliminowania nierównowagi bilansów płatniczych. Uzgodniono, że państwa posiadające nadwyżki bilansu płatniczego wyrażą zgodę na wzmocnienie popytu krajowego i ograniczenie nadwyżek bilansów płatniczych. Natomiast państwa, których bilanse wykazują deficyt zgodzą się: stymulować wzrost gospodarczy przy niskiej stopie inflacji; przywrócić równowagę wewnętrzną i ograniczyć deficyt bilansu płatniczego. Przyjęto działania dla ustabilizowania sytuacji walutowej. Uzgodniono przedziały wahań notowań głównych walut i utrzymanie kursów walut w przewidzianych granicach. Spotkanie to przeszło do historii jako spotkanie z Luwru. Skuteczność tego porozumienia, w praktyce, okazała się bardzo duża.

Na trzynastym spotkaniu w Wenecji w 1987 r. przywódcy państw G-7 wyrazili zgodę na wzmocnienie, wspólnie z MFW, nadzoru nad gospodarkami państw członkowskich poprzez odpowiednio dobrany zestaw wskaźników ekonomicznych.



Wydali oświadczenie o:

  • osiągnięciu stabilizacji kursów walut od czasu porozumienia z Luwru;

  • ograniczeniu deficytu budżetu USA;

  • wprowadzeniu w Japonii programu dodatkowych wydatków;

  • ograniczeniu stopy podatku dochodowego w Niemczech;

  • podkreślili, że duże nadwyżki bilansów płatniczych krajów nowo uprzemysłowionych powodują braki równowagi zewnętrznej;

  • potwierdzili wolę koordynacji polityki gospodarczej i wzmocnienia nadzoru nad realizacją wcześniej zawartych porozumień;

  • rozwoju gospodarki światowej od czasu porozumienia z Luwru;

  • wpływie stabilności kursów walut na ograniczenie nierównowagi w gospodarce światowej.

Spotkanie szefów państw G-7 w Toronto w 1988 r. dotyczyło koordynacji polityki gospodarczej, ograniczenia protekcjonizmu, umocnienia wielostronnego handlu i łagodzenia ciężaru zadłużenia krajów rozwijających się.

Kluczowymi problemami dalszych spotkań na szczycie krajów G-7 są:

  • utrzymywanie stabilności kursów walut;

  • likwidowanie stanów nierównowagi bilansów płatniczych;

  • tworzenie warunków do rozwoju handlu światowego;

  • rozwiązywanie problemów zadłużenia krajów rozwijających się.

Podejmowane decyzje w zakresie koordynacji polityki gospodarczej i walutowej przez kraje G-7 umacniają pozycję tych państw w międzynarodowych stosunkach walutowych.

KOORDYNACJA POLITYKI WALUTOWEJ I FINANSOWEJ W EWG (UE)
Regulują ją przepisy Traktatu Rzymskiego, a w szczególności art. 104 i 107. Zgodnie z nimi każdy kraj prowadzi politykę gospodarczą dla zapewnienia równowagi bilansu płatniczego oraz umacniania zaufania do swej waluty, zapewnienia wysokiego stopnia zatrudnienia i stałości cen.

Polityka w zakresie kursów walut jest tematem wszystkich państw Wspólnoty. Przepisy Traktatu Rzymskiego wskazują na koordynację polityki walutowej w dwóch kierunkach:



  1. żaden kraj nie może zmienić kursu swej waluty jeżeli szkodziłoby to wspólnemu interesowi;

  2. kraje członkowskie mogą zmieniać kursy swych walut, jeżeli będzie to w interesie całej Wspólnoty.

Koordynacja polityki walutowej i finansowej przez państwa członkowskie ma na celu stworzenie jednolitego obszaru gospodarczego i walutowego, wspólnego systemu banków centralnych, odpowiedniego mechanizmu kredytowego i interwencyjnego dla utrzymania wahań kursów w granicach ustalonych marż odchyleń oraz utrzymania równowagi bilansów płatniczych.

Państwa te wypracowały wspólne zasady polityki walutowej, co znajduje wyraz w ESW. Istotnym elementem koordynacji polityki walutowej było wprowadzenie zewnętrznej wymienialności walut w 1958 r. i utworzenie ESW, który funkcjonuje od 1979 r.

Zewnętrzna wymienialność walut ułatwiała tym krajom znoszenie ceł i ograniczeń ilościowych.

Reguły kursowe ESW i zasady współdziałania banków centralnych zapewniały stabilizację kursów walut tych państw. Każda zmiana kursów walut była wspólnie uzgadniana.

Prowadzone są konsultacje w zakresie zasad polityki banków centralnych. Regularnie wymieniane są informacje o środkach podejmowanych przez banki centralne, analizowane są te środki przed podjęciem decyzji.

Koordynacja polityki walutowej wpływa dyscyplinująco na polityki walutowe państw członkowskich, ułatwia utrzymywanie stabilnych kursów walut, przywracanie równowagi bilansów płatniczych. Poprzez tę koordynację doprowadzono do zacieśniania współpracy walutowej.

W latach 80-tych państwa te stały się strefą stabilizacji walutowej. Nie narusza to postanowień MFW i jego kompetencji.

Koordynacja w EWG, a potem w UE jest dostosowana do jednolitego obszaru gospodarczego i walutowego, tj. ESW. Koordynacja polityki walutowej krajów UE ma duże znaczenie dla realizacji postanowień Traktatu z Maastricht, a w szczególności w zakresie podejmowanych środków w dziedzinie polityki pieniężno – kredytowej i walutowej. Wprowadzono walutę EURO, służącą do rozliczenia między państwami.



MIĘDZYNARODOWY RYNEK WALUTOWY
Rynek walutowy to całokształt transakcji wymiany walut wraz z instytucjami pomagającymi je przeprowadzić, głównie bankami komercyjnymi. Ogół zasad, wg których są przeprowadzane transakcje walutowe oraz ogół czynności i urządzeń do zawierania transakcji. Współczesny rynek walutowy jest rynkiem zdecentralizowanym. Jest siecią banków na całym świecie, które są ze sobą połączone urządzeniami telekomunikacyjnymi i dealingiem komputerowym. Transakcje są zawierane przez dealerów i brokerów.

Rynek walutowy zajmuje specyficzne miejsce w handlu ponieważ obroty dewizowe mimo, że dokonują się w poszczególnych krajach, to międzynarodowy rynek walutowy nie jest sumą wszystkich rynków, lecz jednym wielkim rynkiem funkcjonującym całą dobę.

Sytuacja jaka występuje na rynkach walutowych jest uzależniona od stanu gospodarki poszczególnych państw i gospodarki światowej. Obroty na rynku walutowym są wzbudzane przez obroty towarowe, o których decydują dochody, ceny i kursy walut.

Rynki walutowe funkcjonują w powiązaniu z rynkami towarowymi, pieniężnymi i kapitałowymi. Na tych rynkach dokonuje się przesunięcie siły nabywczej między różnymi krajami, w związku z ruchem towarów, usług i kapitałów.


Zadania spełniane przez rynek walutowy:


  1. przesuwanie siły nabywczej w formie pieniężnej między poszczególnymi krajami, w których funkcjonują odrębne systemy pieniężne. Waluta danego kraju i innych państw jest wymieniana na rynku walutowym. Następuje przesunięcie siły nabywczej. Zakupione przez dany kraj waluty innych państw stwarzały popyt na walutę zagraniczną. Popyt ten oznaczał podaż waluty zagranicznej. Część pieniędzy dany kraj przechowuje jako rezerwy walutowe w banku centralnym lub rezerwy transakcyjne w bankach handlowych i przedsiębiorstwach, co oznacza również dodatkowy popyt na walutę zagraniczną. Każdy kraj występuje jako importer i eksporter swoich towarów i usług, co umożliwia zaspokojenie popytu na walutę zagraniczną. Podaż zagranicznych pieniędzy oznacza popyt na pieniądz krajowy ze strony podmiotów gospodarczych występujących jako importerzy towarów i usług. Podaż i popyt danej waluty narodowej zbiegają się na rynku walutowym, co umożliwia przesunięcie siły nabywczej zgodnie z wymogami obrotu finansowego za granicą.

  2. stwarzanie możliwości niewyrównywania obrotów zagranicznych – jeżeli import przewyższa wartość eksportu, to może być ta nadwyżka finansowana przez uzyskanie dodatkowych zagranicznych środków pieniężnych. Mogą występować również zakupy z importu na kredyt towarowy. Jeżeli dany kraj chce więcej importować aniżeli eksportować może sprzedać na rynku walutowym niepłynne walory finansowe, tj. akcje, obligacje i uzyskać dodatkowe środki finansowe. Tak więc przy udziale rynku walutowego jest możliwe niewyrównywanie obrotów towarowych, a importerzy nie stają się dłużnikami tak jak w sytuacji kredytu towarowego.

  3. zabezpieczenie pewnej części zagranicznego majątku finansowego przed jego zmniejszeniem w wyniku zmian kursów walut. Zabezpieczenie to dotyczy majątku lokowanego w zagranicznych walorach finansowych na krótkie okresy, czyli od nabycia tych walorów do czasu ich sprzedaży.

Uczestnicy rynku walutowego mogą na nim zajmować tzw. pozycję walutową, która jest zestawieniem należności i zobowiązań w walutach obcych bez względu na termin ich realizacji.

Jeżeli należności w danej walucie są równe zobowiązaniom, to występuje tzw. pozycja walutowa zamknięta. Otwarta pozycja walutowa występuje, gdy brak tej równowagi, czyli należności nie są równe zobowiązaniom.
Pozycja walutowa otwarta może być:


  • długa” – jeżeli należności przewyższają zobowiązania;

  • krótka” – jeżeli występuje przewaga zobowiązań nad należnościami.

Jeżeli dany kraj zajmuje tzw. „długą” pozycję walutową, to występuje ryzyko utraty części majątku jeżeli kurs waluty zagranicznej spadnie.

Zajmowanie pozycji „krótkiej” jest niekorzystne jeżeli wzrasta kurs waluty zagranicznej. Aby zapobiec stratom dłużnicy, którzy przewidują regulowanie zobowiązań w walucie zagranicznej powinni ją nabyć wcześniej. Obok bieżącego popytu i podaży występuje przyszły popyt i podaż.


Rynek walutowy funkcjonuje jako:

  • bieżący rynek walutowy,

  • terminowy rynek walutowy:

  • forward,

  • futures

Na bieżącym rynku walutowym dokonywane są transakcje wymiany towarów i usług oraz transakcje związane z ruchem kapitałów.

Na terminowych rynkach walutowych transakcje są przeprowadzane z wyprzedzeniem (1,2,3 a nawet 6 – miesięcznym). Na terminowych rynkach walutowych może występować spekulacja walutowa.



Inny podział rynku walutowego:

  1. wolny rynek walutowy;

  2. reglamentowany rynek walutowy;

  3. pośredni rynek walutowy.

Ad. 1) Wolny rynek walutowy występuje, gdy podmioty gospodarcze mogą swobodnie kupować i sprzedawać walutę jednego kraju za walutę innego kraju. Nie ma żadnych ograniczeń władz państwowych. Sytuację rynkową określa podaż i popyt na daną walutę. Występuje on w krajach, które mają waluty w pełni wymienialne.

Ad. 2) Reglamentowany rynek walutowy – podmioty gospodarcze danego kraju w sytuacji występowania tego rynku nie mogą swobodnie wymieniać waluty swego kraju. Istnieje państwowy monopol walutowy, co oznacza przymus od sprzedaży waluty zagranicznej bankowi dewizowemu. Wywołuje to powstawanie tzw. czarnego rynku dewizowego, gdzie odbywa się nielegalny obrót dewizowy, czyli bez pośrednictwa banku dewizowego.

Ad. 3) Pośredni rynek walutowy występuje w danym kraju, gdy pewne sfery obrotu dewizowego są reglamentowane przez państwo, a inne nie są reglamentowane. Reglamentacja może dotyczyć transakcji dewizowych przeprowadzanych przez rezydentów i nie dotyczyć transakcji nierezydentów. Występuje w krajach, które wprowadziły zewnętrzną wymienialność walut.

Organizacja rynków walutowych w poszczególnych krajach jest zróżnicowana. Wspólną ich cechą jest działanie wyspecjalizowanych banków handlowych, które kupują i sprzedają waluty obce. Głównym gospodarzem jest bank centralny, który prowadzi politykę pieniężno – kredytową i walutową oraz określa zasady działania rynku walutowego, a w szczególności kurs waluty tego kraju oraz kurs uznawany za pożądany (optymalny) w warunkach płynnych kursów walutowych.




TERMINOWE RYNKI WALUTOWE I SPEKULACJA WALUTOWA
Podmioty gospodarcze przeprowadzające operacje handlowe z zagranicą są narażone na ryzyko na skutek zmiany kursu walut między datą zawarcia transakcji a uregulowaniem należności lub zobowiązań. Dlatego importerzy i eksporterzy, aby uniknąć tego ryzyka przeprowadzają transakcje walutowe na termin (terminowe), tzn. kupują lub sprzedają określoną walutę zagraniczną z dostawą w przyszłości. Kurs tej waluty jest z góry określony – jest to tzw. kurs terminowy, czyli dotyczy transakcji zawartych najczęściej na okres 1, 3, 6 – miesięczny.

Importerzy kupują walutę obcą na termin dla dokonania zapłaty w przyszłości, jeśli obawiają się, że kurs tej waluty wzrośnie.

Eksporterzy, jeśli obawiają się, że kurs spadnie, a mają otrzymać tę walutę w przyszłości wówczas sprzedają tę walutę.

Operacje te są nazywane tzw. kryciem ryzyka kursowego na rynku terminowym.

Posiadacze za granicą płynnych aktywów rzeczowych i finansowych mogą je zabezpieczyć przed ryzykiem spadku kursu waluty poprzez sprzedanie części waluty, w której wyrażone są aktywa. Jest to tzw. asekuracja.

Odróżniamy terminowy rynek walutowy typu:


  1. FORWARD

  2. FUTURES.


Ad. 1) Na rynku forward są zawierane transakcje walutowe związane z kryciem ryzyka kursowego i asekuracją. Jest określany jako międzybankowy terminowy rynek walutowy, który funkcjonuje w wielu ośrodkach rynku walutowego.

Ad. 2) Na rynku futures zawierane są operacje terminowe nie pokrywające się w zakresie wielkości z operacjami krycia i asekurowania należności lub zobowiązań, które będą regulowane w przyszłości. Na tym rynku zawierane są transakcje nierzeczywiste polegające na tym, że fizycznie nie dostarcza się odpowiednich walut, a tylko są rozliczane różnice kursowe, które noszą cechy spekulacji walutowej.

Notowania kursu terminowego występują jako tzw. premia lub dyskonto kursu terminowego w odniesieniu do bieżącego.



Premię i dyskonto można ustalić w sposób:

  1. różnicowy

± r = kb - kt

+” – premia;

-„ – dyskonto

kb - kurs bieżący;

kt - kurs terminowy


  1. procentowy

± r =

T ilość miesięcy na termin

Jeśli kurs bieżący jest wyższy od kursu terminowego, to otrzymujemy premię:



kb > kt premia

Jeśli kurs bieżący jest mniejszy od kursu terminowego, to otrzymujemy dyskonto.



kb < kt dyskonto
Przykład.

Kurs bieżący funta szterlinga do USD (1USD = 0,8000), kurs terminowy z dostawą 3-miesięczną wynosi 0,7900.

+ r = 0,8000 – 0,7900

+ r = 0,0100

0,0100 → premia 3 m-ce.

Procentowa premia wynosi:


Rynki terminowe typu futures powstały w latach 70-tych. Ich mechanizm funkcjonowania jest zbliżony do rynków towarowych. Pierwszy terminowy rynek finansowy futures otwarto w Chicago w 1972 r. Na tych rynkach przedmiotem operacji są wybrane waluty, depozyty bankowe, papiery wartościowe o stałym oprocentowaniu (obligacje). Niekiedy indeksy kursów akcji oraz złoto.



Dwa główne czynniki, które zdecydowały o powstaniu rynku finansowego futures w Chicago:

  1. istniały tam już sprawdzone wzorce rynków towarowych, które wiernie przeniesiono na rynki finansowe;

  2. rynek finansowy w Chicago miał zapewnioną klientelę ponieważ istniała i istnieje nadal liczna rzesza graczy giełdowych dla których spekulowanie na zmianach kursów walut nie różniło się od spekulowania na zmianach cen towarów.

Celem rynku futures jest jedynie rozliczenie różnic kursowych między kontrahentami, a nie faktyczna dostawa waluty. Obecnie szacuje się, że w ten sposób jest rozliczane 95-99% transakcji futures.

Terminowe transakcje walutowe futures są przeprowadzane na giełdach w Chicago, Londynie, Singapurze i Sydney.

Największy wybór walut występuje w Chicago 7 walut (funt angielski, marka niemiecka, frank szwajcarski, frank francuski, jen japoński, dolar kanadyjski, peso meksykańskie), w Londynie tylko 4 waluty – funt angielski, marka niemiecka, frank francuski i jen japoński. Wszystkie te waluty są kupowane i sprzedawane za dolary USA.

Wcześniej upowszechniły się transakcje typu forward, które są zawierane na rynku międzybankowym, a celem ich jest fizyczna dostawa danej waluty.





1   2   3   4   5


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna