Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami (cotif)



Pobieranie 0,52 Mb.
Strona1/8
Data29.12.2017
Rozmiar0,52 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8

Dz.U.85.34.158

1991.01.01 zm. Dz.U.97.37.225 ogólne

1991.06.01 zm. Dz.U.97.37.225 ogólne

1996.11.01 zm. Dz.U.97.37.225 ogólne



KONWENCJA

o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF),

sporządzona w Bernie dnia 9 maja 1980 r.

(Dz. U. z dnia 9 sierpnia 1985 r.)

W imieniu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

RADA PAŃSTWA

POLSKIEJ RZECZYPOSPOLITEJ LUDOWEJ

podaje do powszechnej wiadomości:

W dniu 9 maja 1980 r. została sporządzona w Bernie Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF).

Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją Rada Państwa uznała ją i uznaje za słuszną z następującymi zastrzeżeniami:

"1. Polska Rzeczpospolita Ludowa oświadcza na podstawie artykułu 12 § 3 konwencji, że nie będzie stosować postanowień zawartych w § 1 i 2 tego artykułu.

2. Polska Rzeczpospolita Ludowa oświadcza, na mocy artykułu 3 § 1 Przepisów ujednoliconych CIV, że nie będzie stosować wszystkich postanowień dotyczących odpowiedzialności kolei za śmierć i zranienie podróżnych, jeżeli wypadek nastąpi na terytorium PRL, a podróżny jest obywatelem polskim lub ma w PRL miejsce stałego pobytu".

Rada Państwa oświadcza, że wymieniona konwencja jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, oraz przyrzeka, że będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Dano w Warszawie dnia 18 października 1984 r.

(Tekst konwencji zawiera załącznik do niniejszego numeru).



ZAŁĄCZNIK

KONWENCJA 

O MIĘDZYNARODOWYM PRZEWOZIE KOLEJAMI (COTIF)

sporządzona w Bernie dnia 9 maja 1980 r.

Umawiające się Strony

– zebrawszy się stosownie do artykułu 69 § 1 Konwencji międzynarodowej o przewozie towarów kolejami (CIM) i artykułu 64 § 1 Konwencji międzynarodowej o przewozie osób i bagażu kolejami (CIV) z dnia 7 lutego 1970 r. oraz artykułu 27 Konwencji dodatkowej do Konwencji międzynarodowej o przewozie osób i bagażu kolejami (CIV) dotyczącej odpowiedzialności kolei za śmierć i zranienie podróżnych z dnia 26 lutego 1966 r.,

– przekonane o użyteczności organizacji międzynarodowej,

– uznając konieczność dostosowania postanowień prawa przewozowego do potrzeb gospodarczych i technicznych,

postanowiły, co następuje:

TYTUŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Organizacja międzyrządowa

§ 1. Strony niniejszej konwencji tworzą, jako Państwa członkowskie, Międzyrządową Organizację Międzynarodowych Przewozów Kolejami (COTIF), zwaną dalej "Organizacją". Siedzibą Organizacji jest Berno.

§ 2. Organizacja ma osobowość prawną. Ma ona w szczególności zdolność do zawierania umów, nabywania i zbywania ruchomości i nieruchomości, jak również zdolność sądową. Organizacja, członkowie jej personelu, powoływani przez nią eksperci oraz przedstawiciele Państw członkowskich korzystają z przywilejów i immunitetów niezbędnych do sprawowania swoich funkcji, na warunkach określonych w Protokole załączonym do konwencji i stanowiącym jej integralną część.

Stosunki między Organizacją i Państwem, na którego terenie znajduje się jej siedziba, reguluje umowa o siedzibie.

§ 3. Językami roboczymi Organizacji są francuski i niemiecki.

Artykuł 2

Cele Organizacji

§ 1. Podstawowym celem Organizacji jest ustalenie jednolitego systemu prawnego, mającego zastosowanie do przewozu osób, bagażu i towarów w międzynarodowej komunikacji bezpośredniej pomiędzy Państwami członkowskimi po podległych liniach kolejowych, jak również ułatwienie wykonywania i rozwijania tego systemu.

§ 2. (1) System prawny, przewidziany w § 1, może być również stosowany nie tylko do bezpośrednich przewozów międzynarodowych odbywających się po podległych liniach kolejowych, lecz także po drogach lądowych i morskich oraz drogach żeglugi śródlądowej.

Za równoważne z przewozami dokonanymi na określonej linii, w rozumieniu przepisów poprzedniego ustępu, uważa się pozostałe przewozy krajowe dokonywane na odpowiedzialność kolei, w uzupełnieniu komunikacji kolejowej.



Artykuł 3

Przepisy ujednolicone CIV i CIM

§ 1. Przewozy w bezpośredniej komunikacji międzynarodowej podlegają:

– "Przepisom ujednoliconym o umowie międzynarodowego przewozu osób i bagażu kolejami (CIV)", stanowiącym załącznik A do niniejszej konwencji;

– "Przepisom ujednoliconym o umowie międzynarodowego przewozu towarów kolejami (CIM)", stanowiącym załącznik B do niniejszej konwencji.

§ 2. (2) Linie wymienione w artykule 2 § 1 i § 2 ustęp 1, na których są wykonywane wyżej wymienione przewozy, są wpisane na dwie listy: listę linii CIV i listę linii CIM.

§ 3. (3) Przedsiębiorstwa eksploatujące linie wymienione w artykule 2 § 2 ustęp 1, wpisane na wyżej wymienione listy, mają te same prawa i obowiązki, które wynikają dla kolei z Przepisów ujednoliconych CIV i CIM, z zastrzeżeniem odchyleń od tych przepisów, wynikających z warunków eksploatacji właściwych dla poszczególnych rodzajów przewozów i opublikowanych na tych samych warunkach co taryfy. Jednakże przepisy o odpowiedzialności nie mogą być przedmiotem odchyleń.

§ 4. Przepisy ujednolicone CIV i CIM oraz aneksy do nich stanowią część integralną niniejszej konwencji.

Artykuł 4 (4)

Definicja pojęcia "konwencja"

W treści następującej poniżej wyrażenie "konwencja" obejmuje właściwą konwencję, protokół, o którym mowa w artykule 1 § 2 ustęp 2, dodatkowe pełnomocnictwo do kontroli ksiąg oraz załączniki A i B wraz z aneksami, o których mowa w artykule 3 § 1 i 4.



TYTUŁ II

STRUKTURA I DZIAŁALNOŚĆ

Artykuł 5

Organy

Działalność Organizacji jest zapewniona przez następujące organy:

– Zgromadzenie Ogólne,

– Komitet Administracyjny,

– Komisję Rewizyjną,

– Komisję Ekspertów do Spraw Przewozu Towarów Niebezpiecznych,

– Urząd Centralny Przewozów Międzynarodowych Kolejami (OCTI).

Artykuł 6

Zgromadzenie Ogólne

§ 1. Zgromadzenie Ogólne składa się z przedstawicieli Państw członkowskich.

§ 2. Zgromadzenie Ogólne:

a) ustala swój regulamin wewnętrzny,

b) wyznacza skład Komitetu Administracyjnego, zgodnie z artykułem 7 § 1,

c) wydaje wytyczne dotyczące działalności Komitetu Administracyjnego i Urzędu Centralnego,

d) ustala, na okres pięcioletni, maksymalną kwotę, jaką mogą osiągnąć wydatki roczne Organizacji, lub też wydaje wytyczne dotyczące ograniczania tych wydatków,

e) stanowi, zgodnie z artykułem 19 § 2, o wnioskach zmierzających do zmiany konwencji,

f) podejmuje decyzje w sprawie wniosków o przystąpienie do konwencji, przedstawianych mu na mocy artykułu 23 § 2,

g) stanowi o wszelkich innych sprawach wpisanych do porządku dziennego zgodnie z § 3.

§ 3. Urząd Centralny zwołuje Zgromadzenie Ogólne raz na pięć lat lub na wniosek jednej trzeciej liczby Państw członkowskich, jak również w wypadkach przewidzianych w artykułach 19 § 2 oraz 23 § 2, i przesyła Państwom członkowskim projekt porządku dziennego najpóźniej na trzy miesiące przed otwarciem sesji Zgromadzenia.

§ 4. Zgromadzenie Ogólne osiąga quorum, gdy jest w nim reprezentowana większość Państw członkowskich.

Jedno Państwo członkowskie może być reprezentowane przez inne Państwo członkowskie; jednakże jedno Państwo członkowskie nie może reprezentować więcej niż dwóch innych Państw.

§ 5. Postanowienia Zgromadzenia Ogólnego zapadają większością głosów Państw członkowskich, których przedstawiciele są obecni podczas głosowania.

Jednakże, stosownie do § 2 lit. d) i e), w tym ostatnim wypadku, wówczas, gdy chodzi o wnioski o zmianę właściwej konwencji i protokołu, wymagana jest większość dwóch trzecich uprawnionych do głosowania.

§ 6. W porozumieniu z większością Państw członkowskich Urząd Centralny zaprasza również Państwa nie będące członkami konwencji do udziału w sesjach Zgromadzenia Ogólnego z głosem doradczym. W porozumieniu z większością Państw członkowskich Urząd Centralny zaprasza do udziału, z głosem doradczym, w sesjach Zgromadzenia Ogólnego organizacje międzynarodowe właściwe w sprawach transportu lub zajmujące się problemami wpisanymi do porządku dziennego posiedzenia.

§ 7. Przed sesjami Zgromadzenia Ogólnego i w myśl wytycznych Komitetu Administracyjnego zwołuje się Komisję Rewizyjną w celu wstępnego zbadania wniosków, o których mowa w artykule 19 § 2.

Artykuł 7

Komitet Administracyjny

§ 1. (5) Komitet Administracyjny składa się z przedstawicieli dwunastu Państw członkowskich.

Konfederacja Szwajcarska ma stałe miejsce. Inne państwa są mianowane na okres pięciu lat. Skład Komitetu ustala się na kolejny okres pięcioletni, uwzględniając zwłaszcza sprawiedliwy podział geograficzny. Żadne z Państw członkowskich nie może wchodzić w skład Komitetu dłużej niż w ciągu dwóch kolejnych okresów pięcioletnich. W razie powstania wakatu Komitet wyznacza inne Państwo członkowskie na resztę danego okresu.

Każde Państwo członkowskie wchodzące w skład Komitetu wyznacza jednego delegata; może ono również wyznaczyć jednego zastępcę delegata.

§ 2. Komitet:

a) (6)ustala swój regulamin wewnętrzny i większością dwóch trzecich głosów wyznacza Państwo członkowskie, które przewodniczy Komitetowi przez każdy okres pięcioletni;

b) zawiera umowę o siedzibę,

c) ustala regulamin dotyczący organizacji, działalności i statutu personelu Urzędu Centralnego,

d) (7) uwzględniając przydatność kandydatów i sprawiedliwość podziału geograficznego, mianuje dyrektora generalnego, zastępcę dyrektora generalnego, radców i zastępców radców Urzędu Centralnego: Urząd we właściwym czasie powiadamia Państwa członkowskie o każdym wakacie powstałym na tych stanowiskach; Rząd Szwajcarski zgłasza kandydatury na stanowiska dyrektora generalnego i zastępcy dyrektora generalnego, dyrektor generalny i zastępca dyrektora generalnego są mianowani na okres pięciu lat; mandat ten może być odnowiony;

e) sprawuje nadzór nad działalnością Urzędu Centralnego zarówno w dziedzinie administracyjnej, jak i finansowej,

f) czuwa nad prawidłowym stosowaniem przez Urząd Centralny niniejszej konwencji oraz decyzji podejmowanych przez pozostałe organy Organizacji; w razie potrzeby zaleca podjęcie odpowiednich kroków w celu ułatwienia stosowania konwencji i wspomnianych wyżej decyzji,

g) wypowiada się z podaniem uzasadnienia o zagadnieniach mogących dotyczyć działalności Urzędu Centralnego, zgłaszanych bądź przez jedno z Państw członkowskich, bądź przez dyrektora generalnego Urzędu Centralnego,

h) zatwierdza roczny plan pracy Urzędu Centralnego,

i) zatwierdza roczny budżet Organizacji, sprawozdanie z działalności i roczny rozrachunek kosztów,

j) przekazuje do wiadomości Państwom członkowskim sprawozdanie z działalności, roczny rozrachunek kosztów, jak również własne postanowienia i zalecenia,

k) opracowuje sprawozdanie ze swej działalności i propozycje dotyczące swego składu w nowej kadencji oraz przekazuje je do wiadomości Państwom członkowskim najpóźniej dwa miesiące przed sesją Zgromadzenia Ogólnego, które ma ustalić skład Komitetu.

§ 3. Jeśli nie będzie postanowione inaczej, Komitet obraduje w siedzibie Organizacji.

Komitet zbiera się dwa razy w roku, a poza tym zbiera się bądź na mocy decyzji Przewodniczącego, bądź też gdy wniosek o zwołanie narady Komitetu wpłynie od czterech członków Komitetu. Protokoły posiedzeń Komitetu są rozsyłane do wszystkich Państw członkowskich.



Artykuł 8

Komisje

§ 1. Komisja Rewizyjna, jak również Komisja Ekspertów do Spraw Przewozu Towarów Niebezpiecznych, zwana dalej "komisją ekspertów", składają się z przedstawicieli Państw członkowskich.

Dyrektor generalny Urzędu Centralnego lub jego przedstawiciel uczestniczy w posiedzeniach komisji z głosem doradczym.

§ 2. Komisja Rewizyjna:

a) rozstrzyga, zgodnie z art. 19 § 3, o wnioskach i propozycjach zmierzających do zmiany konwencji,

b) rozpatruje, zgodnie z art. 6 § 7, propozycje zgłaszane do Zgromadzenia Ogólnego.

Komisja ekspertów rozstrzyga, zgodnie z art. 19 § 4, o wnioskach zmierzających do zmiany konwencji.

§ 3. Urząd Centralny zwołuje posiedzenia komisji bądź z własnej inicjatywy, bądź na wniosek pięciu Państw członkowskich, jak również w wypadku przewidzianym w art. 6 § 7, oraz przesyła projekt porządku dziennego Państwom członkowskim w terminie co najmniej dwóch miesięcy przed otwarciem posiedzenia.

§ 4. Komisja Rewizyjna osiąga quorum, gdy są obecni przedstawiciele większości Państw członkowskich; Komisja ekspertów osiąga quorum, jeżeli jedna trzecia Państw jest reprezentowana.

Państwo członkowskie może być reprezentowane przez drugie Państwo członkowskie, jednakże jedno Państwo nie może reprezentować więcej niż dwóch innych Państw.

§ 5. Każde z Państw członkowskich reprezentowanych w komisjach ma prawo do jednego głosu; głosowanie dobywa się przez podniesienie rąk lub, na wniosek, przez wywoływanie nazwisk. Zgłoszona propozycja zostaje przyjęta, jeżeli liczba głosów "za" wynosi:

a) co najmniej jedną trzecią liczby Państw członkowskich reprezentowanych w chwili głosowania,

b) więcej niż liczba głosów "przeciw".

§ 6. W porozumieniu z większością Państw członkowskich Urząd Centralny zaprasza do udziału z głosem doradczym w posiedzeniach komisji państwa nieczłonkowskie oraz organizacje międzynarodowe, właściwe w sprawach transportu lub zajmujące się zagadnieniami wpisanymi do porządku dziennego. Na tych samych warunkach mogą być zapraszani niezależni eksperci na posiedzenia komisji ekspertów.

§7. Na każde posiedzenie komisje wybierają przewodniczącego i jednego lub dwóch zastępców przewodniczącego.

§ 8. Obrady odbywają się w językach roboczych Organizacji. Wypowiedzi wygłaszane podczas posiedzeń w jednym z języków roboczych są tłumaczone na drugi język roboczy w streszczeniu najistotniejszych elementów. Wnioski i podjęte decyzje są tłumaczone w całości.

§ 9. Protokoły są streszczeniem obrad. Wnioski i decyzje są odtwarzane w pełnym brzmieniu. Jeżeli chodzi o podejmowane decyzje, za rozstrzygający uważa się tekst francuski. Protokoły są przesyłane do Państw członkowskich.

§ 10. Komisje mogą wyznaczać grupy robocze, którym powierza się opracowywanie określonych zagadnień.

§ 11. Komisje mogą nadać sobie regulamin wewnętrzny.

Artykuł 9

Urząd Centralny

§ 1. Urząd Centralny Przewozów Międzynarodowych Kolejami zapewnia prowadzenie Sekretariatu Organizacji.

§ 2. W szczególności Urząd Centralny:

a) wykonuje zadania powierzone mu przez pozostałe organy Organizacji,

b) przygotowuje wstępnie propozycje i wnioski dotyczące zmiany konwencji, korzystając w razie potrzeby z pomocy ekspertów,

c) zwołuje posiedzenia komisji,

d) przekazuje we właściwym czasie Państwom członkowskim dokumenty niezbędne na posiedzenia poszczególnych organów,

e) prowadzi na bieżąco i publikuje listy linii, o których mowa w art. 3 § 2,

f) otrzymuje komunikaty i informacje od Państw członkowskich i przedsiębiorstw transportowych oraz, w razie potrzeby, podaje je do wiadomości innym Państwom członkowskim i przedsiębiorstwom transportowym,

g) prowadzi na bieżąco i publikuje kartotekę orzeczeń prawnych,

h) wydaje okresowy biuletyn,

i) reprezentuje Organizację wobec innych organizacji międzynarodowych, właściwych w sprawach związanych z celami Organizacji,

j) opracowuje projekt rocznego budżetu Organizacji i przedstawia go do zatwierdzenia Komitetowi Administracyjnemu,

k) prowadzi gospodarkę finansową Organizacji w ramach zatwierdzonego budżetu,

l) na wniosek Państwa członkowskiego lub przedsiębiorstwa przewozowego podejmuje się - w ramach świadczenia dobrych usług - rozstrzygać sprawy sporne wynikłe pomiędzy tymi Państwami lub przedsiębiorstwami w związku z interpretacją lub ze stosowaniem konwencji,

m) na wniosek zainteresowanych stron - Państw członkowskich, przedsiębiorstw przewozowych lub użytkowników - wydaje opinie w sprawach spornych pomiędzy wyżej wymienionymi, powstałych w zakresie interpretacji lub stosowania konwencji,

n) współpracuje w regulowaniu spraw spornych w drodze arbitrażu, zgodnie z tytułem III konwencji,

o) ułatwia stosunki finansowe pomiędzy przedsiębiorstwami przewozowymi, wynikające z potrzeb komunikacji międzynarodowej, jak również ściąganie zaległych należności.

§ 3. Okresowy biuletyn zawiera informacje konieczne do stosowania konwencji, jak również opracowania, opinie, orzeczenia i informacje ważne dla interpretacji, stosowania i rozwoju kolejowego prawa przewozowego; biuletyn jest wydawany w językach roboczych Organizacji.

Artykuł 10

Listy linii

§1. Państwa członkowskie przekazują do Urzędu Centralnego oświadczenia dotyczące wpisania linii kolejowych na listy przewidziane w art. 3 § 2 lub skreślenia ich z tych list. Linie, o których mowa w art 2 § 2, stanowiące połączenia pomiędzy Państwami członkowskimi wpisuje się na listę dopiero po uzyskaniu zgody właściwych Państw; do skreślenia takiej linii z listy wystarcza powiadomienie o tym przez jedno z tych Państw.

Urząd Centralny powiadamia wszystkie Państwa członkowskie o wpisaniu danej linii na listę lub skreśleniu jej z listy.

§ 2. Dana linia zostaje objęta konwencją z chwilą upływu jednego miesiąca, licząc od daty powiadomienia o jej wpisaniu na listę.

§ 3. Linia nie podlega konwencji po upływie jednego miesiąca, licząc od daty powiadomienia o jej skreśleniu, z wyjątkiem wypadków, gdy są na niej rozpoczęte przewozy, które muszą być całkowicie wykonane.

Artykuł 11

Finanse

§ 1. Kwota wydatków Organizacji jest ustalana na każdy rok finansowy przez Komitet Administracyjny, na wniosek Urzędu Centralnego. Wydatki Organizacji są ponoszone przez Państwa członkowskie proporcjonalnie do długości ich linii wpisanych na listy. Jednakże linie żeglugi morskiej oraz śródlądowej liczą się tylko w połowie ich długości: w odniesieniu do innych linii eksploatowanych w warunkach szczególnych wysokość składki może być zmniejszona co najwyżej o połowę na mocy porozumienia pomiędzy Rządem zainteresowanego Państwa a Urzędem Centralnym, pod warunkiem uzyskania akceptacji Komitetu Administracyjnego.

§ 2. Przesyłając do Państw członkowskich sprawozdanie z działalności oraz zestawienie rachunków rocznych, Urząd Centralny wzywa te Państwa do zapłacenia udziału w kosztach za ubiegły rok finansowy w możliwie najkrótszym czasie, a najpóźniej do dnia 31 grudnia roku, w którym przesłano sprawozdanie. Po upływie tej daty do należnych kwot dolicza się odsetki w wysokości pięciu procent rocznie.

Jeżeli dane Państwo członkowskie nie wypłaci należnego od niego udziału po upływie dwóch lat od wyżej wymienionej daty, to jego prawo głosu ulega zawieszeniu aż do chwili wywiązania się przez nie z zobowiązań płatniczych.

Po upływie dodatkowego dwuletniego terminu Zgromadzenie Ogólne rozważa, czy postawę danego Państwa należy uznać za milczące wyrażenie woli wypowiedzenia konwencji, a jeśli tak, to Zgromadzenie Ogólne ustala wówczas datę wejścia w życie wypowiedzenia.

§ 3. Przypadające składki są w dalszym ciągu należne w razie wypowiedzenia konwencji, o którym mowa w § 2 i art. 25, jak również w razie zawieszenia prawa głosu.

§ 4. Nie wpłacone kwoty powinny być w miarę możności pokryte z kredytów Organizacji; można je rozłożyć na cztery lata finansowe. Wszelkie pozostałości niedoborów wpisuje się na specjalne konto z obciążeniem pozostałych Państw członkowskich, w zależności od tego, czy były one członkami konwencji w okresie niewywiązywania się z płatności; obciążenie tych Państw jest proporcjonalne do długości ich linii wpisanych na listy w dniu otwarcia wyżej wymienionego konta specjalnego.

§ 5. Państwo wypowiadające konwencję może zostać ponownie Państwem członkowskim przez przystąpienie do konwencji pod warunkiem spłaty kwot stanowiących jego zadłużenie.

§ 6. Organizacja pobiera opłatę na pokrycie kosztów szczególnych, wynikających z działań wymienionych w art. 9 § 2 lit. l)-n); w przypadkach przewidzianych w art. 9 § 2 lit. l) i m) wysokość tej opłaty ustala Komitet Administracyjny na wniosek Urzędu Centralnego; w przypadku przewidzianym w art. 9 § 2 lit. n) ma zastosowanie art. 15 § 2.

§ 7. (8) Kontrolę ksiąg przeprowadza Rząd Szwajcarski zgodnie z zasadami ustalonymi w dodatkowym pełnomocnictwie stanowiącym załącznik do właściwej konwencji i, z zastrzeżeniem specjalnych zaleceń Komitetu Administracyjnego, zgodnie z przepisami regulaminu księgowo-finansowego Organizacji.



TYTUŁ III

ARBITRAŻ.

Artykuł 12

Kompetencje

§ 1. Sprawy sporne pomiędzy Państwami członkowskimi, wynikłe z interpretacji lub ze stosowania konwencji, jak również sprawy sporne pomiędzy Państwami członkowskimi a Organizacją, wynikłe z interpretacji lub ze stosowania Protokołu o przywilejach i immunitetach, mogą być na żądanie jednej ze Stron wniesione przed trybunał arbitrażowy. Strony ustalają dowolnie skład trybunału arbitrażowego i procedurę.

§ 2. Sprawy sporne:

a) pomiędzy przedsiębiorstwami przewozowymi,

b) pomiędzy przedsiębiorstwami przewozowymi a użytkownikami,

c) pomiędzy użytkownikami,

wynikłe z zastosowania Przepisów ujednoliconych CIV i Przepisów ujednoliconych CIM, jeśli nie zostały uregulowane polubownie lub przedstawione do rozstrzygnięcia sądom powszechnym, mogą być na mocy porozumienia zainteresowanych Stron wniesione przed trybunał arbitrażowy. Odnośnie do składu trybunału arbitrażowego i procedury arbitrażowej mają zastosowanie art. 13-16.

§ 3. Każde Państwo może, w momencie podpisania konwencji lub złożenia dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do konwencji, zastrzec sobie prawo do niestosowania w całości lub w części postanowień § 1 i § 2.

§ 4. Każde Państwo, które dokonało zastrzeżenia na mocy § 3, może w każdej chwili zrezygnować z niego, informując o tym Rząd będący depozytariuszem. Rezygnacja z zastrzeżenia nabiera skuteczności po upływie jednego miesiąca począwszy od dnia, w którym Rząd będący depozytariuszem powiadomi o tym pozostałe Państwa.

Artykuł 13

Umowa kompromisowa. Sekretariat

Strony sporu zawierają umowę kompromisową, wyszczególniając:

a) przedmiot sporu,

b) skład trybunału i terminy ustalone do mianowania jednego lub kilku arbitrów,

c) miejscowość ustaloną jako siedzibę trybunału.

Umowa kompromisowa powinna być podana do wiadomości Urzędowi Centralnemu pełniącemu funkcję sekretariatu.



Artykuł 14

Arbitrzy

§ 1. Urząd Centralny sporządza i prowadzi na bieżąco wykaz arbitrów. Każde Państwo członkowskie może wpisać na tę listę dwóch swoich obywateli będących specjalistami w zakresie międzynarodowego prawa przewozowego.

§ 2. Trybunał arbitrażowy składa się z jednego, trzech lub pięciu arbitrów, w zależności od zawartej umowy kompromisowej. Arbitrów wybiera się spośród osób figurujących na liście, o której mowa w § 1. Jednakże gdy umowa kompromisowa przewiduje pięciu arbitrów, każda ze Stron może wybierać jednego arbitra spoza listy.

Jeżeli umowa kompromisowa przewiduje jednego arbitra, to wybiera się go za obustronnym porozumieniem Stron.

Jeśli umowa kompromisowa przewiduje trzech lub pięciu arbitrów, to każda ze Stron wybiera odpowiednio jednego lub dwóch arbitrów, którzy za wspólnym porozumieniem wyznaczają trzeciego lub piątego arbitra, który przewodniczy trybunałowi arbitrażowemu. W razie niemożności osiągnięcia przez Strony zgody co do wyznaczenia jednego arbitra lub zgody pomiędzy wybranymi arbitrami w sprawie wyboru trzeciego lub piątego arbitra, wyznacza ich dyrektor generalny Urzędu Centralnego.

§ 3. Jedyny arbiter bądź trzeci lub piąty arbiter powinni być innej narodowości i mieć inne obywatelstwo niż Strony sporu, chyba że obie Strony mają to samo obywatelstwo. Udział w sprawie spornej jakiejkolwiek Strony trzeciej pozostaje bez wpływu na skład trybunału arbitrażowego.




  1   2   3   4   5   6   7   8


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna