Konstrukcja scenariusza lekcji



Pobieranie 109,53 Kb.
Data25.11.2017
Rozmiar109,53 Kb.





KONSTRUKCJA SCENARIUSZA LEKCJI



/opracowała Gabriela Lis

n-lka matematyki ZSŁ i G NR 8 /
SCENARIUSZ LEKCJI – jest w jakimś sensie konspektem lekcji, czyli metodyczno – treściowym szkicem lekcji, streszczeniem lekcji, stara się przekazać krok po kroku czynności nauczyciela i ucznia. Jest wypadkową wszystkich współczesnych poszukiwań i osiągnięć w dziedzinie dydaktyki.
Reżyseria pedagogiczna – to świadome zainscenizowanie przebiegu lekcji w choreografii i scenografii przez nas założonej.
Jakie funkcje powinien spełniać dobry scenariusz lekcji ?

Dokument – przewodnik po lekcji


Spełnia funkcję dyscyplinującą

Zmusza do refleksji przed, po i w trakcie lekcji



NAJWAŻNIEJSZE ELEMENTY SCENARIUSZA :


  1. Temat lekcji – wiodący i nadrzędny motyw lekcji

  2. Cele – ogólne i szczegółowe

  3. Metody – sposoby pracy

  4. Formy – organizacja procesu nauczania

  5. Środki – podręcznik, pomoce dydaktyczne, materiały edukacyjne

  6. Czas realizacji – timing – jak organizujemy czasem

  7. Ewaluacja

  8. Praca domowa – ważny element pracy na lekcji

  9. Bibliografia – teksty źródłowe, literatura itp.



Ad. 1. Temat lekcji


  • jest wiodącym i nadrzędnym motywem lekcji, stanowi on jednostkę treściową.



PAMIĘTAJ !

Pisz temat tak, aby prosty człowiek, po przeczytaniu kilku słów wiedział,

o czym była ta lekcja.

Funkcja tematu:


  1. Zaznajamia uczniów z treścią i zakresem pracy na lekcji.

  2. Stawia uczniów w stan gotowości do działania.
  3. Powoduje skoncentrowanie uwagi uczniów



Formy gramatyczne tematu




Temat może być zapisany w formie :

  • zdania prostego lub złożonego

  • pytania

  • równoważnika zdania

  • zdania niedokończonego

  • zdania oznajmującego

  • zdania rozkazującego pojedynczego

  • kilku zdań lub kilku równoważników




Temat a metoda prowadzenia lekcji:

Przykładowo: forma zdania pojedynczego jest typowa dla lekcji problemowych.



Ad. 2. Cele lekcji


Cele ogólne – wyznaczają perspektywę pracy dydaktycznej w dłuższym wymiarze czasowym i dotyczą najogólniejszego zakresu tematycznego.

Cele pośrednie – określają etapowe osiągnięcia.

Cele szczegółowe – są celami konkretnymi, których realizacja przyczynia się do osiągnięcia założeń – celów ogólnych.

Od precyzji w określaniu celów lekcji zależny jest dobór metody i temat lekcji.
Cele – zapobiegają rozproszeniu, odbieganiu od tematu, zmuszają do skupienia uwagi na określonych celach, zagadnieniach i czynnościach, są podstawą nauczycielskiej samokontroli.

Cel lekcji jest poprawnie sformułowany, gdy można w nim wyróżnić :


  1. Działanie – które ma być wykonane




  1. Treść – która wyraża przedmiot, materiał, w stosunku do których działanie jest podjęte




  1. Warunki – czyli okoliczność w jakich działanie ma miejsce




  1. Standard – czyli określenie oczekiwanego poziomu reakcji zachowania


CELE NAUCZANIA

CEL OGÓLNY
Cel ogólny kształcenia wskazuje kierunek dążenia. Jest bogaty znaczeniowo, zwięzły.

Adresatem takiego celu jest zazwyczaj nauczyciel.


Np.: Celem nauczania matematyki w szkole jest kształcenie logicznego myślenia.

CEL SZCZEGÓŁOWY ( OPERACYJNY )

Cel operacyjny to czynność ucznia, która jest wynikiem kształcenia. Taki cel jest jednoznaczny, mierzalny i odnosi się do ucznia.


Np.: Po zakończeniu nauczania funkcji kwadratowych uczeń potrafi rozwiazać równanie kwadratowe o współczynnikach rzeczywistych.


OPERACJONALIZACJA CELÓW TO ZAMIANA CELÓW OGÓLNYCH NA CELE OPERACYJNE


Sprecyzowanie – pozbawienie wyrażeń służących ozdobie.
Uszczegółowienie – zamiana pojedynczego, lakonicznego hasła w kilka dłuższych zdań lub równoważników zdań o bogatej treści.
Konkretyzacja – możliwe dokładne określenie zarówno sytuacji, w której działania się dokonuje, jak i końcowego, do którego działanie zmierza.
Upodmiotowienie – osiągającego cel, polegające na osobistym zaangażowaniu, inwencji i odpowiedzialności ucznia

CELE NAUCZANIA MATEMATYKI


CELE INTELEKTUALNE :



  • Wyrobienie u ucznia nawyku precyzyjnego myślenia oraz dokładnego formułowania i motywowania swoich sądów.

  • Poznanie przez ucznia podstawowych struktur współczesnej matematyki.

  • Wyrobienie sprawności dedukcyjnej.

  • Wyrobienie sprawności rachunkowych.

  • Opanowanie przez ucznia umiejętności stosowania matematyki do zagadnień wziętych z innych nauk oraz życia codziennego.

  • Wyrobienie umiejętności określania zakresu, w jakim można stosować dana teorie.

CELE WYCHOWAWCZE :


  • Rozbudzanie zamiłowania do pokonywania trudności typu intelektualnego.

  • Wyrobienie rzetelności intelektualnej.

  • Przyzwyczajenie do długotrwałej pracy nad ostatecznym rozwiązaniem.

CELE INTELEKTUALNE KSZTAŁCENIA MATEMATYCZNEGO

( struktura wg. J. Nowika i A. Szała)


I Przyswajanie informacji matematycznych i operowanie nimi – informacje
.I. 1. Posługiwanie się terminologią i faktami matematycznymi
Uczeń świadomie posługuje się terminologią matematyczną i informacjami niezbędnymi w dalszym zdobywaniu wiedzy na poziomie danego szczebla nauczania i odpowiednim do jego możliwości,

Na przykład uczeń potrafi :



  • posługiwać się terminologią matematyczną, zapisywać liczby i wyrażenia matematyczne oraz używać podstawowych symboli matematycznych;

  • rozpoznawać jednostki miar, długości, masy;

  • rozpoznawać przekształcenia geometryczne;

  • rozpoznawać i nazywać figury geometryczne, typy równań;

  • określić zbiór liczb spełniających dany warunek.



I.2. Stosowanie algorytmów, praw, twierdzeń i definicji
Uczeń wykorzystuje do rozwiązania zadania odpowiedni algorytm, twierdzenie lub definicję.

Na przykład uczeń potrafi:



  • rozwiązać zadanie wymagające bezpośredniego posłużenia się algorytmem;

  • podstawić dane liczbowe do wzoru;

  • przekształcić wzór oraz określić warunki jego stosowalności;

  • wykonać elementarną konstrukcję geometryczną;

  • rozwiązać równanie elementarne;

  • obliczyć wartości funkcji trygonometrycznej na podstawie definicji;


I.3.Odczytywanie informacji z różnych źródeł
Uczeń wyszukuje źródło zawierające potrzebną informację oraz odczytuje ją z niego.

Na przykład uczeń potrafi:



  • Wskazać źródło zawierające odpowiednią informację – poradnik encyklopedyczny, tablice matematyczne itp.;

  • Znaleźć odpowiednią informację w spisie treści;

  • Znaleźć właściwą tabelę w zbiorze tablic matematycznych i odczytać wartości trygonometryczne danego kąta;

  • Odczytać informację z wykresu;

  • Uzyskać informację z użyciem kalkulatora.


I.4. Rozumienie tekstu matematycznego i komunikowanie informacji
Uczeń umie śledzić rozumowania matematyczne i dowody zawarte w tekście oraz opisywać swoje spostrzeżenia i poczynania matematyczne.

Na przykład uczeń potrafi:



  • Streścić (opowiedzieć) przeczytany lub wysłuchany tekst matematyczny;

  • Zilustrować zadanie – wykonać rysunek do treści zdania;

  • Analizować treść zadania, wyodrębniając niewiadome oraz informacje niezbędne do znalezienia jego rozwiązania;

  • Wskazać założenia twierdzeń i rozumowań;

  • Zrozumieć związki między poszczególnymi etapami dowodu;

  • Dostrzec problem matematyczny w sytuacji opisanej słowami i zinterpretować go w postaci matematycznej, np. wzoru, równania;

  • Opisać czynności wykonywane podczas rozwiązywania zadania, np. konstrukcyjnego;


U. POSŁUGIWANIE SIĘ MATEMATYKĄ – UMIEJĘTNOŚCI



U.1. Umiejętność rozwiązywania zadań typowych

Uczeń wykorzystuje posiadane wiadomości i umiejętności do rozwiązywania zadań typowych.

Na przykład uczeń potrafi:



  • Przedstawić treść zadania w formie rachunkowej ( równanie, działanie) i odwrotnie;

  • Wykonywać działania w rachunku pamięciowym z wykorzystaniem odpowiednich własności;

  • Rozwiązywać proste równania, korzystając z algorytmów;

  • Wykonywać proste konstrukcje geometryczne.



U. 2. Umiejętność rozwiązywania zadań nieschematycznych, problemowych
Uczeń dostrzega problem w sytuacji przedstawionej w formie luźnego zbioru informacji i przedstawia go w postaci zadania, rozwiązuje zadania nietypowe.

Na przykład uczeń potrafi:



  • Dostrzec sytuację problemową i sformułować zadanie;

  • Określić, jakie informacje są potrzebne do rozwiązania problemu;

  • Rozwiązać zadanie mające wiele rozwiązań;

  • Rozwiązywać zadania, w których trzeba dostrzec brakujące elementy i znaleźć je w odpowiednich źródłach.


U.3. Umiejętność stosowania metod matematycznych do rozwiązywania zadań praktycznych
Uczeń potrafi rozwiązać problem praktyczny wymagający metod lub technik matematycznych.

Na przykład uczeń potrafi:



  • Rozwiązywać zadania związane ze zdobywanym zawodem;

  • Opracować zasady prowadzenia budżetu domowego;

  • Obliczyć zużycie materiałów niezbędnych do przeprowadzenia remontu;

  • Obliczyć podatek należny do zapłacenia;

  • Porównać opłacalność lokat w różnych bankach

  • Przeprowadzić kalkulację ceny (marży) z wykorzystaniem obliczeń procentowych.


U. 4. Umiejętność wykrywania zależności
Uczeń dostrzega analogie, zależności miedzy obiektami matematycznymi, dokonuje porównań i uogólnień.

Na przykład uczeń potrafi:



  • Określić warunki rozwiązalności zadania;

  • Porównać działania w różnych zbiorach liczbowych;

  • Wskazać zależności między różnymi konstrukcjami matematycznymi, np. wzajemne położenie dwóch okręgów, związki między promieniami i odległościami między środkami;

  • Porównywać konstrukcje matematyczne, np. działania na zbiorach i na liczbach;

  • Dostrzegać analogie i konstruować modele matematyczne, np. analizując sposób obliczania sumy miar kątów trójkąta, wskazać metodę obliczania sumy miar katów wielokąta.


U.5. Umiejętność uzasadniania
Uczeń uzasadnia poprawność operacji matematycznych.

Na przykład uczeń potrafi:



  • Uzasadnić wybór metody rozwiązania zadania;

  • Dowieść poprawności wykonanej konstrukcji;

  • Ocenić zakres stosowania twierdzenia;

  • Udowodnić twierdzenie;

  • Wykrywać niespójności lub sprzeczności tekstu.


TAKSONOMIA CELÓW POZNAWCZYCH
WEDŁUG BOLESŁAWA NIEMIERKO



POZIOM


KATEGORIA

CZYNNOŚCI UCZNIA

I Wiadomości

A

Zapamiętanie

Wiadomości
B

Zrozumienie wiadomości

Przypomnienie sobie pewnych terminów, faktów, praw i teorii naukowych. Wiąże się to z elementarnym poziomem rozumienia tych wiadomości; uczeń nie powinien ich ze sobą mylić ani zniekształcać.

Przedstawianie wiadomości w innej formie niż były zapamiętane, porządkowanie i streszczanie, czynienie podstawą prostego wnioskowania.


II Umiejętności

C

Stosowanie wiadomości w sytuacjach typowych

D

Stosowanie wiadomości w sytuacjach problemowych

Praktyczne posługiwanie się wiadomościami według podanych uprzednio wzorów. Cel, do którego wiadomości mają być stosowane, nie powinien być bardzo odległy od celów osiąganych w toku ćwiczeń szkolnych.

Formułowanie problemów, dokonywanie analizy i syntezy nowych zjawisk, formułowanie planu działania, tworzenie oryginalnych przedmiotów i wartościowanie przedmiotów według pewnych kryteriów.



TAKSONOMIA CELÓW POZNAWCZYCH

Według Zbigniewa Szuriga




Kategoria celów

Określenie wieloznaczne


Określenie czynności

A

Przyswojenie wiadomości

  • Znajomość konkretnych celów

  • Znajomość terminologii

  • Umiejętność użycia algorytmów

B
Rozumienie wiadomości

  • Znajomość pojęć

  • Znajomość reguł, zasad i twierdzeń

  • Znajomość struktur matematycznych

  • Umiejętność zamiany formy zadania na inną, równoważną

  • Umiejętność śledzenia rozumowania

  • Umiejętność odczytania i zinterpretowania problemu




C

Zastosowanie

w sytuacjach typowych



  • Umiejętność rozwiązywania zadań schematycznych

  • Umiejętność dokonywania porównań

  • Umiejętność analizowania danych

  • Umiejętność rozpoznawania modeli, wzorów, izomorfizmów i symetrii

D

Zastosowanie wiadomości w sytuacjach problemowych

  • Umiejętność rozwiązywania zadań nieschematycznych

  • Umiejętność wykrywania zależności

  • Umiejętność konstruowania dowodów

  • Umiejętność krytycznej analizy dowodów

  • Umiejętność dokonywania i uzasadniania uogólnień



KIEDY WĘDKARZ IDZIE NA RYBY,



ZABIERA TAKĄ PRZYNĘTE, KTÓRA SMAKUJE

RYBIE, NIE WĘDKARZOWI"

A. Kamiński



METODY – procedury osiągania celów
Jakie metody dobrać do pracy, jakie rodzaje aktywności (jakie procedury) zaplanować w pracy z uczniami, aby osiągnąć cele edukacyjne? (uczniów” złapać na wędkę” )
Ad. 3. Metoda nauczania :
- jest to systematycznie stosowany sposób pracy nauczyciela, umożliwiający osiągnięcie celów kształcenia, wypróbowany układ czynności nauczycieli i uczniów, realizowanych świadomie w celu osiągnięcia zamierzonych efektów.
1.Metoda podająca – polega na przyswojeniu nowej wiedzy. Przekaz informacji

nauczyciel – uczeń


wykład

pogadanka

opowiadanie

opis ustny

objaśnienie nowej wiedzy
Kroki metodyczne:
Nauczyciel : omawia cele, organizuje warunki sprzyjające podawanie nowego materiału

2.Metoda problemowa – koncentruje uwagę uczniów na samodzielnym dochodzeniu

do wiedzy w oparciu o rozwiązywanie problemów



Kroki metodyczne:


  1. Przedstawienie problemu

  2. Określenie trudności i jasne sformułowanie problemów, pytań lub zagadnień

  3. Przedstawienie przykładowych pomysłów rozwiązań

  4. Podanie instrukcji zadań i hipotez do sprawdzenia

  5. Wspieranie realizacji


3. Metoda oglądowa – służy koncentracji uwagi uczniów na demonstrowanym materiale

Kroki metodyczne:
Eksponowanie materiału z wykorzystaniem filmów, płyty, przeźroczy, itp.

Podjęcie analizy materiału

Podsumowanie rezultatów

4.Metoda dociekań – koncentruje uwagę uczniów na samodzielnym dochodzeniu

do przedyskutowanych wniosków i wyrabianiu umiejętności

poznawczych oraz refleksyjnych

Kroki metodyczne:
Omówienie celu dyskusji, wywołanie gotowości do uczestniczenia w dyskusji

Ukierunkowanie dyskusji, podanie podstawowych reguł dyskusji

Przeprowadzenie dyskusji

Zakończenie dyskusji

Omówienie dyskusji

5.Metoda treningowa (ćwiczeń, powtórek) – koncentruje uwagę uczniów na realizacji zadań

do wykonania bezpośrednio w wersji ćwiczeniowej




Kroki metodyczne:

Nauczyciel zwraca uwagę na instrukcję zadań


Każda metoda przynosi określone korzyści edukacyjne,

jeśli jest dopasowana do problemu.

Poniższa tabela przedstawia dobór odpowiedniej metody dla uzyskania zamierzonych osiągnięć i celów zaplanowanych w trakcie toku lekcji.

Zastanów się, w jakim celu dobrałeś daną metodę.

Jeśli chcesz, uzupełnij odpowiedzi



Wykład


Żeby uczeń poznał określony kontekst, dla wprowadzenia i podsumowania większych partii materiału

Czytanie


Żeby czytał ze zrozumieniem i rozumiał cudze myśli, różne konteksty.

Pisanie


Żeby umiał właściwie i w różny sposób wyrażać swoje myśli

Dyskusji


Żeby nauczył się rozmaitości poglądów i ocen oraz umiał ważyć argumenty

Pytania i odpowiedzi

Żeby umiał się dziwić i dociekać

Pokaz, demonstracje


Żeby zobaczył na własne oczy pewien wycinek opowiadanej rzeczywistości

Gry dydaktyczne

Żeby poznawał różne strategie parażyciowe

Symulacje


Żeby trenował określone umiejętności w bezpiecznym kontekście

Drama

Żeby poczuł, przeżył na własnej skórze

Ćwiczenia


Żeby dochodził do sprawności w określonej dziedzinie

Analiza przypadku

Żeby uczył się na doświadczeniach innych

Karty dydaktyczne

Żeby wiedział co/ jak/ kiedy ma robić

Linie czasu


Żeby nauczył się myśleć w kategoriach procesów i chronologii

Wizualizacja


Żeby nauczył się korzystać ze swojej wyobraźni

Mapy mentalne

Żeby nauczył się obrazów myśli

Metody kreatywne


Twórczego rozwiązywania problemów – żeby poszerzać pole możliwości i horyzonty wyobraźni

ŹRÓDŁO – Skuteczne metody pracy w szkole podstawowej i gimnazjum Pod red. M. Taraszkiewicz



OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA WYBRANYCH METOD AKTYWIZUJĄCYCH:
BURZA MÓZGÓW – Jest najprostszą metoda aktywizującą. Polega na zbieraniu zgłaszanych propozycji, sposobów rozwiązań danego problemu. Pozwala w krótkim czasie zgromadzić wiele pomysłów. Często jest wykorzystywana we wstępnych etapach innych metod aktywizujących. Znana jest również pod nazwą giełdy pomysłów, metody Osborna czy też techniki twórczego myślenia.
DIAMENTOWY RING – Jest to nowa forma wykorzystująca na wstępie „burzę mózgów”.

Następnie przechodzi do analizy i wartościowania zgłoszonych pomysłów. Sprzyja doskonaleniu umiejętności prowadzenia dyskusji, argumentowania, dokonywania wyborów, klasyfikowania i podejmowania decyzji.


MAPA POJĘCIOWA – Wykorzystywana jest do usystematyzowania nowych wiadomości lub wizualizacji wiedzy posiadanej przez uczniów. Przybiera formę plakatu wykonanego za pomocą rysunków, symboli, haseł itp. W pierwszym etapie wykorzystuje „burzę mózgów” lub zbieranie materiałów, poczym następuje analizowanie i klasyfikowanie zgromadzonych informacji w toku dyskusji. Kolejnymi etapami są rozplanowanie i wykonanie plakatu oraz prezentacja prac wszystkich grup na forum klasy.
LINIA CZASU – Pomaga w rozumieniu następstw czasowych oraz w chronologicznym uporządkowaniu wydarzeń. Jest metodą graficznego ujęcia problemu.
METAPLAN – To metoda, która w toku dyskusji dydaktycznej prowadzi do przedstawienia problemu w formie uporządkowanego plakatu. Pozwala zweryfikować problem, określić jaka jest rzeczywistość, a jak być powinno. Daje szansę do zastanowienia się nad przyczynami takiego stanu rzeczy. Stwarza warunki do wyciągania wniosków co należy zrobić aby osiągnąć cel i rozwiązać problem. Po zakończeniu prac w grupach następuje prezentacja oraz zebranie wszystkich wniosków.
SYMULACJA – Jest to metoda naśladowcza. W czasie symulacji( udawania rzeczywistości)dziecko nabywa umiejętności określonych zachowań w bezpiecznej sytuacji ćwiczeniowej.
DRAMA – Polega na wchodzeniu w role. W trakcie pracy tą metodą stwarza się warunki do przeżycia problemu oraz poszukiwania rozwiązań, a także do podejmowania decyzji. Pozwala na wyrażanie uczuć i myśli poprzez ruch, gest i mowę. Wykorzystuje naturalną potrzebę aktywności uczniów i ich spontaniczność.
STACJE ZADANIOWE – Metoda ta polega na zorganizowaniu w sali tylu stanowisk zadaniowych, ile rodzajów zadań jest do wykonania. Uczniowie otrzymują zapisane przez nauczyciela zadania oraz zostają zapoznani z kryteriami ich zaliczenia. Uczniowie samodzielnie dokonują wyboru kolejności i stopnia trudności wykonywanych zadań. Wdraża uczniów do samodzielności i odpowiedzialności oraz do dokonywania samooceny. Jest bardzo przydatna w doskonaleniu czytania ze zrozumieniem.

Ad.4. Forma nauczania :


Jest to organizacja procesu nauczania (organizacyjna strona procesu nauczania).

Dotyczy sposobu pracy nauczyciela i uczniów.



Forma nauczania obejmuje zewnętrzne warunki tego nauczania, a więc:

  • Dobór uczniów i nauczycieli

  • Połączenie w grupy

  • Współpraca grup

  • Rodzaj zajęć

  • Warunki miejsca i czasu pracy



Formy nauczania

Na czym polega


Kiedy występuje

Praca indywidualna

Każdy z uczniów samodzielnie wykonuje zadania

Występuje wtedy, gdy każdy z uczniów wykonuje to samo zadanie

Praca zbiorowa

Praca z całą klasą pod kierunkiem nauczyciela

To uczenie się na lekcji w stałych, zaplanowanych grupach

Praca grupowa

Praca w zespołach

Może być to praca partnerska – jeden uczeń przekazuje wiedzę drugiemu


Ad. 5. Środki dydaktyczne: (wg. Cz. Kupisiewicza )
Przedmioty, które dostarczają uczniom określonych bodźców zmysłowych; oddziałują na ich wzrok, słuch, dotyk itp. Ułatwiają im bezpośrednie i pośrednie poznawanie rzeczywistości.

Środki konwencjonalne – to podręczniki, pomoce graficzne, tabele, diagramy, modele, obrazy naturalne

Środki techniczne – oddziałują na słuch, wzrok, smak, powonienie, dotyk,

To filmy, przeźrocza, płyty CD – ROM, programy komputerowe


Cel zastosowania – należy sobie odpowiedzieć na pytania:

  1. Czy ułatwiają zrozumienie tematu?


  2. Czy są uzupełnieniem podręcznika?

  3. Czy są konieczne?

  4. Jaki cel realizuję za pomocą tego środka?



Ad.6. Czas realizacji ( timing ) – Jak organizujemy czas?


  1. Czynności organizacyjne 2- 3

  2. Sprawdzenie pracy domowej 5-10’ razem 10’




  1. Sformułowanie tematu i wprowadzenie do tematu – 5-10’

  2. Tok lekcji 20 – 25’



  1. Podsumowanie lekcji i ewaluacja 3 –5’

  2. Zadanie pracy domowej i jej omówienie 4’ razem 10’

Ad.7. Ewaluacja to:


  • Sprawdzenie skuteczności nauczania

  • Określenie atmosfery na zajęciach

  • Realizacja celów

  • Nabycie umiejętności

  • Sprawdzenie nabycia podstawowej wiedzy

  • Skuteczność obranej metody

  • Może nastąpić na następnej lekcji


Typy lekcji:

  • Wprowadzająca

  • Opracowująca

  • Systematyzująca

  • Utrwalająca

  • Powtórzeniowa

  • Uzupełniająca

  • Sprawdzająca

  • korektywna

Ad. 8. Praca domowa:


Stanowi ważny element pracy na lekcji o ile korzystamy z walorów sprawdzania i wykorzystania tego elementu w pracy dydaktycznej na planowanych zajęciach. .
Prace domowe – kojarzone są przede wszystkim z formą pisemną, ale też mogą pełnić rolę formy samokształceniowej, bądź utrwalającą materiał.

Ad.9. Bibliografia:


  • Podać źródła i literaturę

  • Skąd wykorzystane materiały pochodzą

  • Podajemy wszystko to, o co rozszerzamy podręcznik

  • (inne zbiory, książki, gry dydaktyczne )



SERIA WSKAZÓWEK:



  1. Gromadzimy informacje podstawowe (klasa, godzina, jaka klasa, kiedy )

  2. Ogólny cel – czego uczniowie mogą się nauczyć ?

  3. Cel szczegółowy lub zadania nauczania (jakie umiejętności uczniowie nabędą w wyniku tej lekcji)

  4. Temat – czego nauczam ?

  5. Zamierzona struktura lekcji – czyli jak organizujemy czas?
  1. Praca nauczyciela


  2. Praca ucznia

  3. Kolejność w jakiej prace mają być wykonane

  1. Materiały i wyposażenie – wymagane przez nauczającego, oczekiwane przez uczniów

  2. Komentarze i oceny:

  1. W jakim stopniu praca przebiegała zgodnie z planem

  2. Szczególnie dobre aspekty pracy

  3. Szczególnie złe aspekty pracy


www.zsl.gda.pl





©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna