Komunikat prasowy 3106. posiedzenie Rady Sprawy zagraniczne



Pobieranie 126,93 Kb.
Data24.02.2019
Rozmiar126,93 Kb.

18.VII.2011










RADA
UNII EUROPEJSKIEJ





PL

12865/11

(OR. en)






PRESSE 246

PR CO 48





KOMUNIKAT PRASOWY

3106. posiedzenie Rady



Sprawy zagraniczne

Bruksela, 18 lipca 2011 r.






Przewodnicząca Catherine Ashton
Wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa











Główne wyniki posiedzenia Rady

Rada wymieniła poglądy na temat procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie. Przyjęła konkluzje stwierdzające, że należy pilnie dążyć do rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego w taki sposób, by powstały dwa państwa. Ponownie wyraziła zaniepokojenie utrzymującym się impasem w procesie pokojowym i zaapelowała do obu stron o odpowiedzialność i powrót do bezpośrednich i konstruktywnych rozmów.

Rada wymieniła poglądy na temat południowego sąsiedztwa UE w świetle najnowszych wydarzeń w tym regionie, skupiła się przy tym na Syrii, Libii i Libanie. Przyjęła konkluzje w sprawie każdego z tych krajów.

Rada przyjęła decyzję o utworzeniu stanowiska specjalnego przedstawiciela UE w południowym regionie Morza Śródziemnego i mianowała na to stanowisko Bernardina Leóna.

Rada dyskutowała nad potrzebą działań dyplomatycznych ze strony UE w związku ze zmianą klimatu. Wzięła przy tym pod uwagę zagrożenie, jakim zmiana ta jest dla światowego wzrostu i dobrobytu. Następnie przyjęła stosowne konkluzje.

Podczas obiadu ministrowie dyskutowali o Pakistanie i Afganistanie. Na czas dyskusji o Afganistanie do ministrów dołączył sekretarz generalny NATO Anders Fogh Rasmussen.

Rada mianowała Petera Sørensena na stanowisko specjalnego przedstawiciela UE w Bośni i Hercegowinie.


SPIS TREŚCI1

UCZESTNICY 5

OMAWIANE PUNKTY

Proces pokojowy na Bliskim Wschodzie 7

Inicjatywy w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony 7

Południowe sąsiedztwo, Syria, Libia i Liban 8

Pakistan i Afganistan 13

INNE ZATWIERDZONE PUNKTY

SPRAWY ZAGRANICZNE


  • Sprawozdanie Wysokiego Przedstawiciela na temat wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WSZiB) 18

  • Specjalny przedstawiciel UE w południowym regionie Morza Śródziemnego 18

  • Specjalny przedstawiciel UE w Azji Środkowej 18

  • Specjalny przedstawiciel UE w Afganistanie 18

  • Specjalny przedstawiciel UE w Bośni i Hercegowinie 19

  • UE stara się wzmocnić konwencję o broni biologicznej 19

  • Broń strzelecka i lekka – decyzja Rady w sprawie programu działań ONZ 19

  • Międzynarodowy Trybunał Karny dla Byłej Jugosławii 20

  • Sudan i Sudan Południowy: środki ograniczające 20

  • Weryfikacja unijnego wykazu osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych 21

  • WSPÓŁPRACA ROZWOJOWA

  • Republika Gwinei Bissau 22

  • Republika Gwinei 22

UCZESTNICY

Wysoka przedstawiciel

Catherine ASHTON wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa



Belgia:

Steven VANACKERE wicepremier, minister spraw zagranicznych i reform instytucjonalnych



Bułgaria:

Konstantin DIMITROW wiceminister spraw zagranicznych



Republika Czeska:

Karl SCHWARZENBERG wicepremier i minister spraw zagranicznych



Dania:

Lene ESPERSEN minister spraw zagranicznych



Niemcy:

Guido WESTERWELLE minister spraw zagranicznych



Estonia:

Urmas PAET minister spraw zagranicznych



Irlandia:

Eamon GILMORE wicepremier i minister spraw zagranicznych

Lucinda CREIGHTON minister stanu do spraw europejskich

Grecja:

Stavros LAMBRINIDIS minister spraw zagranicznych



Hiszpania:

Trinidad JIMENEZ minister spraw zagranicznych i współpracy międzynarodowej



Francja:

Alain JUPPÉ minister stanu, minister spraw zagranicznych i europejskich



Włochy:

Alfredo MANTICA sekretarz stanu, Ministerstwo Spraw Zagranicznych



Cypr:

Andreas MAVROYIANNIS stały przedstawiciel



Łotwa:

Girts Valdis KRISTOVSKIS minister spraw zagranicznych



Litwa:

Audronius AŽUBALIS minister spraw zagranicznych



Luksemburg:

Jean ASSELBORN wicepremier, minister spraw zagranicznych i imigracji



Węgry:

János MARTONYI minister spraw zagranicznych



Malta:

Tonio BORG wicepremier i minister spraw zagranicznych



Holandia:

Ben KNAPEN minister do spraw europejskich i współpracy międzynarodowej



Austria:

Michael SPINDELEGGER wicekanclerz i federalny minister do spraw europejskich i międzynarodowych



Polska:

Radosław SIKORSKI minister spraw zagranicznych



Portugalia:

Paulo PORTAS minister stanu, minister spraw zagranicznych



Rumunia:

Teodor BACONSCHI minister spraw zagranicznych



Słowenia:

Samuel ŽBOGAR minister spraw zagranicznych



Słowacja:

Mikuláš DZURINDA minister spraw zagranicznych



Finlandia:

Erkki TUOMIOJA minister spraw zagranicznych



Szwecja:

Carl BILDT minister spraw zagranicznych



Zjednoczone Królestwo:

William HAGUE pierwszy minister, minister spraw zagranicznych i minister ds. Wspólnoty Narodów



Komisja:

Andris PIEBALGS komisarz



OMAWIANE PUNKTY

Proces pokojowy na Bliskim Wschodzie

Wysoka przedstawiciel zdała Radzie relację ze spotkania kwartetu bliskowschodniego, które odbyło się w Waszyngtonie w dniu 11 lipca, i poinformowała o dążeniach do wznowienia negocjacji.

Rada przyjęła następujące konkluzje:

„UE nadal jest zdania, że pilnie potrzebne są postępy w działaniach na rzecz rozwiązania konfliktu palestyńsko-izraelskiego i że rozwiązanie to powinno zakładać powstanie dwóch państw. UE ponownie wyraża zaniepokojenie ciągłym impasem procesu pokojowego i wzywa strony, by wykazały się większym poczuciem odpowiedzialności i wznowiły bezpośrednie i merytoryczne rozmowy.

UE podkreśla centralną rolę kwartetu i w pełni wspiera wysoką przedstawiciel w jej nieustających wysiłkach na rzecz stworzenia przez kwartet wiarygodnej perspektywy wznowienia procesu pokojowego.

UE przedstawiła swoje stanowisko – i nadal będzie je aktywnie propagować – dotyczące parametrów zawartych w konkluzjach Rady z grudnia 2009 r., grudnia 2010 r. i maja 2011 r.”.

Inicjatywy w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony

Wysoka przedstawiciel zaprezentowała ministrom kompleksowe sprawozdanie cywilno-wojskowe poświęcone wspólnej polityce bezpieczeństwa i obrony i poprowadziła dyskusję o inicjatywach w tej dziedzinie.

We wspomnianym sprawozdaniu poruszono sprawę zdolności wojskowych (ich łączenie i wspólne z nich korzystanie), stałej, ustrukturyzowanej współpracy, zdolności cywilnych, synergii cywilno-wojskowej w rozwijaniu zdolności, poprawy unijnego zarządzania kryzysowego (zdolność do planowania i działań cywilno-wojskowych, unijne grupy bojowe), a także współpracy z partnerami (NATO, ONZ, państwa trzecie).

Południowe sąsiedztwo, Syria, Libia i Liban

Rada wymieniła poglądy na temat sytuacji w południowym sąsiedztwie UE w związku z najnowszymi wydarzeniami w tym regionie. Przyjęła następujące konkluzje:



Syria

  1. „UE potępia fakt, że przywódcy Syrii postanowili zignorować kolejne wezwania społeczności międzynarodowej i nadal z rozmysłem prowadzą politykę represji z użyciem przemocy wobec pokojowych demonstrantów. UE ponownie stwierdza, iż stanowczo potępia taką politykę. Należy natychmiast zaprzestać stosowania przemocy, by zapobiec dalszemu rozlewowi krwi.

  2. W związku z tym UE wzywa do uruchomienia procesu politycznego prowadzącego do rychłej i konkretnej realizacji istotnych reform, spełniających uzasadnione żądania obywateli Syrii w trakcie pokojowego, autentycznego i nieodwracalnego przejścia do demokracji.

  3. UE wyraża uznanie dla determinacji i odwagi wykazywanych przez rosnącą liczbę obywateli Syrii, którzy nadal wyrażają swoje uzasadnione dążenia przez pokojowe protesty. Czynią to pomimo coraz większej liczby ofiar oraz doniesień o torturach i innych rażących naruszeniach praw człowieka; niektóre z tych naruszeń niezależne źródła określiły jako zbrodnie przeciwko ludzkości. Przypadki te powinny stać się przedmiotem niezależnego, przejrzystego i skutecznego śledztwa, o co wnioskował sekretarz generalny ONZ, a sprawcy tych czynów muszą być pociągnięci do odpowiedzialności. UE przekazuje szczere kondolencje wszystkim ofiarom i ich rodzinom.

  4. UE potępia represje dokonane przez syryjskie siły bezpieczeństwa w wielu miastach, a ostatnio w Hamie. UE apeluje do przywódców Syrii, by niezwłocznie odwołali te operacje sił bezpieczeństwa i powstrzymali się od ciągłego używania siły wobec ludności cywilnej.

  5. UE przypomina, że prezydent Al-Assad obiecał zainicjować dialog narodowy, oraz przyjmuje do wiadomości fakt, że pierwsze spotkania już się odbyły. Reżim syryjski musi jednak spełnić wszystkie uzasadnione żądania niezwłocznego zaprzestania używania przemocy oraz uwolnienia więźniów, co stanowi podstawę wiarygodnego dialogu narodowego prowadzącego do faktycznego przejścia do demokracji. UE podkreśla, że jeśli ten dialog ma być wiarygodny i prawdziwy, to musi on obejmować wszystkich i musi być prowadzony w atmosferze wolnej od lęku i zastraszania. Aby dialog obejmował wszystkich i miał znaczenie, niezbędny jest udział opozycji korzystającej z pełnej wolności zgromadzeń.

  6. UE ponadto przypomina, że rząd Syrii przyjął reformy − zakładające zwłaszcza zniesienie stanu wyjątkowego i zagwarantowanie prawa do pokojowego protestu − które nigdy nie zostały zrealizowane w praktyce. UE powtarza, że wybierając drogę represji zamiast spełniania własnych obietnic dotyczących szeroko zakrojonych reform, reżim syryjski podważa własną legalność. Reformy należy niezwłocznie zacząć realizować w całości.

  7. UE stanowczo potępia fakt, że pomimo amnestii ogłaszanych przez prezydenta tysiące osób są nadal przetrzymywane w aresztach. Wszystkich więźniów sumienia i osoby zatrzymane w związku z pokojowymi protestami należy natychmiast uwolnić. UE wzywa przywódców Syrii do wstrzymania szeroko zakrojonych prześladowań − w tym arbitralnych aresztowań, złego traktowania i zastraszania osób zatrzymanych − a także do poszanowania praw człowieka, umożliwienia niezakłóconego dostępu obserwatorom ds. praw człowieka oraz do współpracy z biurem Wysokiego Komisarza do Spraw Uchodźców, m.in. przez umożliwienie jego misji wjazdu do Syrii.

  8. Z ogromnym niepokojem UE stwierdza pogarszanie się sytuacji humanitarnej wielu Syryjczyków. Z powodu przemocy tysiące ludzi nadal znajdują się poza swoim miejscem zamieszkania, także w krajach sąsiednich. Wielokrotnie miały miejsce przerwy w dostawach podstawowych towarów i usług. Władze Syrii muszą dopilnować, by nie doszło do kolejnych przerw. UE podkreśla, że władze Syrii ponoszą odpowiedzialność za sytuację humanitarną jej obywateli i apeluje do władz, by umożliwiły organizacjom humanitarnym bezpieczny i niezakłócony dostęp do wszystkich dotkniętych tym problemem obszarów.

  9. Odnotowując, że mediom międzynarodowym umożliwiono ograniczony dostęp, UE apeluje do władz Syrii o umożliwienie niezależnym i międzynarodowym mediom działania w Syrii bez ograniczeń. Syryjczycy nie powinni być pozbawieni dostępu do wolnych środków masowego przekazu, w tym Internetu.

  10. UE stanowczo potępia ataki skierowane przeciw przedstawicielstwom dyplomatycznym, w tym przedstawicielstwu jednego z jej państw członkowskich, oraz całkowicie nieadekwatną reakcję władz Syrii. UE przypomina ponadto władzom o ich obowiązku ochrony przedstawicielstw dyplomatycznych w Syrii.

  11. Omawiana sytuacja nadal ma wpływ na państwa sąsiednie i stanowi zagrożenie dla pokoju, bezpieczeństwa i stabilności w regionie. UE zatem czyni ciągłe starania, by dopilnować, aby Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła odpowiedzialność w tym zakresie, m.in. potępiając nieustające represje z użyciem przemocy. UE docenia starania Turcji i innych partnerów regionalnych dotyczące różnych aspektów tego kryzysu, w szczególności aspektów humanitarnych, i będzie z nimi współpracować w celu rozwiązania sytuacji w Syrii. UE jest nadal gotowa do udzielenia pomocy, by zaradzić humanitarnym konsekwencjom kryzysu w regionie.

  12. Do czasu zaprzestania niedopuszczalnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej i poczynienia faktycznych postępów na drodze do spełnienia uzasadnionych dążeń obywateli Syrii dotyczących przejścia do demokracji, UE będzie nadal stosować swoją dotychczasową politykę, obejmującą również sankcje skierowane przeciw osobom odpowiedzialnym za represje z użyciem przemocy lub je wspomagającym”.

Libia

  1. „UE, będąc silnie zaangażowana na rzecz pełnej realizacji rezolucji RB ONZ nr 1970 i 1973, jednocześnie stanowczo podtrzymuje swoje zobowiązanie, by zapewnić ochronę libijskiej ludności cywilnej, także przez zwiększenie nacisków na reżim Kaddafiego.

  2. UE potępia przypadki poważnego naruszania praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, jakich dopuścił się ten reżim. Nadal podkreśla znaczenie pociągnięcia do odpowiedzialności osób stojących za tymi naruszeniami, a także znaczenie sprawiedliwości i walki z bezkarnością. Przyjmuje do wiadomości decyzję I Wydziału Przygotowawczego Międzynarodowego Trybunału Karnego w sprawie wydania nakazów aresztowania Muammara Kaddafiego, Saifa al Islama Kaddafiego i Abdullaha al-Sanussiego w związku z zarzucanymi im zbrodniami przeciwko ludzkości w Libii; wzywa również do pełnej współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym. Z zadowoleniem przyjmuje przedłużenie przez oenzetowską Radę Praw Człowieka mandatu Międzynarodowej Komisji Śledczej.

  3. Kaddafi utracił wszelką legitymizację do sprawowania rządów i musi bezzwłocznie oddać władzę. Mając na uwadze ciągle malejące poparcie dla reżimu Kaddafiego, UE wzywa pozostałych zwolenników tego reżimu do odcięcia się do popełnianych przez niego zbrodni.

  4. UE jest nadal zaniepokojona sytuacją humanitarną. W dalszym ciągu prowadzi działania na rzecz niesienia pomocy humanitarnej – w sposób bezstronny i niedyskryminacyjny – wszystkim Libijczykom i osobom potrzebującym oraz apeluje o zapewnienie organizacjom humanitarnym nieograniczonego dostępu do terytorium Libii Zachodniej oraz o pełne poszanowanie międzynarodowego prawa humanitarnego. Jeśli Biuro ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej ONZ się o to zwróci, UE przeprowadzi w ramach WPBiO operację „EUFOR Libya”, której celem będzie zapewnienie wsparcia dla pomocy humanitarnej w regionie.

  5. UE z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie społeczności międzynarodowej – ponownie podkreślone podczas spotkania grupy kontaktowej w Stambule 15 lipca – do wspierania ludności Libii podczas procesu transformacji, który powinien zakończyć erę Kaddafiego i doprowadzić do utworzenia zjednoczonego, suwerennego i demokratycznego państwa libijskiego. W szczególności UE popiera wspólne, nadrzędne zasady, które mają ukierunkować działania na rzecz przemian politycznych, a także wspólne podejście na rzecz wspierania Libijczyków przy odbudowie ich państwa. W związku z tym UE z zadowoleniem przyjmuje przedstawione przez Tymczasową Radę Narodową plany dotyczące działań po zakończeniu konfliktu.

  6. UE gotowa jest pomóc w ustaleniu warunków przeprowadzenia kontrolowanego zawieszenia broni, które połączone by było z rzeczywistym procesem politycznym obejmującym wszystkie strony i jednoznacznie prowadzącym do pojednania narodowego i jedności Libii po zakończeniu rządów Kaddafiego. Działając pod przewodnictwem ONZ i wykorzystując specjalnego wysłannika ds. Libii działającego przy Sekretarzu Generalnym tej organizacji jako punkt kontaktowy, UE będzie nadal prowadzić prace z innymi partnerami międzynarodowymi i regionalnymi, zwłaszcza z tzw. grupą kairską, która stanowi forum współpracy między UE a ONZ, Ligą Państw Arabskich, Unią Afrykańską i Organizacją Współpracy Islamskiej. W tym zakresie UE składa podziękowania Unii Afrykańskiej za konstruktywny wkład w obrady podczas szczytu w Malabo, który odbył się w lipcu 2011 roku.

  7. UE uznaje Tymczasową Radę Narodową za partnera politycznego mającego legitymizację do sprawowania władzy. Uznaje zasadniczą rolę i obowiązki tej instytucji jako wyraziciela aspiracji Libijczyków, w tym także w okresie przejściowym. W związku z tym UE z zadowoleniem przyjmuje wizytę, jaką przewodniczący komitetu wykonawczego Tymczasowej Rady Narodowej, Mahmoud Dżibril, złożył w instytucjach unijnych w dniach
    13 i 14 lipca. UE uznaje pilne potrzeby finansowe Tymczasowej Rady Narodowej, których zaspokojenie jest konieczne, aby mogła ona służyć Libijczykom. UE i państwa członkowskie będą w dalszym ciągu badały wszelkie opcje dostępne w tym zakresie, w tym, w miarę możliwości, wykorzystanie zamrożonych funduszy libijskich (między innymi jako gwarancji dostarczenia pomocy finansowej) oraz wznowienie eksportu, zgodnie z postanowieniami stosownych rezolucji RB ONZ. Przypominając o zobowiązaniach przedstawionych przez Tymczasową Radę Narodową w dokumencie „Droga do demokracji w Libii”, UE jest również gotowa w dalszym ciągu pomagać tej instytucji w wykonywaniu spoczywających na niej obowiązków, w tym zaprowadzaniu rządów prawa na całym terytorium znajdującym się pod jej kontrolą. W tym kontekście Tymczasowa Rada Narodowa musi również nadal angażować się na rzecz rozwiązania kwestii domniemanych naruszeń prawa międzynarodowego, w tym praw człowieka.

  8. UE wspiera budowę nowej, stabilnej, bogatej, suwerennej i demokratycznej Libii na drodze przemian, które będą mieć pokojowy i przejrzysty charakter i które obejmą wszystkie strony. UE już prowadzi działania na rzecz wparcia libijskiego społeczeństwa obywatelskiego, a także przygotowuje kolejne formy pomocy skierowane m.in. do obrońców praw człowieka, młodzieży, kobiet, władz lokalnych i mediów. UE podkreśla, że pomoc społeczności międzynarodowej, koordynowana przez ONZ, nabierze zasadniczego znaczenia w tygodniach
    i miesiącach następujących po zawieszeniu broni. Procesem przemian powinni kierować Libijczycy, natomiast UE – wraz z najważniejszymi partnerami – weźmie w nim udział, gdy tylko powstaną sprzyjające ku temu warunki”.

Liban

  1. „UE wyraża zadowolenie w związku z ukonstytuowaniem się nowego rządu w Libanie. Oczekuje, że będzie on wspierał stabilność, jedność, suwerenność i niezależność Libanu, a jednocześnie zapewni pełne poszanowanie konstytucji i praworządności. UE wierzy, że rząd libański potraktuje priorytetowo umacnianie władzy państwowej. Zachęca nowy rząd do realizowania ambitnego programu tak bardzo potrzebnych reform gospodarczych, społecznych i politycznych.

  2. Rada oczekuje, że nowy rząd libański opowie się za pełnym wdrożeniem wszystkich stosownych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, w tym rezolucji nr 1559, 1680, 1701 i 1757.

  3. Zaniepokojona tym, że w deklaracji ministerialnej brak wyraźnego zobowiązania do współpracy ze Specjalnym Trybunałem ds. Libanu, Rada wzywa nowy rząd do przestrzegania i wypełniania wszystkich międzynarodowych obowiązków i zobowiązań wynikających z rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1757. Podtrzymuje pełne poparcie UE dla specjalnego trybunału jako niezawisłego sądu, który utworzono na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1757 i który spełnia najwyższe standardy sądownicze. Rada oczekuje, że wszystkie strony będą w pełni współpracować z trybunałem. Apeluje ponadto do wszystkich podmiotów w Libanie o prowadzenie konstruktywnych działań i o dalsze zachowywanie powściągliwości.

  4. Z uwagi na powyższe UE przywiązuje duże znaczenie do partnerstwa między Unią Europejską a Libanem. Zważywszy że Liban osiąga trwałe postępy na drodze w kierunku reform, w szczególności w zakresie umacniania demokracji, praworządności, rozwoju gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu i zmniejszania nierówności społecznych, UE jest gotowa – w odpowiedzi na przeprowadzane reformy – zwiększyć wsparcie zgodnie z założeniami nowej europejskiej polityki sąsiedztwa”.

Pakistan i Afganistan

Podczas obiadu ministrowie omówili sprawę Pakistanu i Afganistanu. Na czas dyskusji o Afganistanie do ministrów dołączył sekretarz generalny NATO Anders Fogh Rasmussen. Rada przyjęła następujące konkluzje:



Pakistan

  1. „UE potwierdza swoje zaangażowanie na rzecz budowania silnego długoterminowego partnerstwa z Pakistanem oraz na rzecz wspierania pakistańskich instytucji demokratycznych i rządu cywilnego, jak również społeczeństwa obywatelskiego tego kraju. UE jest przekonana, że partnerstwo to powinno się opierać na wspólnych interesach i wartościach. Powinno ono mieć szeroki zakres, obejmować współpracę gospodarczą i handlową, świadczenie pomocy humanitarnej i rozwojowej, kwestie bezpieczeństwa regionalnego i globalnego, poszanowanie praw człowieka i praworządności oraz kwestie migracji, w tym imigracji nielegalnej. Jeśli chodzi o ratyfikację przez Pakistan Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych (ICCPR) oraz Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania (CAT), UE odnotowuje, że Pakistan zamierza formalnie wycofać wiele ze swoich zastrzeżeń.

  2. W miarę rozwijania się partnerstwa UE z Pakistanem powinno ono w coraz większym stopniu wyważać interesy i potrzeby obydwu partnerów. Dlatego też chociaż UE jest gotowa współpracować w wielu dziedzinach, liczymy na to, że również Pakistan będzie reagował na kwestie będące przedmiotem szczególnego zainteresowania UE, zwłaszcza w dziedzinie bezpieczeństwa i praw człowieka, w tym ochrony mniejszości oraz wolności religii i wolności słowa. Ponadto należy zaznaczyć, że pomoc UE nie będzie w pełni skuteczna bez daleko idących reform strukturalnych, gospodarczych i fiskalnych.

  3. UE zdaje sobie w pełni sprawę z tego, że Pakistan drogo okupił dążenie do bezpieczeństwa i stabilności w regionie. Usilnie zachęca Pakistan do wzmożenia wysiłków na rzecz walki z terroryzmem i ekstremizmem. UE współpracuje z Pakistanem nad wzmocnieniem zdolności policji i sądownictwa w zakresie egzekwowania prawa. Udział Pakistanu w dokonującym się pod kierownictwem afgańskim procesie politycznym, który zmierza do rozwiązania konfliktu w Afganistanie, będzie miał zasadnicze znaczenie; dlatego też UE z zadowoleniem przyjmuje ostatnie rozmowy pomiędzy rządami tych dwóch krajów.

  4. UE podtrzymuje zobowiązanie do realizacji postanowień oświadczenia Rady Europejskiej z dnia 16 września 2010 r. dotyczącego m.in. lepszego dostępu Pakistanu do rynku UE. Nie szczędziła wysiłków, by osiągnąć konsensus na forum WTO co do swojego wniosku w sprawie zwolnienia, dzięki któremu Pakistan uzyskałby ograniczone czasowo zmniejszenie ceł przywozowych na kluczowe towary wprowadzane na rynek unijny. UE podkreśla swoje zaangażowanie na rzecz zakwalifikowania Pakistanu do GSP Plus – począwszy od roku 2014 – pod warunkiem spełnienia przezeń niezbędnych kryteriów. W tym kontekście Pakistan powinien dążyć do skutecznego wdrożenia konwencji międzynarodowych wymienionych w rozporządzeniu UE dotyczącym GSP.

  5. Rada zwraca się do ESDZ, by – w porozumieniu z Komisją – podjęła na nowo z rządem Pakistanu prace nad ambitnym pięcioletnim planem działania i by na najbliższym posiedzeniu Wspólnej Komisji UE – Pakistan dokonała przeglądu postępów z myślą o zainicjowaniu dialogu strategicznego na szczeblu ministerialnym zaplanowanego na szczycie UE – Pakistan, który odbył się w czerwcu 2010 roku. Rada liczy, że ten dialog strategiczny rozpocznie się jak najszybciej podczas jednej z wizyt Wysokiej Przedstawiciel w Pakistanie; z niecierpliwością oczekuje także – w świetle osiągniętych postępów – trzeciego szczytu UE – Pakistan”.

Afganistan

  1. „Rada z zadowoleniem przyjmuje proces przemian w Afganistanie, który rozpoczął się w tym miesiącu.

  2. Uważa, że nie istnieje alternatywa dla kierowanego przez Afgańczyków procesu prowadzącego do politycznego rozwiązania konfliktu. Jest gotowa wspierać te wysiłki i podkreśla, jak ważna jest ścisła koordynacja między wszystkimi zaangażowanymi stronami. W tym kontekście docenia wysiłki podejmowane przez Wysoką Radę ds. Pokoju w celu wypracowania szerokiego narodowego konsensusu na rzecz wsparcia pokoju i pojednania.

  3. Śmierć Osamy bin Ladena i wprowadzenie nowego systemu kar dla osób uczestniczących w afgańskiej rebelii sprawiły, że osoby te mają teraz możliwość uczestnictwa w procesie przemian politycznych. Choć rozpoczęcie rozmów politycznych nie powinno być obwarowane żadnymi warunkami, ich wynik musi się mieścić w pewnych „nieprzekraczalnych granicach” ustanowionych przez afgański rząd i popieranych przez społeczność międzynarodową; są to wyrzeczenie się przemocy, zerwanie związków
    z Al-Kaidą i respektowanie konstytucji Afganistanu, w tym zawartych w niej przepisów dotyczących praw człowieka. Szczególną uwagę należy zwrócić na prawa kobiet.

  4. UE potwierdza swoje zdecydowane zaangażowanie na rzecz rozwoju Afganistanu i procesu przemian w okresie do końca 2014 roku, kiedy to odpowiedzialność za bezpieczeństwo przejdzie w pełni w ręce władz afgańskich, ale również w okresie późniejszym. Ma to dla UE priorytetowe znaczenie. UE odnotowuje, że przemianom w dziedzinie bezpieczeństwa muszą towarzyszyć zrównoważone postępy w zakresie dobrych rządów, praworządności i rozwoju.

  5. Aby długoterminowe zaangażowanie UE zakończyło się sukcesem, warunki w terenie, zwłaszcza co się tyczy bezpieczeństwa, muszą jej pozwolić na bezpieczne świadczenie wsparcia na rzecz rozwoju Afganistanu na całym jego terytorium. Ponadto Afganistan powinien przedsięwziąć konieczne środki w celu umocnienia demokratycznych instytucji sprawowania rządów, w tym nadzoru ze strony wybranych organów, zarówno na szczeblu krajowym, jak i niższych szczeblach, w szczególności w odniesieniu do przepływu i wykorzystania funduszy publicznych. Należy respektować i stopniowo wzmacniać niezależną rolę parlamentu, wymiaru sprawiedliwości i organów odpowiedzialnych za audyt. Rada wyraża zaniepokojenie brakiem postępów w dziedzinie dobrych rządów, praworządności i walki z korupcją i apeluje do rządu Afganistanu o zdecydowane przywództwo w realizacji zobowiązań podjętych w lipcu 2010 roku na konferencji w Kabulu.

  6. W tym kontekście UE wzywa Afganistan i MFW do szybkiego osiągnięcia porozumienia, tak by kryzys spowodowany upadkiem Kabul Bank można było rozwiązać w praktyczny i przejrzysty sposób, z korzyścią dla sektora finansowego Afganistanu, a także by jak najszybciej umożliwić wznowienie przepływu środków na cele rozwojowe. UE apeluje do instytucji afgańskich o znalezienie zgodnego z konstytucją rozwiązania problemów, które pojawiły się po przeprowadzonych w 2010 roku wyborach parlamentarnych. Rozwiązanie to powinno uwzględniać rozdział władzy i nienaruszalność instytucji państwa.

  7. Rada odnotowała, że kwestie te będą odgrywać ważną rolę dla ugruntowania zakończonych sukcesem i nieodwracalnych przemian i dla ukształtowania długoterminowego zaangażowania społeczności międzynarodowej na rzecz Afganistanu. Podczas międzynarodowej konferencji poświęconej Afganistanowi, która odbędzie 5 grudnia 2011 r. w Bonn, społeczność międzynarodowa podsumuje proces przemian, położy podstawy długoterminowego zaangażowania międzynarodowego i omówi rozwój sytuacji politycznej w Afganistanie, jak i jego aspekty regionalne. Znaczenie dla tej debaty będą miały postępy poczynione przez Afganistan w realizacji uprzednio podjętych zobowiązań.

  8. Rada wyraża chęć wynegocjowania ambitnej i wyważonej umowy UE–Afganistan, w której odzwierciedlone zostanie jej długoterminowe zaangażowanie na rzecz rozwoju tego kraju, a także zasady i warunki będące podstawą przyszłego partnerstwa. Zwraca się do ESDZ i Komisji, by przed konferencją w Bonn opracowały mandat negocjacyjny dotyczący umowy o współpracy.

  9. Aby sfinansować przyszłe działania UE w Afganistanie, w tym skoordynowane wdrażanie planu działania UE, zarówno państwa członkowskie, jak i UE muszą udostępnić odpowiednie zasoby. Zgodnie z założeniami planu ważne będzie również, by UE i państwa członkowskie dalej dostosowywały swoje działania na rzecz rozwoju do priorytetów określonych przez afgański rząd. Jednocześnie jednak UE oczekuje, że cała społeczność międzynarodowa, a także sam Afganistan odpowiedzą na te wyzwania. Tym istotniejsze jest zatem, by mechanizmy koordynacji, takie jak wspólna rada koordynująca i monitorująca, poprawiły swoją skuteczność i by UNAMA nadal odgrywała główną rolę. UE jest zdania, że by osiągnąć nasze wspólne cele, konieczna będzie kierowana przez Afgańczyków koordynacja w terenie ze wszystkimi podmiotami międzynarodowymi, w tym NATO.

  10. W tym kontekście UE przypomina o znaczeniu prowadzonych przez siebie prac w zakresie dobrych rządów na szczeblu niższym niż szczebel krajowy, służby cywilnej, szkoleń dla policji cywilnej i budowania jej zdolności oraz praworządności, zgodnie z założeniami planu działania UE. UE postanowiła zwiększyć swoje wsparcie dla reformy systemu wyborczego i umocnienia niezależnych instytucji wyborczych, w ścisłej współpracy z ONZ i społecznością międzynarodową. Rada popiera również wzmocnioną współpracę między instytucjami UE a afgańskim parlamentem, a także afgańskim społeczeństwem obywatelskim.

  11. UE jest nadal zdecydowana wspierać afgańską policję i pomagać w poprawianiu jakości świadczonych przez nią usług. Rada przeanalizuje, jak UE może to najlepiej uczynić, a jako część tej analizy Rada postanowiła rozważyć opracowanie strategii dla EUPOL AFGHANISTAN na okres po 2013 roku.

  12. Rada podkreśla ponadto, że odpowiednikiem skutecznych afgańskich sił policyjnych jest skuteczny i przejrzysty wymiar sprawiedliwości. Afganistan powinien wywiązać się ze swoich zobowiązań przeprowadzenia reformy sektora sądownictwa i wzmocnienia praworządności. UE będzie nadal odgrywać istotną rolę w tych działaniach.

  13. Produkcja narkotyków i prekursorów i handel nimi pozostaje jednym z najpoważniejszych zagrożeń dla stabilności i dobrych rządów w Afganistanie, a dla rebeliantów jest nadal jednym z głównych źródeł dochodu. Ma bezpośredni wpływ na dziedziny takie jak rolnictwo, ochrona zdrowia i policja i utrudnia rozwój legalnych gospodarczych alternatyw dla uprawy opium, które są korzystniejsze dla ogółu afgańskiego społeczeństwa. Z tego względu UE wzywa afgańskie władze, by nadal zajmowały się tymi kwestiami w sposób całościowy, a społeczność międzynarodową – by zintensyfikowała współpracę, w tym na szczeblu regionalnym i za pośrednictwem paktu paryskiego UNODC. W stosownych przypadkach UE jest gotowa wesprzeć te działania.

  14. UE i państwa członkowskie zamierzają rozpocząć z afgańskim rządem rozmowy dotyczące kwestii migracji, zwłaszcza zwalczania nielegalnej migracji i zapobiegania jej oraz zacieśnienia współpracy w zakresie kwestii powrotu i readmisji.

  15. Współpraca regionalna ma kluczowe znaczenie zarówno dla bezpieczeństwa, jak i rozwoju gospodarczego. UE wyraża poparcie dla działań podjętych w kierunku intensywniejszego dialogu między Afganistanem a Pakistanem w tym zakresie. Odnotowuje, że istnieje możliwość ściślejszej integracji regionalnej dzięki regionalnym sieciom handlu i tranzytu. UE wesprze inicjatywy, które pozwolą zrealizować te możliwości i zwiększyć zaangażowanie sektora prywatnego w długoterminową strategię rozwoju Afganistanu. UE podkreśliła znaczenie konferencji w Bonn oraz mającej się odbyć w listopadzie konferencji w Stambule dla przyspieszenia realizacji programu działań regionalnych”.

SPRAWY RÓŻNE

Włoski sekretarz stanu poinformował o swojej niedawnej wizycie w Sudanie Południowym


i w Somalii.

INNE ZATWIERDZONE PUNKTY

SPRAWY ZAGRANICZNE

Sprawozdanie Wysokiego Przedstawiciela na temat wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WSZiB)

Rada przyjęła roczne sprawozdanie Wysokiego Przedstawiciela przeznaczone dla Parlamentu Europejskiego i poświęcone głównym aspektom i podstawowym wyborom w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.

12562/11

Specjalny przedstawiciel UE w południowym regionie Morza Śródziemnego

Rada podjęła decyzję o mianowaniu Bernardina Leóna specjalnym przedstawicielem w południowym regionie Morza Śródziemnego. To nowe stanowisko, które utworzono w związku z ostatnimi wydarzeniami w świecie arabskim. Dzięki niemu UE będzie mogła wspierać demokratyczne przemiany w swoim południowym sąsiedztwie i wypracować nowe partnerstwo z tym regionem.

We wspomnianej decyzji określono mandat specjalnego przedstawiciela, opierając się na celach politycznych UE względem jej południowego sąsiedztwa. Specjalny przedstawiciel wzmocni ogólną polityczną rolę UE wobec krajów w południowym regionie Morza Śródziemnego: zacieśni dialog z rządami, organizacjami międzynarodowymi i społeczeństwem obywatelskim oraz będzie utrzymywać ścisłe kontakty ze wszystkimi stronami zaangażowanymi w proces demokratycznych przemian.



11949/11

Specjalny przedstawiciel UE w Azji Środkowej

Rada podjęła decyzję o przedłużeniu mandatu Pierre’a Morela, specjalnego przedstawiciela UE w Azji Środkowej, od 31 sierpnia 2011 r. (kiedy to wygasa obecny mandat) do 30 czerwca 2012 r.

11995/11

Specjalny przedstawiciel UE w Afganistanie

Rada przyjęła decyzję przedłużającą mandat Vygaudasa Ušackasa, specjalnego przedstawiciela UE w Afganistanie, do dnia 30 czerwca 2012 r.

Specjalny przedstawiciel UE w Bośni i Hercegowinie

Rada podjęła decyzję o mianowaniu od dnia 1 września 2011 r. Petera Sørensena specjalnym przedstawicielem UE w Bośni i Hercegowinie. Zastąpi on Valentina Inzkę, a jego kadencja potrwa do dnia 30 czerwca 2015 r.

UE chce wzmocnić swoją politykę i obecność w terenie za pośrednictwem jednego przedstawiciela o silnej pozycji, który będzie odgrywał wiodącą rolę we wspieraniu Bośni i Hercegowiny w kwestiach związanych z Unią, a tym samym sprzyjał postępom w integracji tego kraju z Unią.

Rada przewiduje, że stanowisko specjalnego przedstawiciela i stanowisko szefa delegatury UE w Bośni i Hercegowinie zostaną połączone w jedno.

Valentin Inzko pozostaje międzynarodowym wysokim przedstawicielem ds. Bośni i Hercegowiny.



12233/11

UE stara się wzmocnić konwencję o broni biologicznej

Rada przyjęła decyzję w sprawie stanowiska Unii Europejskiej na siódmą konferencję przeglądową państw stron konwencji o broni biologicznej.

Więcej szczegółów w komunikacie prasowym 12348/11.

Broń strzelecka i lekka – decyzja Rady w sprawie programu działań ONZ

Rada przyjęła decyzję wspierającą działalność Biura Organizacji Narodów Zjednoczonych


ds. Rozbrojenia w celu realizacji programu działania ONZ dotyczącego zapobiegania handlowi bronią strzelecką i lekką we wszystkich jego aspektach, zwalczania i eliminowania go.

Państwa członkowskie ONZ przyjęły program działań w sprawie broni strzeleckiej i lekkiej w 2001 roku. Jest on głównym międzynarodowym instrumentem mającym zapobiegać zagrożeniu, jakie stanowi nielegalny handel taką bronią i jej nadmierne gromadzenie. Przewiduje on, jakie wytyczne i środki należy przyjąć na szczeblu międzynarodowym, regionalnym, lokalnym i krajowym, by zminimalizować ryzyko przedostawania się takiej broni na nielegalny rynek i negatywny wpływ handlu taką bronią na międzynarodowe i regionalne bezpieczeństwo, pokój i rozwój.

Podobnie jak unijna strategia bezpieczeństwa z 2003 roku i unijna strategia w sprawie broni strzeleckiej i lekkiej z 2005 roku decyzja Rady będzie sprzyjać wielostronnemu eliminowaniu ryzyka związanego z nielegalnym handlem taką bronią. Stanie się tak dzięki propagowaniu wdrażania programu ONZ na szczeblu regionalnym i krajowym poprzez szereg działań promocyjnych, zwiększanie zdolności krajów Afryki do oznaczania i śledzenia takiej broni, a także sprzyjanie wdrażaniu przez niektóre państwa trzecie wytycznych ONZ w sprawie zarządzania zapasami amunicji. Wszystkie te działania powinny pomóc także przygotować konferencję przeglądową w sprawie programu działań ONZ, która odbędzie się w sierpniu 2012 roku w Nowym Jorku.

12310/11

Międzynarodowy Trybunał Karny dla Byłej Jugosławii

Rada przyjęła decyzję wykonawczą w sprawie wykonania decyzji 2010/603/WPZiB w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii.

11279/11

Przyjęła także decyzję wykonawczą w sprawie wykonania decyzji 2010/145/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii.



11276/11

Sudan i Sudan Południowy: środki ograniczające

W związku z ogłoszeniem niepodległości przez Sudan Południowy Rada przyjęła decyzję zmieniającą zakres środków ograniczających, w tym embarga na broń, nałożonych na mocy wspólnego stanowiska 2005/411/WPZiB.

Decyzja wejdzie w życie wraz z publikacją w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu


19 lipca 2011 r.

11942/11

Weryfikacja unijnego wykazu osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych

Rada zweryfikowała unijne wykazy osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie
art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB oraz art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE)
nr 2580/2001.

Wziąwszy pod uwagę wszystkie stosowne nowe informacje, Rada postanowiła:



  • usunąć trzy osoby i dwie grupy z wykazu załączonego do decyzji 2011/70/WPZiB, dotyczącego osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB;

  • usunąć te same trzy osoby i dwie grupy z rozporządzenia wykonawczego Rady dotyczącego wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzeń wykonawczych (UE) nr 83/2011 i oraz
    nr 610/2010;

  • uchylić decyzję 2010/386/WPZiB w odniesieniu do jedynej grupy pozostającej w tym samym wykazie, ponieważ weryfikacja tej grupy się zakończyła, i pozostawić tę grupę w wykazie.

Jak zwykle przyjęto uzasadnienia. Do zainteresowanych osób, grup i podmiotów zostaną skierowane pisma (jeżeli dostępny jest adres), a w Dzienniku Urzędowym (seria C) opublikowane zostanie zawiadomienie.

W odniesieniu do wykazu osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie jedynie


art. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, Rada potwierdziła, że obowiązuje wykaz załączony do wspólnego stanowiska 2009/468/WPZiB z dnia 15 czerwca 2009 r.1

WSPÓŁPRACA ROZWOJOWA

Republika Gwinei Bissau

Rada zakończyła konsultacje z Republiką Gwinei Bissau prowadzone na mocy art. 96 umowy z Cotonou i wyznaczyła harmonogram stopniowego przywracania współpracy rozwojowej z tym krajem (dok. 12515/11).

Więcej szczegółów w komunikacie prasowym 12910/11.

Republika Gwinei

Rada zmieniła stosowne środki obowiązujące wobec Republiki Gwinei wprowadzone na mocy


art. 96 umowy o partnerstwie AKP – UE (dok. 12453/1/11 REV 1). W myśl wprowadzonych zmian, po tym jak do końca 2011 roku sporządzony i przyjęty zostanie szczegółowy harmonogram wyborów parlamentarnych, UE udostępni fundusze mające stanowić bezpośrednie wsparcie dla ludności Gwinei. Współpraca rozwojowa UE z tym krajem zostanie w pełni przywrócona po tym, jak Gwinea przeprowadzi wolne i przejrzyste wybory parlamentarne.

UE zawiesiła współpracę rozwojową z Republiką Gwinei, po tym jak pod koniec 2008 roku doszło tam do wojskowego zamachu stanu. W lipcu 2009 roku opracowano harmonogram stopniowego przywracania tej współpracy. Od tego czasu Gwinea dokonała znacznych postępów w realizacji tego harmonogramu.

Więcej szczegółów w komunikacie prasowym 12961/11.


1Dz.U. L 151 z 16.6.2009, s. 45.

12865/11



PL




©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna