Komputer to „cudowne narzędzie drugiej połowy XX wieku, dawno już przestał być genialnym rachmistrzem oddanym na usługi wyspecjalizowanych grup działania m in naukowców I inżynierów itp grup


Programy komunikacyjne - programowe sterowniki zwane drajwerami - są to programy do obsługi niestandardowych urządzeń zewnętrznych, takich jak



Pobieranie 0,96 Mb.
Strona7/12
Data02.11.2017
Rozmiar0,96 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12

Programy komunikacyjne - programowe sterowniki zwane drajwerami - są to programy do obsługi niestandardowych urządzeń zewnętrznych, takich jak:


  • rozszerzona pamięć,

  • myszka, skaner, pióro świetlne,

  • dysk wirtualny itp.

SYSTEM OPERACYJNY MS DOS jest zorientowany na system komputerowy i stanowi jego część zaś MS WINDOWS zorientowany jest na użytkownika, który do komunikacji z komputerem wykorzystuje grafikę (ikony).

W/g P. Nortona MS WINDOWS jest popularny gdyż:


  1. Graficzny INTERFEJS użytkownika sprawia, że użytkowanie komputera i jego programów jest łatwiejsze (okna ikony) powtarzalność okien w aplikacjach zaś w komunikacji KOMPUTER-UŻYTKOWNIK - zamieniono słowa w grafikę.

  2. Umożliwia bardzo dobrą współpracę między różnymi aplikacjami - a więc ułatwia obsługę i wymianę danych.

  • przełączanie się pomiędzy aplikacjami

  • technika OLE (połączenia i osadzania)

  • ikony reprezentują funkcje i instrukcje

Wyjątkową funkcjonalność tego systemu zapewnia sieciowa instalacja interaktywnego, unikalnego, multimedialnego połączenia sprzętowego w ramach systemu.

Realizacja współpracy między aplikacjami jest możliwa dzięki standardowej wymianie danych DDE (Dynamic Data Exchange) - Dynamiczna wymiana danych.


Standard DDE tworzy realizowany na poziomie programisty Interfejs, który umożliwia aplikacjom dla Windows dostęp do danych pochodzących z innych aplikacji.

W konsekwencji uzyskuje się narzędzia, które pozwalają na aktualizację informacji.

Uruchomienie systemu operacyjnego dokonuje się po włączeniu zasilenia kom­putera. Włączając komputer uruchamia się podstawowy moduł tzw. BIOS (Basic lnput Output System), czyli Podstawowy System Wejścia Wyjścia. Moduł ten umiesz­czony jest w pamięci ROM i dzięki niemu istnieje możliwość wczytania pozostałej części systemu z dysku twardego bądź z dyskietki systemowej.

W ten sposób nie musi być cały system operacyjny przechowywany w pamięci operacyjnej, lecz tylko jego niewielka część. Dla użytkownika taka organizacja nie ma znaczenia, ponieważ po włączeniu do sieci komputera czeka na meldunek syste­mu, że jest on gotów do pracy. Znak gotowości do pracy pojawia się po kilku lub kilkudziesięciu sekundach od momentu włączenia komputera. Gotowość do pracy jest sygnalizowana pojawieniem się na ekranie znaku C>_ lub podobnego. W sytu­acji, gdy uruchomienie komputera nastąpi z dyskietki systemowej, włożonej do na­pędu dysków elastycznych A, na ekranie monitora pojawi się znak A>_. Litery A, C, lub inne litery mówią o tym, który dysk jest dyskiem aktualnym (inaczej bieżącym). Od tego momentu możemy wydawać systemowi operacyjnemu polecenia. Do najczęściej wydawanych poleceń systemowych należą:

- Formatowanie dyskietki czyli przygotowanie dyskietki do pracy-polecenie to najczęściej jest podane w postaci FORMAT A. Uwaga! należy sprawdzić aby wpi­sać właściwy dysk, wpisanie bowiem niewłaściwego dysku, powoduje straty zapisa­nych na nim programów i danych. Nie należy formatować dysków, na których mamy zapisane potrzebne nam informacje.

- Tworzenie katalogu dyskowego. a w tym: wyświetlanie jego zawartości polece­niem DIR (DlRectory), stworzenie katalogu - MD Katalog (Make Directory), zmia­na katalogu - CD Katalog (Change Directory), usunięcie katalogu - RD Katalog (Remove Directory).

- Kopiowanie plików przy pomocy polecenia COPY skąd/co dokąd ew. nowa nazwa lub też kopiowanie całego dysku DISKCOPY skąd/dokąd.

Istnieje o wiele więcej poleceń realizowanych przy pomocy systemu operacyjne­go. Wymienione polecenia są tylko przykładem niektórych z nich.

Użytkownik kupując system komputerowy ma do dyspozycji wiele różnych sys­temów operacyjnych. Dla dużych komputerów popularne są szczególnie:

ODS (Disk Operating System) i OS Operating System). Systemy te są stale udo­skonalane i występują w różnych wersjach oznaczonych odpowiednimi numerami. Wersje tych systemów różnią się tym dla jakich zadań są one przeznaczone. I tak: MFT przeznaczony jest dla stałej ilości zadań, a MVT dla zmiennej ilości zadań.

Obok wymienionych systemów operacyjnych, dla dużych komputerów istnieją też inne systemy, tzw. wirtualne, np. SVS, MVS, VM.

Dla komputerów personalnych najbardziej popularne są systemy, uznane jako standardy dla komputerów typu IBM, a mianowicie:



  • MS DOS dla pracy autonomicznej,

  • systemy bazujące na systemie UNIX (głównie wersja XENIX) dla konfiguracji sprzętowych wielodostępnych.

Programy tłumaczące (translatory). Programy niezależnie od użytego języka pro­gramowania muszą być, jak już wcześniej wspomniano, przetłumaczone na instrukcję języka maszynowego. Istnieją trzy podstawowe sposoby tłumaczenia programów: inter­pretacja, kompilacja, asemblacja.



Interpretacja wykonywana jest przez specjalne programy zwane interpreterami. Interpretator tłumaczy program w trakcie wykonania. Działanie interpretatora polega na tym, że program analizuje kolejne programy, krok po kroku, bada ich poprawność, rozpoznaje jakie czynności należy wykonać i realizuje je. Interpretato­ry są z natury powolne i mało wydajne. Wynika to z faktu, że tłumaczenie odbywa się bez przerwy - nie tylko podczas każdego uruchomienia programu, ale także, gdy któryś z jego kroków jest powtarzany. W realnych programach wiele elementów jest realizowanych na drodze powtarzania kroków, tzw. pętli. Dlatego też wiele instrukcji jest podczas interpretacji tłumaczonych kilkakrotnie. Zaletami interpretacji są: łatwość lokalizacji błędów i możliwość wprowadzenia poprawek w każdym momencie.

Kompilacja wykonywana jest przez specjalne programy zwane kompilatorami. Kompilator analizuje program napisany w określonym języku zewnętrznym, nazy­wany programem źródłowym. W następnym etapie zamienia go na równoważny pro­gram w języku wewnętrznym, nazywany programem wynikowym.

Po zakończeniu procesu transakcji do dalszej pracy używa się już wersji wyniko­wej. W ten sposób kompilacja jest krótsza niż interpretacja. Czas tłumaczenia zale­ży od języka oraz długości i złożoności programu źródłowego. Wiele kompilatorów ma wbudowane mechanizmy pozwalające na optymalizacje programów.



Asemblacja wykonywana jest przez specjalny program zwany asemblerem. Asemblacja jest podobna do kompilacji, z tym, że programy tłuma­czone są na język maszynowy, zaś samo tłumaczenie jest integralną częścią tworze­nia programu. Oznacza to, że użytkownik nie musi oczekiwać na realizację tłuma­czenia w jego trakcie i nie musi też posiadać programów tłumaczących. Programy przygotowane w taki sposób są kompletne i gotowe do uruchomienia, w przeciwień­stwie do programów interpretowanych, które mogą być uruchomione tylko w obec­ności i przy pomocy interpretatora. Programy asemblerowe są jednak bardzo praco­chłonne i w stosunku do kompilatorów dość proste.

W języku asemblerowym programista musi wpisać treść każdej instrukcji języka maszynowego, która będzie realizować gotowy program. W językach wysokiego poziomu program budowany, jest z większych kroków, które w procesie translacji przetwarzane są na grupy instrukcji języka maszynowego. Według tego właśnie roz­różnienia translatory języków asemblerowych nazwano asemblerami, a języków wyższego rzędu - kompilatorami (porównaj rozdział o kodowaniu algorytmów). Pro­gramista asemblerowy współpracuje z komputerem na stosunkowo niskim poziomie i operuje elementarnymi instrukcjami języka maszynowego.

Jak stwierdza P. Norton „kompilator okazuje się być narzędziem bar­dzo skomplikowanym, dopuszczającym ogromne zróżnicowanie jakości (jeden kom­pilator może generować kod bardzo wydajny - inny kiepski), w odróżnieniu od asem­blerów, których różnice takie nie dotyczą".

W zależności od punktu spojrzenia na proces tłumaczenia można uważać, jak w niektórych podręcznikach z zakresu oprogramowania, że kompilatory i asemblery są modyfikacją tego samego narzędzia, lub też - jak przedstawiono w tym rozdziale - że tworzą zupełnie różne. Oprogramowanie dla testów i diagnostyki kompute­rów (monitoring sprzętu i oprogramowanie), umożliwia sprawdzenie i sprawne działanie poszczególnych elementów systemu komputerowego. Oprogramowanie to stanowi zróżnicowany pakiet, którego zawartość zależy od konstrukcji i możliwości finansowych użytkownika; najczęściej elementami jego są następujące programy:



  • testy diagnostyczne sprzętu pozwalające na wykrywanie uszkodzeń,

  • testy dla usuwania awarii i umożliwienia stosowania dróg obejściowych,

  • programy antywirusowe.

W ostatnich latach szczególnie te ostatnie są niezmiernie istotne i powodują, że użytkownik może utracić w niezamierzony sposób dane i programy. Wirus kompute­rowy jest to celowo napisany przez człowieka program, którego głównym zadaniem jest powielenie samego siebie, często z bardzo dużą szybkością i umieszczenie go w określonych miejscach. Najczęściej wirus umieszczony jest na dysku lub w pamięci operacyjnej. Wirusy bardzo często realizują zadanie, które im polecił jego twórca, np. generowanie komunikatów typu "kiss my... keyboard" (pocałuj mnie w ...kla­wiaturę), generowanie dźwięków, przykładowo piosenki „szła dzieweczka do lasecz­ka", lub fałszowanie i niszczenie pliku. Niektóre wirusy powodują też fizyczne uszko­dzenie sprzętu.

Do walki z tego typu programami stosuje się programy antywirusowe oraz przed­sięwzięcia profilaktyczne. Przedstawimy niektóre z nich.

Programy antywirusowe są następujących typów:


  • „szczepionki" które są przeznaczone do zwalczania konkretnego wirusa,

  • "szperacze" systematycznie analizujące dane i sygnalizujące wystąpienie wirusa,

  • „blokery", które uniemożliwiają rozmnożenie się wirusa na inne programy,

  • „lekarze", czyli programy pozwalające na eliminowanie wirusów już zakażo­nych programów.

Jednym z takich najbardziej popularnych w Polsce programów do zwalczania wirusów jest program o nazwie MKS-VIR, którego autorem jest Marek Sell. Program ten usuwa kilkaset wirusów.

Najlepiej jest jednak nie dopuścić do zakażenia wirusem poprzez działania profi­laktyczne. Zasady postępowania w tym zakresie powinny być następujące:



  1. używać tylko licencjowanego oprogramowania,

  2. bez względu na źródło pochodzenia każdą otrzymaną dyskietkę należy spraw­dzić dobrym programem antywirusowym.

  3. własną dyskietkę, która została pożyczona lub włożona do innego komputera należy potraktować jako dyskietkę pochodzącą z nieznanego źródła i należy rów­nież sprawdzić dobrym programem antywirusowym,

  4. należy sporządzić kopie programów i danych, szczególnie tych które trudno będzie odtworzyć,

  5. dyskietki, które będą używane tylko do odczytu powinny być specjalne zabez­pieczone przed zapisaniem.

  6. okresowo należy analizować swoje zbiory danych i programy programem an­tywirusowym.

Można wręcz stwierdzić, że nigdy nie jest dość ochrony przed wirusami kompu­terowymi. Wirus komputerowy nie zawsze się uaktywnia po zainfekowaniu. Niektó­re, jak np. wirus „Michał Anioł", dają o sobie znać raz na cztery lata (29 lutego). Są też już wyroki sądowe za zainfekowanie wirusami. Jednym z najbardziej znanych wyroków za takie działanie jest dwa lata więzienia i 100 tys. dolarów grzywny, dla sprawcy zainfekowania w 1990 roku, 6000 komputerów przy pomocy sieci Internet.

Do grupy programów diagnostycznych zaliczyć można też programy monitują­ce. Dzięki programom monitującym można określić „wąskie gardła" systemu kom­puterowego, jak też te jego miejsca, które nie są w pełni wykorzystane. W ten sposób użytkownik otrzymuje wskazania w którym kierunku konfiguracja sprzętu powinna być rozbudowana oraz informacje co do wykorzystania posiadanych zasobów.

Za­instalowany w komputerach personalnych program MSD (Microsoft System Dia­gnostics) pozwala na uzyskanie informacji o konfiguracji i sprawności komputera.

Oprogramowanie komunikacyjne stanowią programy, które pośredniczą po­między systemami operacyjnymi, łączami transmisji i programami użytkowymi; ce­lem jest pozwolenie na równoczesną pracę wielu użytkowników, którzy korzystają z takich samych zasobów komputerowych. Oprogramowanie to synchronizuje pracę tych użytkowników, jak też zarządza przekazywanie danych i programów mię­dzy powiązanymi ze sobą komputerami. Pozwala też na przesyłanie informacji między nawet bardzo odległych użytkowników w postaci poczty elektronicznej (szerzej będzie to zagadnienie przedstawione w następnym rozdziale). Jego efek­tem jest umożliwienie wspólnego wykorzystania określonych zasobów; np. pa­mięci dyskowej. drukarek.
Oprogramowanie pomocnicze jest grupą oprogramowania systemowego naj­bardziej zróżnicowaną ze względu na postawione przed nią zadania. W skład tej grupy wchodzą zarówno pojedyncze programy, realizujące wycinkowe zadania w zakresie gospodarki danymi, jak i rozbudowane pakiety programowe, mające za za­danie rozszerzenie możliwości systemów operacyjnych. Do tego typu oprogramo­wania należą między innymi tak popularne pakiety programowe jak PC-TOOLS, XTREE, NORTON COMMANDER. Oprogramowanie takie często nazywane jest nakładkami (shell). Programy te - jak pisze P.Norton - którymi „omija się" system operacyjny, uzupełniają jego brakujące możliwości. Programy te mają wiele różnych funkcji, a do najważniejszych z nich należy:


  • poprawienie użytkowania systemu operacyjnego, czyli umożliwienie znacznie wygodniejszego sposobu komunikacji z komputerem,

  • umożliwienie jednoczesnego korzystania z więcej niż jednego programu.

Aby w pełni efektywnie wykorzystywać system komputerowy w działalności menedżerskiej należy dbać o środowisko pracy, a więc regularnie konserwować oprogramowanie (system operacyjny), a swoje zasoby - dobrze zabezpieczać. W tego typu czynnościach pomagają specjalne programy nazwane programami narzędziowymi. Najbardziej znane z nich to archwizery, deinstalatory, programy antywirusowe, porządkujące pamięci masowe (dyski) oraz pomagające w odzyskiwaniu plików, folderów itp. Obecnie na rynku informatycznym wybór programów narzędziowych jest znacznie bogatszy niż był dotychczas. Pojawiło się sporo ciekawych programów do współpracy z Internetem (np. szyfrujących przesyłane dane), strzegących dostępu do zasobów komputera czy też automatyzujących ich pracę.

Oprogramowanie narzędziowe zwykle realizuje porządkowanie pamięci masowych, którą to czynność podejmujemy przeważnie dopiero wtedy, gdy komunikat „Za mało miejsca na dysku” uniemożliwia normalną pracę. W takich sytuacjach porządkowania na dysku pomaga, usunięcie zbędnych plików, porządkując sektory i cylindry, a tym samym zwiększając efektywność systemu komputerowego (zapis – odczyt). Microsoft Windows jest specyficznym rodzajem oprogramowania. Wydzielony został on z dwóch względów: po pierwsze z uwagi na jego popularność - trudno bowiem znaleźć współczesny personalny komputer typu IBM, na którym nie byłby on zainstalowany, po drugie, że jest to program bardzo uniwersalny zawierający w sobie już system operacyjny, szereg programów wspomagających oraz znaczną gamę aplikacji narzędziowych, komunikacyjnych i użytkowych.


MS Windows jest przedstawicielem oprogramowania, które do komunikacji z użyt­kownikiem wykorzystuje grafikę (ikony). Taki rodzaj komunikacji z użytkownikiem określa się mianem Graficznego Interfejsu Użytkownika w skrócie GUI (Graphical User Interface).

W komunikacji tej bowiem zamieniono słowa na grafikę i polega ona na zastąpie­niu nazw instrukcji przez rysunki, tzw. ikony, które reprezentują funkcje i instrukcje.

Używając klawiszy kursora lub myszki można wskazać polecenia, które chce się wykonać i uruchomić poprzez naciśnięcie klawisza ENTER, lub przycisku myszki (popularnie określa się to terminem - kliknięcie). Jednak należy pamiętać o tym, że zastąpienie trybu tekstowego przez graficzny zwiększa wymagania sprzętowe. Proste operacje, takie jak formatowanie dyskietek, czy kopiowanie plików do innego pliku, mogą być wykonywane szybciej i łatwiej w systemie DOS-a niż w Windows.

System operacyjny typu DOS lub MS DOS jest w zasadzie zorientowany na system komputerowy i stanowi jego część. System MS Windows jest natomiast zo­rientowany na użytkownika. Graficzny interfejs użytkownika, jakim jest MS Win­dows, jest programem, który przedstawia dane i polecenia w formie symboli graficz­nych. Osoby, które korzystają z tego pakietu manipulują tymi symbolami zamiast wpisania konkretnych poleceń.

Według P.Nortona istnieje kilka powodów, dzięki którym MS Win­dows stał się tak popularny:


  1. po pierwsze graficzny interfejs użytkownika - GUI sprawia, że używanie komputera i jego programów staje się łatwiejsze.

  2. po drugie bardzo dobra współpraca pomiędzy różnymi aplikacjami, a co za tym idzie, ułatwienie obsługi i wymiany danych. Dane i obrazy można łatwo przenosić z jedne­go programu do drugiego. Można również tworzyć połączenia pomiędzy aplikacja­mi tak, aby zmiana danych w jednym programie była natychmiast uwzględniona w dołączonej aplikacji. Realizacja współpracy między aplikacjami jest możliwa dzięki standardowej wymianie danych DDE (Dynamic Data Exchange - dynamiczna wymiana danych). Standard DDE tworzy realizowany na poziomie programisty interfejs, który umożli­wia aplikacjom dla Windows, dostęp do danych pochodzących z innych aplikacji. W konsekwencji uzyskuje się narzędzia, które pozwalają na aktualizację informacji.

  3. po trzecie Zastosowanie Techniki Łączenia i Osadzenia Obiektów czyli techniki OLE (Object Linking and Embedding). Jest to forma wymiany danych. Po wstawieniu obiektu do pliku lub docelowego dokumentu można uruchomić aplikacje, która go stworzyła, i manipulować danymi przy pomocy myszki.

Korzystając z systemu MS Windows należy pamiętać, że podstawowym jego elementem jest Menedżer programów (Program Manager), któ­ry zarządza grupami programów i tworzy interfejs użytkownika systemu Windows oraz obsługuje instalowane i uruchamiane aplikacje. Grupa (Group) jest zbiorem plików i programów wyświetlanych przez Menedżera, programów jako pojedyncza ikona. Ikony poszczególnych programów przechowywane są wewnątrz grup, co uła­twia zarządzanie aplikacjami. Menedżer programów, ikony, okienka grup oraz okienka aplikacji tworzą tak zwany pulpit (desktop) Windows, czyli ekranową reprezentację obiektów, która umożliwia korzystanie z zasobów i funkcji komputera. W Windows obiektem jest każdy symbol na ekranie, którym można manipulować. Więk­szość obiektów Windows ma postać ikon lub małych rysunków.

Każdy program, który jest elementem Windows ma swoją własną strukturę menu lecz pewne jego elementy są wspólne dla wszystkich aplikacji. Są tam podmenu Plik (File), Edycja (Edit) oraz Pomoc (Help) i inne. Aplikacje użytkownik uruchamia zazwyczaj myszką i przy jej pomocy - wskaźnikiem myszki (mouse pointer) wskazuje się wybra­ny obiekt. Po wybraniu, obiekt można uruchomić lub zaznaczyć i wykonać z nim żądaną operację. W sytuacjach awaryjnych (uszkodzenie myszki lub chęć użytkownika do korzystania z aplikacji) moż­na użyć klawiatury. Istotnym szczególnie klawiszem, jest klawisz funkcjonalny F1, którego użycie powoduje wywołanie pomocy. Ważna jest kombinacja klawi­szy CTRL-TAB, którą stosuje się wtedy, kiedy nie widzi się na ekranie Menedżera programów, żądanej grupy itp. Oznaczać to może jedną z następujących sytuacji: grupa jest otwarta i zasłonięta przez inne okno, zamknięta lecz zasłonięta przez inne okno, ewentualnie okno Menedżera programów jest za małe. W takim przypadku wielo­krotne naciskanie klawiszy CTRL-TAB umożliwia przejścia przez wszystkie do­stępne grupy aż do momentu wybrania właściwej.

Programy MS Windows umożliwiają realizację bardzo złożonych zadań, z którymi może w praktyce spotkać się użytkownik.
OPROGRAMOWANIE UŻYTKOWE.

Oprogramowanie użytkowe nosi ce­chy oprogramowania aplikacyjnego lub też zastosowaniowego. Jego zadaniem jest bezpośrednia realizacja polecenia sformułowanego przez użytkownika. W odróżnieniu od oprogramowania systemowego, oprogramowanie użytkowe two­rzone jest przez użytkownika (tzw. software - house), które tworzy on jako oprogramowanie o przeznaczeniu typowym dla większej grupy potencjalnych użytkow­ników. Programy te są zakupywane lub dzierżawione przez poszczególnych użyt­kowników na określonych warunkach, takich jak: dostarczenie dokumentacji, szkolenie personelu użytkownika, konsultacje, dostarczanie nowych udoskona­lonych wersji systemu.

Zestaw programów zastosowalnych tworzy często tzw. pakiet, który stosuje się przy rozwiązywaniu problemów określonego typu. Po­pularność i powszechność stosowania komputerów personalnych wynika mię­dzy innymi z faktu , że użytkownik może się posługiwać stosunkowo tanim i ogólnie dostępnym oprogramowaniem użytkowym. Posługiwanie się tym opro­gramowaniem nie wymaga znajomości języka programowania, a jedynie pozna­nia zasad używania prostych instrukcji. Oczywiście przy bardziej złożonych pro­gramach sytuacja jest bardziej skomplikowana, ale stosowane programy wspo­magające powodują, że użytkownik jest prowadzony przez system „za rękę". Takie podejście do użytkownika spowodowało, że oprogramowanie to często nazywane jest oprogramowaniem przyjaznym.

W ramach oprogramowania użytkowego wyróżnia się duże dwie ich klasy, a mianowicie:



  • Oprogramowanie własne, które opracowywane jest bezpośrednio przez użyt­kownika, lub na jego zlecenie. Zadaniem takiego oprogramowania jest bezpośrednie zaspokojenie konkretnych potrzeb indywidualnego klienta. Zastosowanie tego typu oprogramowania przez innych użytkowników powoduje trudności i wymaga ponie­sienia dodatkowych kosztów na jego adaptację.




  • Oprogramowanie biblioteczne, niekiedy i nie najszczęśliwiej zwane typo­wym, tworzone jest z przeznaczeniem dla różnych użytkowników. Ma ono ogólny charakter, a jego użytkownikami, jak w przypadku MS Office, są miliony klientów. Produkowane jest przez wyspecjalizowane komercyjne firmy.

Oprogramowanie można też sklasyfikować biorąc za podstawę kryterium wiel­kości komputerów. Istnieje bowiem oprogramowanie, które może być realizowane na dużych i średnich komputerach oraz komputerach personalnych. Wiele pakietów projektuje się z myślą o dużych i personalnych komputerach. Dla tych drugich ist­nieją pewne pakiety o ograniczonych funkcjach.

Inna klasyfikacja bierze z kolei za punkt wyjścia użytkownika i jego zadania. Będą to więc oprogramowania dla przedsiębiorstw, szkolnictwa, administracji i inne. Oprogramowanie można też analizować według podstawowych celów, któremu ma służyć, np. wspomaganie transakcji, tzw. systemy transakcyjne, systemy informowa­nia kierownictwa, systemy wspomagania decyzji, systemy ekspertowe, systemy wspo­magania procesu projektowego.

Nie roszcząc sobie pretensji do całościowej prezentacji (jest to niemożliwe ze względu na ograniczenie objętości tej pracy) przedstawione tu zostaną tylko pod­stawowe informacje o pakietach przydatnych użytkownikowi, w tym:


  • systemy Wspomagania Pracy Biurowej (edytory, arkusze kalkulacyjne),

  • programy graficzne,

  • systemy Zarządzania Bazą Danych.

Te dwa ostatnie są podstawą bardzo dużej ilości różnorodnych zastosowań.
SYSTEMY WSPOMAGANIA PRACY BIUROWEJ. Najbardziej popular­nym pakietem dla wspomagania pracy biurowej jest produkt firmy Microsoft, przeznaczony dla komputerów personalnych zgodnych ze standardem IBM, czy­li MS Office. Obecnie wprowadzana jest na rynek wersja MS Office 2000. Mimo, że w pakiecie znajduje się oprogramowanie dotyczące różnych funkcji pracy biurowej, to jednak każdy z programów można również użyć oddzielnie i niezależnie.

Najbardziej popularnymi programami w pracy biurowej są programy operu­jące na tekstach. Programy operowania na tekstach w zależności od stopnia zło­żoności funkcji redakcyjnych można podzielić na dwie kategorie, a mianowicie:



  • edytory tekstów (text editors),

  • programy przetwarzania tekstów (word or text processors).

Edytory tekstów służą do pisania i poprawiania tekstów, natomiast programy re­dagowania tekstów służą do przygotowania dokumentów drukowanych. W praktyce obie te grupy traktuje się łącznie i używa się nazwy edytory. Użytkownikami opro­gramowania są: pracownicy biurowi oraz wszyscy, którzy przygotowują pracę dy­plomową, magisterską, doktorską, czy też powieść.

Przygotowując się do pisania dokumentu należy mu nadać odpowiedni format. Dlatego przed pisaniem tekstu określa się: marginesy, wielkości i krój czcionki, tzw. fonty, odstępy między wierszami, czy i w którym miejscu należy numerować strony tekstu, czy będą stosowane odnośniki. Formatowanie tekstu zależy od możliwości systemu komputerowego, jak i stosowanego programu edycyjnego. Również przed drukowaniem tekstu najczęściej włącza się program edycyjny sprawdzający, czy użyte w maszynopisie przez nas słowa są poprawne or­tograficznie i czy nie piszemy dwukrotnie tego samego słowa, czy tekst ma odpowiedni format (marginesy, odstępy itp.)

Korzystając z programu sprawdzającego musimy zadeklarować język, a w przy­padku niektórych języków jego odmianę, np. w języku angielskim: brytyjską, ame­rykańską, czy australijską.

W trakcie pisania tekstu możemy zmieniać wcześniejsze ustalenia i wykonywać tzw. przeformatowanie. Na tekście można wykonać następujące operacje:



  • operacje na plikach,

  • operacje pisania i redakcji tekstów,

  • formatowanie ekranowe,

  • formatowanie wydruków,

Użytkownik ma do wyboru różne opcje, które są wyświetlane w linii menu. Menu ma strukturę hierarchiczną.

Opracowany przy pomocy edytora tekst ma postać dokumentu tekstowego. Pro­gram pozwala na wykonanie drukiem różnorodnych opcji, a w tym: rozpoczęcie pisania tekstu (opcja nowy dokument z menu), zmiana nazwy już założonego tekstu, wykonanie połączenia z innym wcześniej już napisanym, tekstem, zapisanie tekstu i jego przechowywanie na dowolnym nośniku informacji (dyskietka, dysk twardy), wydrukowanie tekstu i jego skasowanie. Dlatego aby, przykładowo, awaria zasila­nia nie spowodowała utraty napisanego, a nie zabezpieczonego tekstu, komputer co pewien czas zapisuje automatycznie tekst na dysku, najczęściej co 20 minut, jednak można ustalić inny czas, np. co 5 minut lub 10 minut.

Edytory umożliwiają też redagowanie kilku tekstów. Jest to wtedy pomocne, jeżeli chcemy odpowiedzieć na określony list i na jednej stronie ekranu mamy koresponden­cje, która do nas przyszła, a z drugiej strony list, który wysyłamy. Podobnie przy tłuma­czeniach lub powoływaniu się na akty prawne takie ustawienie jest bardzo pomocne.

Tekst wprowadzony do programu edycyjnego przy użyciu klawiatury, jak również wprowadzane z klawiatury poprawki, czy też ich aktualizacja i kasowanie są możliwe dzięki wielości funkcji technologicznych danego edytora. Cenną pomocą, obok wspomniane­go już wcześniej programu sprawdzającego, jest program, umożliwiający szukanie wy­razów bliskoznacznych. Jeżeli też nie chcemy powtarzać wielokrotnie tego samego sło­wa, wtedy komputer może pomóc w znalezieniu słowa pokrewnego.

Pożyteczną opcją jest działanie na blokach - akapitach. Operacja na blokach czy akapitach wymaga uprzed­niego ich zaznaczenia, co może objawić się ich podświetleniem. Zaznaczenie bloku wykonuje się zwykle przy pomocy myszki lub klawiatury. Taki blok może być usunięty, przesunię­ty w inne miejsce tekstu, powtórzony, lub zapamiętany w wydzielonym obszarze pamięci, czyli w tak zwanym buforze. Najnowsze wersje edytorów umożliwiają rów­nież pracę grupową. Praca grupowa w redakcji tekstu polega na tym, że poszczegól­ne osoby zaznaczają wybranym kolorem fragment tekstu, piszą obok swoje uwagi, w tym i propozycje zmian. Osoba odpowiedzialna za redakcję całości, przyjmuje lub odrzuca poczynione uwagi i w konsekwencji powstaje wspólny tekst.

Napisany w całości tekst jest ostatecznie redagowany. Przykładowo ma mieć wyrównany prawy lub lewy margines, lub być wypośrodkowany. Istnieje możliwość pogrubienia (bolding) części tekstu lub podkreślenia go linią. Niekiedy, jeżeli chce się zwró­cić uwagę na wybraną część tekstu, można stosować wyróżniki np.: zmienić krój pisma np. użyć czcionek pochyłych lub prostych (kursywa lub antykwa), cienkich, półgrubych i grubych, drukować spacją (litery bądź wyrazy rozstrzelone) itd. Większość edytorów umożliwia wprowadzenie do tekstu: różnego typu tabel, zestawień i obiektów np. graficznych czy dźwięku.

Edytory często realizują zadanie „drukuję tak jak mnie widzisz", gdyż odpowiada to sytu­acji, że na ekranie otrzymuje się wierny obraz drukowanego tekstu. Na i ile będzie on identyczny, decydują możliwości drukarki. Jeżeli będzie to drukarka kolorowa i laserowa to otrzymamy zupełnie inny wygląd tekstu niż korzystając z 9-igłowej, czarno-białej drukarki. Zawsze należy się zastanowić czy wybrany edytor i sprzęt odpowiada naszym wymaganiom.

Użytkownik ma do wyboru wiele edytorów tekstu. Problem wyboru jest zagadnie­niem wielokryterialnym. Najbardziej popularnymi edytorami są: WORD PERFECT for WINDOWS, WORD for WINDOWS, AMI PRO, QRTEKST, PC WRITE.

Niedawno bardzo popularny był również polski edytor TAG. Należy pamiętać, że każdy z edytorów ma wiele - coraz bardziej doskonałych - wersji. W zasadzie program napisany w wersji niższej może być przeczytany w wersji wyższej. Natomiast relacja ta nie jest zwrotna i program napisany przy pomocy edytora bardziej doskonałego nie może być przeczytany na komputerze, który ma zainstalowaną wersję niższą.

Możliwości edytorów są znacznie rozszerzone o oprogramowanie biurowej poli­grafii komputerowej DTP (DeskTop Publishing). Programy te umożliwiają przygo­towanie do druku tekstu w postaci zbliżonej do składu uzyskanego w drukarniach profesjonalnych. Najbardziej znanymi programami tego typu są między innymi VENTURA PUBL., PAGE - MAKER.

Dla wyboru właściwego edytora użytkownik może korzystać z analiz porównaw­czych prowadzonych przez specjalistyczną prasę, jak przykładowo: PC-Kurier, PC-­Magazine, Enter itp. W analizie porównawczej analizowane są między innymi takie kryteria, jak: system kontrolujący pracę edytora, wymagania sprzętu, polskie fonty, dostępności innych znaków spoza ASCIl, pomoc dla użytkownika, możliwości edy­cji i formatowania tekstu, sposoby zarządzania zbiorami danych, słowniki (ortogra­ficzny, bliskoznaczny), możliwość pracy w sieci, cena.

Arkusze kalkulacyjne zwane też pakietami księgowymi, programami kalkulacyj­nymi, programami obliczeń tablicowych (financial planning programs), arkuszami analityczno-planistycznymi. Zastoso­wanie tego typu pakietów jest bardzo szerokie i mogą być wykorzystywane dla wspo­magania prac związanych z ewidencją kosztów, kalkulacją, planowaniem, sporzą­dzaniem biznes planów, analizą symulacyjną typu „What-for", czyli co będzie jeśli zaistnieje określona sytuacja.

Użytkownikami tego systemu są najczęściej ekonomiści, a szczególnie pracownicy działów księ­gowości i planowania, inżynierowie i pracownicy biurowi. Ponieważ system jest również prosty jak edytor, dlatego też jest on bardzo popularny. Dlatego też bardzo często, w warunkach kwalifikacyjnych, które powinien spełniać kandydat do pracy w działach ekonomicznych i marketingowych, stawia się wymagania znajomości arkuszy kalkulacyjnych.

Podstawowymi elementami pakietu księgowego są:


  • arkusz elektroniczny dla wyświetlenia i numerycznej analizy tekstu i liczb,

  • baza danych dla przetwarzania zbiorów danych,

  • pakiet graficzny dla prezentacji uzyskanych wyników,

  • modele przekształceń danych (najczęściej w postaci odpowiednich zależno­ści algebraicznych - funkcji wbudowanych w dany program).

Oprogramowanie zostało skonstruowane do przechowywania i przetwarzania danych (w postaci arkusza kalkulacyjnego), zgodnie z wprowadzonymi wzorami i tworzoną na ich podstawie prezentacją graficzną w formie różnego typu wykresów. Większość programów, oprócz czterech podstawowych działań arytmetycznych, posiada do kilkudziesięciu funkcji finansowych, statystycznych, matematycznych, logicznych, daty i czasu oraz baz danych itp.

Zalety arkuszy kalkulacyjnych ujawniają się szczególnie w sytuacjach koniecz­ności modyfikacji danych. Przykładowo jeżeli mamy wyniki sprzedaży wielu róż­nych asortymentów i nastąpiła korekta związana ze zmianą kursu dolara lub innej waluty. to przeliczenie ręczne byłoby czaso i pracochłonne oraz miałoby potencjal­ne możliwości popełnienia błędów. W arkuszu kalkulacyjnym taka korekta trwa bar­dzo szybko i dokonywana jest niemal automatycznie. Bardzo pożyteczna jest możli­wość symulacji, np. dokładne obliczenia jak się zmienią wyniki finansowe firmy, jeżeli koszty wzrosną np. o 1 %, 1,5%, 2% i tak dalej. Oczywiście ilość wariantów jest praktycznie nieograniczona.

Budowa arkusza kalkulacyjnego jest następująca, w poszczególnych konkret­nych programach takich jak EXCEL, QUATRO PRO, LOTUS, WORKS mogą być zastosowane nieco inne rozwiązania, jednak podstawo­we zasady nie ulegają znaczącym zmianom.

Cały arkusz kalkulacyjny podzielony jest na wiersze i kolum­ny. Na przecięciu ich znajdują się komórki albo klatki (cele). Dla identyfikacji komórek wiersza numeruje się je liczbami, poczynając od 1, 2 aż np. do 8192. Nato­miast kolumny - literami lub kombinacjami liter, poczynając od A do Z, (pierw­sze 26 kolumn), A, ... AZ (drugie 26 kolumn) i tak dalej. Adres, który identyfiku­je daną komórkę składa się z litery i liczby. Przykładowo adres A5 oznacza, że jest to komórka na przecięciu pierwszej kolumny i piątego wiersza. Każda ko­mórka może być rozszerzona do potrzebnych rozmiarów. W komórce można zapisać tekst alfabetyczny lub numeryczny.

Ponieważ pojemność ekranu jest ograniczona dlatego też można obejrzeć tylko pewną, niewielką część arkusza kalkulacyjnego. Tą część arkusza kalkulacyjnego, którą widzi­my na ekranie nazywamy „oknem”. Przy pomocy klawiszy kursora można „okno" prze­suwać. W ten sposób można oglądać niewidoczne uprzednio komórki arkusza.

Arkusz kalkulacyjny można analizować jako pewną bazę danych, w której wier­sze są rekordami. Na tak zapisanej bazie można dokonywać szeregu operacji, jak przykładowo posortować określone rekordy według malejącej lub rosnącej wielko­ści kryterialnej. Możliwe jest też sortowanie rekordów, np. na takie, które reprezen­tują artykuły przynoszące zysk 10% i takie, które nie przynoszą takiego zysku oraz te, których produkcja przynosi straty. Dla wizualizacji danych można zbudować wykres np. linearny, słupkowy, kolumnowy, dwu lub trójwymiarowy, radarowy, kropkowy, warstwowy itp. jest też możliwość używania różnorodnych funkcji graficznych w tworzeniu danego obrazu wykresu.

Dla ekonomistów szczególnie interesujące są funkcje finansowe, zaś dla inżynie­rów i osób budujących rynek - funkcje matematyczne i statystyczne. Opisy poszczególnych funkcji dostępne są w przewodnikach metodycznych, dotyczących poszczególnych progra­mów. Najbardziej popularnymi programami są: LOTUS 1-2-3, EXCEL, SUPER­CALK. Nową tendencją w tworzeniu arkuszy kalkulacyjnych jest stosowanie arku­szy wielowymiarowych. Podobnie jak przy edytorach użytkownik ma problemy z wyborem właściwego oprogramowania. I tu pomocne są pisma fachowe. Przy wy­borze oprogramowania należy się kierować następującymi kryteriami: wymagania sprzętowe, edycja, łatwość obsługi, operacje matematyczne, logiczne, statystyczne, finansowe, na łańcuchach, możliwości graficzne i możliwości łączenia tekstu z gra­fiką, współpraca z drukarką, zawartość i jakość dokumentacji, cena, serwis.

Kolejną grupą wspomagającą pracę biurową są pakiety graficzne (systems,graphics). Podstawowymi materiałami tworzonymi w biurze, a zawierającymi elementy graficzne są: korespondencja wewnętrzna i wychodząca, materiały informacyjne i reklamowe, pre­zentacja związana z pokazami, naradami, spotkaniami, schematy organizacyjne.

Pakiety graficzne są narzędziem do tworzenia atrakcyjnych form prezentacji, np. na folii i powiększone przy pomocy rzutnika albo też mogą współpracować bezpo­średnio w układzie komputer - rzutnik.

Pakiety graficzne nie zawsze występują jako odrębne oprogramowanie. Są one często elementem innego oprogramowania, np. edytorów, arkuszy elektronicznych itp. Przy pomocy programów graficznych można ilustrować dane w różnych formach.

Najczęściej stosuje się następujące metody prezentacji:

Użytkownik może nadać wykresom postać graficzną zgodną z jego potrzebami. W dowolnym miejscu można umieszczać napisy i znaki np. w postaci podpisów pod rysun­kami, szerszych opisów, odnośników, informacji, komentarzy. Wykres może być przed­stawiony w różnych kolorach, jak też-dla wyeksponowania jego elementów-może być cieniowany, pogrubiony itd. Dla analizy porównawczej wykresy można na siebie nakładać.

Programy graficzne tworzące wykresy korzystają z danych zapisanych w postaci szeregów lub tablic. Dane te mogą być zapisane w innych programach (np. arku­szach kalkulacyjnych) i pakiet graficzny importuje je do siebie.

Dla wykreślenia obrazu graficznego, użytkownik może korzystać z całego szere­gu narzędzi i ułatwień. Przykładowo użytkownik może tworzyć własne rysunki, ko­rzystając z gotowej bazy własnych czy firmowych elementów, np. można na każdym slajdzie przedstawić logo firmy.

Również do popularnych narzędzi wspomagających należą:


  • pędzel o zmiennej wielkości i kształtujący rysunek w sposób najbardziej poży­teczny,

  • rozpylacz farby, który powoduje, że w miejscach jego użycia malowane po­wierzchnie mają bardziej intensywne barwy.

  • gumka, która wyciera nieudane rysunki lub ich elementy,

  • zestaw standardów typu linie o dowolnej grubości, koła, elipsy, kwadraty, pro­stokąty, trójkąty, które pomocne są przy wykorzystaniu różnego typu schematów.

Specjalistyczne zestawy rysunków i elementów zawarte są w oprogramowaniu wspomagającym pracę inżynierów i konstruktorów. Oprogramowanie nosi nazwę pakietów CAD/CAM czyli Computer Aided Design (Komputerowe wspomaganie projektowania) i Computer Aided Manafacture (Komputerowe wspomaganie pro­dukcji). Oprogramowanie typu CAE (Computer Aided Enginering) czyli kompute­rowe wspomaganie konstruowania, umożliwiają dodatkowo planowanie produkcji i analizę kosztów.

Oprogramowanie graficzne można podzielić według następujących kryteriów.

1. Specyfika rodzaju pracy:

a) Grafika wektorowa - opiera się na matematycznym opisie punktów, linii i kolorów. Umożliwia to skalowanie elementów rysunku bez ich utraty, precyzję, kon­trolę nad fragmentami grafiki. Programy zachowują najwyższą jakość rysunku, pa­miętają przykładowo współrzędne początku i końca kreślonej linii, dla okręgu zaś grubość linii, środek i promień. Cechy te pozwalają na osiągnięcie gładkich krawę­dzi i pożądanego wyglądu powiększanych, przesuwanych i drukowanych obiektów. Do oprogramowania posługującego się grafiką wektorową należą m.in.. CHARI­SMA, CORELDRAW, WINDOWS-DRAW.

b) Grafika rastrowa - polega na tym, że rysunek jest traktowany jako płaszczyzna wypełniona wieloma punktami, tzw. mapa bitowa. Im tych punktów na jednostkę powierzchni jest więcej tym jakość rysunku jest lepsza. Słabością oprogramowania jest to, że takie operacje jak przesuwanie, powiększanie, zniekształcają obiekt na ekranie monitora i wydruku. Dzieje się tak, ponieważ program wykonuje zadane funkcje pojedynczo na każdym punkcie. Przedstawicielem tej klasy oprogramowa­nia jest program PHOTO MAGIC.

c) Grafika prezentacyjna - wykorzystuje zarówno technikę wektorową, jak i ra­strową. Jest to najbardziej rozwojowa technika grafiki komputerowej i służy do wirtuali­zacji danych używanych dla opracowania materiałów szkoleniowych raportów i analiz.


2. Możliwości zastosowania:

a) Oprogramowanie profesjonalne, gdzie autorzy tych produktów założyli wy­soki poziom wiedzy informatycznej użytkowników. Programy zawierają funkcje dające duże możliwości, jednak dla ludzi mniej przygotowanych są trudne do stoso­wania. Programy używane są m.in. przez artystów - malarzy i grafików co pozwoliło na stworzenie nowych kierunków o nazwie grafika komputerowa i malarstwo kom­puterowe. W opracowaniu tego typu programów przoduje firma Digital, która sponsoruje artystów zajmujących się tym kierunkiem sztuki.

b) Oprogramowanie amatorskie, które charakteryzuje się łatwością obsługi. Ma bardzo rozbudowaną bazę standardowych rysunków, którymi - po pewnych prze­kształceniach lub bez zmian - może posługiwać się użytkownik. Ich dużą zaletą jest stosunkowo niska cena i o wiele mniejsze, niż w przypadku oprogramowania profe­sjonalnego, wymagania sprzętowe.
3. Ilość obsługiwanych funkcji

a) Programy pojedyncze, które wykonują jedną podstawową funkcję. Do tego typu programów należy program analizujący i rysujący wykresy statystyczne - STATGRAPHICS oraz CHART.

b) Pakiety graficzne, które składają się z modułów będących odrębnymi programa­mi, sprzedawanymi niekiedy jako odrębne produkty. Moduły składowe z reguły należą do różnych grup klasyfikacji dokonanej ze względu na rodzaj pracy. Do tej grupy oprogramowania należy bardzo popularny program COREL DRAW. Zawiera on między in­nymi: program tworzenia prezentacji COREL-SHOW, program edycji obrazu i jego obróbki COREL PHOTO-PAINT, program tworzenia wykresów COREL CHART, pro­gram wygładzania krawędzi przekazywanych obrazów COREL TRACE.

Dla wyboru odpowiedniego oprogramowania, podobnie jak dla edytorów i arku­szy kalkulacyjnych, należy odpowiedzieć na podstawowe pytania. Czego oczekuje­my po oprogramowaniu? Jakie są nasze możliwości finansowe? Dla odpowiedzi na te pytania pomogą nam opracowania specjalistyczne, np. Enter lub Computerworld.

Najczęściej stosowanymi kryteriami w ocenie oprogramowania graficznego są: atry­buty linii i powierzchni (grubość, styl, kolor), skalowanie, powiększanie (np. 200 razy), liczba gotowych rysunków w cenie pakietu (Charisma ma ich 2200, a Corel 1200), im­port danych z innych programów, typy wykresów, liczba obsługiwanych formatów pli­ków, współpraca ze skanerem, możliwość łączenia fragmentów skanowanych obrazów. narzędzia malarskie, obrót obrazu, wymagania sprzętowe, cena.

Większość programów graficznych pracuje w środowisku MS WINDOWS. Jest faktem. że bardzo przystępny graficzny interfejs, czyli wspomniany wcześniej GUI, i łatwość poruszania się po nim dzięki myszy - sprzyjają pracy z grafiką komputerową.



SIECI KOMPUTEROWE

Co to są systemy sieciowe? - Najogólniej rzecz biorąc, systemem sieciowym przyjęto nazywać pew­ną strukturę informatyczną, w skład której wchodzi grupa elementów, powiązanych ze sobą na zasadzie wymiany infor­macji. Fizyczną realizacją systemu sieciowego jest sieć komputerowa. Stanowi ją zbiór różnego typu urządzeń oraz oprogramowania. Do urządzeń sie­ciowych zalicza się przede wszystkim komputery oraz urządzenia zapewniające komunikację między nimi. Sieć jest to więc struktura zmienna o otwartej architekturze. Komputery w sieci pełnią rolę stacji robo­czych, serwerów sieciowych oraz mogą tworzyć platformę do instalacji oprogramowania zapewnia­jącego dodatkowe usługi. Podstawowym oprogra­mowaniem zapewniającym funkcjonowanie sieci jest system operacyjny oraz oprogramowanie ko­munikacyjne. Wyższą warstwę stanowią programy udostępniające usługi sieciowe, najwyższą zaś apli­kacje sieciowe.

Sieć komputerowa jest pojęciem bardzo ogólnym i nie specyfikującym jej rozmiaru ani struktury.

Dowolną sieć komputerową tworzy grupa komputerów połączonych ze sobą w taki sposób, że mogą przesyłać i wymieniać między sobą dane. Ze względu na szybkość działania i zasięg wykonywanych operacji sieci dzielą się na:



Lokalne - LAN (ang. Local Area Network) - lokalna sieć komputerowa tworzona jest przez kilka do kilkudziesięciu komputerów rozmieszczonych na niewielkim obszarze ­przeważnie w jednym budynku, np. sieć obejmująca jeden wydział uniwersytetu, firmę itp.

Metropolitarne - MAN (ang. Metropolitan Area Network) - metropolitarna sieć komputerowa łączy pojedyncze komputery i sieci lokalne na większym obszarze - mogą to być sieci akademickie, miejskie, regionalne, na przykład sieć łącząca wydziały uniwersytetu mieszczące się w jednym mieście.

Rozlegle - WAN (ang. Wide Area Network) - rozległa sieć komputerowa obejmuje sieci lokalne, metropolitarne i pojedyncze komputery w obrębie kraju lub kontynentu; na przykład sieć łącząca siedziby firm rozprzestrzenione w całym kraju.

Sieci lokalne charakteryzują się więc z reguły niewielką ilością komputerów rozmieszczonych na niewielkim obszarze. W związku z tym struktura połączeń między nimi jest prosta, zaś koszty eksplo­atacji niewielkie. Problemy zaczynają się w przy­padku sieci rozległych, składających się z dużej liczby komputerów. Skomplikowana struktura po­łączeń sieciowych wymusza konieczność stosowa­nia dodatkowych wyrafinowanych urządzeń, za­pewniających poprawną oraz efektywną komuni­kację i transfer danych. Dodatkowo dochodzą problemy minimaliza­cji kosztów połączeń, gdy sieć rozległa korzysta z publicznych sieci teleinformatycznych.

W praktyce zjawisko to jest bardzo zasadne. Istnieje bowiem bar­dzo duże zapotrzebowanie na sieci do obsługi małych i średnich przedsiębiorstw i instytucji. Po­nadto sieci lokalne stanowią podstawę do konstru­owania sieci rozległych.

Aby sieć mogła zafunkcjonować nie wystarczy samo połączenie komputerów kablem i kartami sieciowymi. Wymagany jest drugi element - opro­gramowanie systemowe. Zasadniczym jego skła­dnikiem jest sieciowy system operacyjny zawiadu­jący zasobami oraz koordynujący pracą sieci. Decyduje on o strukturze funkcjonowa­nia sieci.





1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna