Komputer to „cudowne narzędzie drugiej połowy XX wieku, dawno już przestał być genialnym rachmistrzem oddanym na usługi wyspecjalizowanych grup działania m in naukowców I inżynierów itp grup



Pobieranie 0,96 Mb.
Strona1/12
Data02.11.2017
Rozmiar0,96 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12

INFORMATYKA


Komputer to „cudowne” narzędzie drugiej połowy XX wieku, dawno już przestał być genialnym rachmistrzem oddanym na usługi wyspecjalizowanych grup działania m.in. naukowców i inżynierów itp. grup. Rozpowszechniony jest on wśród szerokich rzesz ludzi różnych zawodów i stał się przede wszystkim uniwersalnym CENTRUM INFORMACYJNO - KOMUNIKACYJNYM - bez którego trudno sobie wyobrazić funkcjonowanie tętniącego życiem świata.

A skoro życie to wieczny ruch komputer „stara się” w nim uczestniczyć - zawsze towarzysząc swojemu użytkownikowi. Skoro nasz komputer to centrum INFORMACYJNO - KOMUNIKACYJNE to wyjątkową funkcjonalność tego systemu zapewnia sieciowa instalacja interaktywnego multimedialnego połączenia sprzętowego i programowego.

Wykorzystując komputery, a jak wiemy znajdują one zastosowanie w wielu różnych dziedzinach naszego życia m.in. technice, medycynie, naukach ekonomicznych, zarządzaniu, - zyskujemy „niebywałe” zasoby twórczości i innowacyjności jeśli uświadomimy sobie i otoczeniu, w którym funkcjonujemy, że można myśleć jak i robić taki biznes (wykorzystując tą technikę) - który nie liczy się z ograniczeniami wynikającymi z czasu i przypisania do aktualnego miejsca pobytu. Możemy powiedzieć więc, że komputer jest jednym z narzędzi - instrumentów wspomagających zarządzanie i podejmowanie decyzji. Należy jednak pamiętać, że spełnia on tylko funkcję wspomagającą i usprawniającą procesy zarządzania, a nie zastępuje menedżera w wypełnianiu jego funkcji. Dlatego też „wyzwaniem” dla współczesnego menedżera jest kreowanie jego działalności w oparciu o stosowanie zaawansowanych technik, metod i narzędzi informatycznych, gdzie poprzez wkomponowaną wielość różnorodnych modeli optymalizacyjnych, ekonometrycznych, algorytmów, funkcji finansowych, ekonomicznych, statystycznych m.in. w arkuszach analityczno planistycznych, relacyjnych bazach danych i innych aplikacjach pozwalają na powiązanie wiedzy technicznej użytkownika komputera z oczekiwaniami i możliwościami doświadczonego pracownika danej organizacji.

W warunkach gospodarki rynkowej każda decyzja gospodarcza, finansowa lub inwestycyjna zawiera w sobie elementy niepewności i ryzyka. Aby zmniejszyć ich wpływ na podejmowanie decyzji należy skorzystać z nowoczesnych narzędzi informatycznych pozwalających zarówno na nowoczesne sposoby zarządzania, kontrolowania, planowania, a więc najogólniej rzecz biorąc formułowania strategii taktyki działania obrębie organizacji gospodarczej.

Wykorzystanie narzędzi informatycznych, a więc (programów, pakietów, systemów) w szeroko rozumianym wspomaganiu zarządzania możemy umiejscowić w wielu obszarach. W szczególności analiza działalności organizacji gospodarczej może być prowadzona w następujących obszarach:


  • obszar finansowy firmy; - przyjmuje się, że poprzez pryzmat finansów najlepiej oraz najszerzej można prześwietlić każdy profil działania firmy, zarówno sukcesy jak i te aspekty, które firma najchętniej by ukryła. Główny wysiłek w tym obszarze skupia się na określeniu wartości rozmaitych funduszy w czasie. Po określeniu wielkości środków nominalnie na wybrane okresy działalności firmy oblicza się wartość tych funduszy w chwili obecnej oraz na potrzebne do dalszych analiz chwile czasu. W ramach tych narzędzi możliwe jest również oszacowanie wartości firmy, a więc jej wycena, określenie rentowności itp.

  • obszar działalności podstawowej, (produkcyjnej, usługowej) - w ramach tych analiz można określić koszty wielu wariantów realizacji produkcji, czy też optymalizacji sposobu wykonywania działań jak i usług. Dla każdej działalności określa się wartości progowe oraz oszacowuje dźwignię operacyjną (wynikającą ze skali produkcji) i finansową.

  • obszar zarządzania; - w tym rodzaju analiz wykorzystuje się narzędzia oceniające funkcjonowanie systemów przepływu zasobów organizacji gospodarczej,. Wykorzystując narzędzia takie jak Visio, Microsoft Project, Optima., znajduje się ścieżki i punkty krytyczne tych przepływów, określa optymalne struktury, znajdując i szacując różnice pomiędzy teoretycznie najlepszym wariantem a występującym w rzeczywistości.

Ostatnie lata przynoszą dynamiczny rozwój technologii informatycznych, które w dość istotny sposób mają wpływ na sposób prowadzenia działalności gospodarczej w organizacjach. Otwierając nowe możliwości stawiają coraz to nowe wyzwania dla organizacji jak i menedżerów. Aby wygrać w dynamicznie zmieniającym się otoczeniu organizacji, zdobyć przewagę na coraz to bardziej konkurencyjnym rynku, maksymalizować zysk firmy nie mogą zignorować postępu w rozwoju teleinformatyki.

Postęp w technologii informacyjnej ma swój wyraz zarówno w sprzęcie komputerowym, jak i oprogramowaniu. Więcej zadań, niż dotychczas, może być realizowanych przy udziale programów komputerowych. Do najbardziej znamiennych cech w trendach rozwoju współczesnej informatyki zaliczyć możemy więc następujące elementy:



  • multimedia, hipertekst,

  • sieci komputerowe,

  • graficzny i przyjazny interfejs,

  • bazy danych o dostępie bezpośrednim oraz hurtownie danych,

  • integracja technologii,

  • optyczne skanowanie i elektroniczne publikacje,

  • wspólna praca z dokumentem.

Pozyskiwanie i integracja danych potrzebnych do tworzenia i realizacji systemów; konsolidacji oprogramowania oraz procedur niezbędnych do ich eksploatacji jak i znacznego rozwoju sprzętu komputerowego powoduje, że cały system informacyjny organizacji przesuwa się w kierunku zintegrowanego SIZ (Systemu Informacyjnego Zarządzania) - komputerowo zintegrowanej organizacji (Computer Integrated Organisation). W ramach tak przedstawionej koncepcji ujmującej w sposób kompleksowy wszystkie procesy zachodzące w organizacji, gdzie głównym elementem projektu jest zintegrowana baza danych, z której korzystają wszystkie komórki przedsiębiorstwa mamy możliwość sprawnego i efektywnego zarządzania i kierowania organizacją.


Systemy informacyjne wspomagające menedżera w jego działaniach służą dokonywaniu analiz decyzyjnych, kontroli funkcjonowania instytucji oraz koordynacji działań jej członków. Umożliwiają zatem rutynowe podejmowanie pewnej liczby decyzji o charakterze stałym i powtarzalnym, jak również wspomagają decydowanie i podejmowanie decyzji o pewnym stopniu ryzyka i niepewności (decyzje nie rutynowe).

Systemy informacyjne mają również możliwość przechowywania danych dotyczących przeszłości, co może być punktem odniesienia do kontroli bądź weryfikacji ewolucji organizacji, jak również identyfikacji niesprawności.

W ramach każdego procesu podejmowania decyzji można wyodrębnić specyficzny obieg informacji;


  • zbieranie informacji dotyczących sytuacji decyzyjnej,

  • przetwarzanie informacji w celu uzyskania większej użyteczności,

  • przekazywanie informacji o podjętej decyzji.

Informacja dla zarządzania jest szczególnym rodzajem informacji, gdyż związana jest z realizacją podstawowych funkcji zarządzania takich jak:



  • planowanie,

  • organizowanie,

  • przewodzenie,

  • kontrolowanie.

Efektywne zarządzanie jest możliwe tylko wtedy, kiedy posiadamy informacje o organizacji i jej otoczeniu.

Na ogół w działalności menedżerskiej odnosimy się do wielości informacji ekonomicznych, które dotyczą wszelkich zjawisk i procesów gospodarczych, które można wykorzystać w procesie zarządzania i w procesach podejmowania decyzji.

Wychodząc z ogólnego określenia systemu informacyjnego możemy stwierdzić, że elementami systemu informacyjnego dowolnej organizacji jest następujący zbiór elementów:

Si= {P, I, T, O, M, R}


gdzie:

Si - system informacyjny danej organizacji,

P - zbiór podmiotów, które są użytkownikami systemu,

I - zbiór informacji w sferze realnej, czyli o jej stanie i zachodzących w niej zmianach, a więc zasoby informacyjne,

T - zbiór narzędzi technicznych stosowanych w procesie pobierania, przesyłania, przetwarzania, przechowywania i wydawania informacji,

O - zbiór rozwiązań systemowych stosowanych w danej organizacji, a więc stosowana formuła zarządzania (scentralizowana, rynkowa).

M - zbiór metainformacji, czyli opis systemu informacyjnego i jego zasobów,

R - relacja między poszczególnymi zbiorami.

Jednak w literaturze polskiej używa się jeszcze pojęcia system informatyczny dla określenia takiego systemu informacyjnego, w którym zastosowany jest komputer.
System informatyczny jest to wyodrębniona część systemu informacyjnego, która jest, z punktu widzenia przyjętych celów skomputeryzowana.

Na system informatyczny składa się więc: sprzęt (hardware), oprogramowanie (software), baza danych, telekomunikacja, ludzie, organizacja.


Przykładowe połączenie poszczególnych modułów systemu informatycznego ilustruje przytoczony graf.

Hardware jest to sprzęt techniczny, dzięki któremu informacje są nadawane, odbierane, przetwarzane i przesyłane. Jest to zbiór, który składa się z rozmaitych urządzeń technicznych takich jak: procesor, pamięć, urządzenia wejścia (klawiatura, czytniki), urządzenia wyjścia (monitory, drukarki).
Software po polsku oprogramowanie. Jest to zbiór programów i instrukcji napisanych w specjalnym języku, który jest zrozumiały dla komputera.
Baza danych jest to taka organizacja zintegrowanych i zaagregowanych zbiorów danych z pewnej dziedziny informacji, która pozwala na zaspokojenie potrzeb jednego lub wielu użytkowników bez uprzedniego sortowania w różne pożądane struktury potrzebne do przetwarzania lub bezpośredniego udzielania informacji. Dane są tak zorganizowane, że korzystanie z nich jest niezależne od oprogramowania, jak i od dysponowanego sprzętu. Powszechnie uważa się, że dopiero od czasu powstania bazy danych możemy mówić o pełnym zastosowaniu systemów informatycznych w zarządzaniu.

W literaturze przedmiotu spotkać się można też z określeniem bazy danych jako zbioru wzajemnie powiązanych danych pamiętanych bez zbędnej redundancji, służących jednej lub wielu zastosowaniom w sposób optymalny.


Telekomunikacja jest to organizacja, sprzęt oraz oprogramowanie umożliwiające wspólną pracę dwu lub wielu komputerów, a w pewnych sytuacjach pozwalająca na pracę jednego komputera z terminalami, czyli tzw. końcówkami (stacje robocze). Dzięki telekomunikacji możliwe jest połączenie komputerów w regionie, kraju lub na całym świecie (przykładem takiej globalnej sieci jest sieć rozległa typu INTERNET - INTRANET).
Ludzie to najważniejszy element całego systemu. Personel obsługujący informatyczne systemy zarządzania, kierowania, wspomagania decyzji jak również systemy doradcze to ludzie, którzy: zarządzają, projektują, programują, eksploatują, konserwują wymienione systemy. Oczywiście cały wymieniony personel jest również zaliczany do personelu systemu informatycznego. Przygotowanie ich wszystkich decyduje o tym, czy system będzie sprawny, efektywny i niezawodny. Na nic zda się zastosowanie najnowszego sprzętu informatycznego i oprogramowania, jeżeli personel go obsługujący i nadzorujący nie będzie na najwyższym profesjonalnym poziomie.
Organizacja sprawia, że poszczególne elementy systemu stanowią całość. Organizacja zawiera w sobie: strategie rozwoju, politykę, reguły i zasady postępowania.

W niedalekiej przyszłości nie będziemy używać pojęcia system informatyczny w stosunku do systemów informacyjnych zarządzania. Problem będzie dotyczyć tylko, jak wielkie powinno być w systemie informacyjnym nasycenie sprzętem komputerowym (komputery wraz z oprogramowaniem, sprzęt teleinformatyczny, reguły i modele zarządzania i decyzji).

W literaturze anglojęzycznej używa się w tym względzie szerszego pojęcia MIS czyli Management INFORMATION Systems. I tak:

R. M. Stair pisze, że system informacyjny zarządzania to, „zorganizowany zbiór ludzi, procedur przetwarzania baz danych oraz urządzeń używanych do dostarczania informacji dla menedżerów i decydentów".

Podobnie E. Turban stwierdza, że „System Informacyjny Zarządzania jest formalnym, komputerowym systemem stworzonym w celu dostarczenia, selekcjonowania i integracji dostarczonej z różnych źródeł informacji w celu zapewnienia aktualnych informacji niezbędnych dla podejmowania decyzji w zarządzaniu".
System informacyjny możemy określić zatem jako wielopoziomową strukturę, która pozwala użytkownikowi tego systemu na transformowanie określonych informacji wejścia na pożądane informacje wyjścia za pomocą odpowiednich procedur i modeli. W wyniku uzyskania tych informacji podejmowane są określone decyzje.
Dlatego też konkretny system informacyjny można analizować jako:


  • wielopoziomową strukturę,

  • element łańcucha decyzyjnego funkcjonujący w systemie zarządzania.

Analizując system informacyjny z punktu widzenia jego struktury rozpatruje się przede wszystkim samo jego zachowanie niezależne od zadań, dla których został on zbudowany.

Reasumując możemy powiedzieć, że system informacyjny organizacji to struktura, która pozwala użytkownikowi tego systemu na transformowanie określonych informacji wejścia na pożądane informacje wyjścia za pomocą odpowiednich procedur i modeli, w wyniku których usprawniamy funkcjonowanie organizacji i podejmowane są określone decyzje kierownicze.

Pojęcie informacji jest jednym z najtrudniej definiowanych pojęć naukowych. Mimo że każdy intuicyjnie zdaje sobie sprawę z tego, co to jest informacja, to jed­nak jej zdefiniowanie napotyka wiele problemów.

Podstawą funkcjonowania każdej organizacji jest posiadanie określonych informacji, które stanowią jej zasoby. Informacja we współczesnym świecie gospodarczym jest tym zasobem, którym dysponuje przedsiębiorstwo, wraz z ziemią, kapitałem i człowiekiem.

Stanowi więc jego główną siłę.

Nie istnieje jednak jedna uznana definicja informacji.

N. Winer wprowadzając pojęcie informacji stwierdza, że „... Jest ona jak gdyby nazwą treści pochodzącą ze świata zewnętrznego w miarę jak do niego przystosujemy swoje zmysły...”.
K. Krzakiewicz przez informację rozumie „...przekazywaną przez nadawcę do odbiorcy pewną treść będącą opisem, poleceniem, nakazem, zakazem lub poleceniem.”
R. Aschby uważa, że „...informacja to przekazywanie różnorodności”.
W. Głuszkow określa informację „...jako wszelkie wiadomości o procesach i stanach dowolnej natury, które mogą być odbierane przez organy zmysłowe człowieka lub przyrodę..”.
Definicja podana przez W. Flakiewicza określa „informację jako czynnik, który zwiększa naszą wiedzę o otaczającej nas rzeczywistości”.

Tsitchizris i Lochovsky definiują informację jako „przyrost wiedzy, który może być uzyskany na podstawie danych”
E. Niedzielska przytacza francuskie przysłowie, które głosi : „bez materii nie ma nic, bez energii wszystko nieruchome, bez informacji jest chaos”.

Uogólniając i odnosząc się raczej do intuicji w rozumieniu tego pojęcia możemy stwierdzić;


Informacja to więc taki rodzaj zasobów, który pozwala na zwiększenie naszej wiedzy o nas i otaczającym nas świecie.
Według B. Stefanowicza informacja wykorzystywana w organizacji przez menedżerów do procesów decyzyjnych powinna charakteryzować się następującymi własnościami:

  • Jest niezależna od obserwatora (obiektywna).

  • Przejawia cechę synergii.

  • Jest różnorodna.

  • Jest zasobem niewyczerpalnym.

  • Może być powielana i przenoszona w czasie i przestrzeni.

  • Można ją przetwarzać nie powodując jej zniszczenia (zużycia).

  • Ta sama informacja ma różne znaczenie dla różnych użytkowników (subiektywność ocen).

  • Każda jednostkowa informacja opisuje obiekt tylko ze względu na jego cechę.

W informatyce przyjmuje się, że informacją nazywamy wielkość abstrakcyjną, która może być przechowywana w pewnych obiektach (np. komputerach), przesyła­na między pewnymi obiektami (np. komputerami), przetwarzana w pewnych obiek­tach (np. komputerach) i stosowana do zarządzania pewnymi obiektami. Obiekt może być komputerem, ale nie musi być nim. Informatyka zajmuje się wtedy informacją, jeżeli jeden z obiektów, biorących udział w: przechowywaniu, przetwarzaniu, prze­syłaniu, zarządzaniu związany jest, jak stwierdziliśmy wcześniej, z komputerem.

Zamiennie z pojęciem informacja w literaturze bardzo często używa się pojęcia wiadomość i dana. Przyjmujemy więc, że informacja dla zarządzania ma charakter partykularny tzn. przedstawiona jest w postaci wiadomości wyrażonych w określonych językach, czy też systemach znakowych. Znakową postać informacji będziemy nazywali danymi.

Dane są taką postacią informacji , którą możemy przetworzyć z użyciem sprzętu komputerowego. W literaturze przyjmuje się, że Dane są to surowe nie poddane analizie fakty, a więc np. liczby i fakty dotyczące określonych zjawisk lub wydarzeń.

Informacja natomiast jest wynikiem uporządkowania danych lub ich przeanalizowania w jakiś znaczący sposób.

Użytkownik otrzymuje dane w formie wiadomości.

Wiadomości są to więc uporządkowane zbiory danych, które zawierają informacje dla zarządzania.

J. A. F. Stoner i C. Wankel przedstawiają następujący łańcuch w procesie podejmowania decyzji:

DANE (surowe fakty) mogą stać się - INFORMACJĄ (przeanalizowanymi danymi), które mogą stać się - INFORMACJĄ ZARZĄDCZĄ (wnioskami dotyczącymi działania), która może doprowadzić do - DECYZJI I DZIAŁANIA.


dane - informacja (informacja zarządcza) - decyzja (działanie) - zarządzanie
Rozwijając dalej tę myśl można stwierdzić, że dana jako jednostka jest to jeden lub kilka symboli użytych do reprezentowania „czegoś".

Natomiast informacja to zinterpretowane dane, umieszczone w znaczącym kontekście. Informacja wykorzystywana w organizacjach do zarządzania jak i użyta w procesie decyzyjnym powinna mieć charakter subiektywny i musi być zawsze rozpatrywana w kontekście odbiorcy. Te same dane mogą być różnie interpretowane bowiem przez różnych użytkowników w zależności od posiadanej wiedzy i przeznaczenia.

Informacja - może być więc interpretowana jako wynik uporządkowania danych lub ich określonego przeanalizowania w mniej lub bardziej znaczący sposób.

Uogólniając możemy więc przyjąć, że podstawowe cechy wyróżniające informację dla zarządzania w stosunku do innych typów informacji są takie, że:




  • zawsze są one związane z realizacją podstawowych funkcji zarządzania,

  • pozwalają na podjęcie decyzji na różnych szczeblach zarządzania.

Jako dziedzina naukowa INFORMATYKA - jest nauką o przetwarzaniu informacji za pomocą komputerów i przy użyciu odpowiedniego oprogramowania lub też możemy powiedzieć, że INFORMATYKA - jest to zespół dyscyplin naukowych i środków technicznych ukierunkowanych na przetwarzanie informacji przy użyciu środków technicznych.

PRZEDMIOTEM BADAŃ INFORMATYKI są zatem:



  • środki techniczne

  • oprogramowanie

  • organizacja związana z przetwarzaniem informacji

Algorytm przetwarzania - podaje pełny opis działania operatora przekształcenia danych i zawiera następujące elementy składowe:

- charakterystykę danych wejściowych,

- określenie reguł przetwarzania,

- charakterystyką danych wyjściowych.

Realizowane to jest więc w uporządkowanym ciągu działań i ustalonym czasie, ten uporządkowany ciąg działań w wyniku którego następuje przekształcenie danych wejściowych w dane wyjściowe nazywamy - PROCESEM PRZETWARZANIA DANYCH

Każdy taki proces przekształcenia danych w WE/WY zawiera co najmniej jeden algorytm przetwarzania

Elementami systemu przetwarzania danych są zatem:

- określone grupy ludzi,

- środki techniczne,

- ustalony zestaw metod i technik przetwarzania

Właściwy danemu systemowi zestaw metod i technik przetwarzania danych nazywamy więc SYSTEMEM PRZETWARZANIA DANYCH.
INFORMACJA W KOMPUTERZE.

Nośnikami infor­macji w komputerze są sygnały elektryczne. W odróżnieniu od stosowanego po­wszechnie systemu dziesiętnego, są one przedstawione w postaci dwójkowej (systemie binarnym).

Możemy więc przyjąć, że sygnały są dwustanowe, tzn. takie, że ich parametry mieszczą się w jednym z dwóch dopuszczalnych przedziałów. Cyfry 0 i 1 zwane są bitami. Jest to przyjęty skrót terminu angielskiego Binary Digit. Jest to elementar­na jednostka informacji. Wszystkie informacje wewnątrz komputera trzeba przed­stawić za pomocą wybranych ciągów zero jedynkowych. Przyporządkowanie wybra­nych ciągów zero jedynkowych obiektom, które mają reprezentować, nazywa się kodowaniem, natomiast ciągi zero jedynkowe, reprezentujące określone informacje, nazywa się kodami.

Bit jako element miary informacji jest jednostką małą i używa się w praktyce jej wielokrotność. Jednostką większą częściej używaną jest poję­cie bajtu, który równy jest 8 bitom. W większości współczesnych komputerów bajt stano­wi podstawową jednostkę informacji. W praktyce mogą reprezentować np. liczbę, znak, roz­kaz lub adres komórki.

Istotą poznania miar informacji stosowanych w komputerze jest to, że aby właściwie odczytać pewne istotne parametry funkcjonalne, takie jak:


  • wielkość pamięci operacyjnej,

  • wielkość pamięci masowych,

  • wielkość folderów,

  • wielkość dokumentu,

należy znać i prawidłowo interpretować miary informacji.

Większymi jednostkami są kilobajt skrót - kB, megabajt - skrót MB oraz gigabajt - skrót GB, terabajt – skrót TB.

1 kB = 210 bajtów = 1024 bajtów,

1 MB = 210 kB = 1024 kilobajtów = 1048576 bajtów,

1 GB = 210 MB = 1024 megabajtów,

1 TB = 210 GB = 1024 gigabajtów.

Praktycznie wielkości te zaokrągla się i przyjmuje w obliczeniach, że

1 MB rów­na się 1000 kB i 1000 000 bajtów. Jednak należy pamiętać, że jest to tylko pewne uproszczenie, natomiast faktyczne wielkości są nieco inne.

Człowiek komunikuje się z otoczeniem, w tym również z komputerem za pomocą technik wygodnych dla siebie, a więc za pomocą:


  • znaków określonego alfabetu,

  • cyfr dziesiętnych,

  • pewnych znaków dodatkowych, jak interpunkcja działań

arytmetycznych itp.

Te trzy grupy znaków określa się w informatyce wspólnym mianem znaków alfanumerycznych. A więc przy zapisie liczb korzysta się z:



  • pozycyjnego systemu dziesiętnego gdzie

1998 = 1  10 3 + 9  10 2 + 9  10 1 + 8  10 0

7,53 = 7  10 0 + 5  10 - 1 + 3  10 - 2



  • pozycyjnego systemu ósemkowego

8 = 10

10 = 12


15 = 17 itd.

  • pozycyjnego systemu binarnego /podobny do dziesiętnego z tym, że odpowiednie wagi stanowią tu potęgi o podstawie 2/

  1. 2 = 1 x 2 3 + 1 x 2 2 + 1 x 2 1 + 0 x 2 0 = 2 n dn

gdzie dn - wartość liczby przedstawionej na i-tej pozycji

zaś konwersja odwrotna z dziesiętnej na binarną

27 = 11011

27 / 2 13 reszta 1

13 6 1

6 3 0


3 2 1

1 0 1




  • pozycyjny system szesnastkowy (Hexagonalny)

AF 13 (16) = 3 + 16 1 x 1 + 16 2 x 15 + 16 3 x 10 = 3 + 16 + 3740 + 37560 = 41319 (10)

Do przetworzenia informacji przedstawionej w systemie dziesiętnym na inne stosuje się konwersję.

Konwersja polega na zmianie zapisu źródłowego na zapis pożądany - najczęściej realizowana jest w komputerach w ramach jego pracy (przetwarzania).

Przykład
HX DEC OTC BINARNY

8 8 10 1000

A 10 12 1010

F 15 17 1111


Ponieważ do zakodowania jednego znaku wykorzystujemy 1 bajt - przyjmujemy, że w ten sposób możemy zakodować 28 czyli 256 różnych znaków. Są to między innymi: małe i duże litery, cyfry, operatory matematyczne i logiczne, znaki specjalne.

Kody definiuje się za pomocą specjalnych tablic. Dla użytkowników istotne są kody rozkazów komputera i kody znaków stworzone do przekazania tekstów zrozu­miałych dla człowieka. Kody znaków pisanych mają standaryzacje w skali między­narodowej i są ujęte w normach wydawanych przez takie organizacje, jak ISO (In­ternational Standard Organization) czy ANST (American National Standard lnstitute). Dla wymiany informacji między różnymi komputerami opracowany został standardowy kod wymiany informacji ASCII (American Standard Code for lnfor­mation Interchange), w którym każdemu znakowi podporządkowano odpowiedni kod (tab.1).

Do kodowania znaków alfanumerycznych (litery, cyfry, operatory matematyczne, znaki specjalne i inne) - stosowane są określone standardy.

Jednym z podstawowych standardów jest kod ASCII i American Standard Code for Information Interchange - Amerykański Standardowy Kod Wymiany Informacji.

Opiera się on na przyporządkowaniu wszystkim znakom z podstawowej klawiatury amerykańskiej oraz niektórym ważnym znakom specjalnym (np. powrót karetki, zmiana wiersza).

W wielu przypadkach ograniczenie się do kodu ASCII jest jednak niewystarczające - kwestie nacji językowych wykorzystano w tym celu kody od 128 do 255, bo mamy na to 1 bajt - jako elementarna jednostka informacji.


Przykłady znaczeń niektórych kodów ASCII


Kod ASCII

Znaczenie

Kod ASCII

Znaczenie

100 0001

100 0010


100 0011

100 0100


100 0101

100 0110


100 0111

100 1000


100 1001

100 1010


A

B

C



D

E

F



G

H

I



J

011 0000

011 0001


011 0010

011 0011


011 0100

011 0101


011 1011

011 0111


011 1000

011 1001


0

1

2



3

4

5



6

7

8



9

W tego typu kodach to:



  • kody od 0 do 31 to znaki specjalne, nie mające odpowiednika w alfabecie. Są to znaki sterujące ekranem i drukarką,

  • kody od 32 do l 27 to są między innymi; kody cyfr (od 48 (0) do 57 (9)), kody dużych liter alfabetu (od 65 (A) do 90 (Z), kody małych liter alfabetu (od 97 (a) do 122 (z).

Przy użyciu ASCII można przedstawić 128 znaków. Jest to kod 7-bitowy. Ze wzglę­du na fakt, że elementarną jednostką informacji jest 1 bajt, to dodatkowo można zakodować dalsze 128 znaków. Nazywa się on rozszerzonym kodem ASCII, który zawiera kody od 128 do 255. W tym zakresie można dodatkowe kody wykorzystać na polskie znaki. Jednak w Polsce nie ma w tym względzie ujednoliconego stanowi­ska i w praktyce spotykamy się z kilkoma różnymi standardami, z których najpopu­larniejszymi są: Mazovia oraz Latin II.
PRZETWARZANIE INFORMACJI LICZBOWYCH.

Komputer wykonuje obliczenia w układzie dwójkowym (binarnym). Istnieją różne metody zapisu liczb dziesiętnych na system dwójkowy lub odwrotnie. Jedną z naj­prostszych metod konwersji systemu dwójkowego na dziesiętny jest metoda pozy­cyjna. Wartość dziesiętną możemy wyliczyć ze wzoru:



W=do+21.d1+22.d2+...+2n.dn
gdzie d - wartość liczby przedstawionej na i-tej pozycji,
Dokonując podsumowania tej części materiału możemy stwierdzić, że informatyka jest nauką o przetwarzaniu informacji za po­mocą komputera i przy użyciu odpowiedniego oprogramowania. System, który zaj­muje się przetwarzaniem informacji, nazywamy systemem informacyjnym. System informatyczny jest pojęciem węższym i zawsze związane jest to z zastosowaniem techniki komputerowej. System komputerowy składa się z: hardware (sprzętu), so­ftware (oprogramowania), bazy danych często uzupełnionych o bazę modeli i bazę wiedzy, telekomunikacji, ludzi i organizacji.

Informacje przetwarzane są w komputerze przy pomocy dwustronnych sygnałów. Podstawową jednostką informacji jest bit. W praktyce używa się większych jednostek, takich jak: bajt, kilobajt, megabajt czy też gigabajt. Dla zapisania poszczególnych zna­ków, takich jak litery, cyfry, operatory matematyczne i inne, stosowane są określone standardy. Jednym z najbardziej popularnych standardów jest kod ASCII. Stosowany jest on dla wymiany znaków między różnymi komputerami.

Dla przetworzenia informacji przedstawionej w systemie dziesiętnym stosuje się konwersję. Konwersja polega na zmianie zapisu źródłowego na zapis pożądany. Najczęściej w przypadkach przetwarzania przez komputer polega na zmianie syste­mu dziesiętnego na system dwójkowy.

KOMPUTERY I ICH RODZAJE.

Postęp i rozwój techniki informatycznej dokonuje się w największym stopniu w zakresie technologii budowy komputerów. Konsekwencją jest pojawianie się wciąż nowych typów komputerów w dużej mierze chodzi o nowoczesne mikroprocesory, pamięci i urządzenia peryferyjne dostosowane do potrzeb współczesności. Podział na typy komputerów jest umowny. Problemem jest wybór kryterium rozróżnienia poszczególnych typów komputera. Najczęściej stosowanym kryterium jest przeznaczenie, budowa, funkcjonalność i cena, jaką płacimy za kupno komputera. Według tego handlowego kryterium komputery można podzielić na:


  1. mikrokomputery,

  2. minikomputery,

  3. superkomputery,


Mikrokomputery są typem komputerów, które spowodowały największe zmiany i spowodowały rozpoczęcie ery informacyjnej. Mikrokomputery można podzielić na dwie podstawowe grupy, a mianowicie:

  • specjalizowane,

  • uniwersalne.

Uniwersalne z kolei można podzielić na:

  • domowe,

  • profesjonalne.

Komputery profesjonalne, zwane popularnie komputerami personalnymi, są grupą najliczniejszą w różnego typu zastosowaniach.

Komputery ze względu na sposób użytkowania można podzielić na:



  • biurowe (desk-top), które mogą pracować w zestawach, tzw. wieżach,

  • przenośne (portable), mieszczące się w jednej obudowie,

  • notatnikowe (notebook), przeznaczone do pracy w czasie podróży i które mogą być zasilane z akumulatorów o stosunkowo niewielkim ciężarze (2-3 kg),

  • podręczne (lap-top), również przeznaczone zwykle do pracy w podróży, jed­nak nieco cięższe niż notatnikowe.

Specjalną grupę stanowią dostępne od 1992 r. komputery sterowane pisakiem, tzw. pen-komputery, pen pad. Użytkownik może go bardzo łatwo przekształcić w normalny komputer. Dokonuje się tego przez dołączenie monitora o normalnych rozmiarach, stacji, dysków, klawiatury, myszy.

Minikomputery są to w zasadzie komputery, które w porównaniu z mikrokom­puterami charakteryzują się większą pojemnością pamięci operacyjnej, dłuższym słowem maszynowym, możliwością równoczesnej pracy wielu użytkowników.

Podobnie jak produkcja personalnych komputerów zdominowana jest przez kom­putery firmy IBM i komputery z nimi kompatybilne. Głównie są to produkty firmy DEC (Digital Eguipment Corp.), przedstawicielem kom­puterów firmy DEC są komputery serii VAX. Popularnymi, również w Polsce są minikomputery firmy IBM serii AS/400 (Apllication System), oraz komputery firmy Hewlett - Packard, w tym popularny model P3000.

Do minikomputerów zalicza się często tzw, stacje robocze (work-stations). Sta­cje roboczą łączą cechy sprzętu mikro i mini. Współczesne stacje robocze można określić następująco według funkcjonalności parametrów techniczno eksploatacyjnych:


  • moc obliczeniowa, najczęściej kilkakrotnie przewyższająca komputery osobiste,

  • monitor, najczęściej 19-calowe o wysokiej rozdzielczości,

  • szybkie i pojemne pamięci zewnętrzne,

  • możliwość pracy w zestawach.

W grupie tej wyróżnić można stacje do: przetwarzania danych biurowych, obsłu­gi procesów produkcyjnych, prac projektowo-inżynieryjnych, tzw. CAD/CAM, ob­sługi instytucji finansowych (szczególnie banków i giełd).

Main-frame, czyli komputery duże i średnie. W latach osiemdziesiątych rozpo­wszechniony był pogląd, że personalne komputery wyprą komputery innych typów. Okazało się jednak, iż mimo że komputery personalne przejęły szereg zadań i mogą je samodzielnie realizować to średnie i duże komputery będą odgrywały znaczną rolę, zwłaszcza w bankach, supermarketach, administracji, ubezpieczeniach, jak i wszędzie tam, gdzie niezbędne są niezawodność, działanie w sieci, jak też ochro­na danych. Komputery typu mainframe są jedno- lub wieloprocesorowe o bar­dzo dużej wydajności. Pamięć zewnętrzna jest w praktyce nieograniczona. Ich ujemną cechą jest to, że wymagają specjalnych klimatyzowanych pomieszczeń, jak też profesjonalnej obsługi.

Superkomputery są obecnie komputerami o największej mocy obliczeniowej. Nie­kiedy o tego typie komputerów mówi się też: ultrakomputery, superserwery itp. Superkomputery produku­je niewiele firm, takich jak: Cray, NEC Hitachi, Fujitsu. Szybkość obliczeniowa super­komputerów mierzona jest w miliardach operacji na sekundę (gflops). Pamięci maso­we w formie pakietów dysków są praktycznie nieograniczone, natomiast pamięć operacyjną cechuje pojemność rzędu miliardów bajtów. Wysoka cena superkomputerów jest tym czynnikiem, który powoduje ograniczenie ich zastosowań. Wielu nawet bardzo bogatych użytkowników dzierżawi tego typu komputery lub kupowane są przez wyspecjalizowane konsor­cja. Także ich bardzo złożone konstrukcje wymagają specjalnych mediów chłodzących, np. ciekłego azotu, jak również innych wyspecjalizowanych mediów zabezpieczających ich funkcjonowanie.

W superkomputerach zastąpiono klasyczny system przetwarza­nia danych związanych z nazwiskiem Von Neumanna (przetwarza się jeden strumień danych w jednym procesie i jednej pamięci) na tzw. system współbieżny, gdzie zadania są realizowane równolegle na kilku procesorach (tzw. superskalary).

Człowiek ze zdrowym sercem i jasnym umysłem pozbawiony swoich zmysłów straciłby sens swojego istnienia, nie miałby żadnej możliwości komunikowania się z otaczającym go światem.

Podobnie komputer złożony jedynie z pamięci i procesora, byłby głuchym, ślepym i nieczułym na żadne bodźce, a więc nikomu nie potrzebnym urządzeniem.

Zasada działania naszych narządów zmysłów została już dawno poznana i umiemy budować urządzenia działające w podobny sposób.

Poszczególne zmysły mają dla nas różne znaczenie - najcenniejszy jest wzrok, potem słuch, następnie smak, węch, dotyk. Ta hierarchia nie jest przypadkowa, odpowiada ilości informacji, jaką nam te zmysły dostarczają, odpowiada też stopniowi skomplikowania urządzeń, które imitują narządy zmysłów:



  • zmysł dotyku - klawiatura, ekran dotykowy, mysz

  • zmysł słuchu - mikrofon

  • wzrok - ekran, skaner, digitizer itp.

Użytkowane, popularne programy w tym i systemy operacyjne np. typu Windows utrwalają obraz inteligencji maszyny. Ich zachowanie, prowadzenie „rozmowy” z użytkownikiem sprawia wrażenie, że komputer nie tylko wykonuje polecenia, ale potrafi także doradzić, którą drogę wybrać. Coraz częściej podczas instalacji systemu sam rozpoznaje typ sprzętu, ustawia właściwe przerwania optymalnie konfiguruje środowisko pracy. Takie - z pozoru inteligentne - działania maszyny w pewien sposób rozgrzeszają użytkowników z myślenia i odpowiedzialności. Powstaje zatem złudzenie, że tak zmyślny system potrafi sam o siebie ale również o użytkownika zadbać także w przyszłości. Samodzielność komputerów jest jednak „iluzją” wynikającą z nie dostrzeżenia roli człowieka w ich funkcjonowaniu.
Komputer lub inaczej maszyna cyfrowa - jest to więc urządzenie służące do przetwarzania informacji, przy czym to przetwarzanie odbywa się automatycznie, według wprowadzonego uprzednio do jego pamięci programu.



  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna